Najważniejszym obowiązującym obecnie dokumentem regulującym kwestie wzajemnych relacji między Polską a Unią Europejską jest Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między naszym krajem a Wspólnotami Europejskimi. Został on podpisany w 1991 r., a wszedł w życie w 1994 r. Istotna z punktu widzenia zatrudnienia i przepływu pracowników oraz zakładania przedsiębiorstw i świadczenia usług jest część IV Układu. Artykuły 37-43 gwarantują obu stronom, że pracownicy legalnie zatrudnieni w którymkolwiek z krajów członkowskich UE nie mogą być dyskryminowani pod względem warunków pracy, wynagrodzenia i zabezpieczeń socjalnych.

Zgodnie z postanowieniami Układu Europejskiego, usuwanie barier między Polską a krajami członkowskimi UE w zakresie przemieszczania się pracowników powinno postępować na zasadzie wzajemności. W myśl art. 41 Układu, państwa członkowskie rozważą możliwość zawarcia z Polską umów ułatwiających dostęp do ich rynków pracy dla pracowników polskich, biorąc przy tym pod uwagę sytuację na swoich rynkach pracy.

W art. 37 Układu strony zobowiązują się do niedyskryminowania dotyczącego warunków pracy, wynagrodzenia i zwolnienia z pracy legalnie zatrudnionego pracownika polskiego lub pochodzącego z krajów członkowskich UE oraz małżonków i dzieci. Stosowanie tej zasady uzależnione jest jednak od sytuacji i warunków panujących w danym państwie, ponadto nie dotyczy uzyskiwania samego pozwolenia na pracę, a jedynie sytuacji pracownika.