Swobodny przepływ pracowników i zatrudnienie w Unii Europejskiej

P racownik niezdolny do pracy z powodu choroby jest uprawniony do wynagrodzenia przez 6 tygodni. Powinien on także zawiadomić pracodawcę o swojej niezdolności do pracy. Pracodawca może odmówić wypłacenia wynagrodzenia do momentu, gdy pracownik nie okaże stosownego zaświadczenia lekarskiego, stwierdzającego jego niezdolność do pracy. Ponadto pracodawca może żądać od pracownika, aby w czasie wypłacania wynagrodzenia z tytułu niezdolności do pracy z powodu choroby zdeponował swoją kartę ubezpieczenia społecznego u pracodawcy. Pracodawca jest obowiązany zwrócić kartę najpóźniej z dniem zakończenia wypłacania wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy. Wynagrodzenie to jest wypłacane w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu, jakie pracownik otrzymywałby za normalną pracę.

Prawo niemieckie szczególną ochroną otacza pracownice w ciąży, nakładając na pracodawcę wiele obowiązków. Zgodnie z ustawą z 17 stycznia 1997 r. o ochronie macierzyństwa, kobieta nie powinna doznawać na skutek macierzyństwa żadnej niekorzystnej zmiany finansowej. Kobiecie przysługują: wynagrodzenie, które jest wypłacane w okresie ustawowego zakazu zatrudnienia kobiety w ciąży, zasiłek macierzyński płatny w okresie urlopu macierzyńskiego oraz dodatek do zasiłku macierzyńskiego płacony przez pracodawcę. Jeżeli z powodu ciąży kobieta musi zaprzestać całkowicie lub częściowo wykonywania pracy, np. w przypadku pracy szkodliwej dla zdrowia, przez ten okres pracodawca wypłaca jej wynagrodzenie równe uprzednio otrzymywanemu. Obliczając średnie wynagrodzenie uwzględnia się wynagrodzenie otrzymywane przez pracownicę w okresie trzynastu tygodni lub trzech miesięcy przed miesiącem, w którym rozpoczęła się ciąża. Pracodawca wypłaca wynagrodzenie od dnia, w którym pracownica musiała częściowo lub całkowicie zaprzestać wykonywania pracy. Obowiązek ten ustaje, gdy zakaz zatrudnienia nie jest już wiążący lub nie powoduje obniżki wynagrodzenia.