Użytkowanie wieczyste - cz. 1

DOROTA MARIA NIEWIAROWSKA

Użytkowanie wieczyste – cz. I

Użytkowanie wieczyste jest formą posiadania przez osoby fizyczne i osoby prawne gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego i ich związków. Ustalane na okres od 40 do 99 lat zapewnia szerokie możliwości korzystania i rozporządzania, zbliżone do prawa własności.

Oddawanie gruntów w użytkowanie wieczyste na długi okres umożliwia korzystanie z nich w bardzo szerokim zakresie. Na tych gruntach mogą być wznoszone budynki i urządzenia, a interes użytkowników zabezpiecza fakt, że są one ich własnością, a także długi okres trwania prawa użytkowania wieczystego, pozwalający na pełną amortyzację dokonanych nakładów. Także interesy oddającego grunt w użytkowanie wieczyste są zabezpieczone, gdyż grunt jest przez cały czas jego własnością, za użytkowanie wieczyste pobiera on opłaty, a ponadto może wywierać wpływ na sposób korzystania z gruntu, np. poprzez możliwość żądania rozwiązania umowy w przypadku korzystania z niego w sposób sprzeczny z określonym w umowie.

Użytkowanie wieczyste jest formą prawną mającą ułatwić osobom fizycznym i prawnym wykorzystywanie gruntów przede wszystkim na potrzeby budownictwa mieszkaniowego.

Od dnia wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli od 1 stycznia 1998 r., oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste następuje tylko w drodze umowy cywilnoprawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 1999 r. sygn. akt II SA/ Łd 2465/97).