Oczekiwania społeczne przekraczają możliwości finansowe NFZ

•  Udało się Panu wyciągnąć z finansowej zapaści Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Czy jest szansa, że przeprowadzi Pan Narodowy Fundusz Zdrowia przez bardzo trudny 2004 rok?

- Gdybym nie myślał, że tak będzie, nie podjąłbym się tego zadania. Jednak nie ukrywam, że tutaj stopień trudności jest znacznie wyższy. Tam dysponowałem kwotą dwóch miliardów złotych, tutaj jest to 30 mld. Ponadto tutaj materia jest delikatniejsza, choć tam też miałem do czynienia z problemami ludzi biednych, sfrustrowanych, którzy po utracie pracy nie mają z czego żyć. Sanacja w funduszu świadczeń pracowniczych polegała na dwóch działaniach, które - mam nadzieję - uda się przeprowadzić również tutaj.

•  Zatem poprzednie doświadczenia chce Pan przenieść do Narodowego Funduszu Zdrowia?

- Sprawa jest prosta. Z jednej strony trzeba zwiększać wpływy, a z drugiej - ograniczać wydatki. To prosta matematyczna metoda zbilansowania każdego funduszu i każdego budżetu. Od rodzinnego po państwowy.

•  Obawiam się, że nie będzie to proste...

- Oczywiście łatwiej jest powiedzieć, trudniej zrobić. Bo wiąże się to z setkami różnych działań, które do tego prowadzą. Zwiększenie wpływów może się dokonać albo poprzez zwiększenie składki, co jest już zaplanowane - co prawda niezbyt dużo, bo o 0,25 procent rocznie, ale zawsze - oraz z innych źródeł finansowania, których trzeba szukać. W nowej ustawie eksperci napisali, o czym środowiska medyczne i finansowe mówią od dawna, że dodatkowe źródła to albo dodatkowe prywatne ubezpieczenia, albo częściowa współpłatność obywateli za niektóre świadczenia. Koszty opieki zdrowotnej stale rosną i składki wciąż będzie za mało. Dlatego uważam, że bez dodatkowych źródeł finansowania nie uda się sytuacji unormować. W wielu krajach dużo bogatszych niż Polska zastosowano dodatkowe źródła finansowania i to się sprawdza.