2. Klasyfikacja dokumentów księgowych

MARTA DRĄZKIEWICZ

IZABELA GRAS

Do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić, w postaci zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym. Podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe potwierdzające zaistnienie operacji i spełniające funkcję dowodową. Dowody źródłowe można klasyfikować według różnych kryteriów. Właściwe rozpoznawanie dowodów księgowych jest konieczne dla późniejszego ich prawidłowego oznaczania i gromadzenia. Do podstawowych kryteriów można zaliczyć:

l podział według wystawców,

l podział według chronologii wystawienia,

l podział według rodzajów operacji i zdarzeń gospodarczych.

2.1. Podział według wystawców

Jednym z ważniejszych podziałów dowodów i dokumentów księgowych jest podział dokumentów ze względu na wystawcę. Według tego kryterium dowody źródłowe księgowe można podzielić na dowody obce i dowody własne. Do dowodów obcych należą: wystawione przez kontrahentów faktury, rachunki i faktury korygujące; inne dokumenty wystawione przez jednostki zewnętrzne, takie jak: wyciągi bankowe, dokumentacja przelewów, potwierdzenia sald itp.

Dowody księgowe własne można natomiast podzielić na: dowody własne zewnętrzne i dowody własne wewnętrzne. Dowody własne zewnętrzne przekazywane są w oryginale na zewnątrz (np. faktury sprzedaży, wszelkiego rodzaju deklaracje, potwierdzenia sald itp.). Dowody własne wewnętrzne są wystawiane w danej jednostce z przeznaczeniem na jej potrzeby. Oprócz dowodów wymienionych w ustawie o rachunkowości występują również dowody wspólne, które są wystawiane przez jednostkę i kontrahenta, np. protokoły zdawczo-odbiorcze.