Interpretacja indywidualna z dnia 26 listopada 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.631.2025.1.RM

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 września 2025 r., za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, wpłynął Państwa wniosek z 29 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia miejsca opodatkowania dostawy towarów oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) GMBH (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką prawa niemieckiego z siedzibą w (…), Niemcy. Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) w Polsce. Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski.

Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy (…) (dalej: „Grupa”), która jest wiodącym dostawcą urządzeń (…), posiadającym wieloletnie doświadczenie w branży. Grupa oferuje szeroką gamę innowacyjnych i wysokiej jakości produktów oraz rozwiązań, które przyczyniają się do zwiększenia bezpieczeństwa na drogach.

Spółka specjalizuje się w (…).

Na terytorium Polski Wnioskodawca prowadzi działalność dystrybucyjną, w ramach której nabywa towary zarówno w Polsce, jak i spoza terytorium kraju, a następnie sprzedaje je do klientów zlokalizowanych w Polsce, w innych krajach członkowskich Unii Europejskiej oraz poza terytorium Unii Europejskiej (dalej jako: „Klient”).

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca współpracuje z innym podmiotem z Grupy, (…) Sp. z o.o. (dalej: „A. PL” lub „Producent”), który prowadzi działalność w zakresie produkcji niektórych towarów znajdujących się w ofercie Grupy.

Począwszy od stycznia 2026 r. Spółka oraz A. PL planują wdrożenie nowego modelu współpracy. W przyjętym modelu biznesowym Producent będzie dostarczał Spółce wyroby stalowe, zgodnie ze złożonym przez Spółkę zamówieniem. W tym zakresie wyróżnić będzie można dwa typy towarów:

1)Elementy standardowe - wykorzystywane przy sprzedaży do wielu klientów, nieprodukowane pod konkretne zamówienie. Spółka utrzymuje określony poziom tych elementów w magazynie, zamawiając je u Producenta niezależnie od konkretnych zamówień składanych przez Klientów. Towary te są nabywane z wyprzedzeniem, aby zapewnić dostępność produktów w magazynie i sprawną realizację przyszłych zamówień.

2)Elementy indywidualne - produkowane zgodnie z indywidualnym zamówieniem złożonym przez Klienta. W przypadku, gdy do zamówienia Klienta konieczne jest wykonanie i dostarczenie elementu indywidualnego, Spółka składa zamówienie do Producenta, który wykonuje go zgodnie z dostarczoną specyfikacją. Ostateczny Klient jest znany w momencie składania zamówienia.

Towary będą transportowane bezpośrednio z zakładu produkcyjnego A. PL w Polsce do wskazanego magazynu. Wnioskodawca nie posiada własnego magazynu na terytorium Polski, będzie korzystać z przestrzeni magazynowej udostępnionej przez A. PL na podstawie umowy o świadczeniu usług logistycznych.

Warto zaznaczyć, że towary mogą być przechowywane przez kilka tygodni, a nawet miesięcy, przed wysyłką do Klienta, w utrzymanej dla Wnioskodawcy powierzchni magazynowej. W tym czasie będą podlegać składowaniu, pakowaniu, a sporadycznie mogą być przeładowywane lub przepakowywane. Wszystkie towary będą etykietowane, jednak nie będzie dochodzić do zmiany ich tożsamości ani właściwości. Wszelkie zasoby personalne i techniczne niezbędne do świadczenia usług logistycznych na rzecz Wnioskodawcy będą zapewnione w oparciu o zasoby A. PL.

Aby usystematyzować zasady współpracy, Spółka oraz Producent zawarli długoterminową umowę ramową na dostawę towarów i usługi logistyczne (dalej: „Umowa”). Umowa reguluje zasady produkcji, dostarczania i obsługi logistycznej towarów przez Producenta do Spółki.

W ramach świadczonych usług logistycznych, A. PL będzie utrzymywał indywidualną powierzchnię magazynową dla Spółki. Wszelkie towary dostarczane przez Producenta będą przekazywane do tej części magazynowej - nie nastąpi zatem ich bezpośrednia wysyłka do Klienta, która jak wskazano może nastąpić nawet wiele tygodni lub miesięcy później. Zgodnie z postanowieniami Umowy i przyjętym modelem dostaw, do transferu prawa do rozporządzania towarami jak właściciel z Producenta na Wnioskodawcę będzie dochodzić w każdym przypadku w magazynie A. PL na terenie Polski, po dostarczeniu towarów do przestrzeni indywidualnie utrzymywanej dla Spółki. W tym momencie, jak wskazano wcześniej, na Wnioskodawcę przejdą wszelkie ryzyka związane z towarami, w tym ryzyko ich uszkodzenia lub utraty. Przekazanie przez Kontrahenta zamówionych i zakupionych produktów do magazynu będzie uznawane za finalizację dostawy na rzecz Wnioskodawcy. Innymi słowy, oznacza to, że z chwilą fizycznego umieszczenia produktów w magazynie, obowiązek dostawy zostanie skutecznie zrealizowany, zgodnie z ustaleniami kontraktowymi pomiędzy stronami.

Dostawa towarów od Producenta będzie każdorazowo dokumentowana fakturą zawierającą kwotę VAT. Wszystkie nabyte towary będą wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT (sprzedaży na rzecz Klientów).

Dodatkowo, Wnioskodawca zamawia również elementy stalowe u innych zewnętrznych dostawców spoza Grupy. Towary te mogą być zamawiane zarówno na magazyn, niezależnie od składanych zamówień, jak i pod określone zamówienie Klienta.

W celu realizacji zamówienia Klienta, Spółka zatem będzie kompletować i dostarczać towary pochodzące z trzech źródeł:

1)Produkty wykonane na indywidualne zamówienie Klienta przez A. PL,

2)Standardowe produkty utrzymywane przez Wnioskodawcę w ramach zapasów minimalnych,

3)Produkty nabyte przez Spółkę od zewnętrznych dostawców.

Towary te będą łączone w ramach danego zamówienia i mogą być wspólnie pakowane oraz transportowane do Klienta, zarówno na terytorium Polski, jak i poza nią.

Transport towarów do Klienta będzie każdorazowo organizowany przez Spółkę lub przez Klienta. W przypadku gdy to Spółka będzie odpowiadać za transport, niektóre faktyczne czynności związane z transportem takie jak załadunek towarów z magazynu mogą być dokonywane przez pracowników Producenta w oparciu o zawartą Umowę. W takim przypadku wszystkie czynności będą jednak podejmowane na zlecenie Spółki. Z tytułu świadczenia usług logistycznych będzie wystawiana przez A. PL odrębna faktura.

Pytania

1)Czy wskazane w opisie zdarzenia przyszłego dostawy towarów dokonywane przez Spółkę na rzecz Klientów stanowią dla Spółki dostawy realizowane z terytorium Polski i nie są elementem dostaw łańcuchowych, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług?

2)Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów od Producenta?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

W opinii Wnioskodawcy, w przedstawionym modelu transakcji dostawy dokonywane na rzecz Klientów przez Spółkę będą każdorazowo stanowiły dostawy z terytorium Polski i nie będą stanowiły elementu dostawy łańcuchowej, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy o VAT.

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów od Producenta.

Uzasadnienie

Ad 1

A. Miejsce opodatkowanie dostawy towarów

W ocenie Wnioskodawcy, w celu określenia zasad opodatkowania dostaw dokonywanych do Klientów w przedstawionym modelu niezbędna jest analiza miejsca opodatkowania tych dostaw.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1)odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju,

2)eksport towarów,

3)import towarów na terytorium kraju,

4)wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju,

5)wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z kolei art. 7 ust. 1 powyższej ustawy określa, że przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W świetle art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, przez „terytorium kraju” należy rozumieć terytorium Polski, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 2a tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wskazane w ustawie czynności, o ile miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy o podatku od towarów i usług, ilekroć w dalszych przepisach mowa jest o „sprzedaży”, należy przez to rozumieć odpłatną dostawę towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, jak również eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, miejscem dostawy towarów - w przypadku gdy towary są wysyłane lub transportowane przez dostawcę, nabywcę lub osobę trzecią - jest miejsce, w którym towary znajdują się w chwili rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Tym samym, zgodnie z ogólną zasadą dostawa towarów wysyłanych jest opodatkowana w kraju, z którego następuje wysyłka.

Jednocześnie, zgodnie z art. 22 ust. 2 tej ustawy, w sytuacji gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw, a ich wysyłka lub transport następuje bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie jednej dostawie - tzw. „dostawie ruchomej”.

Regulacje zawarte w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług określają zasady ustalania miejsca dokonania dostawy towarów w przypadku tzw. dostaw łańcuchowych, tj. transakcji, w których uczestniczy co najmniej trzech podatników, a przemieszczenie towarów następuje bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatecznego nabywcy.

W przypadku takich transakcji, w których towary są fizycznie przemieszczane pomiędzy państwami, tylko jedna z dostaw - ta, której przyporządkowano wysyłkę lub transport (tzw. „dostawa ruchoma”) - może zostać zakwalifikowana jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (dalej: „WDT”) lub eksport towarów. Prawidłowe przypisanie transportu do właściwej dostawy ma kluczowe znaczenie dla określenia skutków podatkowych pozostałych dostaw w łańcuchu, zarówno poprzedzających, jak i następujących po dostawie ruchomej.

B. Przesłanki determinujące wystąpienie transakcji łańcuchowej

Dla celów prawidłowej klasyfikacji opisanej transakcji dokonywanej przez Wnioskodawcę, konieczne jest przede wszystkim podjęcie działań zmierzających do zweryfikowania, czy konkretny model transakcji spełnia przesłanki transakcji łańcuchowej w świetle ustawy o VAT. Bowiem w przypadku ich nie spełnienia każda dostawa będzie podlegała odrębnemu opodatkowaniu, a jej miejsce świadczenia ustalane jest niezależnie, bez uwzględniania pozostałych dostaw poprzedzających ją lub następujących po niej.

Transakcja łańcuchowa to sekwencja transakcji zawieranych między kilkoma kontrahentami, gdy te same towary są transportowane bezpośrednio od pierwszego podmiotu do ostatniego. W celu sklasyfikowania transakcji jako transakcji łańcuchowej powinny zostać spełnione łącznie następujące trzy główne przesłanki (co potwierdza również linia interpretacyjna organów podatkowych):

1. w transakcji musi uczestniczyć kilka podmiotów:

• Model dostawy łańcuchowej zakłada udział co najmniej trzech podmiotów choć ich liczba może być większa. Wszystkie podmioty uczestniczące w łańcuchu muszą też być znane na etapie każdej z dostaw. Niezależnie od stopnia rozbudowania struktury, każdy uczestnik pełni w niej określoną rolę. Pierwszy podatnik w łańcuchu zawsze „wydaje towar”, tzn. przekazuje władztwo fizyczne nad towarem, a nie tylko przenosi prawo do rozporządzania nim jak właściciel na pośrednika. Drugi, jak i każdy kolejny pośrednik w transakcji łańcuchowej, nie ma przypisanej sztywno określonej roli operacyjnej. Ostatni uczestnik transakcji łańcuchowej fizycznie odbiera towar wysłany bezpośrednio od pierwszego w kolejności dostawcę. Jeden z podmiotów w łańcuchu jest odpowiedzialny za organizację transportu towarów. Może samodzielnie organizować transport towaru lub skorzystać z usług podmiotu trzeciego działającego w jego imieniu.
• Organ w interpretacji wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.99.2023.2.RM z dnia 6 czerwca 2023 r. wskazał następująco: „Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, że transakcja opisana w Stanie faktycznym nr 1 nie będzie stanowić transakcji łańcuchowej, ponieważ aby można było mówić o transakcji łańcuchowej towary muszą być przedmiotem kolejnych dostaw, oraz w transakcji muszą uczestniczyć co najmniej trzy podmioty. W analizowanym przypadku ten warunek nie będzie spełniony, gdyż jak zostało wskazane towar będzie przemieszczany z terytorium Niemiec do Polski na skład celny gdzie będzie magazynowany, w następstwie czego Państwo dopiero na terytorium Polski będziecie szukać finalnego nabywcy z Ukrainy, który odbierze towar ze składu celnego w Polsce i dokona wywozu towaru z Polski”.

2. transakcja musi dotyczyć tego samego towaru:

• przedmiotem transportu od pierwszego do ostatniego uczestnika łańcucha musi być ten sam towar, czyli musi być zachowana tożsamość przedmiotowa tzn. produkt przekazywany przez podmiot do finalnego nabywcy powinien pozostać niezmieniony względem tego, który opuścił magazyn lub zakład produkcyjny. Praktyka podatkowa potwierdza zaś, że na charakter transakcji wpływają okoliczności zmieniające charakter, cechy lub przeznaczenie towarów, jakie były im nadane w momencie sprzedaży.
• w wyroku TSUE C-446/13 z dnia 2 października 2014 roku przedstawiono, że, skoro wysyłka towarów ma na celu ich przetworzenie przed ich dostawą do nabywcy, aby doprowadzić je do stanu zgodnego ze zobowiązaniami umownymi to brak jest w tej sytuacji związku i ciągłości, by uznać transakcję za jednolitą: „Brak jest takiego związku i takiej ciągłości, jeżeli wysyłka towarów przez dostawcę usługodawcy ma na celu ich przetworzenie przed ich dostawą do nabywcy, aby doprowadzić je do stanu zgodnego ze zobowiązaniami umownymi między dostawcą a nabywcą”.
• w interpretacji indywidualnej o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.485.2020.1.WR z dnia 24 listopada 2020 r. wskazano, że: „Dostarczane przez Wnioskodawcę silniki będą, bowiem, na terenie Niemiec zamontowane w odrębnym urządzeniach, w związku z czym przedmiotu wywozu poza terytorium Unii Europejskiej nie będą stanowić silniki dostarczane przez Wnioskodawcę, lecz gotowe urządzenia. Natomiast dostarczone przez Wnioskodawcę silniki będą stanowić jedynie część składową wywożonych urządzeń”.

3. towar musi zostać wydany końcowemu nabywcy bezpośrednio przez pierwszego w kolejności uczestnika transakcji:

• transport realizowany w ramach transakcji łańcuchowej powinien mieć charakter zasadniczo nieprzerwany. Z kolei wątpliwy jest nieprzerwany przebieg transakcji, gdy np. transport towarów jest organizowany na różnych etapach przez więcej niż jeden podmiot uczestniczący w łańcuchu, więc tym samym transport towarów od pierwszego do ostatniego uczestnika łańcucha powinien być organizowany przez ten sam podmiot (chodzi o fizyczną organizację transportu nie zaś o ponoszenie kosztów),
• końcowy nabywca powinien być również znany na pierwszym etapie dostawy, na co Dyrektor KIS wskazuje m. in. w:
• interpretacji o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.247.2024.2.RM wydana przez DKIS dnia 24 lipca 2024 r.: „Jednocześnie pierwszy uczestnik transakcji (Kontrahent A) nie przekazuje towaru ostatecznemu nabywcy z innego niż Polska państwa członkowskiego UE. Spółka wskazała, że w momencie nabycia towaru od Kontrahenta A nie zna ostatecznego nabywcy towaru. W związku z tym, towar należący do Spółki jest magazynowany przez Kontrahenta B do czasu, aż Spółka znajdzie ostatecznego klienta. Dopiero wówczas Kontrahent B, działając na zlecenie Spółki, transportuje/wysyła towar z Polski do nabywców z innych niż Polska państw członkowskich UE, za pośrednictwem firm kurierskich.”

Tylko łączne spełnienie wszystkich powyższych przesłanek pozwala na określenie, że w danym modelu wystąpi dostawa łańcuchowa w rozumieniu przepisów VAT.

C. Dostawy Wnioskodawcy

Zdaniem Wnioskodawcy, odnosząc przedstawiony opis zdarzenia przyszłego do powyższych rozważań, nowy model transakcyjny nie powinien zostać uznany za transakcję łańcuchową. W przedmiotowym przypadku, nie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące istnienie transakcji łańcuchowej na gruncie ustawy o VAT, podczas gdy niezbędne jest łączne spełnienie każdej z nich.

W szczególności Wnioskodawca chciałby zauważyć, że w jego ocenie w opisanym zdarzeniu przyszłym mają miejsce dwie niezależne dostawy towarów - od Producenta do Spółki oraz od Spółki do Klienta.

Zgodnie z przedstawionymi postanowieniami Umowy, Producent będzie dostarczał towary do przestrzeni magazynowej utrzymywanej dla Spółki. W momencie umieszczenia towarów w magazynie na Wnioskodawcę przejdzie prawo do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym w szczególności wszelkie ryzyka związane z towarami, w tym ryzyko ich uszkodzenia lub utraty. Zdaniem Wnioskodawcy już na tym etapie dochodzi więc do dostawy towarów w rozumieniu VAT.

Podobne podejście wynika z opinii Rzecznika Generalnego sporządzonej do wyroku Trybunału Sprawiedliwości unii Europejskiej („TSUE”) C-401/18 Herst z dnia 23 kwietnia 2020 r:

• „można wyjść z założenia, że ten, kto musi ponieść ryzyko przypadkowej utraty, posiada uprawnienie w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy VAT do rozporządzania towarem jak właściciel”,
• „ten, kto dostarcza innej osobie towar i ponosi ryzyko przypadkowej utraty tego towaru podczas dostawy, również pod względem prawnym działa jako dostawca (a nie jako spedytor dla innej osoby)”.

Przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel odnosi się do sytuacji, w której nabywca uzyskuje faktyczną możliwość dysponowania towarem w sposób zbliżony do właściciela, niezależnie od formalnego przeniesienia prawa własności. Kluczowe jest tu zapewnienie realnej kontroli nad rzeczą, a nie wyłącznie jej prawnego tytułu. W konsekwencji, pojęcie „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie jest tożsame z prawem własności w rozumieniu cywilnoprawnym.

Przejęcie ekonomicznego władztwa nad towarem nie musi być równoznaczne z przeniesieniem własności w sensie prawnym, gdyż dostawa towarów obejmuje szerszy zakres czynności niż samo przekazanie tytułu prawnego. Jednocześnie, dla celów podatkowych, moment powstania obowiązku podatkowego jest co do zasady związany z faktycznym dokonaniem czynności, chyba że przepisy ustawy wskazują inny, szczególny moment.

W praktyce podatkowej, moment przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel utożsamiany jest z chwilą przejęcia przez nabywcę ryzyk związanych z danym towarem.

Tym samym, już na etapie umieszczenia towarów w części magazynowej utrzymywanej dla Wnioskodawcy dojdzie do dostawy towarów w związku z przejęciem związanych z nimi praw i ryzyk. Towary będą następnie magazynowane, przy czym mogą być na nich wykonywane dodatkowe czynności takie jak przeładowywanie czy przepakowywanie. Późniejsza dostawa dokonana od Spółki do Klienta powinna stanowić w tym przypadku odrębną dostawę, nie będącą częścią łańcucha dostaw, gdyż towar nie jest w tym przypadku przemieszczany bezpośrednio od Producenta (pierwszego dostawcy), a od Spółki gdyż towar znajduje się już w jej władaniu w utrzymywanej dla niej powierzchni magazynowej. Tym samym nie będzie spełniona podstawowa przesłanka dostawy łańcuchowej jaką jest przemieszczenie towarów bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu.

Stanowisko Wnioskodawcy jest w tym zakresie zgodne z linią orzeczniczą sądów administracyjnych:

• w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 767/13 sąd wskazał, że: „Przepis art. 7 ust. 8 ustawy o VAT ustanawia fikcję prawną nakazującą uznać, że w przypadku dostawy tego samego towaru realizowanej przez kilka podmiotów, gdy pierwszy z nich wydaje towar ostatniemu w kolejności nabywcy, przyjąć trzeba, że każdy z podmiotów biorących udział w łańcuchu transakcji dokonał dostawy tego towaru. Cechą charakterystyczną takiej dostawy jest bowiem to, że pośrednicy, będący na drodze pomiędzy pierwszym podatnikiem (dostawcą), a ostatnim w kolejności nabywcą, nie wchodzą w fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Co więcej, ich pominięcie w zakresie czynności wydania towaru, jest w ogóle warunkiem zastosowania omawianego unormowania.”
• w wyroku NSA z 28 czerwca 2018 r. o sygn. akt I FSK 1581/16 wskazano: „W przypadku transakcji łańcuchowych uznaje się jednak, że każdy z podmiotów biorących w nich udział dokonał dostawy, pomimo że faktyczne wydanie towaru, rodzące obowiązek podatkowy z tytułu dostawy, dokonywane jest tylko między „skrajnymi” uczestnikami. Warunek wystąpienia dostawy łańcuchowej, czyli wydanie towaru bezpośrednio przez pierwszego dostawcę ostatniemu nabywcy, będzie spełniony wtedy, gdy tenże pierwszy dostawca nie wyda przedmiotu dostawy podmiotowi innemu niż ostatni nabywca. Sprowadza się to do tego, że niezależnie od tego, kto jest organizatorem transportu, towar transportowany jest na trasie od pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy z pominięciem pośredników, którym towar nie jest przecież fizycznie wydawany. Jeżeli transport zostanie przerwany w taki sposób, że pośredni nabywca uzyska władztwo nad towarem (wejdzie w jego posiadanie), będzie to oznaczało, że dostawa została zrealizowana, a łańcuch dostaw - zakończony. Kolejne dostawy tego towaru będą odbywały się już poza tym łańcuchem dostaw - nie będą stanowiły jego elementów. Sytuacja taka wystąpi, gdy np. przeładunek towaru w magazynie spedytora działającego w imieniu pośredniego nabywcy wiąże się z uzyskaniem przez tego nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel i w konsekwencji przejęciem odpowiedzialności za transport towaru realizowany w wykonaniu jego już dostawy.”
• w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 maja 2025 r. o sygn. I SA/Bk 56/25: „Przepis art. 7 ust. 8 u.p.t.u. ustanawia fikcję prawną nakazującą uznać, że w przypadku dostawy tego samego towaru realizowanej przez kilka podmiotów, gdy pierwszy z nich wydaje towar ostatniemu w kolejności nabywcy, przyjąć trzeba, że każdy z podmiotów biorących udział w łańcuchu transakcji dokonał dostawy tego towaru. Cechą charakterystyczną takiej dostawy jest to, że pośrednicy, będący na drodze pomiędzy pierwszym podatnikiem (dostawcą), a ostatnim w kolejności nabywcą, nie wchodzą w fizyczne posiadanie przedmiotu dostawy. Co więcej, ich pominięcie w zakresie czynności wydania towaru, jest w ogóle warunkiem zastosowania omawianego unormowania (zob. np. wyroki NSA: z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. I FSK 767/13, z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. I FSK 1581/16).

W analizowanym zdarzeniu prawnym, Spółka wejdzie w fizyczne posiadanie towarów, gdyż każdorazowo będą one dostarczane do utrzymywanej dla niej części magazynowej, co w świetle powyższych orzeczeń wyklucza możliwość uznania transakcji za dostawę łańcuchową.

Podobne konkluzje wynikają m.in. z:

• interpretacji indywidualnej o sygn. 0111-KDIB3-3.4012.79.2017.1.PK z dnia 14 września 2017 r., w której „Wnioskodawca nabywa towar w UE poza Polską (na zasadzie EXW lub FCA), organizuje wysyłkę do polskiego magazynu podmiotu trzeciego - który ma za zadanie sprawdzenie ogólnego stanu przesyłki, jak również usunięcie dołączonych przez dostawcę do przesyłki taśm, naklejek, przywieszek z jego logo itp. - a następnie dowóz towaru do klienta zlecany przez Wnioskodawcę temu samemu przedsiębiorstwu, które magazynuje materiał lub innej firmie transportowej. Sprzedaż towaru do klienta odbywa się na warunkach DAP, tj. w chwili dostarczenia towaru do jego magazynu” przy czym organ stwierdził, że „W tym przypadku nie będzie miała miejsca transakcja łańcuchowa albowiem towar nie jest przemieszczany bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy. W tym schemacie dochodzi do przerwania ciągłości transportu poprzez magazynowanie towaru na którym są wykonywane usługi nie zmieniające cech.”
• Interpretacji DKIS o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.313.2024.2.MR z dnia 27 sierpnia 2024 r., w której wskazano, że: „Należy wskazać, że w opisanym przez Spółkę modelu sprzedaży, w którym nastąpiła dostawa od Wnioskodawcy do magazynu wynajmowanego przez nabywcę (B.), skąd towar został następnie dostarczony do finalnego nabywcy z kraju trzeciego, mamy do czynienia z dwoma odrębnymi przemieszczeniami, tj. przemieszczeniem dokonanym w ramach dostawy przez Wnioskodawcę na rzecz nabywcy (B.) oraz przemieszczeniem dokonanym w ramach dostawy przez B. na rzecz nabywcy z państwa trzeciego. Towar bowiem najpierw został dostarczony do magazynu wysokiego składowania, wskazanego przez B., gdzie był składowany. Następnie nabywca (B.) wysłał zakupiony towar do nabywcy z kraju trzeciego. Wnioskodawca wskazał również, że niekiedy towary są przeładowywane lub pakowane do innych paczek zgodnie z wymogami firm transportujących lub magazynujących. Nie można zatem uznać, że towar został bezpośrednio przetransportowany od pierwszego do ostatecznego nabywcy.”

W ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym opisie zdarzenia przyszłego mamy do czynienia z sytuacją analogiczną do tej opisanej w orzecznictwie, tj. towar jest magazynowany i pakowany w magazynie Producenta przed wysyłką do ostatecznego klienta. Wnioskodawca jako pośredni nabywca uzyskuje w magazynie władztwo nad towarem, przerywając w ten sposób łańcuch dostaw. Zatem warunek, aby towar był wydawany bezpośrednio przez pierwszego podatnika VAT uczestniczącego w transakcji ostatniemu - trzeciemu - podatnikowi VAT należy zatem uznać za niespełniony.

Należy również zwrócić uwagę, że w celu realizacji zamówienia Klienta, najczęściej zdarzają się sytuacje gdy Spółka kompletuje:

• standardowe produkty utrzymywane przez Wnioskodawcę w ramach zapasów minimalnych,
• produkty wykonane na indywidualne zamówienie Klienta przez A. PL,
• produkty nabyte przez Spółkę od zewnętrznych dostawców.

Podsumowując, kompletowane towary nie tylko mają inną specyfikację, lecz również mogą pochodzić od różnych dostawców. Każdorazowo towary te dostarczane są przy tym w pierwszej kolejności do magazynu utrzymywanego dla Spółki, a dopiero po upływie czasu mogą być przedmiotem dostawy do Klienta. Wnioskodawca chciałby, również zaznaczyć, że w przypadku towarów pozyskiwanych w ramach zapasów minimalnych odbiorca finalny nie jest znany w momencie składania zamówienia na takie towary u Producenta lub podmiotów trzecich. Są one bowiem wykorzystywane przy sprzedaży dla wielu Klientów, a Spółka utrzymuje ich określony poziom zamawiając je u Producenta niezależnie od otrzymywanych zamówień. Towary te są nabywane z wyprzedzeniem, aby zapewnić dostępność produktów w magazynie i sprawną realizację przyszłych zamówień.

Tym samym, z uwagi na brak znajomości informacji o finalnym nabywcy opisanych towarów na moment dostawy do Spółki, późniejsza dostawa do Klienta nie powinna być rozpatrywana jako element łańcucha dostaw.

Powyższe potwierdza stanowisko organów zawarte np. we wcześniej cytowanej interpretacji o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.247.2024.2.RM wydana przez DKIS dnia 24 lipca 2024 r., w którym spółka wskazała, że w momencie nabycia towaru nie zna jeszcze ostatecznego nabywcy towaru na co organ wywnioskował, że: „Zatem, Wnioskodawca słusznie uznał, że przedstawiony model transakcji nie stanowi transakcji łańcuchowej, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy. W analizowanym przypadku mamy do czynienia z odrębnymi transakcjami, tj. dostawą towarów dokonaną przez Kontrahenta A na rzecz Spółki opodatkowaną wg właściwej stawki VAT na terytorium Polski - stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy, świadczeniem usług przez Kontrahenta B na rzecz Spółki oraz z wewnątrzwspólnotową sprzedażą towaru na odległość dokonaną przez Spółkę na rzecz ostatecznego nabywcy.”

Tożsamość finalnego nabywcy na moment dostawy do Spółki jest znana wyłącznie w przypadku elementów indywidualnych. Jak jednak wskazano, elementy te są na pierwszym etapie dostarczane do części magazynowej utrzymywanej dla Spółki, co w świetle przytoczonego wcześniej orzecznictwa przerywa ciągłość dostawy i możliwość uznania ich za dostawę łańcuchową. Dodatkowo, dostarczając towary do klienta Spółka korzysta nie tylko z elementów indywidualnych, ale także z elementów standardowych, które już posiada w magazynie. Łączenie towarów z różnych źródeł w ramach dostawy do Klienta jest również w ocenie Wnioskodawcy okolicznością powodującą przerwanie ewentualnego łańcucha dostaw - w tym przypadku nie może być bowiem mowy o wysyłce towaru bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu.

Podobne konkluzje znajdują również potwierdzenie w stanowisku organów podatkowych. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej numer 0111-KDIB3-3.4012.518.1.2021.PK z dnia 9 listopada 2021 r. DKIS analizował zdarzenie przyszłe, w którym:

• spółka (HUB) utrzymywała w magazynie zapas towarów dostarczonych wcześniej od producenta,
• po otrzymaniu zamówienia, HUB będzie realizował je w ramach posiadanych zapasów magazynowych części, a jeśli nie będzie posiadał danych części w swoim magazynie, będzie zwracał się o ich dostarczenie do spółki z Grupy będącej ich producentem lub która wykorzystuje daną część w swoich produktach;
• każdorazowo towary trafią najpierw do magazynu HUB przed wysyłką do klienta.

Organ określił, że w tak opisanym zdarzeniu przyszłym nie może być mowy o łańcuchu dostaw wskazując w treści interpretacji, że:

‒„Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport).

Przy czym konieczne jest aby dostawa ta nastąpiła w ramach transportu (wysyłki) zasadniczo o nieprzerwanym charakterze. Za taki transport towarów uznaje się sytuację, w której transport towaru nie zostanie przerwany na terytorium innego kraju i ponownie podjęty przez kolejny podmiot w okolicznościach wskazujących, że miejscem jego rozpoczęcia, w celu wywozu towarów do miejsca docelowego, jest terytorium tego innego państwa. Koniecznym jest więc, aby dostarczany towar był przedmiotem jednego samodzielnego transportu pomiędzy krajem rozpoczęcia transportu a krajem docelowym.”

„Zatem w opisanej sytuacji pomimo, że będzie dochodziło do następujących po sobie dostaw towaru, to ze względu na brak bezpośredniego transportu towaru od pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy - transakcje te nie będą stanowiły dostaw łańcuchowych do których zastosowanie znajdują przepisy art. 22 ust. 2-3 ustawy.”

Biorąc pod uwagę powyższe w świetle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego oraz powołanych interpretacji indywidualnych i orzecznictwa sądów administracyjnych, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że opisana transakcja nie spełnia przesłanek transakcji łańcuchowej, o której mowa w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT. Czynnikami, które uniemożliwiają kwalifikacje dostaw jako elementu dostawy łańcuchowej, są w szczególności:

• przerwanie ciągłości transportu i brak bezpośredniego wydania towaru od pierwszego dostawcy do ostatniego nabywcy (wcześniejsza dostawa do powierzchni magazynowej Spółki, długotrwałe magazynowanie przed wysyłką do Klienta);
• brak identyfikacji ostatecznego nabywcy w momencie nabycia towaru przez Spółkę (w zakresie elementów standardowych);
• towary pochodzące z różnych źródeł i o innym celu nabycia z punktu widzenia Wnioskodawcy (dostawa do Klienta obejmuje zarówno elementy indywidualne jak i standardowe). 

Ad 2

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik, o którym mowa w art. 15 tej ustawy, ma prawo do pomniejszenia kwoty podatku należnego o wartość podatku naliczonego, w zakresie, w jakim nabyte towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Prawo to podlega ograniczeniom wynikającym z art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy.

Z kolei zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, za podatek naliczony uznaje się sumę kwot podatku wykazanych na fakturach otrzymanych przez podatnika w związku z zakupem towarów i usług.

Z powyższego wynika, że możliwość obniżenia podatku należnego o wartość podatku naliczonego przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są określone warunki. Po pierwsze, odliczenia dokonuje podatnik VAT. Po drugie, nabyte towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Kluczowym warunkiem skorzystania z prawa do odliczenia jest zatem istnienie związku pomiędzy dokonanym zakupem a działalnością opodatkowaną podatnika.

Jak wskazano w stanowisku przedstawionym w ramach pytania 1, zdaniem Wnioskodawcy w opisanym zdarzeniu przyszłym nie wystąpi dostawa łańcuchowa towarów w rozumieniu VAT. W konsekwencji, dostawy towarów od Producenta do Spółki będą każdorazowo stanowiły krajową dostawę towarów opodatkowaną VAT w Polsce. Dostawa ta będzie każdorazowo dokumentowana fakturą zawierającą polski VAT, która będzie dostarczana do Spółki.

Nabyte towary będą przy tym wykorzystywane do działalności opodatkowanej VAT Spółki - tj. będą one sprzedawane do Klientów, co będzie stanowiło u Spółki krajową dostawę towarów, WDT lub eksport w zależności od miejsca dostawy.

Podsumowując, zdaniem Spółki żadne ograniczenia dotyczące możliwości odliczenia nie występują w sytuacji Spółki, gdyż dostawa od Producenta do Wnioskodawcy podlega opodatkowaniu jako dostawa krajowa i nie jest zwolniona od podatku. Spółka stoi, więc na stanowisku, że przysługuje jej prawo do odliczenia VAT z tytułu przedmiotowych nabyć.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Stosownie do art. 2 pkt 1, 4 i 5 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Według art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 8 ustawy:

Z powołanego art. 2 pkt 8 ustawy wynika, że aby czynność mogła być uznana za eksport towarów, muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki:

• ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport bezpośredni - art. 2 pkt 8 lit. a ustawy) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz (eksport pośredni - art. 2 pkt 8 lit. b ustawy),
• wywóz towaru poza terytorium Unii Europejskiej musi zostać potwierdzony przez właściwy organ celny określony w przepisach celnych.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy:

Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z Polski na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W takiej sytuacji zachodzi wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 i 3 ustawy:

Według art. 22 ust. 2 ustawy:

Stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy:

W myśl art. 22 ust. 2b ustawy:

Definicja podmiotu pośredniczącego zawarta została w art. 22 ust. 2d ustawy:

Natomiast art. 22 ust. 2c ustawy stanowi, że:

Jednocześnie jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy:

Zatem, w myśl art. 22 ust. 3 ustawy, wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru. Transakcja ruchoma będzie stanowić eksport lub wewnątrzwspólnotową dostawę towaru po stronie dostawcy, natomiast po stronie nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.

Przy czym, w sytuacji gdy za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca, transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Natomiast w przypadku gdy za transport odpowiedzialny jest ostatni nabywca, transport towarów należy przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu) (art. 22 ust. 2e ustawy).

Z opisu sprawy wynika, że działalność Spółki obejmuje (…). W ramach działalności prowadzonej w Polsce, Spółka nabywa towary (w Polsce oraz poza terytorium kraju), a następnie sprzedaje je klientom w Polsce, w innych krajach członkowskich UE oraz w krajach trzecich (Klient). Spółka współpracuje z podmiotem należącym do tej samej Grupy (Producent), który produkuje niektóre towary z oferty Grupy. Podstawą tej współpracy jest długoterminowa umowa ramowa na dostawę towarów i usługi logistyczne (Umowa), która reguluje zasady produkcji, dostarczania i obsługi logistycznej towarów przez Producenta do Spółki. Od stycznia 2026 r., w ramach nowego modelu współpracy, Producent będzie dostarczał Spółce wyroby stalowe, tj. elementy standardowe i indywidualne.

Elementy standardowe Spółka zamawia z wyprzedzeniem, aby zapewnić ich dostępność w magazynie i sprawną realizację przyszłych zamówień. Elementy te nie są produkowane przez Producenta na konkretne zamówienie (są sprzedawane wielu klientom). Z kolei elementy indywidualne produkowane są na zamówienie Klienta. Spółka składa zamówienie do Producenta, który wykonuje element, zgodnie z dostarczoną specyfikacją. Ostateczny Klient jest znany w momencie składania zamówienia. Spółka zamawia elementy stalowe także u innych zewnętrznych dostawców spoza Grupy. Mogą to być towary zamawiane niezależnie od składanych zamówień, jak i na zamówienie Klienta. Spółka nie posiada własnego magazynu w Polsce w związku z czym będzie korzystać z indywidualnej przestrzeni magazynowej udostępnionej przez Producenta, na podstawie umowy o świadczeniu usług logistycznych. Towary zakupione od Producenta oraz dostawców zewnętrznych będą przemieszczane do ww. magazynu i będą tu składowane od kilku tygodni do kilku miesięcy. W tym czasie towary będą pakowane, etykietowane, przeładowywane lub przepakowywane (sporadycznie), a następnie sprzedawane Klientom i transportowane do Klienta w Polsce oraz do innych krajów przez Spółkę lub Klienta.

Producent będzie wystawiał na rzecz Spółki odrębną fakturę z tytułu dostaw towarów i odrębną z tytułuusług logistycznych.

Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce. Wszelkie zasoby personalne i techniczne niezbędne do świadczenia opisanych usług logistycznych zapewni Producent.

Ad 1

Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy dostawy towarów dokonywane na rzecz Klientów stanowią dostawy realizowane z terytorium Polski i nie są elementem dostaw łańcuchowych, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy.

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że transakcja łańcuchowa cechuje się tym, że towar będący przedmiotem więcej niż jednej transakcji, jest fizycznie wydawany tylko raz bezpośrednio przez pierwszy podmiot ostatniemu nabywcy. Każda z dostaw w transakcji łańcuchowej traktowana jest odrębnie, co oznacza, że dla każdej z nich odrębnie ustalane jest też miejsce dokonania dostawy. Tym samym, dla zaistnienia dostawy łańcuchowej konieczne jest łączne wystąpienie następujących okoliczności:

• w transakcji musi uczestniczyć kilka podmiotów,
• transakcja musi dotyczyć tego samego towaru,
• towar jest przedmiotem tylko jednej wysyłki od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy (art. 22 ust. 2 ustawy).

W analizowanej sprawie Producent lub dostawca zewnętrzny dokona dostawy towaru na Państwa rzecz, a następnie Państwo dokonacie dostawy tych towarów na rzecz Klienta. Niemniej jednak, co istotne, towar nie będzie transportowany bezpośrednio od pierwszego dostawcy (Producenta lub zewnętrznego dostawcy) do ostatecznego nabywcy (Klienta). Z wniosku wynika bowiem, że Producent będzie przemieszczał wyprodukowane przez siebie towary (zarówno elementy standardowe jak i indywidualne) z zakładu produkcyjnego do swojego magazynu zlokalizowanego w Polsce, gdzie towary te będą składowane w wydzielonej dla Państwa przestrzeni magazynowej, na podstawie odrębnej umowy o świadczeniu usług logistycznych łączącej Producenta i Państwa Spółkę. W okresie kiedy towary będą w magazynie, Spółka będzie miała prawo do rozporządzania tym towarem jak właściciel. Wskazali Państwo, że przekazanie produktów do magazynu będzie oznaczało finalizację dostawy dokonanej przez Producenta na Państwa rzecz. Również towary zakupione od dostawców zewnętrznych - zarówno te zamawiane jako zapas magazynowy, niezależnie od składanych zamówień, jak i towary nabywane w związku z zamówieniem Klienta, będą w pierwszej kolejności przemieszczane do magazynu Producenta. W wydzielonej przestrzeni magazynowej, towary zakupione przez Państwa od Producenta i dostawców zewnętrznych będą składowane, pakowane i etykietowane (sporadycznie mogą być również przeładowywane lub przepakowywane). Dopiero po okresie magazynowania, który jak Państwo wskazują może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy - dokonają Państwo dostawy towarów na rzecz Klienta. Produkty nabyte przez Państwa od Producenta oraz od zewnętrznych dostawców (towary wykonane na indywidualne zamówienie Klienta oraz produkty standardowe stanowiące zapas magazynowy) będą łączone/kompletowane w ramach danego zamówienia i transportowane do Klienta na terytorium Polski oraz innych państw, w ramach transportu organizowanego przez Państwa lub przez Klienta.

Z okoliczności sprawy wynika więc, że w transakcji będzie uczestniczyło kilka podmiotów, tj. Producent/dostawcy zewnętrzni, Państwa Spółka oraz Klient, natomiast przedmiotem kolejnych dostaw będzie ten sam towar (podczas magazynowania nie zmieni się tożsamość/właściwość towarów). Niemniej jednak w tym przypadku nie będzie spełniony warunek bezpośredniego transportu od pierwszego do ostatniego w kolejności nabywcy. Co prawda w przypadku, gdy towary będą nabywane od Producenta towar będzie transportowany do Klienta z magazynu Producenta znajdującego się na terytorium Polski. Należy jednak zauważyć, że w momencie rozpoczęcia transportu z magazynu Producenta towary są przechowywane przez ten podmiot na podstawie umowy na usługi logistyczne zawartej przez Producenta z Państwa Spółką i podczas składowania towarów w magazynie (w przestrzeni indywidualnie utrzymywanej dla Spółki) Spółka może rozporządzać tymi towarami jak właściciel. Zatem, pomimo, że towary fizycznie znajdują się w magazynie Producenta, należy uznać, że w rzeczywistości towary są transportowane od Spółki, bowiem Spółka przechowuje swoje towary (na podstawie umowy na usługi logistyczne) w magazynie Producenta w specjalnie wydzielonej dla siebie powierzchni. Również towary zakupione od dostawców zewnętrznych transportowane są do magazynu Producenta i magazynowane przez Spółkę. Zatem nie można uznać, że dostawa od Producenta/dostawców zewnętrznych do Państwa oraz od Państwa do Klienta stanowią dostawy dokonane w ramach jednego łańcucha dostaw. Jak bowiem wskazałem, istotą transakcji łańcuchowej jest to, że towar będący przedmiotem więcej niż jednej dostawy jest fizycznie wydawany tylko raz, bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatecznego nabywcy.

Mając na uwadze powyższe ustalenia oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że względem transakcji będącej przedmiotem zapytania nie znajdą zastosowania przepisy art. 22 ust. 2 ustawy. W konsekwencji odrębnie należy rozpatrzyć opodatkowanie dostaw towarów dokonywanych pomiędzy Producentem/dostawcami zewnętrznymi a Spółką oraz opodatkowanie dostaw towarów pomiędzy Spółką i Klientem.

Z wniosku wynika, że w momencie dostawy dokonanej przez Państwa na rzecz Klienta towary będą znajdowały się w magazynie na terytorium Polski, zatem miejscem opodatkowania tych dostaw - stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie terytorium kraju. Nabywcami towarów (Klientami) będą podmioty z Polski, z innych niż Polska państw członkowskich oraz z państw trzecich. Zatem, po spełnieniu warunków określonych w przepisach ustawy, dostawy te mogą stanowić opodatkowane w Polsce - odpowiednio: dostawy krajowe, wewnątrzwspólnotowe dostawy oraz eksport towarów.

Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 1, z którego wynika, że dostawy dokonywane przez Spółkę na rzecz Klientów będą stanowiły dostawy z terytorium Polski i nie będą stanowiły elementu dostawy łańcuchowej, w rozumieniu art. 22 ust. 2 ustawy jest prawidłowe.

Ad 2

Państwa wątpliwości dotyczą również prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów od Producenta.

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:

Zatem w sytuacji nabycia towarów na terytorium Polski, które są wykorzystywane przez zarejestrowanego czynnego podatnika podatku VAT w Polsce do wykonywania czynności opodatkowanych w Polsce, podatnikowi - stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy - przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Spółka jest w Polsce zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. Na terytorium Polski Spółka nabywa towary od Producenta. Producent dokumentuje sprzedaż towarów na rzecz Spółki fakturą zawierającą kwotę podatku VAT. Jednocześnie Spółka wskazała, że wszystkie nabyte towary będzie wykorzystywała do prowadzenia działalności opodatkowanej podatkiem VAT (sprzedaż na rzecz Klientów). Zatem, wystąpi związek podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych na rzecz Spółki przez Producenta z tytułu dostawy towarów z czynnościami opodatkowanymi na terytorium Polski. Tym samym, Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych przez Producenta na rzecz Spółki z tytułu dostawy towarów, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy.

Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 2, z którego wynika, że Spółka będzie miała prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu nabycia towarów od Producenta jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.