Interpretacja indywidualna z dnia 22 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL1-2.4012.567.2025.4.DM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 9 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług planowanego aportu.

Uzupełnił go Pan pismem z 22 października 2025 r. (wpływ 22 października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest wspólnikiem w polskiej spółce (…) (dalej jako Spółka), jest także polskim, nieograniczonym rezydentem podatkowym opodatkowanym w Polsce od całości swoich dochodów.

Wnioskodawca zamierza w celu podwyższenia kapitału zakładowego, wnieść do Spółki tytułem aportu oprogramowanie do programu komputerowego pod nazwą (…) (dalej jako Aplikacja).

Aplikacja służy do (...). Oprogramowanie to (...).

Aplikacja została w całości stworzona przez Wnioskodawcę i drugiego autora. Cały szereg prac obejmujący (...) zostało wykonane przez wyżej wskazane osoby. Wszystkie prawa związane ze stworzoną Aplikacją należą do Wnioskodawcy oraz drugiego autora. Cała aplikacja powstała poza strukturą Spółki w ramach prywatnych działań przywołanych osób.

Aplikacja została wyceniona przez niezależną firmę doradczą wspierającą przedsiębiorstwa przede wszystkim w zakresie wyceny przedsiębiorstw oraz wartości niematerialnych.

Wnioskodawca wniesie część Aplikacji przypadająca na jego prawo własności, wskazując w uchwale w przedmiocie podwyższenia kapitału zakładowego Spółki jej wartość godziwą z wyceny przypadającą proporcjonalnie na jego prawo własności. Wnioskodawca planuje wnieść część wartość godziwą Aplikacji częściowo na kapitał zakładowy, a częściowo na kapitał zapasowy, jako tzw. agio, obejmując udziały powyżej ich wartości nominalnej.

Uzupełnienie zdarzenia przyszłego z 22 października 2025 r. (wpływ 22 października 2025 r.)

Ad. I

1)Czy jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towaru i usług? Jeśli tak, to od kiedy i tytułu wykonywania jakiej działalności?

Pana odpowiedź:

Aktualnie Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT – do końca sierpnia Wnioskodawca prowadził jednoosobową działalność gospodarczą jako czynny podatnik, jednak z dniem 1 września 2025 r. wpisano przekształcenie jego działalności gospodarczej w spółkę (...), a zatem działalność Wnioskodawcy została wykreślona z CEIDG i nie ma on aktualnie statusu czynnego podatnika VAT.

2)W jakim celu stworzył Pan oprogramowanie do programu komputerowego pod nazwą (…) (dalej jako „Aplikacja”), które planuje Pan wnieść do Spółki? Proszę opisać.

Pana odpowiedź:

Celem stworzenia Aplikacji była realizacja pomysłów Wnioskodawcy oraz drugiego autora, które pojawiły się w wyniku prywatnych zainteresowań (...).

3)Czy wykonując Aplikację, działał Pan jako twórca/współtwórca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 24 ze zm.)?

Pana odpowiedź:

Wykonując Aplikację Wnioskodawca działał jako współtwórca, bowiem ujawnił swoje autorstwo od samego początku powstawania Aplikacji. W kontekście prawa autorskiego Wnioskodawca stał się zatem współtwórcą Aplikacji wraz z jego drugim autorem, którym przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

4)Czy wykonana Aplikacja stanowi utwór, w rozumieniu przepisów ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych?

Pana odpowiedź:

Aplikacja stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze oraz została ustalona w rzeczywistej postaci (kod informatyczny), niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia – w szczególności jest to utwór wyrażony słowem, symbolami matematycznym oraz znakami graficznymi (program komputerowy). Tym samym Aplikacja jest utworem.

5)Czy w momencie tworzenia Aplikacji był Pan już wspólnikiem spółki (…) (dalej jako „Spółka”)?

Pana odpowiedź:

W momencie utworzenia Aplikacji Spółka nie istniała, a zatem Wnioskodawca nie był jej wspólnikiem.

6)Czy Aplikacja była tworzona od początku z zamiarem wniesienia jej aportem do Spółki?

Pana odpowiedź:

Nie, Aplikacja nie była tworzona od początku z zamiarem wniesienia jej do Spółki, ponieważ na etapie jej tworzenia nie było planów powołania Spółki.

7)W jaki sposób Aplikacja była/jest/będzie wykorzystywana przez Pana w całym okresie jej posiadania, tj. do momentu wniesienia jej aportem do Spółki?

Pana odpowiedź:

Aplikacja wykorzystana była oraz jest (a także zapewne również będzie) przez Spółkę do jej działalności operacyjnej, natomiast celem uregulowania jej statusu prawnego oraz dofinansowania Spółki planowane jest jej wniesienie do Spółki, aby mogła wykorzystywać ona Aplikację jako swój składnik majątku.

8)Czy Aplikacja do momentu wniesienia jej aportem do Spółki była przedmiotem użyczenia, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze? Proszę wyjaśnić.

Pana odpowiedź:

Do momentu wniesienia Aplikacji do Spółki była i jest ona przez tę Spółkę użytkowana na podstawie ustnych uzgodnień o charakterze użyczenia oraz prawa do użytkowania Aplikacji.

9)Czy Aplikacja była tworzona przy użyciu składników Spółki (np. sprzęt, oprogramowanie, dane Spółki)? Proszę wyjaśnić.

Pana odpowiedź:

Nie, Aplikacja była tworzona wyłącznie prywatnym wysiłkiem i zasobami autorów – w momencie jej tworzenia Spółka jeszcze nie istniała.

10)Czy Spółka dostarczała jakiekolwiek wsparcie, konsultacje lub materiały podczas tworzenia Aplikacji? Proszę wyjaśnić.

Pana odpowiedź:

Nie, Spółka nie dostarczała jakiegokolwiek wsparcia, w tym jako konsultacje lub materiały podczas tworzenia Aplikacji (w momencie powstawania Aplikacji Spółka jeszcze nie istniała).

11)Kto ponosił wydatki na powstanie Aplikacji?

Pana odpowiedź:

Wydatki ponosili prywatnie Wnioskodawca oraz drugi autor.

12)Czy od ponoszonych ww. wydatków przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego? Jeśli tak, to komu?

Pana odpowiedź:

Nie, od ponoszonych na powstanie Aplikacji wydatków autorom nie przysługiwało prawo do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług, bowiem nie byli oni w zakresie jej tworzenia podatnikami od towarów i usług.

13)W jaki sposób Spółka będzie wykorzystywała otrzymaną w drodze aportu Aplikację? Proszę opisać.

Pana odpowiedź:

Spółka będzie wykorzystywała Aplikację w sposób komercyjny, tj. będzie wdrażała ją i jej rozwiązania dla swoich klientów.

14)Czy planował Pan sprzedaż Aplikacji także poza aportem do Spółki?

Pana odpowiedź:

Nie, do tej pory Wnioskodawca nie planował sprzedaży Aplikacji.

15)Czy Aplikacja mogłaby być sprzedana na rynku innym podmiotom w drodze umowy cywilnoprawnej za wynagrodzeniem?

Pana odpowiedź:

Z uwagi na to, że Aplikacja stanowi gotowe rozwiązanie, teoretycznie mogłaby podlegać sprzedaży. Aktualnie jednak Wnioskodawca nie byłby w stanie jej sprzedać, bowiem to wymaga podjęcia zorganizowanych działań akwizycyjnych i marketingowych, czego Wnioskodawca nie robił i nie planuje robić prywatnie.

16)Czy oprócz Aplikacji wskazanej we wniosku tworzy Pan inne aplikacje, programy komputerowe, prawa majątkowe (np. w rodzaju know-how)? Proszę wyjaśnić.

Pana odpowiedź:

Wnioskodawca w sposób twórczy pracuje nad swoimi pomysłami, a zatem nie jest wykluczone, że w ramach prywatnych działań podejmie się utworzenia innego oprogramowania. Na chwilę obecną jednak brak jest innych aplikacji, programów komputerowych oraz innych praw majątkowych (np. w rodzaju know-how), które Wnioskodawca tworzy.

17)Czy podejmował Pan działania w celu zwiększenia wartości rynkowej Aplikacji (np. marketing, reklama)? Proszę wyjaśnić.

Pana odpowiedź:

Nie, Wnioskodawca nie podejmował działań w celu zwiększenia wartości rynkowej Aplikacji (np. marketing, reklama).

18)Czy w przeszłości wnosił Pan inne składniki majątkowe lub prawa majątkowe (np. w rodzaju know-how) do Spółki i/lub innych Spółek? Proszę wyjaśnić.

Pana odpowiedź:

Nie, Wnioskodawca nie wnosił w przeszłości innych składników lub praw majątkowych (np. w rodzaju know-how) do Spółki oraz (lub) innych spółek prawa handlowego.

19)Czy planuje Pan tworzyć i wnosić aportem kolejne aplikacje, programy komputerowe lub inne prawa majątkowe (np. w rodzaju know-how)? Proszę wyjaśnić.

Pana odpowiedź:

Nie, Wnioskodawca nie planuje tworzyć i wnosić aportem kolejnych aplikacji, programów komputerowych czy innych praw majątkowych.

Ad. II

1)Czy wnoszone przez Pana oprogramowanie będzie stanowiło, a jeśli tak – to które z poniższych:

a)patent, dodatkowe prawo ochronne na wynalazek, prawo ochronne na wzór użytkowy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego lub prawo z rejestracji topografii układu scalonego oraz prawo do uzyskania powyższych praw lub prawo z pierwszeństwa – określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170);

b)autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego,

c)równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how),

d)prawa do korzystania z praw lub wartości wymienionych w lit. a-c na podstawie umowy licencyjnej;

Pana odpowiedź:

Wnoszone oprogramowanie nie będzie stanowiło poniższych tytułów:

a)patent, dodatkowe prawo ochronne na wynalazek, prawo ochronne na wzór użytkowy, prawo z rejestracji wzoru przemysłowego lub prawo z rejestracji topografii układu scalonego oraz prawo do uzyskania powyższych praw lub prawo z pierwszeństwa – określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej,

b)równowartość udokumentowanej wiedzy (informacji) nadającej się do wykorzystania w działalności przemysłowej, naukowej lub handlowej (know-how),

c)prawa do korzystania z praw lub wartości wymienionych powyżej na podstawie umowy licencyjnej.

Jednocześnie wnoszone oprogramowanie będzie stanowiło autorskie prawo majątkowe do programu komputerowego – Aplikacja bowiem stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ma swoją ustaloną postać oraz została wyrażona słowem, symbolami matematycznym oraz znakami graficznymi (program komputerowy). Tym samym Aplikacja jest utworem, a Wnioskodawcy i drugiemu autorowi przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

2)Czy w stosunku do wnoszonego oprogramowania będzie Pan miał status twórcy w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Pana odpowiedź:

Aplikacja stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Jest to zatem utwór wyrażony słowem, symbolami matematycznym oraz znakami graficznymi (program komputerowy). Tym samym Aplikacja jest utworem, a Wnioskodawca tworząc Aplikację działał jako współtwórca, bowiem ujawnił swoje autorstwo od samego początku powstawania Aplikacji. W kontekście prawa autorskiego Wnioskodawca stał się zatem współtwórcą Aplikacji wraz z jego drugim autorem, którym przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

Pytanie

Czy planowany aport będzie objęty obowiązkiem w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług u Wnioskodawcy?

Pana stanowisko w sprawie

Przechodząc na grunt ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2025 r. poz. 775 ze. zm., dalej jako VAT), kluczowym jest określenie definicji podatnika, który podlega podmiotowo w zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Ust. 2 VAT wskazuje, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z kolei art. 5 VAT określa zakres opodatkowania, któremu podlegają:

·odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

·eksport towarów;

·import towarów na terytorium kraju;

·wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

·wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Zgodnie z art. 7 VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Wnioskodawca dokonując aportu oprogramowania do Spółki, nie będzie jednak działać w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Aport będzie co prawda wypełniać definicję dostawy towarów w rozumieniu art. 7 VAT, ponieważ nastąpi formalna zmiana właściciela, natomiast Wnioskodawca nie spełni przesłanki podatnika w rozumieniu art. 15 VAT z uwagi na to, że wniesienie aportu nie jest działalnością gospodarczą zarówno ze swej istoty, jak również nie spełnia samej definicji działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 VAT,

Potwierdzeniem powyższego jest interpretacja podatkowa z 25 sierpnia 2025 r. (znak: 0113-KDIPT1-3.4012.694.2025.1.MK): „[...], aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarczy stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług”.

Analogiczne stanowisko zostało przedstawione w przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 15 lutego 2024 r. (znak: 0114-KDIP1-3.4012.643.2023.2.MPA): „[...] Tym samym, brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży/aportu, wystąpią Państwo w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarczy stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług”.

W interpretacji z 15 lutego 2024 r., (znak: 0114-KDIP1-3.4012.643.2023.2.MPA) wyjaśniono: „[...] Wniesienie aportu rzeczowego do spółki prawa handlowego – w zależności od tego co jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów w myśl art. 7 (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) lub odpłatnego świadczenia usług, w świetle art. 8 (każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów, w szczególności przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych), a tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż. [...] Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ, aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. [...] Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta, wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. [...] Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności”.

Z kolei w interpretacji z 1 października 2024 r. (znak: 0114-KDIP4-1.4012.417.2024.1.RMA) wskazano: „[...] Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży lub wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. [...] Jak wskazano wyżej, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy”.

W interpretacji z 10 lutego 2020 r., (znak: 0114-KDIP4-2.4012.28.2019.2.WH) organ wyjaśnił: „[...] Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem »podatnik« tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej”.

Z kolei w interpretacji z 26 listopada 2019 r., (znak: 0111-KDIB3-2.4012.514.2019.2.ASZ) wskazano: „[...] dostawa towarów i świadczenie usług podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Zatem, gdy mamy do czynienia z czynnością przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również z aportem towarów, mamy do czynienia z odpłatną dostawą, która – co do zasady – na mocy art. 5 ust. 1 ustawy stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika. [...] W myśl dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. [...] opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez »podatników« w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej”.

W interpretacji z 25 stycznia 2017 r., (znak: 3063-ILPP1-2.4512.186.2016.2.JO) wyjaśniono: „[...] Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem »podatnik« tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Biorąc pod uwagę powyższe, nie zawsze wniesienie aportu rzeczowego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. Wnoszenie aportów nie stanowi takiej czynności przede wszystkim wówczas, gdy są one wnoszone przez podmioty niebędące podatnikami VAT lub przez podmioty będące, co prawda takimi podatnikami, lecz niedziałające jako podatnicy w odniesieniu do tej czynności. [...] Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności”.

Z kolei w interpretacji wydanej 25 stycznia 2017 r. (znak: 3063-ILPP1-2.4512.185.2016.2.NF) wskazano: „[...] Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem »podatnik« tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Biorąc pod uwagę powyższe, nie zawsze wniesienie aportu rzeczowego stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. Wnoszenie aportów nie stanowi takiej czynności przede wszystkim wówczas, gdy są one wnoszone przez podmioty niebędące podatnikami VAT lub przez podmioty będące, co prawda takimi podatnikami, lecz niedziałające jako podatnicy w odniesieniu do tej czynności. [...] Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przywołane wyżej wnioski z interpretacji potwierdzają również orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Przykładowo w orzeczeniu z 14 czerwca 2019 r. (sygn. akt: sygn. I FSK 813/17) NSA wskazał: „[...] choć wniesienie aportu do spółki jawnej ma charakter odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, [...], to samo stwierdzenie, że dana czynność stanowi odpłatne świadczenie usług [...] nie jest wystarczającą przesłanką skutkującą opodatkowaniem tej czynności podatkiem od towarów i usług. Dla wystąpienia opodatkowania przy wniesieniu aportu konieczne jest dodatkowo stwierdzenie dokonania tej czynności przez podatnika podatku od towarów i usług i to działającego w takim charakterze przy tej czynności. Określenie podatnika ma więc zasadnicze znaczenie dla zakresu opodatkowania. Wskazuje na podmiotowy zakres opodatkowania, któremu mogą podlegać te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy, jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika”.

Z kolei w wyroku z 29 października 2007 r., (sygn. akt: I FPS 3/07) NSA wyjaśnił: „[...] Okoliczność, że VI Dyrektywa zezwala państwom członkowskim na uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą, i że ustawa o podatku od towarów i usług opcję tę realizuje w końcowej części przepisu art. 15 ust. 2 przez wymienienie »czynności wykonanej jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy«, nie przesądza jednak, że tylko z tego powodu dany podmiot staje się podatnikiem podatku od towarów i usług. Z brzmienia bowiem przepisu art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak również art. 15 ust. 1 i 2 p.t.u. wynika nader wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Innymi słowy, jeśli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika czy wykonującego wolny zawód, to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy z tytułu wykonania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług, i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie”.

Wyrokiem z 14 czerwca 2019 r. (sygn. akt: I FSK 911/17) NSA z kolei wskazał: „Zasadnie w tym kontekście Sąd I instancji odwołał się do definicji podatnika, zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 tej ustawy, które to przepisy stanowią implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L2006.347.1), z których wynika, że działalnością gospodarczą jest w zasadzie tylko ta aktywność, która jest wykonywana zawodowo, w sposób profesjonalny. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Innymi słowy, decydujące znaczenie dla zakwalifikowania, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa w charakterze podatnika od towarów i usług, ma zawodowy, nie zaś incydentalny (okazjonalny) charakter wykonywania danej czynności. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku lub wartości niematerialnych, o którym mowa w definicji działalności gospodarczej zawartej we wskazanych przepisach, trzeba będzie rozumieć takie wykorzystanie majątku lub wartości niematerialnych, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. [...] W tej sytuacji, gdy nie stwierdzono, aby poza samym wniesieniem prawa jako wkładu niepieniężnego do spółki, prawo to było w jakikolwiek sposób wykorzystywane, wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej, uzyskał prawo do znaku towarowego w drodze darowizny do majątku osobistego, a dysponując tym prawem nie korzystał w jakiejkolwiek postaci z funkcji związanych ze znakiem, nie można zasadnie twierdzić, że czynność wniesienia aportu dokonywać się będzie w warunkach działalności gospodarczej wnioskodawcy, który – jak wskazano wyżej – co do zasady działalności takiej nie prowadzi. Prawidłowo też Sąd I instancji ocenił, że trudno również dostrzec, aby wykorzystywanie wartości niematerialnej i prawnej następowało w sposób ciągły do celów zarobkowych, skoro wniesienie aportu jest czynnością prawna jednorazową.

W orzeczeniu z 28 marca 2014 r. (sygn. akt: I FSK 670/13) NSA uznał m.in.: „[...] czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. [...] Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie rozumienia pojęcia podatnika na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług potwierdza także wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 15 września 2011 r. (sygn. akt: C-180/10), w którym Trybunał wskazał: „Zgodnie z tym przepisem pojęcie podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. Fakt prowadzenia takiej działalności uzasadnia bowiem uznanie podmiotu za podatnika (zob. wyrok z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-32/03 Fini H, Zb.Orz. s. I-1599, pkt 19). Należy w tej kwestii przypomnieć, że pojęcie działalności gospodarczej jest zdefiniowane w art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT jako obejmujące wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, w tym wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy”.

Wobec tego należy uznać, że po stronie Wnioskującego nie powstanie obowiązek ustalenia przychodu z tytułu przychodu z kapitałów pieniężnych zgodnie z art. 17 ust. 1e., a także nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z uwagi na fakt, że Wnioskodawca w planowanym aporcie nie będzie spełniał statusu podatnika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy), w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych.

Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aport pieniężny), rzeczy lub prawa (aport rzeczowy) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.

Czynność wniesienia aportu (w zależności od jego przedmiotu) może spełniać przesłanki uznania jej za dostawę towarów na podstawie art. 7 (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) lub za świadczenie usług w świetle art. 8 (każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów, w tym np. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych).

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

W ramach systemu podatku VAT czynnościami podlegającymi opodatkowaniu są transakcje między stronami, przewidujące zapłatę ceny lub inne wynagrodzenie. Zatem jeżeli czynność polega jedynie na świadczeniu jednej ze stron, bez bezpośredniego wynagrodzenia, nie ma podstawy opodatkowania, w związku z czym świadczenie takie nie podlega podatkowi VAT.

Należy zauważyć, iż świadczenie usługi następuje „odpłatnie” w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1, a zatem podlega opodatkowaniu, tylko jeżeli pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż świadczenie otrzymywane przez usługodawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości usługi świadczonej usługobiorcy. Świadczenie usług dokonywane odpłatnie w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wymaga bezpośredniego związku między wyświadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

W myśl przepisu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.):

Stosownie do postanowień art. 1 ust. 2 ww. ustawy:

Na podstawie art. 1 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Z kolei, zgodnie z art. 8 ust. 3 cyt. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.

Zatem, aby określone dzieło mogło być przedmiotem prawa autorskiego musi posiadać następujące cechy:

1)stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy),

2)stanowić przejaw działalności twórczej,

3)mieć indywidualny charakter.

Zaznaczyć należy, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest powstanie utworu w myśl ww. art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Natomiast użyte w art. 1 analizowanej ustawy określenie: przejaw działalności twórczej oznacza jakikolwiek uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta jest spełniona, gdy mamy do czynienia z subiektywnym nowym wytworem intelektu.

Zgodnie z ustawą o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyróżnia się dwa rodzaje praw:

·autorskie prawa osobiste,

·autorskie prawa majątkowe.

Przepisy dotyczące praw osobistych zostały uregulowane w rozdziale trzecim ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Jak stanowi art. 16 ust. 1-5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Zatem twórcy przysługują autorskie prawa osobiste obejmujące przede wszystkim prawo autora do wiązania z dziełem jego nazwiska. Prawo to nigdy nie wygasa i jest, z natury rzeczy, niezbywalne, nie można się go zrzec ani przenieść na inną osobę. W ramach ochrony dóbr osobistych autor ma prawo do przedstawienia utworu pod pseudonimem lub anonimowo. Można więc powiedzieć, że autorskie prawa osobiste chronią pewien „intelektualny” związek twórcy z dziełem. Autorskie prawa osobiste chronią więź twórcy z utworem i są z nim w sposób trwały związane. Są one bezterminowe oraz niezbywalne. Niezbywalność praw osobistych oznacza, że nie da się takiego prawa sprzedać, ani przekazać innej osobie.

W myśl art. 17 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Zatem, prawa te chronią godność twórcy, która wyraża się w jego intelektualnym związku z dziełem.

Natomiast, autorskie prawo majątkowe to uprawnienie o charakterze majątkowym, które zostało ukształtowane na wzór prawa własności. Twórca ma wyłączne uprawnienie do korzystania z dzieła lub rozporządzania nim.

Autorskie prawa majątkowe, w przeciwieństwie do osobistych są zbywalne. Wynika to z art. 41 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Zatem, autorskie prawo majątkowe obejmuje wyłącznie prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.

Majątkowe prawa autorskie są przedmiotem obrotu w postaci umów zbycia tych praw lub umów licencyjnych. Po przeniesieniu majątkowych praw autorskich do utworu, prawa te przechodzą całkowicie na nabywcę.

Zatem, w chwili powstania gotowego utworu, rodzą się prawa autorskie przysługujące osobie, która taki utwór stworzyła. Autor staje się właścicielem dzieła i może z nim robić, co tylko zechce. Posiada do niego prawa dwojakiego rodzaju – osobiste i majątkowe. Podsumowując – autor ma prawo podpisać dzieło swoim nazwiskiem (prawo autorskie osobiste) oraz na nim zarabiać (prawo autorskie majątkowe). To pierwsze prawo jest niezbywalne, tym drugim może się podzielić całkowicie lub w części.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

W świetle art. 9 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Jak stanowi art. 9 ust 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

Z kolei, art. 9 ust. 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi:

Tak więc, odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w rozumieniu ww. ustawy jest nie tylko jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Zgodnie z przywołanym wyżej art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości udziałów są równe. Utwór powstały w rezultacie współtwórczości jest zatem przedmiotem wspólnego prawa autorskiego niezależnie od tego, czy dają się w nim wyróżnić części stworzone przez poszczególnych twórców. Wykładnia systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.

Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o rachunkowości z dnia 17 grudnia 2020 r. (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm.):

Autorskie prawa majątkowe w rodzaju utworu, które mogą być przenoszone na inne osoby, mają zdolność aportową, a więc mogą być przedmiotem wkładu.

Należy jednakże wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Powołane przepisy stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W orzecznictwie TSUE wskazuje się, że działalność gospodarczą stanowią również czynności, w wyniku których poczyniono nakłady na poczet jej prowadzenia, mimo że działalności tej nie rozpoczęto. Z orzecznictwa TSUE wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu jako podatnika VAT nawet wtedy, gdy organ skarbowy wie, że przewidywana działalność gospodarcza, która miała prowadzić do transakcji opodatkowanych, nie zostanie zrealizowana (zob. orzeczenie w sprawie C-400/98 pomiędzy Finanzamt Goslar a Brigitte Breitsohl).

Prawo wspólnotowe wskazuje zatem, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem i działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie majątku rzeczowego i wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lutego 2012 r., sygn. akt I FSK 704/11, w którym Sąd stwierdził: „(...) zgodnie ze wskazanym art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, »działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu (...) wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych«. Tym samym to nie szeroko rozumiane okoliczności nabycia know-how (towarzyszący mu zamiar), a późniejsze wykorzystanie tej wiedzy ma kluczowe znaczenie dla kwalifikacji normatywnej czynności z nią związanych jako działalności gospodarczej, czego strona nie dostrzega, niejako utożsamiając przesłanki określone w zdaniu pierwszym i drugim ww. przepisu (...). Oceniając natomiast spełnienie ww. przesłanki »wykorzystywania (...) wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych«, przez wniesienie aportu w postaci know-how do spółki komandytowej (przez komandytariusza), uznać należy, że nie nasuwa ono zastrzeżeń. Przy tym w zasadzie nie budzi wątpliwości żadnej ze stron zarobkowy cel ww. działania; jest on w stanie faktycznym sprawy oczywisty, bowiem w zamian za wniesiony aport komandytariusz nabywa udział w spółce, który uprawnia go do uczestniczenia w zysku spółki (art. 123 § 1 Kodeksu spółek handlowych). Spór koncentruje się natomiast wokół kwestii »ciągłości wykorzystywania« know-how. W tym zakresie wyjaśniono z kolei stronie w zaskarżonym wyroku, że nie można podzielić poglądu, iż ww. czynność (wniesienia aportem know-how do spółki komandytowej) ma skutek jednorazowy (s. 14 uzasadnienia) i jest to stanowisko (Sądu) zasługujące na aprobatę. Niewątpliwie bowiem mamy w tej sytuacji do czynienia z udostępnieniem ww. wiedzy (know-how) do działalności spółki; innymi słowy działalność ta opiera się m.in. na wykorzystywaniu tej wartości niematerialnej i prawnej. Stosownie też do powyższego, komandytariusz uzyskuje w sposób ciągły dochody z tytułu wykorzystywania know-how w działalności spółki, tj. co do zasady w każdym kolejnym roku obrotowym (art. 123 § 2 Kodeksu spółek handlowych). Z tych powodów nie można uwzględnić poglądu strony, że wniesienie ww. wkładu niepieniężnego do spółki należy traktować jako element zarządu majątkiem prywatnym wspólnika – komandytariusza (...). Twierdzeniu temu sprzeciwia się zarówno art. 8 ust. 1 pkt 1, jak i art. 15 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT. Przepisy te nakazują bowiem traktować jako świadczenie usług podlegające opodatkowaniu przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli następuje ono w ramach działalności gospodarczej, tj. ma charakter ciągły i zarobkowy. Nie budzi zaś wątpliwości w niniejszej sprawie, że wskazane przesłanki spełnia wniesienie aportem know-how do spółki komandytowej (...)”.

Z opisu sprawy wynika, aktualnie nie jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT – do końca sierpnia prowadził Pan jednoosobową działalność gospodarczą jako czynny podatnik, jednak z dniem 1 września 2025 r. wpisano przekształcenie Pana działalności gospodarczej w spółkę (...) a zatem Pana działalność została wykreślona z CEIDG i nie ma Pan aktualnie statusu czynnego podatnika VAT. Jest Pan wspólnikiem w polskiej spółce (…) (dalej jako Spółka), jest także polskim, nieograniczonym rezydentem podatkowym opodatkowanym w Polsce od całości swoich dochodów. Zamierza Pan, w celu podwyższenia kapitału zakładowego, wnieść do Spółki tytułem aportu oprogramowanie do programu komputerowego pod nazwą (…) (dalej jako Aplikacja). Aplikacja służy do (...). Oprogramowanie to wspiera (...). Aplikacja została w całości stworzona przez Pana i drugiego autora. Cały szereg prac obejmujący (...) zostało wykonane przez wyżej wskazane osoby. Wszystkie prawa związane ze stworzoną Aplikacją należą do Pana oraz drugiego autora. Cała aplikacja powstała poza strukturą Spółki w ramach prywatnych działań przywołanych Pana i drugiego autora. Aplikacja została wyceniona przez niezależną firmę doradczą wspierającą przedsiębiorstwa przede wszystkim w zakresie wyceny przedsiębiorstw oraz wartości niematerialnych. Wniesie Pan część Aplikacji przypadająca na Pana prawo własności, wskazując w uchwale w przedmiocie podwyższenia kapitału zakładowego Spółki jej wartość godziwą z wyceny przypadającą proporcjonalnie na Pana prawo własności. Planuje Pan wnieść część wartości godziwej Aplikacji – częściowo na kapitał zakładowy, a częściowo na kapitał zapasowy, jako tzw. agio, obejmując udziały powyżej ich wartości nominalnej. Celem stworzenia Aplikacji była realizacja Pan pomysłów oraz drugiego autora, które pojawiły się w wyniku prywatnych zainteresowań (...). Wykonując Aplikację działał Pan jako współtwórca. W kontekście prawa autorskiego Pan stał się zatem współtwórcą Aplikacji wraz z drugim autorem, którym przysługuje wyłączne prawo do korzystania z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu. Aplikacja stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze oraz została ustalona w rzeczywistej postaci (kod informatyczny), niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia – w szczególności jest to utwór wyrażony słowem, symbolami matematycznym oraz znakami graficznymi (program komputerowy). Tym samym Aplikacja jest utworem. Aplikacja wykorzystana była oraz jest (a także zapewne również będzie) przez Spółkę do jej działalności operacyjnej, natomiast celem uregulowania jej statusu prawnego oraz dofinansowania Spółki planowane jest jej wniesienie do Spółki, aby Spółka mogła wykorzystywać Aplikację jako swój składnik majątku. Do momentu wniesienia Aplikacji do Spółki była i jest ona przez tę Spółkę użytkowana na podstawie ustnych uzgodnień o charakterze użyczenia oraz prawa do użytkowania Aplikacji. Spółka będzie wykorzystywała Aplikację w sposób komercyjny, tj. będzie wdrażała ją i jej rozwiązania dla swoich klientów. Wskazał pan, że w sposób twórczy pracuje Pan nad swoimi pomysłami, a zatem nie jest wykluczone, że w ramach prywatnych działań podejmie się Pan utworzenia innego oprogramowania. Na chwilę obecną jednak brak jest innych aplikacji, programów komputerowych oraz innych praw majątkowych (np. w rodzaju know-how), które Pan tworzy.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług planowanego aportu Aplikacji do Spółki.

Mając na uwadze opis sprawy w kontekście powołanych przepisów, należy stwierdzić, że wniesienie przez Pana do Spółki w zamian za udziały wkładu niepieniężnego w postaci części utworu należy uznać – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – za działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a Pana za podatnika podatku od towarów i usług.

Opis sprawy nie pozwala wywieść – wbrew Pana stwierdzeniu – że utwór został opracowany w celach osobistych. Nie przedstawił Pan przekonujących przesłanek pozwalających uznać, że utwór powstał w celu zaspokojenia Pana osobistych potrzeb. We wniosku wskazał Pan, że celem stworzenia Aplikacji była realizacja pomysłów Pana oraz drugiego autora w wyniku prywatnych zainteresowań (...). StworzonaAplikacja służy do (...). Oprogramowanie to wspiera (...).

Biorąc pod uwagę charakter stworzonej m.in. przez Pana Aplikacji oraz specyfikę prawa majątkowego jakim jest utwór nie sposób uznać, że został on stworzony w celu zaspokojenia potrzeb osobistych. Spełniona zostanie więc przesłanka podmiotowa do uznania wniesienia wkładu niepieniężnego w postaci części Aplikacji – przypadającej na Pana prawo własności Aplikacji – za czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Przechodząc do spełnienia przesłanki przedmiotowej, należy wskazać, że w związku z wniesieniem części Aplikacji do Spółki z jednej strony przenosi Pan na Spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do rozporządzania określonymi składnikami majątku, w zamian za co otrzymuje pewne uprawnienia – obejmuje udziały, których wartość będzie powyżej ich wartości nominalnej, tzw. agio. W związku z tym, powyższa transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny.

Wyjaśnić bowiem należy, że z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje adekwatny związek. Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest warunkiem to, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący uzyskuje pewną, wymierną korzyść.

Wobec tego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie wystąpi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wniesieniem wkładu niepieniężnego (tj. części Aplikacji) a otrzymaniem zapłaty za dokonaną czynność. Bowiem Pan, jako wspólnik Spółki, wniesie do niej w drodze aportu oprogramowanie do programu komputerowego pod nazwą (…) – część Aplikacji przypadająca na Pana prawo własności.

Natomiast w zamian za wniesiony wkład, jak wyjaśniono w opisie sprawy, otrzyma Pan udziały powyżej ich wartości nominalnej. Należy zaważyć, że aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach

Zatem wniesienie przez Pana wkładu niepieniężnego w postaci części Aplikacji spowoduje dokonanie świadczenia wzajemnego. W tym zakresie strony transakcji będą świadczyć wobec siebie usługę za wynagrodzeniem.

Mając na uwadze powołany stan prawny oraz okoliczności wskazane we wniosku należy przyjąć, że w opisanej sytuacji będzie Pan występować w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy a wniesienie przez Pana wkładu niepieniężnego (części Aplikacji), będzie stanowić odpłatne świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które na podstawie w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Podsumowując, stwierdzam, że planowany aport będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Tym samym, Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług, jednocześnie informuję, że wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych podlega odrębnemu rozpatrzeniu.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnośnie natomiast powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Natomiast odnośnie przywołanych przez Pana wyroków sądów należy zauważyć, że wyroki sądów to rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w swoim rozdziale III określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych). W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroku zamyka się w obrębie sprawy, w której została wydana.

Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. W szczególności dotyczy to kwestii, czy wartość nominalna udziałów faktycznie odzwierciedla rzeczywistą sytuację gospodarczą i handlową i nie jest wynikiem praktyki stanowiącej nadużycie prawa.

Należy również zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pana i nie wywołuje skutków podatkowych dla drugiego Współwłaściciela.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.