Interpretacja indywidualna z dnia 23 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.540.2025.1.MM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 26 listopada 2025 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan obywatelem Królestwa Hiszpanii. Posiada Pan miejsce stałego zamieszkania oraz centrum interesów życiowych w Hiszpanii i jest Pan rezydentem podatkowym tego państwa.

Jest Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę przez spółkę X. z siedzibą w Hiszpanii (dalej: „X”), będącą rezydentem podatkowym Hiszpanii.

X nie posiada w Polsce oddziału stanowiącego w rozumieniu art. 5 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w (...) dnia 15 listopada 1979 r. (dalej: „PL-ES UPO”).

Zostanie Pan czasowo oddelegowany przez X do wykonywania obowiązków służbowych na terytorium Polski w 2026 r.

Jest Pan (...). Pana zadania obejmują (...).

Projekt w Polsce, przy którym Pan będzie pracował, to (...), projekt (...).

W założeniu, okres Pana pobytu w Polsce w 2026 r nie przekroczy 183 dni. Niemniej, istnieje możliwość, że w całym 2026 r. łączny czas Pana pobytu i wykonywania pracy w Polsce przekroczy 183 dni.

Organizację pracy wykonywanej przez Pana w Polsce zapewnia spółka Y z siedzibą w Niemczech (dalej: „Y”), należąca do tej samej grupy kapitałowej co X.

Y prowadzi działalność gospodarczą w Polsce poprzez swój oddział - Y Oddział w Polsce (dalej: „Z”).

Y udostępnia Panu miejsce pracy, narzędzia oraz materiały niezbędne do wykonywania powierzonych obowiązków. W praktyce, rezultaty Pana pracy są wykorzystywane przez Y, a pośrednio również przez Z, prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Polski.

Pozostaje Pan formalnie zatrudniony wyłącznie przez X i nie zawierał Pan żadnej dodatkowej umowy o pracę ani z Y, ani z Z.

Pana wynagrodzenie jest wypłacane bezpośrednio przez X.

Zgodnie z Pana najlepszą wiedzą, w ramach rozliczeń wewnątrzgrupowych X wystawia fakturę na rzecz Y obejmującą koszty związane z oddelegowaniem pracownika do pracy w Polsce. Następnie odpowiednia część tych kosztów jest alokowana na Z (Oddział w Polsce).

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Pod pojęciem „dany okres rozliczeniowy”, o którym mowa poniżej przedstawionym w pytaniu nr 2 rozumie Pan okres, za który zgodnie z umową o pracę należne jest Panu wynagrodzenie, tj. miesiąc kalendarzowy.

Poza pracą, którą będzie wykonywał Pan w Polsce w 2026 r., będzie Pan również pracował na terytorium Hiszpanii oraz Niemiec.

Y i Z są jednym podmiotem z perspektywy prawa cywilnego.

To Y ponosi bezpośrednie ekonomiczne ryzyko związane z wynikami pracy przez Pana wykonywanej w Polsce. Y jest stroną umowy z końcowym klientem, w związku z czym jest bezpośrednio odpowiedzialna za wykonanie pracy, którą będzie wykonywał Pan w Polsce.

Generalne wytyczne dotyczące oddelegowania do pracy w Polsce i zakresu obowiązków wykonywanych w Polsce zostaną sformułowane przez pracodawcę - X. Natomiast bieżące instrukcje i określenie sposobu wykonywania obowiązków otrzyma Pan od Y.

Praca, którą będzie Pan wykonywać w Polsce odbywa się w miejscu, za które odpowiedzialność ponosi Y.

Wynagrodzenie firmy hiszpańskiej będzie obliczane na podstawie czasu pracy, którą będzie Pan wykonywał w Polsce i wysokości Pana wynagrodzenia za pracę (wartość usługi na fakturze wystawianej przez spółkę hiszpańską będzie uzależniona od ilości godzin pracy wykonanej przez Pana w Polsce). Przedkłada Pan odpowiedzi zgodne z Pana wiedzą, podkreślając, że nie posiada informacji odnośnie szczegółów tych ustaleń.

Pana praca w Polsce będzie wykonywana w miejscu znajdującym się pod kontrolą i odpowiedzialnością spółki Y.

Jest Pan (...), która będzie zapewniona w Polsce przez Y. Co do zasady, inne narzędzia i materiały będą zbędne, natomiast jeżeli pojawi się taka potrzeba - będą udostępnione przez Y.

X decyduje o ilości i kwalifikacji zatrudnionych przez siebie pracowników, natomiast to Y wskazuje, którzy pracownicy X mogą być odpowiedni do wykonywania pracy w Polsce. W odniesieniu do pracy wykonywanej w Polsce - Y pyta X, czy hiszpańska firma dysponuje specjalistami, których potrzebuje firma niemiecka. Jeśli ci specjaliści są dostępni, obie firmy uzgadniają, który pracownik jest dostępny i może zostać wysłany do pracy w Polsce. Przedkłada Pan odpowiedzi zgodne z Pana wiedzą, podkreślając, że nie posiada informacji odnośnie szczegółów tych ustaleń.

X wybiera osoby, które zatrudnia i ma prawo rozwiązać z danym pracownikiem stosunek pracy. Niemniej jednak, w odniesieniu do pracy organizowanej w Polsce przez Y, to niemiecka firma ponosi odpowiedzialność wobec klienta końcowego za pracę wykonywaną w Polsce i tym samym ma prawo współdecydować o tym, którzy hiszpańscy pracownicy będą pracować w Polsce. Nie ma to jednak żadnego wpływu na stosunek pracy, którego jedynymi stronami są Pan i X.

To X posiada prawo do nakładania ewentualnych kar dyscyplinarnych związanych z Pana pracą.

W odniesieniu do pracy wykonywanej w Polsce, Y ma pośredni wpływ na terminy urlopów i godziny Pana pracy - wynika to z faktu, że w okresach wykonywania obowiązków w Polsce powinien być Pan dostępny zgodnie z instrukcjami Y. W praktyce oznacza to, że przy ustalaniu urlopu czy organizacji czasu pracy X, jako pracodawca, uwzględnia potrzeby operacyjne Y, jednak to właśnie X posiada ostateczne i formalne uprawnienie do ich zatwierdzania.

Pytania

1.Czy wynagrodzenie uzyskiwane przez Pana z tytułu czasowego oddelegowania do pracy w Polsce w 2026 r. będzie podlegało opodatkowaniu wyłącznie w Hiszpanii - zgodnie z art. 15 ust. 2 UPO PL-ES - tak długo, jak długo łączny czas Pana pobytu w Polsce w roku podatkowym 2026 nie przekroczy 183 dni, a dopiero po przekroczeniu tego okresu opodatkowaniu w Polsce podlegać będzie część wynagrodzenia przypadająca za dni robocze przepracowane w Polsce?

2.W przypadku uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, czy po przekroczeniu 183 dni pobytu w Polsce opodatkowaniu w Polsce będzie podlegała wyłącznie ta część Pana wynagrodzenia, która będzie odpowiadała liczbie dni roboczych faktycznie przepracowanych przez Pana na terytorium Polski, w stosunku do całkowitej liczby dni roboczych w danym okresie rozliczeniowym?

3.Czy obowiązek obliczania i wpłacania zaliczek na podatek dochodowy w Polsce będzie spoczywał na Panu jako podatniku (bez pośrednictwa płatnika), a jeżeli tak - w jaki sposób powinien Pan uiszczać zaliczki na podatek dochodowy w trakcie roku podatkowego?

4.W przypadku uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe i przyjęcia, że Pana wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w Polsce od pierwszego dnia pobytu, w jaki sposób i przez kogo powinny być obliczane oraz odprowadzane zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana ocenie wynagrodzenie otrzymywane od spółki X. za pracę czasowo wykonywaną na terytorium Polski nie będzie podlega obowiązkowi opodatkowania w Polsce, o ile łączny okres Pana pobytu w Polsce w danym roku podatkowym nie przekroczy 183 dni.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: „Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).”

Natomiast w myśl art. 3 ust. 1 a ww. ustawy: „Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2.przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.”

Przepis ten wskazuje zatem na dwa niezależne kryteria, od których spełnienia uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Zastosowanie spójnika „lub” oznacza, że wystarczy spełnienie jednej z przesłanek, aby uznać, że dana osoba podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, a więc zobowiązana jest do rozliczania w Polsce całości swoich dochodów.

Jednocześnie, zgodnie z art. 4a ustawy o PIT: „Przepisy art. 3 ust. 1, 1 a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.”

W analizowanym przypadku zastosowanie znajduje art. 15 ust. 2 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Hiszpanii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania (PL-ES UPO), zgodnie z którym: „Bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:

a)odbiorca przebywa w drugim Państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas roku finansowego oraz

b)wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę, który nie ma w tym drugim Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby, albo w jego imieniu, oraz

c)wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.”

W świetle powyższego, wynagrodzenie z tytułu pracy wykonywanej w Polsce, wypłacane przez pracodawcę mającego siedzibę w Hiszpanii osobie posiadającej miejsce zamieszkania w Hiszpanii (Panu), będzie podlegało opodatkowaniu wyłącznie w Hiszpanii, pod warunkiem spełnienia łącznie trzech wskazanych przesłanek:

a)pobyt w Polsce nie przekroczy 183 dni w roku podatkowym,

b)pracodawca nie posiada w Polsce miejsca zamieszkania ani siedziby,

c)koszty wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę pracodawcy w Polsce.

Będzie otrzymywał Pan wynagrodzenie od pracodawcy mającego siedzibę w Hiszpanii, a planowany pobyt w pracy na terytorium Polski w 2026 r. będzie krótszy niż 183 dni. Jednocześnie koszty Pana wynagrodzenia nie będą ponoszone przez zakład lub stałą placówkę w Polsce - Z nie stanowi zakładu X, będącego Pana formalnym pracodawcą. Należy zatem uznać, że warunek dotyczący nieponoszenia kosztów przez zakład w Polsce będzie spełniony.

W konsekwencji, przy spełnieniu wszystkich warunków z art. 15 ust. 2 PL-ES UPO, Pana wynagrodzenie powinno podlegać opodatkowaniu wyłącznie w Hiszpanii, bez powstania obowiązków podatkowych w Polsce. Jeżeli jednak warunek dotyczący długości pobytu nie zostałby spełniony (tj. przebywałby Pan w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym 2026), wówczas zastosowanie znajdzie art. 15 ust. 1 PL-ES UPO i wynagrodzenie przypadające na pracę wykonywaną w Polsce będzie opodatkowane w Polsce, na zasadach opisanych w dalszej części wniosku.

W przypadku uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, wskazać należy, że po przekroczeniu 183 dni pobytu w Polsce opodatkowaniu w Polsce podlega wyłącznie ta część Pana wynagrodzenia, która odpowiada liczbie dni roboczych faktycznie przepracowanych na terytorium Polski, w stosunku do całkowitej liczby dni roboczych w danym okresie rozliczeniowym.

Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarta pomiędzy Polską a Hiszpanią nie pozbawia Polski prawa do opodatkowania dochodów osiąganych z pracy najemnej wykonywanej fizycznie na terytorium Polski. Oznacza to, że po przekroczeniu progu 183 dni pobytu w Polsce, dochody z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 2b pkt 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym: „Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia.”

W praktyce, w sytuacji gdy pracownik wykonuje pracę częściowo w Polsce, a częściowo poza jej terytorium, prawidłowe jest proporcjonalne ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu w Polsce - poprzez odniesienie liczby dni roboczych faktycznie przepracowanych w Polsce do ogólnej liczby dni roboczych w danym okresie rozliczeniowym.

Takie podejście zostało jednoznacznie potwierdzone w interpretacjach indywidualnych. Przykładowo, w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 lipca 2024 r. (znak: 0115- KDIT2.4011.271.2024.1.ENB) wskazano, że: „W świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma przeszkód, aby Państwo ustalili wynagrodzenia za pracę wykonywaną w Polsce proporcjonalnie do liczby dni roboczych przepracowanych w Polsce, tj. uwzględniając dla celów tej proporcji ilość dni roboczych faktycznie przepracowanych w Polsce w ogólnej liczbie dni roboczych faktycznie przepracowanych w danym miesiącu.”

W konsekwencji uważa Pan, że w przypadku przekroczenia przez Pana 183 dni pobytu w Polsce, opodatkowaniu w Polsce w 2026 r. podlegać będzie jedynie ta część wynagrodzenia, która będzie odpowiadała pracy faktycznie wykonywanej w Polsce, ustalona proporcjonalnie do liczby dni roboczych przepracowanych w Polsce względem całkowitej liczby dni roboczych w danym okresie rozliczeniowym (miesiącu kalendarzowym).

Odnosząc się do pytania nr 3 wskazuje Pan, że w przypadku przekroczenia przez Pana 183 dni pobytu na terytorium Polski w 2026 r., wynagrodzenie za pracę wykonywaną w Polsce będzie opodatkowane w Polsce zgodnie z art. 15 ust. 1 PL-ES UPO. Wówczas Pan, jako podatnik uzyskujący dochody ze stosunku pracy z zagranicy, będzie zobowiązany do samodzielnego obliczania i wpłacania w trakcie roku zaliczek na podatek dochodowy.

Zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 ustawy o PIT: „Podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.”

Natomiast art. 44 ust. 3a ustawy o PIT stanowi, że: „Podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za grudzień - przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania, wpłacać zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa w zdaniu pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu miesięcznych kosztów uzyskania (...) oraz zapłaconych w danym miesiącu składek (...)”.

Dodatkowo, szczególne znaczenie w sprawie ma art. 44 ust. 3d ustawy o PIT, zgodnie z którym: „Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 2a, uzyskujący z zagranicy dochody z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku pracy, są obowiązani wpłacać zaliczki na zasadach określonych w ust. 3a, po przekroczeniu okresu, który zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowi warunek wyłączenia z opodatkowania tych dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w tym przypadku przy obliczaniu pierwszej zaliczki podatnik jest obowiązany uwzględnić dochody uzyskane od początku roku podatkowego.”

Przepis ten jednoznacznie przesądza, że:

• obowiązek wpłacania zaliczek w Polsce powstaje dopiero po przekroczeniu okresu 183 dni,

• pierwsza zaliczka - płatna do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do przekroczenia 183 dni - powinna objąć całość dochodów z pracy wykonywanej w Polsce od początku roku podatkowego, a nie tylko wynagrodzenie uzyskane po dniu przekroczenia 183 dni.

W konsekwencji uważa Pan, że w razie przekroczenia 183 dni pobytu w Polsce w 2026 r., X - jako zagraniczny pracodawca (podobnie jak Y czy Z) - nie będzie pełnił funkcji płatnika, a obowiązek samodzielnego obliczania i wpłacania zaliczek spocznie na Panu, przy czym już pierwsza zaliczka powinna objąć wszystkie dochody z pracy wykonywanej w Polsce od początku roku podatkowego 2026.

Odnosząc się do pytania nr 4 wskazał Pan, że w przypadku uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe i przyjęcia, że Pana wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w Polsce od pierwszego dnia pobytu (z czym się Pan nie zgadza), należy wskazać, że obowiązek obliczania i wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych będzie spoczywał bezpośrednio na Panu, jako podatniku uzyskującym dochody ze stosunku pracy z zagranicy. X - jako pracodawca zagraniczny - nie posiada bowiem siedziby ani zakładu w Polsce, a tym samym nie będzie pełnił funkcji płatnika w rozumieniu ustawy o PIT.

Zgodnie z art. 44 ust. 1a pkt 1 ustawy o PIT: „Podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników ze stosunku pracy z zagranicy, są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.”

Stosownie do art. 44 ust. 3a ustawy o PIT: „Podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za grudzień - przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania, wpłacać zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa w zdaniu pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu miesięcznych kosztów uzyskania (...) oraz zapłaconych w danym miesiącu składek (...).”

Jednocześnie, w Pana ocenie, zastosowanie w przedstawionej sytuacji znajduje również art. 44 ust. 3d ustawy o PIT, zgodnie z którym: „Podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 2a, uzyskujący z zagranicy dochody z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku pracy, są obowiązani wpłacać zaliczki na zasadach określonych w ust. 3a, po przekroczeniu okresu, który zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowi warunek wyłączenia z opodatkowania tych dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; w tym przypadku przy obliczaniu pierwszej zaliczki podatnik jest obowiązany uwzględnić dochody uzyskane od początku roku podatkowego.”

W świetle powyższego przepisu należy wskazać, że „okres wyłączenia” w rozumieniu art. 44 ust. 3d odpowiada 183 dniom wskazanym w art. 15 ust. 2 PL-ES UPO. Nawet w przypadku uznania przez organ, że już od pierwszego dnia pobytu w Polsce nie są spełnione warunki tego przepisu, praktyczna możliwość weryfikacji przesłanki dni pobytu pojawia się dopiero w momencie przekroczenia 183 dni. Dlatego też - zgodnie z intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 44 ust. 3d - obowiązek wpłacania zaliczek powinien powstać dopiero w momencie przekroczenia tego progu.

W konsekwencji uważa Pan, że pierwsza zaliczka na PIT powinna zostać uiszczona do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym doszło do przekroczenia 183 dni pobytu w Polsce w 2026 r., przy czym będzie obejmowała ona dochody z pracy wykonywanej w Polsce od początku tego roku podatkowego.

Ewentualnie, gdyby organ podatkowy nie podzielił powyższego stanowiska i uznał, że art. 44 ust. 3d nie znajduje w tym przypadku zastosowania, należałoby przyjąć, że obowiązek uiszczania zaliczek powstaje już od pierwszego miesiąca, w którym uzyskał Pan dochód z pracy wykonywanej w Polsce. W takim wariancie zaliczki byłyby wpłacane na zasadach art. 44 ust. 1 a i 3a ustawy o PIT, tj. do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu uzyskania dochodu.

Niemniej jednak, w Pana ocenie, te rozważania nie powinny mieć miejsca z uwagi na fakt, że argumenty oraz stan faktyczny w niniejszej sprawie przesądza o prawidłowości Pana stanowiska w zakresie pytania 1.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Stosownie do art. 3 ust. 1a tej ustawy:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1)posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2)przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Z art. 3 ust. 2a ww. ustawy wynika, że:

Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Na mocy art. 3 ust. 2b pkt 1 omawianej ustawy:

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;

Z kolei w myśl art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Do uzyskiwanych przez Pana dochodów z pracy wykonywanej na terenie Polski i wypłacanych przez hiszpańskiego pracodawcę znajdą zastosowanie odpowiednie uregulowania Umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie dnia 15 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127).

Zgodnie z art. 15 ust. 1 tej Umowy:

Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16,18 i 19 pensje, płace i podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, mogą podlegać opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Natomiast art. 15 ust. 2 ww. Umowy określa wyjątki od powyższej zasady. Zgodnie z tym przepisem:

Bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:

a)odbiorca przebywa w drugim Państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas roku finansowego oraz

b)wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę, który nie ma w tym drugim Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby, albo w jego imieniu, oraz

c)wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. umowy, wynagrodzenia pracowników mających miejsce zamieszkania w Hiszpanii, podlegają opodatkowaniu tylko w Hiszpanii, chyba że praca jest wykonywana na terytorium Polski. W takiej sytuacji wynagrodzenia podlegają opodatkowaniu zarówno w państwie wykonywania pracy, tj. w Polsce, jak i w państwie rezydencji, tj. w Hiszpanii.

Należy przy tym wskazać, że art. 15 ust. 2 omawianej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania ma zastosowanie tylko wtedy, gdy kumulatywnie spełnione są trzy warunki wskazane w lit. a)-c). Jeżeli zachodzą warunki wskazane w ust. 2, wynagrodzenia co do zasady są opodatkowane w państwie miejsca zamieszkania pracownika.

Niespełnienie któregokolwiek z ww. warunków oznacza, że zgodnie z art. 15 ust. 1 umowy wynagrodzenie podlega opodatkowaniu w państwie miejsca zamieszkania podatnika oraz w państwie, w którym praca jest wykonywana.

Oceniając, czy w przedstawionej sytuacji spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 15 ust. 2 lit. b) i c) umowy, należy ustalić który z podmiotów wskazanych we wniosku jest Pana pracodawcą, o którym mowa w tych przepisach.

Postanowienia ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie zawierają definicji „pracodawcy”.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ww. umowy polsko-hiszpańskiej:

Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z treści przepisu nie wynika inaczej każde określenie, o ile nie zostało w inny sposób zdefiniowane, ma takie znaczenie, jakie przyjmuje się według prawa danego Umawiającego się Państwa w zakresie podatków, które są przedmiotem niniejszej umowy.

Podstawowa definicja „pracodawcy” znajduje się w art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym:

Pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników.

Jednocześnie dla oceny kto – w opisanym zdarzeniu – będzie Pana „pracodawcą” o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt b) umowy polsko-hiszpańskiej należy odnieść się do wskazówek zawartych w Komentarzu do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD.

Zawierane przez Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania są bowiem wzorowane na Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD, zatem interpretacja ich postanowień powinna uwzględniać ustalenia przyjęte na szczeblu OECD, znajdujące wyraz w wypracowanym przez państwa członkowskie tej organizacji, w tym również Polskę, Komentarzu do Modelowej Konwencji (MK).

W przedstawionej we wniosku sytuacji właściwe są zatem wyjaśnienia dotyczące interpretacji pojęcia „ekonomicznego pracodawcy” na gruncie pkt 8-8.14 Komentarza do art. 15 MK.

Jak stanowi przytoczony pkt 8 Komentarza do art. 15 ust. 2 MK, oceniając czy podmiot, na którego rzecz jest wykonywana praca spełnia wszystkie elementy pozwalające uznać go za „pracodawcę”, należy poddać analizie szereg elementów stanu faktycznego.

Jak wynika z Komentarza ważne jest ustalenie, czy usługi świadczone przez osobę fizyczną stanowią integralną część działalności przedsiębiorstwa, któremu te usługi są dostarczane. W tym celu najważniejszym czynnikiem będzie ustalenie, które przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność lub ryzyko za osiągnięte wyniki pracy wykonanej przez osobę fizyczną.

Jeżeli porównanie charakteru usług świadczonych przez osobę fizyczną z działalnością wykonywaną przez jego formalnego pracodawcę oraz przez przedsiębiorstwo, na którego rzecz usługi te są wykonywane, wskazuje na istnienie stosunku zatrudnienia, który różni się od formalnego stosunku umownego, znaczenie dla ustalenia pracodawcy mogą mieć również dodatkowe kryteria wymienione w pkt 8.14 Komentarza:

-komu przysługuje uprawnienie do instruowania pracownika odnośnie do sposobu, w jaki praca powinna być wykonywana;

-kto kontroluje i ponosi odpowiedzialność za miejsce, w którym praca jest wykonywana;

-czy wynagrodzenie osoby fizycznej jest bezpośrednio fakturowane przez formalnego pracodawcę przedsiębiorstwu, na rzecz którego usługi są wykonywane;

-kto udostępnia pracownikowi urządzenia i materiały konieczne do wykonywania pracy;

-kto ustala liczby i kwalifikacje pracowników wykonujących pracę;

-komu przysługuje prawo do wyboru osoby fizycznej, która będzie wykonywała pracę, oraz zakończenia stosunku umownego nawiązanego z tą osobą w celu wykonania danej pracy;

-komu przysługuje prawo do nakładania kar dyscyplinarnych związanych z pracą tej osoby fizycznej;

-kto ustala urlopy i godziny pracy tej osoby fizycznej.

W świetle wskazanych we wniosku okoliczności, w szczególności mając na uwadze, że:

-Jest Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę przez spółkę X. z siedzibą w Hiszpanii (dalej: „X”), będącą rezydentem podatkowym Hiszpanii, która czasowo oddeleguje Pana do wykonywania obowiązków służbowych na terytorium Polski w 2026 r.;

-Organizację pracy wykonywanej przez Pana w Polsce zapewni spółka Y z siedzibą w Niemczech (dalej: „Y”), należąca do tej samej grupy kapitałowej co X;

-Y udostępni Panu miejsce pracy, narzędzia oraz materiały niezbędne do wykonywania powierzonych obowiązków;

-Y ponosi bezpośrednie ekonomiczne ryzyko związane z wynikami Pana pracy wykonywanej w Polsce. Y jest stroną umowy z końcowym klientem, w związku z czym jest bezpośrednio odpowiedzialna za wykonanie pracy, którą będzie Pan wykonywał w Polsce;

-Generalne wytyczne dotyczące oddelegowania do pracy w Polsce i zakresu obowiązków wykonywanych w Polsce zostaną sformułowane przez pracodawcę - X, natomiast bieżące instrukcje i określenie sposobu wykonywania obowiązków otrzyma Pan od Y;

-Praca, którą będzie Pan wykonywać w Polsce odbywa się w miejscu, za które odpowiedzialność ponosi Y;

-Wynagrodzenie firmy hiszpańskiej będzie obliczane na podstawie czasu pracy, którą będzie Pan wykonywał w Polsce i wysokość Pana wynagrodzenia za pracę (wartość usługi na fakturze wystawianej przez spółkę hiszpańską będzie uzależniona od ilości godzin pracy wykonanej przez Pana w Polsce);

-Pana praca w Polsce będzie wykonywana w miejscu znajdującym się pod kontrolą i odpowiedzialnością spółki Y;

-Jest Pan (...), która będzie zapewniona w Polsce przez Y. Co do zasady, inne narzędzia i materiały będą zbędne, natomiast jeżeli pojawi się taka potrzeba - będą udostępnione przez Y;

-X decyduje o ilości i kwalifikacji zatrudnionych przez siebie pracowników, natomiast to Y wskazuje, którzy pracownicy X mogą być odpowiedni do wykonywania pracy w Polsce. W odniesieniu do pracy wykonywanej w Polsce - Y pyta X, czy hiszpańska firma dysponuje specjalistami, których potrzebuje firma niemiecka. Jeśli ci specjaliści są dostępni, obie firmy uzgadniają, który pracownik jest dostępny i może zostać wysłany do pracy w Polsce;

-X wybiera osoby, które zatrudnia i ma prawo rozwiązać z danym pracownikiem stosunek pracy. Niemniej jednak, w odniesieniu do pracy organizowanej w Polsce przez Y, to niemiecka firma ponosi odpowiedzialność wobec klienta końcowego za pracę wykonywaną w Polsce i tym samym ma prawo współdecydować o tym, którzy hiszpańscy pracownicy będą pracować w Polsce;

-X posiada prawo do nakładania ewentualnych kar dyscyplinarnych związanych z Pana pracą;

-W odniesieniu do pracy wykonywanej w Polsce, Y ma pośredni wpływ na terminy urlopów i godziny Pana pracy - wynika to z faktu, że w okresach wykonywania obowiązków w Polsce powinien być Pan dostępny zgodnie z instrukcjami Y. W praktyce oznacza to, że przy ustalaniu urlopu czy organizacji czasu pracy X, jako pracodawca, uwzględnia potrzeby operacyjne Y, jednak to właśnie X posiada ostateczne i formalne uprawnienie do ich zatwierdzania,należy przyjąć, że to spółka Y z siedzibą w Niemczech jest Pana pracodawcą („ekonomicznym pracodawcą”) w rozumieniu art. 15 ust. 2 lit. b) umowy.

Co prawda Pana ekonomiczny pracodawca nie ma siedziby w Polsce, jednakże z wniosku wynika, że Y prowadzi działalność gospodarczą w Polsce poprzez swój oddział - Y Oddział w Polsce (dalej: „Z”). Y i Z są jednym podmiotem z perspektywy prawa cywilnego. Rezultaty Pana pracy są wykorzystywane przez Y, a pośrednio również przez Z, prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Polski.

Wobec powyższego należy przeanalizować, czy zostanie spełniona przesłanka wynikająca z art. 15 ust. 2 lit. c) umowy polsko – hiszpańskiej, odnosząca się do kwestii ponoszenia wynagrodzeń przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.

W celu zdefiniowania słowa „zakład” należy odnieść się do art. 5 ust. 1 omawianej umowy, zgodnie z którym:

W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, poprzez którą całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność przedsiębiorstwa.

Wedle art. 5 ust. 2 omawianej Umowy:

Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:

a)miejsce zarządu,

b)filię,

c)biuro,

d)zakład fabryczny,

e)warsztat,

f)kopalnię, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

g)budowę albo montaż, które trwają przez okres dłuższy niż 12 miesięcy.

Mając na uwadze opisane zdarzenie należy przyjąć, że niemiecka Spółka Y posiada w Polsce zakład/stałą placówkę - Y Oddział w Polsce - przez którą częściowo prowadzi swoją działalność.

Natomiast w celu wyjaśnienia sformułowania „ponoszone przez” zawartego w art. 15 ust. 2 lit. c) umowy polsko-hiszpańskiej o unikaniu podwójnego opodatkowania należy odnieść się do wskazówek zawartych w Komentarzu do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD.

Jak wynika z ww. komentarza do ww. Konwencji zgodnie z trzecim warunkiem, jeżeli pracodawca posiada zakład w państwie, w którym praca jest wykonywana, zwolnienie od podatku przyznaje się wtedy, gdy wynagrodzenie nie jest wypłacane przez ten zakład. Określenie „ponoszone przez” powinno być interpretowane w świetle postanowienia punktu 2c artykułu, którego celem jest zapewnienie, aby wyjątek zawarty w ustępie 2 nie miał zastosowania do wynagrodzenia, które może prowadzić do obliczania zgodnie z zasadami wyrażonymi w artykule 7 i charakterem wynagrodzenia przy obliczaniu zysków zakładu położonego w państwie, w którym praca jest wykonywana.

Fakt, czy pracodawca faktycznie rościł sobie prawo do potrącenia wynagrodzenia przy obliczaniu podlegających opodatkowaniu zysków zakładu, nie jest decydujący, ponieważ prawdziwym kryterium jest to, czy dozwolone potrącenie z tytułu tego wynagrodzenia powinno być wzięte pod uwagę przy ustalaniu zysków związanych z zakładem. To kryterium mogłoby być spełnione nawet w przypadku, gdyby nie została odliczona żadna kwota w wyniku tego, że zakład był wyłączony z podatku w państwie źródła lub gdy pracodawca postanowił po prostu nie żądać odliczenia, do którego miał prawo.

Na potrzeby ustalenia zysków związanych z zakładem, zgodnie z ustępem 2 artykułu 7, wynagrodzenie wypłacone pracownikowi przedsiębiorstwa umawiającego się państwa za usługi świadczone w drugim państwie na rzecz zakładu przedsiębiorstwa położonego w tym drugim państwie może, z uwagi na okoliczności, prowadzić np. do potrącenia bezpośredniego na przykład za usługi świadczone zakładowi przez inną część przedsiębiorstwa.

W opisie zdarzenia wskazał Pan, że w ramach rozliczeń wewnątrzgrupowych X wystawia fakturę na rzecz Y obejmującą koszty związane z oddelegowaniem pracownika do pracy w Polsce. Następnie odpowiednia część tych kosztów jest alokowana na Z (Oddział w Polsce).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, w analizowanej sprawie nie znajdują zastosowania postanowienia art. 15 ust. 2 umowy. Nie będą bowiem łącznie spełnione warunki wskazane w lit. a)-c) tego przepisu.

W konsekwencji wynagrodzenie z tytułu pracy, którą w 2026 r. będzie wykonywał Pan w Polsce na rzecz polskiego Oddziału firmy niemieckiej – niezależnie od długości Pana pobytu w Polsce (tj. czy Pana pobyt w Polsce przekroczy łącznie 183 dni w trakcie roku podatkowego, czy też nie) – będzie podlegało opodatkowaniu zarówno w Polsce, jak i w Hiszpanii.

Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Z art. 12 ust. 1 omawianej ustawy wynika, że:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych

W sytuacji, gdy na podstawie umowy o pracę zawartej ze spółkę X z siedzibą w Hiszpanii będzie uzyskiwał Pan od tej Spółki przychód za pracę wykonywaną w Polsce, to przychód ten należy zaliczyć do przychodów ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem odpowiadając wprost na Pana pierwsze pytanie wyjaśnienia wymaga, że – wbrew temu co Pan twierdzi – wynagrodzenie otrzymywane od spółki X za pracę czasowo wykonywaną na terytorium Polski będzie podlegało obowiązkowi opodatkowania w Polsce, niezależnie od dni Pana pobytu w Polsce w roku podatkowym.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że opodatkowaniu w Polsce będzie podlegała wyłącznie ta część Pana wynagrodzenia, która zostanie Panu wypłacona za pracę wykonywaną w Polsce.

Skoro X - jako pracodawca zagraniczny - nie posiada siedziby ani zakładu w Polsce, a tym samym nie pełni on funkcji płatnika w rozumieniu ustawy o PIT, to w omawianym zdarzeniu znajduje zastosowanie zasada samoobliczania i wpłacania przez podatnika zaliczek na podatek dochodowy.

Stosownie bowiem do art. 44 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnicy osiągający dochody bez pośrednictwa płatników:

1)ze stosunku pracy z zagranicy,

2)z emerytur i rent z zagranicy,

3)z tytułów określonych w art. 13 pkt 2, 4 i 6-9, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 1

- są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy, według zasad określonych w ust. 3a.

Zasady ustalania zaliczek wynikają natomiast z art. 44 ust. 3a tej ustawy, zgodnie z którym:

Podatnicy uzyskujący dochody, o których mowa w ust. 1a, są obowiązani w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dochód był uzyskany, a za grudzień - przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania, wpłacać zaliczki miesięczne, stosując do uzyskanego dochodu najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Za dochód, o którym mowa w zdaniu pierwszym, uważa się uzyskane w ciągu miesiąca przychody po odliczeniu miesięcznych kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 lub 9 oraz zapłaconych w danym miesiącu składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lub 2a. Przy obliczaniu zaliczki podatnik może stosować wyższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.

W świetle powyższego przepisu uznać należy, że bez względu na metodę, jaką przewiduje umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, będzie Pan zobowiązany do naliczenia i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy w Polsce. Pierwszą zaliczkę na podatek powinien Pan wypłacić do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym uzyskał Pan pierwszy dochód z tytułu pracy wykonywanej w Polsce.

Końcowo wyjaśnić należy, że powołany przez Pana art. 44 ust. 3d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma zastosowanie tylko wówczas, gdy obowiązek zapłaty zaliczek powstaje na skutek tego, że pobyt w Polsce osoby nieposiadającej polskiej rezydencji podatkowej przekroczy okres, który zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania stanowi warunek wyłączenia z opodatkowania tych dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jednak w opisanym przez Pana zdarzeniu obowiązek zapłaty ww. zaliczek powstanie z innych względów, dlatego też przepis ten nie znajduje zastosowania w opisanym przez Pana zdarzeniu.

Dodatkowe informacje

Powołana przez Pana we wniosku interpretacja indywidualna została wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania, ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego. Ponadto podkreślić należy, że została ona wydana w innym stanie faktycznym, gdyż dotyczy sposobu rozliczenia dochodu pracownika w podróży służbowej.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.