Interpretacja indywidualna z dnia 30 grudnia 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL2-1.4011.919.2025.2.DJ
Rzeczowe nagrody jubileuszowe, jako uregulowane w regulaminie wynagradzania, stanowią przychód ze stosunku pracy i podlegają obowiązkowi podatkowemu. Prezenty emerytalne i gadżety firmowe przekazywane okazjonalnie, nie będące w regulaminie wynagradzania, nie stanowią przychodu podatkowego.
Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych: stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest: nieprawidłowe w zakresie skutków podatkowych przekazania pracownikom rzeczowych nagród jubileuszowych oraz prawidłowe w pozostałej części.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
20 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 1 grudnia 2025 r. (wpływ 1 grudnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
Nagrody jubileuszowe obowiązujące od 2019 r.
Na podstawie aneksu do regulaminu wynagradzania (…) sp. z o. o. z 2019 r., w Spółce funkcjonuje system nagród jubileuszowych przyznawanych pracownikom w formie rzeczowej.
Prawo do nagrody jubileuszowej przysługuje pracownikowi po osiągnięciu następujących okresów nieprzerwanego zatrudnienia u pracodawcy: po 5 latach, po 10 latach, po 15 latach, po 20 latach oraz po każdym kolejnym 5-letnim okresie zatrudnienia.
Nagrody jubileuszowe są finansowane przez pracodawcę i stanowią przychód pracownika, od którego pobierana jest zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Stosowana praktyka: pracownik ma prawo do samodzielnego wyboru konkretnej rzeczowej nagrody jubileuszowej spośród podanego przez Państwa do wiadomości pracownika katalogu dostępnych przedmiotów (rzeczowych nagród jubileuszowych). Pracownik ma prawo do wyboru konkretnego przedmiotu do określonej maksymalnej wartości pieniężnej. Stosują Państwo następujące maksymalne wartości pieniężne:
a)po 5 latach nieprzerwanego zatrudnienia - możliwość wyboru rzeczowej nagrody jubileuszowej o wartości maksymalnie 280 złotych;
b)po 10 latach nieprzerwanego zatrudnienia - możliwość wyboru rzeczowej nagrody jubileuszowej o wartości maksymalnie 490 złotych;
c)po 15 latach nieprzerwanego zatrudnienia - możliwość wyboru rzeczowej nagrody jubileuszowej o wartości maksymalnie 520 złotych;
d)po 20 latach nieprzerwanego zatrudnienia - możliwość wyboru rzeczowej nagrody jubileuszowej o wartości 600 złotych.
Prezenty okolicznościowe.
Okazjonalnie wręczają Państwo pracownikom drobne gadżety z logo firmy w formie rzeczowej, np. z okazji wydarzeń firmowych. Średnia wartość nagród wynosi od 20 zł do 200 zł. W Państwa dokumentach wewnętrznych nie ma żadnych zapisów odnoszących się do incydentalnych sytuacji wręczania gadżetów pracownikom firmy.
Opis zdarzeń przyszłych (od 2026 r.).
Rozszerzenie formuły nagród jubileuszowych.
Od 2026 r. planują Państwo rozszerzyć formułę nagród jubileuszowych, umożliwiając pracownikowi wybór jednej z trzech kategorii nagród:
·Przypinka z logiem firmy;
·Nagroda rzeczowa wybrana z katalogu;
·Karta podarunkowa (voucher).
Wartości nagród będą zróżnicowane w zależności od liczby przepracowanych lat, np.: dla jubileuszy od 5 do 35 lat - średnia wartość 500 zł, dla jubileuszy od 35 do 60 lat - średnia wartość 1000 zł.
Nagrody emerytalne.
Planują Państwo wprowadzenie nagród emerytalnych przyznawanych pracownikom przechodzącym na emeryturę. Nagrody rzeczowe będą miały charakter symboliczny, a ich wartość będzie ustalana w przedziale od 1000 zł do 2800 zł.
Prezenty okolicznościowe.
Nadal będą Państwo okazjonalnie wręczać pracownikom gadżety z logo firmy w formie rzeczowej, np. z okazji jubileuszu firmy lub innych wydarzeń specjalnych.
Ponadto w piśmie, stanowiącym uzupełnienie wniosku doprecyzowali Państwo opis sprawy o następujące informacje:
Gadżety firmowe oraz planowane nagrody emerytalne mają charakter okazjonalny i symboliczny, nie wynikają z regulaminu wynagradzania, nie stanowią elementu wynagrodzenia, nie wiążą się z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym ze strony pracownika, są wynikiem decyzji Spółki i nie są gwarantowane.
Nagrody jubileuszowe w obecnym stanie mają charakter okazjonalny i symboliczny, nie wiążą się z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym ze strony pracownika, są wynikiem decyzji Spółki, są uregulowane w regulaminie wynagradzania i przysługują pracownikowi po spełnieniu określonych warunków (staż pracy). Postanowienie w obecnym stanie brzmi następująco:
„9a. Pracownicy, którzy legitymują się wskazanym poniżej okresem nieprzerwanego zatrudnienia, nabywają prawo do nagrody jubileuszowej w formie rzeczowej. Nagroda jubileuszowa, o której mowa powyżej przyznawana jest przez Pracodawcę, na wniosek uprawnionego Pracownika, po upływie nieprzerwanego okresu zatrudnienia u Pracodawcy w wymiarze następującej liczby lat:
a)po 5 latach nieprzerwanego zatrudnienia;
b)po 10 latach nieprzerwanego zatrudnienia;
c)po 15 latach nieprzerwanego zatrudnienia;
d)po 20 latach nieprzerwanego zatrudnienia oraz
e)po upływie każdego kolejnego 5-letniego okresu nieprzerwanego zatrudnienia.
9b. Sfinansowana przez Pracodawcę nagroda jubileuszowa, o której mowa powyżej może stanowić, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przychód podatkowy Pracownika, któremu została przyznana. W takim przypadku, Pracodawca wypłacając wynagrodzenie na rzecz Pracownika, któremu przyznana została nagroda jubileuszowa dokona potrącenia kwoty zaliczki na podatek dochodowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami”.
Obecnie stosowaną praktyką jest to, że pracownik ma prawo do samodzielnego wyboru konkretnej rzeczowej nagrody jubileuszowej spośród podanego przez Spółkę do wiadomości pracownika katalogu dostępnych przedmiotów (rzeczowych nagród jubileuszowych). Pracownik dokonuje wyboru nagrody do określonej maksymalnej wartości pieniężnej.
Celem przekazywania przez Państwa świadczeń rzeczowych, takich jak nagrody jubileuszowe, gadżety firmowe oraz planowane prezenty emerytalne jest uhonorowanie pracowników, wyrażenie gratulacji oraz celebrowanie ważnych wydarzeń zarówno w życiu zawodowym pracownika, jak i w historii firmy. Świadczenia te mają na celu podkreślenie znaczenia długoletniej współpracy, docenienie zaangażowania pracowników oraz stworzenie pozytywnej atmosfery w organizacji poprzez wspólne świętowanie jubileuszy, przejścia na emeryturę czy innych istotnych okazji związanych z działalnością Spółki.
Pytanie (wynikające z odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku)
Czy przekazanie pracownikom świadczeń rzeczowych, o których mowa we wniosku (tj. rzeczowych nagród jubileuszowych, prezentów emerytalnych, gadżetów firmowych) nie stanowi i nie będzie stanowiło dla nich przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o PIT i w związku z tym z tego tytułu na Państwu nie ciążą i nie będą ciążyły obowiązki płatnika związane z obliczeniem i pobraniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
Państwa stanowisko w sprawie (wynikające z wniosku, jak i jego uzupełnienia)
Państwa zdaniem, świadczenia mają charakter okazjonalny, symboliczny i nie są związane z wykonywaniem obowiązków pracowniczych, co uzasadnia ich kwalifikację jako darowizny.
Stoją Państwo na stanowisku, że przekazanie pracownikom świadczeń rzeczowych, o których mowa we wniosku (nagrody jubileuszowe, prezenty emerytalne, gadżety firmowe), ma charakter okazjonalny, symboliczny i jest związane z gratulacjami oraz uhonorowaniem pracownika, a nie z wykonywaniem obowiązków pracowniczych.
W Państwa ocenie świadczenia te nie stanowią elementu wynagrodzenia za pracę, lecz są wyrazem uznania i formą celebracji ważnych wydarzeń w życiu pracownika i firmy.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego:
Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
Przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego przysporzenia w majątku podatnika jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw danej czynności.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
W świetle art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
Na mocy art. 12 ust. 3 powyższej ustawy:
Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Treść ww. przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Zatem do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi, bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
Niezależnie od powyższego, w art. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści majątkowej mieszczącej się w definicji przychodu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród wyłączeń wskazanych w tym przepisie w ust. 1 pkt 3 wskazane zostały:
Przychody podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn.
Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego.
Na mocy art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: darowizny, polecenia darczyńcy.
Umowa darowizny zdefiniowana natomiast została w art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), w myśl którego:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Wątpliwość Państwa budzi kwestia, czy w związku z przekazaniem pracownikom świadczeń rzeczowych, o których mowa we wniosku, a będących przedmiotem Państwa zapytania (tj. rzeczowych nagród jubileuszowych, prezentów emerytalnych, gadżetów firmowych) po stronie pracowników powstał/powstanie przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji czy są/będą Państwo zobowiązani do obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy z tego tytułu.
Kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości po stronie pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia otrzymywane przez pracowników od pracodawców można uznać za przychód w rozumieniu ustawy.
W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać lecz także postać różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w umowie o pracę – w praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako podlegającą ustawie o podatku od spadków i darowizn. A zatem to nie zamiar obdarowania stanowi kryterium odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których wartość należy podnieść podlegający opodatkowaniu dochód pracownika, od tych, które jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie uznać należy, że wartość przekazanych pracownikom świadczeń rzeczowych w postaci prezentów (nagród) emerytalnych czy prezentów okolicznościowych (gadżetów firmowych), a które – jak Państwo wyjaśnili – mają charakter okazjonalny i symboliczny, nie wynikają z regulaminu wynagradzania, nie stanowią elementu wynagrodzenia, nie wiążą się z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym ze strony pracownika, są wynikiem decyzji Spółki i nie są gwarantowane – nie stanowi/nie będzie stanowić dla nich przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Biorąc przy tym pod uwagę, że celem tych świadczeń jest uhonorowanie pracowników, wyrażenie gratulacji oraz celebrowanie ważnych wydarzeń zarówno w życiu zawodowym pracownika, jak i w historii firmy, korzyść taka - zgodnie z wnioskami płynącymi z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. o sygn. akt K 7/13 - nie stanowi przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
Zatem w zakresie prezentów okolicznościowych (gadżetów firmowych) oraz nagród (prezentów) emerytalnych na Państwu nie ciążą/nie będą ciążyć obowiązki płatnika związane z obliczeniem i pobraniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Natomiast, w przypadku nagród jubileuszowych, uregulowanych w regulaminie wynagradzania i przysługujących pracownikowi po spełnieniu określonych warunków (staż pracy), przekazanie pracownikom tych nagród - niezależnie od faktu, że mają one charakter okazjonalny i symboliczny oraz nie wiążą się z jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym ze strony pracownika stanowi dla nich przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym na Państwu ciążą/będą ciążyć obowiązki płatnika związane z obliczeniem i pobraniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Zauważyć należy bowiem, że w sytuacji gdy wręczenie nagrody rzeczowej uregulowane jest w regulaminie wynagradzania, pracownikowi przysługuje roszczenie o wydanie nagrody rzeczowej w związku z zaistnieniem zdarzenia uprawniającego do jej uzyskania. W takiej sytuacji, otrzymane świadczenie rzeczowe przez pracownika nie będzie stanowiło darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny. Tym samym do świadczenia tego nie znajdą zastosowania postanowienia wynikające z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy:
·stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
·zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
POTRZEBUJESZ POMOCY?