Interpretacja indywidualna z dnia 8 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.912.2025.1.JG

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

22 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1.Zainteresowana będąca stroną postępowania: A.A;

2.Zainteresowany niebędący stroną postępowania: B.A, ul. (...).

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni A.A i Wnioskodawca B.A (...) 2007 roku zawarli z X z siedzibą w (...) przy ul. (...) (obecnie ul. (...)), zarejestrowanym w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego przez Sąd Rejonowy dla (...), XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod nr KRS (...) (dalej Bank) Umowę kredytu mieszkaniowego (...) nr (...) z dnia (...) 2007 roku (dalej Umowa).

Bank, z którym Wnioskodawcy zawarli Umowę jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.

Między Wnioskodawcami istnieje ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej.

Kredyt zaciągnięty był na zakup domu w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny tworzonej przez Wnioskodawców. Kredyt został zabezpieczony hipoteką na kredytowanej nieruchomości.

Zgodnie z § 2 ust. 1 Umowy na warunkach określonych w umowie X. zobowiązuje się postawić w dyspozycji Kredytobiorcy kredyt w kwocie 133.117,80 CHF na zakup domu jednorodzinnego położonego w A przy ulicy B1 z przeznaczeniem na potrzeby własne oraz kredytowanie prowizji za udzielenie kredytu i pozostałych kosztów związanych z przeprowadzeniem transakcji.

Zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 2 Kredyt może być wypłacony w walucie polskiej – na finansowanie zobowiązań w kraju. W takim przypadku (zgodnie z § 5 ust. 4) stosuje się kurs kupna dla dewiz (aktualna Tabela Kursów) obowiązujący w X. w dniu realizacji zlecenia płatniczego.

§ 13 ust. 7 Umowy stanowił zaś, że potrącenie środków z rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego w walucie polskiej następuje w wysokości stanowiącej równowartość kwoty kredytu lub raty w walucie wymienialnej, w której udzielony jest kredyt, według obowiązującego w X. w dniu wymagalności kursu sprzedaży dla dewiz (aktualna Tabela kursów).

W związku z przeprowadzką z A do C i sprzedażą kredytowanej nieruchomości kredyt został zamknięty (całkowicie spłacony) w 2016 roku.

Na mocy tak zawartej umowy Bank wypłacił Wnioskodawcom kapitał kredytu w kwocie 312.560,59 złotych. W czasie obowiązywania Umowy Wnioskodawcy zapłacili na rzecz banku łączną kwotę 574.307,56 złotych tytułem rat kapitałowo-odsetkowych, opłat i prowizji. Różnica między tymi kwotami wynosi 261.746,97 złotych.

W ocenie Wnioskodawców Umowa zawierała klauzule abuzywne, które były wobec nich bezskuteczne, a ich pominięcie prowadziło do nieważności umowy kredytowej, o czym wiedzę powzięli w 2024 roku. W konsekwencji wnieśli do Sądu Okręgowego w (...) pozew o zapłatę kwoty 574.307,56 złotych i stwierdzenie nieważności umowy kredytowej. Sprawa zawisła pod sygnaturą akt (...).

W tzw. procesach frankowych w sprawach, w których kredyt nie został jeszcze zamknięty sądy stwierdzają nieważność umowy i zasądzają zwrot środków wpłaconych przez kredytobiorcę bankowi tytułem zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia po stronie banku. Jeżeli natomiast kredyt został już spłacony (jest zamknięty) to roszczeniem dalej idącym jest roszczenie o zapłatę. Wówczas czasem sądy orzekają jak w pierwszym przypadku 1) o nieważności umowy i 2) o zapłacie. Czasem natomiast uznają, że nie ma podstaw do orzekania o nieważności już zamkniętej umowy i stwierdzają jedynie „przesłankowo” jej nieważność, do czego odnoszą się w uzasadnieniu wyroku, zaś w samej sentencji uwzględniają żądanie zapłaty.

W odpowiedzi na pozew Bank zakwestionował roszczenie Wnioskodawców zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, jednakże złożył propozycję ugodową polegającą na przeliczeniu kredytu tak, jakby od początku był wzięty w złotówkach, całkowite zamknięcie kredytu i zwrot na rzecz Wnioskodawców kwoty 258.000 złotych.

Z punktu widzenia Wnioskodawców, w rezultacie wygranego procesu, niezależnie od tego, czy sąd stwierdzi nieważność umowy wprost, czy przesłankowo, to potwierdzenie tej nieważności będzie rodziło:

1.obowiązek banku zwrotu Wnioskodawcom wpłaconych bez podstawy prawnej przez nich do Banku środków w kwocie 574.307,56 złotych,

2.uprawnienie Banku do dochodzenia zwrotu wypłaconych Wnioskodawcom środków kapitału kredytu w kwocie 312.560,59 złotych.

Praktyka wskazuje, że banki zawsze występują z żądaniem zwrotu wypłaconych środków. Zatem na skutek wygranego procesu powodowie (tu Wnioskodawcy) otrzymaliby ostatecznie zwrot kwoty: 574.307,56 – 312.560,59 = 261.746,97 złotych.

W złożonej propozycji ugodowej bank proponuje wypłatę kwoty 258.000 złotych na rzecz Wnioskodawców, ale nie godzi się na wskazanie, że dokonuje wypłaty tej kwoty tytułem zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia po potrąceniu wzajemnej należności o zwrot środków wypłaconych przez bank również bez podstawy prawnej Wnioskodawcom (skoro Umowa była od początku nieważna, to bank również nie był zobowiązany do wypłaty środków kredytu, zaś jeśli to zrobił, to może się domagać zwrotu tych środków).

Różnica między roszczeniem powodów (Wnioskodawców) bez odsetek ustawowych za opóźnienie a propozycją Banku to 261.746,97 – 258.000 = 3.746,97 zł na korzyść Banku. Należy zatem podkreślić, że opisany wyżej mechanizm wypłaty „dodatkowej kwoty” z ekonomicznego punktu widzenia ma zbliżyć rozliczenie dokonywane w wyniku Ugód do rozliczeń dokonywanych pomiędzy Klientami a Bankiem w wykonaniu wyroków sądów powszechnych uwzględniających powództwa Klientów.

Z punktu widzenia Wnioskodawców wątpliwości budzi fakt, że Bank nie chce w ugodzie wprost wskazać, że dokonuje zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia, czyli zwrotu kwot wpłaconych przez Wnioskodawców do banku w oparciu o nieważną umowę, tylko nazywa wypłacone środki „dodatkową kwotą”. Bank dysponuje w tym zakresie wydaną na jego rzecz Interpretacją Indywidualną z 29 listopada 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR, w której opisie stanu faktycznego wyjaśnia co następuje: „Należy wskazać, że ugody zawierane przez Bank oparte są na propozycji Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: „Przewodniczący KNF”), która przewiduje, że zmiana waluty kredytu powinna polegać na takim rozliczeniu z Klientem, jakby od początku kredyt był udzielony w polskim złotym. Dlatego propozycją „wyjściową” Banku jest przeliczenie kredytu walutowego do kredytu w polskim złotym, którego warunki szczegółowo są opisywane w ugodzie, i które opisano we wniosku (m.in. oprocentowanie tego kredytu ustalane jest według zmiennej stopy procentowej jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i określanej marży, której wysokość odpowiada wysokości marży kredytów mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została zawarta umowa, której dotyczy ugoda). W wyniku takiej zmiany waluty zadłużenia Bank, co do zasady, dokonuje zwrotu Klientowi części wpłaconych przez niego kwot (dokonuje niejako zwrotu nadpłaconego przez niego kapitału/odsetek w porównaniu do sytuacji, w której finansowanie byłoby od początku udzielone w złotym polskim). Nie można jednak wykluczyć sytuacji, w której zmiana waluty zadłużenia spowodowałaby konieczność dodatkowej dopłaty przez Klienta (w takich sytuacjach Klienci, co do zasady, nie decydują się jednak na zawarcie ugody). Dodatkowo jednak Bank, w wyniku negocjacji, może dokonać wypłaty dodatkowych świadczeń. Te dodatkowe świadczenia nie wynikają bezpośrednio z mechanizmu przeliczenia waluty kredytu na zasadach wynikających z propozycji Przewodniczącego KNF, ale są elementem dodatkowych uzgodnień poczynionych pomiędzy stronami. Podkreślenia wymaga, że Klienci coraz częściej w toku postępowania ugodowego kwestionują zasady hipotetycznego kredytu złotowego, na który zmieniany jest kredyt w walucie, argumentując np. że marża tego kredytu byłaby niższa”.

Wyjaśniając powyższe klienci Banku (w tym Wnioskodawcy) nie akceptują propozycji przeliczenia kredytów przygotowanej przez KNF, ponieważ orzecznictwo sądów powszechnych, Sądu Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest dla nich dużo korzystniejsze niż ta propozycja. Właśnie dlatego Bank proponuje wypłatę tzw. „dodatkowej kwoty”, która w istocie stanowi różnicę między tym, co otrzymałby klient na skutek potrącenia wzajemnych roszczeń konsumenta i banku (w przypadku Wnioskodawców kwoty 261.746,97 złotych).

„Kwota dodatkowa” nie została zdefiniowana przez Bank, jednak biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne oraz spór stron co do ważności Umowy wskazać należy, że:

1.„dodatkowa kwota” wypłacona na rzecz Wnioskodawców nie przekroczy kwoty, którą Bank winien będzie im zwrócić po potrąceniu swojego roszczenia o zwrot wypłaconego kredytu,

2.faktycznie, z punktu widzenia Wnioskodawców, stanowić będzie zwrot różnicy pomiędzy kwotą środków przekazanych przez Wnioskodawców bankowi w oparciu o nieważną umowę kredytu a wypłaconą im przez Bank,

3.faktycznie z punktu widzenia Wnioskodawców będzie zwrotem bezpodstawnego wzbogacenia, a jedynie z uwagi na stanowisko Banku i kwestie semantyczne w ugodzie zapisane zostanie, że „dodatkowo bank wypłaci kredytobiorcom kwotę 258.000 złotych”,

4.„kwota dodatkowa” nie jest odszkodowaniem, zadośćuczynieniem ani innym świadczeniem.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z 29 listopada 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR Bank zadał m.in. następujące pytanie: „Czy w związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu Dodatkowej Kwoty, po stronie Klienta nie powstaje przychód, a tym samym Bank nie jest zobowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Klientowi jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu zgodnie z art. 42a ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 UPDOF?”

Stanowisko Banku w tej sprawie było następujące: „W związku z opisaną w stanie faktycznym/ zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu „dodatkowej kwoty” po stronie Klienta nie powstaje przychód, a tym samym Bank nie jest zobowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Klientowi jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art. 42a ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 UPDOF”.

Zaś Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał to stanowisko za prawidłowe. Z tego względu Bank w rozmowach poprzedzających zawarcie ugody wskazuje, że jego zdaniem po stronie wnioskodawców przychód nie wystąpi, a Bank nie będzie zobowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11).

Ponieważ zawarcie ugody dotyczy potencjalnego zobowiązania zarówno Wnioskodawczyni, jak i Wnioskodawcy, uznają oni, że wniosek dotyczy dwóch zdarzeń przyszłych.

Pytanie

Czy przedstawione zdarzenie przyszłe polegające na zawarciu ugody z Bankiem, na mocy której Bank przeliczy kredyt tak, jakby od początku był wzięty w złotówkach, całkowicie zamknie kredyt i zwróci na rzecz Wnioskodawców kwotę 258.000 złotych, która nie przekroczy wysokości należnego Wnioskodawcom zwrotu środków zapłaconych Bankowi w oparciu o Umowę, której ważność kwestionują, pomniejszonych o wypłacony im kapitał kredytu, powoduje po stronie Wnioskodawców przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawców, przedstawione w stanie faktycznym zdarzenie przyszłe polegające na zawarciu ugody z Bankiem, na mocy której Bank przeliczy kredyt tak, jakby od początku był wzięty w złotówkach, całkowicie zamknie kredyt i zwróci na rzecz Wnioskodawców kwotę 258.000 złotych, która nie przekroczy wysokości należnego Wnioskodawcom zwrotu środków zapłaconych Bankowi w oparciu o Umowę, której ważność kwestionują, pomniejszonych o wypłacony im kapitał kredytu, nie będzie powodowała powstania obowiązku podatkowego po stronie Wnioskodawców.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 Ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w treści przepisu. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Zgodnie z art. 917 k.c., przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Zatem elementami konstrukcyjnymi instytucji ugody są: po pierwsze, istnienie niepewności/sporu co do stosunku prawnego między stronami, a także co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Biorąc pod uwagę powyższe Wnioskodawcy wskazują, że:

1.Wypłata dodatkowej kwoty nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek przeliczenia przez Bank kredytu tak, jakby od początku był wzięty w złotówkach, całkowitego zamknięcia kredytu i zwrócenia na rzecz Wnioskodawców kwoty 258.000 złotych Wnioskodawcy uiściliby do Banku mniej, niż opisana powyżej wypłacona im kwota na podstawie Umowy,

2.Dodatkowa Kwota obejmuje jedynie część nadpłaty dokonanej przez Wnioskodawców ponad nominalną wartość kapitału wypłaconego im przez Bank,

3.Wobec powyższego, skoro „dodatkowa kwota” wypłacana przez Bank na rzecz Wnioskodawców w wyniku zawarcia ugody jest niższa niż kwota wypłacona wcześniej przez Wnioskodawców do Banku, jej wypłacenie nie powoduje po stronie Wnioskodawców dodatkowego przysporzenia majątkowego.

Tym samym Wnioskodawcy nie uzyskują przychodu z tytułu wypłaty na ich rzecz „dodatkowej kwoty” i nie są zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Podobnie wypowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia:

•10 października 2025 r. sygnatura 0112-KDIL2-1.4011.692.2025.2.MKA,

•28 października 2025 r. sygnatura 0112-KDIL2-1.4011.772.2025.2.MKA,

•14 lipca 2025 r. sygnatura 0112-KDWL.4011.19.2025.2.DK,

•1 października 2025 r. sygnatura 0115-KDST2-1.4011.413.2025.2.MR,

•3 listopada 2025 r. sygnatura 0115-KDST2-1.4011.444.2025.2.AW.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Skoro zatem – jak Państwo wskazali – kwota wypłacona na Państwa rzecz ma charakter zwrotu nadpłaconych przez Państwa środków i kwota ta nie jest odszkodowaniem, zadośćuczynieniem ani innym podobnym świadczeniem, to kwota ta nie będzie stanowić przychodu po Państwa stronie. W analizowanej sprawie po Państwa stronie nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego, wobec tego zwrócona kwota nie będzie przychodem podatkowym w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i jej uzyskanie nie będzie skutkować po Państwa stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli Państwo skorzystać, jeśli zastosują się do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani A.A (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.