Interpretacja indywidualna z dnia 5 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP2-2.4010.551.2025.2.KW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 listopada 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przyjęcia, że przychody, które będzie osiągała Spółka nie stanowią przychodów z praw autorskich w tym z tytuły zbycia tych praw, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o CIT.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 grudnia 2025 r. (data wpływu 31 grudnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest spółka prawa handlowego, która prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - jest polskim rezydentem podatkowym. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT. W Polsce jest zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym pod numerem KRS (…). Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest działalność związana z oprogramowaniem (PKD 62.01.Z).

Wnioskodawca korzysta z rozliczenia podatku dochodowego w mechanizmie ryczałtu od dochodów spółek (dalej: „estoński CIT”). Wspólnikami spółki (dalej: „Wspólnicy”) są wyłącznie osoby fizyczne. Na moment przejścia na estoński CIT Wnioskodawca spełniał i w dalszym ciągu spełnia warunki skorzystania z rozliczenia estońskim CIT, określone w art. 28j ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”).

Ponadto do Wnioskodawcy nie znajdują zastosowania wyłączenia wskazane w art. 28k ustawy o CIT.

Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności wytwarza, rozwija i ulepsza gry komputerowe (w tym dodatki i rozszerzenia do nich) (dalej: „Oprogramowanie”), oparte na własnych markach, przeznaczone do dystrybucji na rynkach całego świata na platformy konsolowe, komputery PC, urządzenia mobilne oraz inne urządzenia stacjonarne.

Spółka uzyskuje przychody z Oprogramowania w następujący sposób. Pomiędzy Spółką a Pośrednikiem została zawarta umowa licencyjna (dalej: „Umowa”).

Zgodnie z ustaleniami Umowy Wnioskodawca udziela Pośrednikowi nieodpłatnej, wyłącznej licencji, w tym z prawem do udzielania sublicencji, w celu dystrybucji Oprogramowania na rynku. W wyniku tej licencji Pośrednik nabywa majątkowe prawa autorskie, a tym samym majątkowe prawa autorskie będą przenoszone. Przez cały okres obowiązywania Umowy Oprogramowanie będzie rozwijane i modyfikowane – będą dodawane nowe funkcje, poprawiana wydajność oraz wdrażane innowacyjne rozwiązania mające na celu przyciągnięcie nowych użytkowników. Umowa przewiduje, że Pośrednik może publikować, dystrybuować, promować, reklamować i publicznie prezentować Oprogramowanie, a także oferować je do sprzedaży i sprzedawać Użytkownikom za pomocą wszelkich metod i kanałów dystrybucji, w tym Platform.

Prawa Pośrednika obejmują również prawo do umieszczania w Oprogramowaniu reklam i materiałów sponsorowanych oraz prawo do bezpośredniego monetyzowania Oprogramowania w inny sposób niż poprzez wirtualne przedmioty lub wirtualną walutę w Oprogramowaniu.

Na podstawie Umowy Wnioskodawcy przysługuje wynagrodzenie, które jest ustalane na podstawie łącznych płatności otrzymanych przez Pośrednika od wszystkich Użytkowników Oprogramowania w danym Okresie Sprawozdawczym, na wszystkich Platformach, na których Oprogramowanie jest dostępne, a także wszelkich dochodów uzyskanych z reklam. Wynagrodzenie nie jest należne z tytułu samego udzielenia licencji.

W ramach Umowy: termin „Użytkownik” („User”) oznacza osobę fizyczną będącą właścicielem urządzenia i posiadającą zainstalowane na nim Oprogramowanie w celu jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem oznacza, że Użytkownik końcowy Oprogramowania nie jest uprawniony do powielania, kopiowania, modyfikacji ani udzielania sublicencji; termin „Platforma” oznacza (…) oraz wszelkie inne zewnętrzne platformy dystrybucji aplikacji mobilnych, sklepy z aplikacjami lub marketplace’y, w tym sieci reklamowe.

Opłaty z tytułu dystrybucji Oprogramowania w pierwszej kolejności trafiają do właściciela Platformy, następnie do Pośrednika. Po potrąceniu prowizji Pośrednika oraz prowizji platform handlowych, opłat licencyjnych (wynikających ewentualnie z umów Pośrednika z Platformami), kosztów stworzenia Oprogramowania, podatków, wydatków marketingowych oraz kosztów lokalizacji Oprogramowania i analityki – zgodnie z Umową – Pośrednik okresowo dokonuje wypłat na rzecz Wnioskodawcy. Dostęp do Oprogramowania dla Użytkownika końcowego jest bezpłatny.

Umowa nie przewiduje subskrypcji. Niemniej jednak, w aplikacjach mobilnych dostępne są zakupy w ramach Oprogramowania, obejmujące w szczególności pakiety dodatkowych funkcjonalności, bonusów lub możliwość wyłączenia reklam, co umożliwia uzyskanie dodatkowych korzyści bądź zwiększenie komfortu korzystania z Oprogramowania. W konsekwencji, opłaty ponoszone przez Użytkowników końcowych nie dotyczą samego dostępu do Oprogramowania (gry), lecz wyłącznie dodatkowych funkcjonalności oraz udogodnień dostępnych w wersjach mobilnych.

Ponadto, w przypadku przychodów uzyskiwanych pierwotnie od Użytkowników końcowych z tytułu opłat za korzystanie z Oprogramowania, nie dochodzi do przeniesienia majątkowych praw autorskich. Należy podkreślić, że Pośrednik nie wypłaca Wnioskodawcy żadnych środków pieniężnych w zamian za udzielenie licencji na Oprogramowanie.

Wynika to z postanowień Umowy, zgodnie z którymi Pośrednik przekazuje Wnioskodawcy wyłącznie kwoty pochodzące od Użytkowników końcowych, po potrąceniu wydatków i prowizji.

Pytania

1.Czy Wnioskodawca, sprzedając Oprogramowanie za pośrednictwem Pośrednika na podstawie nieodpłatnej licencji, powinien otrzymany przychód potraktować jako przychód z praw autorskich, w tym z tytułu zbycia tych praw, i zastosować wobec niego limit, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o CIT?

2.Czy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym przychody, jakie osiąga Wnioskodawca z tytułu sprzedaży Oprogramowania Użytkownikom końcowym nie stanowią przychodów z praw autorskich, w tym z tytułu zbycia tych praw, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, sprzedaż Oprogramowania poprzez Pośrednika na podstawie nieodpłatnej licencji nie generuje przychodu z praw autorskich, w tym z tytułu zbycia tych praw, i tym samym nie powinien zastosować wobec niego limitu, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).

W myśl art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o CIT opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jeżeli spełnia łącznie określone warunki, m.in. mniej niż 50% przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów i usług, pochodzi z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2509), dalej powoływanej jako „upapp” przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Zgodnie z art. 74 ust. 1 upapp, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Za przychód na gruncie podatku dochodowego uważa się trwałe przysporzenie majątkowe faktycznie otrzymane lub przychody należne jeszcze nie otrzymane, a są to w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych rzeczy i praw majątkowych. W zamian za udzielenie licencji Wnioskodawca nie będzie otrzymywał należności licencyjnych, bowiem świadczenie to będzie miało charakter nieodpłatny i tym samym nie można mówić o przychodzie z tytułu praw autorskich, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o CIT.

Jak już było wskazane, przychody Wnioskodawcy będą pochodzić od Użytkowników Końcowych za pośrednictwem Pośrednika oraz Platform wyłącznie za sprzedaż dostępu do Oprogramowania (możliwość zainstalowania go na urządzenie) Użytkownikom Końcowym.

Przedstawione stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w doktrynie, która bezpośrednio wskazuje na obowiązujące orzecznictwo, tj. „Podatnik musi realizować obrót mniejszy niż z 50% z tych usług. Jeśli udostępnia je bezpłatnie, to nie tworzy obrotu i nie stanowi ograniczenia dla rozliczania ryczałtu od dochodów spółek (wyrok WSA w Szczecinie z 21 grudnia 2022 r., I SA/Sz 623/22, LEX nr 3458159)." (Małecki Paweł, Mazurkiewicz Małgorzata. CIT. Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XIV).

Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza interpretacja indywidualna z dnia 6 czerwca 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.104.2025.3.IN.

Ad 2

W ocenie Wnioskodawcy, przychody uzyskiwane z Oprogramowania (płatne pakiety dodatkowych funkcjonalności, bonusów lub możliwość wyłączenia reklam) Użytkownikom końcowym, nie stanowią przychodów z praw autorskich, w tym z tytułu zbycia tych praw, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e Ustawy CIT.

Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, pod warunkiem spełnienia warunków określonych w tym przepisie, m.in. gdy mniej niż 50% przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów i usług, pochodzi z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw.

W celu określenia zakresu praw autorskich według polskich przepisów, należy odnieść się do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (dalej: „upapp”) w myśl którego, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W myśl art. 74 ust. 1 upapp, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 2 zdanie pierwsze ww. ustawy ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera”, itd.

Stosownie do treści art. 74 ust. 4 upapp, autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:

1)trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;

2)tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;

3)rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.

Reasumując, należy wskazać, że w świetle przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ochroną objęte są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze, niezależnie od ich rodzaju – w tym zarówno utwory artystyczne, naukowe, jak i literackie. Ustawodawca wprost zaliczył program komputerowy do kategorii utworów chronionych prawem autorskim. Jednocześnie przepisy prawa przewidują możliwość przeniesienia autorskich praw majątkowych do programu komputerowego na inny podmiot bądź udzielenia temu podmiotowi prawa do korzystania z tych praw.

Zgodnie z art. 41 ust. 2 upapp, umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.

Jak wskazuje natomiast art. 53 ww. ustawy, umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Oznacza to, że niezachowanie formy pisemnej powoduje bezwzględną nieważność takiej umowy, wobec czego nie wystąpi skutek w postaci zamierzonego przeniesienia praw. W tym miejscu wskazać należy, że Subskrypcja to abonamentowa (czasowa) forma licencjonowania. Umożliwia ona użytkownikowi dostęp do określonego pakietu licencji przez określony czas, oczywiście z możliwością stałego ich odnawiania. Istotą licencji prawa autorskiego jest udzielenie prawa do korzystania z utworu (a właściwie praw do utworu, a nie utworu jako „egzemplarza”) oraz określenie pól eksploatacji tego utworu.

Jak stanowi natomiast art. 75 ust. 2 i 3 upapp, nie wymaga zezwolenia uprawnionego:

1)sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana równocześnie z programem komputerowym;

2)obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w celu poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z egzemplarza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania lub przechowywania programu komputerowego;

3)zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione następujące warunki:

a.czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do korzystania z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę działającą na ich rzecz,

b.informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo dostępne dla osób, o których mowa pod lit. a,

c.czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego, które są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.

3. Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie mogą być:

1)wykorzystane do innych celów niż osiągnięcie współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego;

2)przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego;

3)wykorzystane do rozwijania, wytwarzania lub wprowadzania do obrotu programu komputerowego o istotnie podobnej formie wyrażenia lub do innych czynności naruszających prawa autorskie.

Powyższe przepisy wskazują na zakres działania, który nie narusza autorskich praw majątkowych do programu komputerowego i nie wymaga zezwolenia uprawnionego. Istotna jest także regulacja zawarta w art. 52 ust. 1 upapp, zgodnie, z którą: jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu. Zauważyć należy, że w przypadku licencji Użytkownika końcowego nie dochodzi do udzielenia prawa do korzystania z autorskich praw majątkowych w stosunku do programu komputerowego w rozumieniu ww. przepisu, a jedynie do udzielenia prawa do używania określonego egzemplarza utworu (np. poprzez dostęp do korzystania z oprogramowania dla określonej ilości użytkowników).

W szczególności, w przypadku licencji Użytkownika końcowego, użytkownik ten nie uzyskuje praw do czerpania korzyści z autorskich praw majątkowych na zasadach przewidzianych w art. 74 ust. 4 upapp, tj. do:

·trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;

·tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;

·rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.

W doktrynie przyjmuje się, że „Przedmiotem LUK (licencji użytkownika końcowego) nie są prawa autorskie. Jest to umowa uprawniająca do używania egzemplarza utworu. Pojęcie egzemplarza należy rozumieć szeroko, obejmując nim również „egzemplarze” niematerialne (np. plik cyfrowy). Zastosowane w nazwie „licencja użytkownika końcowego” słowo „użytkownik” (user) odpowiada, zatem treści umowy. Jej istotą jest korzystanie z egzemplarza dzieła - stosując określenie upraszczające - dla własnych potrzeb użytkownika. Użytkownik końcowy nie korzysta z praw do utworu, a zatem nie przysługują mu uprawnienia przynależne właścicielowi praw autorskich oraz delegowane na mocy stricte licencji licencjobiorcy. Zagadnienie, czy LUK jest licencją w rozumieniu prawa autorskiego, pozostaje poza zakresem omawianej tematyki.

Porównując zakres uprawnień licencjobiorcy i użytkownika końcowego, można wskazać jednoznaczną granicę pomiędzy tymi pojęciami - brak korzystania z utworu na tzw. polach eksploatacji w przypadku LUK. Uzasadnia to tezę, że słowo „licencja” ma w przypadku LUK charakter potoczny, a nie prawny. Korzystanie z „egzemplarza” dzieła autorskiego przez użytkownika końcowego może bazować na umowie licencji końcowej lub nabycia określonego dobra. Nabywanie dóbr (materialnych i niematerialnych) dotyczyć może rzeczy (praw) wytworzonych dzięki prawom autorskim (zawierających „w sobie” dzieła autorskie). W wielu przypadkach stwierdzenie, że nie mamy do czynienia z żadną formą użytkowania praw autorskich jest bezsporne i zgodne z powszechną intuicją prawną. Na przykład zakup książki (zawierającej prawa autorskie autora tekstu, autora ilustracji, tłumacza i in.), filmu (zawierającego prawa autorskie twórców filmu), gry komputerowej (zawierającej prawa autorskie do programu komputerowego, muzyki, grafiki, głosów aktorów i in.), samochodu lub komputera (zawierających liczne zamontowane programy komputerowe) w sposób oczywisty oznacza jedynie zakup rzeczy, z której korzystać może nabywca, bez uzyskania jakichkolwiek uprawnień prawnoautorskich. Są to przykłady oczywiste.” (tak: J. Sekita, Rozliczanie podatku u źródła, Wolters Kluwer 2017).

W przedstawionym stanie faktycznym należy uznać, że w sytuacji, gdy dostęp do Oprogramowania dla Użytkownika końcowego jest nieodpłatny, a przychody Spółki pochodzą wyłącznie ze sprzedaży dodatkowych funkcjonalności bądź wyłączenia reklam, nie dochodzi do przeniesienia autorskich praw majątkowych ani do korzystania przez Użytkownika końcowego z autorskich praw majątkowych w rozumieniu art. 74 ust. 4 upapp.

Użytkownik końcowy nie nabywa prawa do modyfikowania, kopiowania, powielania ani trwałego lub czasowego zwielokrotniania programu, lecz jedynie bardzo wąski zakres uprawnień, ograniczający się do korzystania z nabytego egzemplarza oprogramowania zgodnie z jego przeznaczeniem.

Sprzedaż dodatkowych funkcjonalności oraz usług polegających na wyłączeniu reklam stanowi odrębne świadczenie, które należy kwalifikować jako wynagrodzenie za udostępnienie określonych usług lub funkcjonalności w ramach aplikacji, a nie jako należność z tytułu przeniesienia czy korzystania z praw autorskich.

W konsekwencji, przychody osiągane przez Wnioskodawcę w takim modelu nie będą stanowić przychodów z praw autorskich (w tym z tytułu zbycia tych praw), o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o CIT, ani z nieodpłatnej licencji typu end-user (tj. użytkownika końcowego), ani ze sprzedaży dodatkowych funkcjonalności oraz usług polegających na wyłączeniu reklam.

Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza interpretacja indywidualna z dnia 31 stycznia 2023 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.738.2022.1.AR oraz interpretacja indywidualna z dnia 6 czerwca 2025 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.104.2025.3.IN.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.