Interpretacja indywidualna z dnia 9 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT2.4011.627.2025.1.ŁS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W Spółce pracownicy składają oświadczenia/wnioski PIT-2 dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, na podstawie których mogą skorzystać z różnych preferencji:

-wniosek o pomniejszanie miesięcznej zaliczki na podatek (1/36 tj. 100 zł lub 1/24 tj. 150 zł lub 1/12 tj. 300 zł),

-oświadczenie o zamiarze preferencyjnego opodatkowania dochodów (z małżonkiem/ jako osoba samotnie wychowująca dziecko),

-oświadczenie w sprawie korzystania z podwyższonych pracowniczych kosztów uzyskania przychodów,

-oświadczenie w sprawie zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152-154 Ustawy (tj. ulga na powrót, ulga dla rodzin 4+, ulga dla pracujących seniorów),

-wniosek o niestosowanie ulgi dla młodych lub pracowniczych kosztów uzyskania przychodów,

-wniosek o rezygnację ze stosowania 50% kosztów uzyskania przychodów,

-wniosek w sprawie niepobierania zaliczek we wskazanym roku podatkowym.

Pracodawca, uwzględnia ww. oświadczenia/wnioski najpóźniej od miesiąca następnego po miesiącu, w którym otrzymał to oświadczenie/wniosek i nalicza zaliczki oraz stosuje ulgi na podatek dochodowy zgodnie ze złożonym PIT-2. W Spółce Pracodawca wypłaca wynagrodzenia „z dołu” 10 dnia następnego miesiąca.

W sytuacji, gdy Pracownik złoży PIT-2 po ustaniu zatrudnienia, Pracodawca ma zamiar zastosować złożone przez Podatnika oświadczenia/wnioski PIT-2 w wypłacanych wynagrodzeniach po rozwiązaniu umowy o pracę aż do ich odwołania przez Podatnika.

Pytanie

Czy w związku z rozwiązaniem umowy o pracę i tym samym wygaśnięciem ważności PIT-2, który obowiązuje tylko w trakcie zatrudnienia, Płatnik ma obowiązek/prawo stosować przy kolejnych wypłatach wynagrodzeń po rozwiązaniu umowy o pracę oświadczenia/wnioski PIT-2, które Podatnik złożył po ustaniu zatrudnienia?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, po ustaniu zatrudnienia podatnik ma prawo złożyć płatnikowi oświadczenia i wnioski, tj. PIT-2, które mogą wpłynąć na wysokość zaliczki na podatek od wypłaconych później świadczeń. Podatnik nie traci uprawnień do złożenia płatnikowi oświadczeń i wniosków PIT-2, które mogłyby mieć wpływ na obliczenie zaliczki na podatek dochodowy od świadczeń dokonywanych po ustaniu pracy, natomiast Płatnik jest zobowiązany uwzględnić złożony przez Podatnika wniosek/oświadczenie PIT-2 po ustaniu zatrudnienia w przypadku wypłaty świadczeń po ustaniu zatrudnienia.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Brzmienie tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychód należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno w postaci pieniężnej, jak i w postaci niepieniężnej, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

W myśl natomiast art. 10 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy:

Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z kolei art. 12 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że:

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

Przy czym na podmiocie (pracodawcy) dokonującym wypłaty ww. świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 omawianej ustawy, ciążą obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Z analizy Państwa wniosku wynika, że pracownicy składają oświadczenia/wnioski PIT-2 dla celów obliczania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, na podstawie których mogą skorzystać z różnych preferencji:

-wniosek o pomniejszanie miesięcznej zaliczki na podatek (1/36 tj. 100 zł lub 1/24 tj. 150 zł lub 1/12 tj. 300 zł),

-oświadczenie o zamiarze preferencyjnego opodatkowania dochodów (z małżonkiem/ jako osoba samotnie wychowująca dziecko),

-oświadczenie w sprawie korzystania z podwyższonych pracowniczych kosztów uzyskania przychodów,

-oświadczenie w sprawie zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152-154 Ustawy (tj. ulga na powrót, ulga dla rodzin 4+, ulga dla pracujących seniorów),

-wniosek o niestosowanie ulgi dla młodych lub pracowniczych kosztów uzyskania przychodów,

-wniosek o rezygnację ze stosowania 50% kosztów uzyskania przychodów,

-wniosek w sprawie niepobierania zaliczek we wskazanym roku podatkowym.

Uwzględniają Państwo ww. oświadczenia/wnioski najpóźniej od miesiąca następnego po miesiącu, w którym otrzymali to oświadczenie/wniosek i naliczają zaliczki oraz stosują ulgi na podatek dochodowy zgodnie ze złożonym PIT-2. Wypłacają Państwo wynagrodzenia „z dołu” 10 dnia następnego miesiąca. W sytuacji, gdy Pracownik złoży PIT-2 po ustaniu zatrudnienia, mają Państwo zamiar zastosować złożone przez Podatnika oświadczenia/wnioski PIT-2 w wypłacanych wynagrodzeniach po rozwiązaniu umowy o pracę aż do ich odwołania przez Podatnika.

Odnosząc się do wskazanych przez Państwa oświadczeń i wniosków wskazać należy, że na podstawie art. 31a ust. 8 i 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

8. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi, o którym mowa w art. 32, art. 34 lub art. 41 ust. 1, oświadczenie, że spełnia warunki do stosowania zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152-154, płatnik oblicza zaliczkę z uwzględnieniem tych zwolnień, przy czym w oświadczeniu dotyczącym spełnienia warunków do stosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152, podatnik wskazuje również rok rozpoczęcia i zakończenia stosowania zwolnienia przez płatnika.

9. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 8, jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia i zawiera klauzulę o następującej treści: ,,Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

Zgodnie zaś z art. 31b ust. 1 – ust. 3 ww. ustawy:

1. W przypadkach, o których mowa w art. 32, art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 1 pkt 1-4 i 7-9 oraz art. 41 ust. 1, płatnik pomniejsza zaliczki o kwotę stanowiącą nie więcej niż 1/12 kwoty zmniejszającej podatek, jeżeli podatnik złoży temu płatnikowi oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia.

2. Oświadczenie o stosowaniu pomniejszenia podatnik może złożyć nie więcej niż trzem płatnikom.

3. W oświadczeniu o stosowaniu pomniejszenia podatnik wskazuje, że płatnik jest uprawniony do pomniejszenia zaliczki o kwotę stanowiącą:

1)1/12 kwoty zmniejszającej podatek albo

2)1/24 kwoty zmniejszającej podatek, albo

3)1/36 kwoty zmniejszającej podatek.

W myśl zaś art. 31c ust. 1 i ust. 2 cytowanej ustawy:

1. Płatnik nie pobiera zaliczek, o których mowa w art. 32-35 i art. 41 ust. 1, jeżeli podatnik złoży temu płatnikowi wniosek o niepobieranie zaliczek w danym roku podatkowym.

2. Podatnik może złożyć wniosek o niepobieranie zaliczek w danym roku podatkowym, jeżeli przewiduje, że uzyskane przez niego dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 nie przekroczą w roku podatkowym kwoty 30 000 zł.

Stosownie do art. 32 ust. 3 ww. ustawy:

Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie, że za dany rok zamierza opodatkować dochody w sposób określony w art. 6 ust. 2 albo 4d, a za rok podatkowy przewidywane, określone w oświadczeniu:

1)dochody podatnika nie przekroczą kwoty 120 000 zł, a małżonek lub dziecko nie uzyskują żadnych dochodów, które łączy się z dochodami podatnika - zaliczki za wszystkie miesiące roku podatkowego wynoszą 12% dochodu uzyskanego w danym miesiącu od tego płatnika i są dodatkowo pomniejszane za każdy miesiąc o kwotę stanowiącą 1/12 kwoty zmniejszającej podatek w przypadku oświadczenia dotyczącego opodatkowania dochodów na zasadach określonych w art. 6 ust. 2 albo 4d;

2)dochody podatnika przekroczą kwotę 120 000 zł, a dochody małżonka lub dziecka, które łączy się z dochodami podatnika, nie przekraczają tej kwoty - zaliczki za wszystkie miesiące roku podatkowego wynoszą 12% dochodu uzyskanego w danym miesiącu od tego płatnika.

Zgodnie z art. 32 ust. 6, 7 i ust. 8 ustawy:

6. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi wniosek o obliczanie zaliczek bez stosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 148 lub miesięcznych kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3, płatnik oblicza zaliczki bez stosowania tego zwolnienia lub tych kosztów.

7. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie o spełnieniu warunku określonego w art. 22 ust. 2 pkt 3, płatnik oblicza zaliczki, stosując koszty uzyskania przychodów określone w tym przepisie.

8. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi wniosek o rezygnację ze stosowania kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 9 pkt 1-3, płatnik oblicza zaliczki, nie stosując tych kosztów.

Powzięli Państwo wątpliwość czy w związku z rozwiązaniem umowy o pracę i tym samym wygaśnięciem ważności PIT-2, który obowiązuje tylko w trakcie zatrudnienia, mają Państwo obowiązek/prawo stosować przy kolejnych wypłatach wynagrodzeń po rozwiązaniu umowy o pracę oświadczenia/wnioski PIT-2, które Podatnik złożył po ustaniu zatrudnienia.

Wyjaśniam zatem, że zgodnie z art. 31a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Podatnik składa płatnikowi na piśmie albo w inny sposób przyjęty u danego płatnika oświadczenia i wnioski mające wpływ na obliczenie zaliczki.

Stosownie do art. 31a ust. 3 i 4 ww. ustawy:

3. Podatnik jest obowiązany wycofać lub zmienić złożone uprzednio oświadczenie lub wniosek, jeżeli uległy zmianie okoliczności mające wpływ na obliczenie zaliczki.

4. Wycofanie i zmiana złożonego uprzednio oświadczenia lub wniosku następuje w drodze nowego oświadczenia lub wniosku, o którym mowa w ust. 1.

W myśl zaś art. 31a ust. 5 i ust. 6 cytowanej ustawy:

5. Jeżeli podatnik złoży płatnikowi oświadczenie lub wniosek mające wpływ na obliczanie zaliczki, płatnik uwzględnia to oświadczenie lub ten wniosek najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał, a w przypadku płatnika, o którym mowa w art. 34 - najpóźniej od drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał.

6. Oświadczenie i wniosek mające wpływ na obliczenie zaliczki dotyczą również kolejnych lat podatkowych, chyba że odrębny przepis stanowi inaczej.

Z kolei, na podstawie art. 31a ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Po ustaniu stosunku prawnego stanowiącego podstawę dokonywania przez płatnika świadczeń podatnikowi, płatnik przy obliczaniu zaliczki pomija oświadczenia i wnioski złożone uprzednio przez podatnika, z wyjątkiem wniosków, o których mowa w art. 32 ust. 6 i 8 oraz art. 41 ust. 11.

W przytoczonym powyżej art. 31a ust. 7 ustawy ustawodawca posłużył się określeniem „uprzednio” złożonych wniosków i oświadczeń. Analiza wyrazu „uprzednio” została dokonana przez A. Choduń, sekretarza Komisji Języka Prawnego, który wskazał w opinii opublikowanej w „Komunikatach RJP” nr 2(15)/2004, jak należy rozumieć słowo „uprzednio” pojawiające się w przepisach prawnych ():

„(…) wyraz „uprzednio”, znaczy tyle co „przedtem”, „wcześniej”, „poprzednio”. Jeśli mówimy, że coś odbyło się uprzednio, tzn., że coś miało miejsce przed czymś, czyli np. przed jakimś zdarzeniem, zachowaniem czy też przed jakąś konkretną datą. Tak więc jeśli towary zostały „nabyte lub uprzednio importowane”, to oczywiście przed jakąś datą, a nie po jakiejś dacie, w której miało miejsce jakieś zdarzenie czy zachowanie. (…)”.

Skoro zatem art. 31 ust. 7 ustawy odwołuje się w swej treści do słowa „uprzednio” – to należy przyjąć, że odnosi się to wyłącznie do oświadczeń i wniosków złożonych przed datą, z którą ustaje stosunek prawny łączący podatnika z płatnikiem.

Z treści art. 31a ust. 7 ustawy należy zatem wywieść, że skoro ustał stosunek prawny stanowiący podstawę dokonania świadczeń, to do wypłacanych świadczeń nie mogą mieć zastosowania oświadczenia i wnioski złożone przez podatnika przed ustaniem stosunku prawnego - z wyjątkiem wniosków, o których mowa w art. 32 ust. 6 i 8 oraz art. 41 ust. 11.

Złożone wnioski i oświadczenia – z wyjątkiem wniosków, o których mowa w art. 32 ust. 6 i 8 oraz art. 41 ust. 11 – wygasają zatem po ustaniu stosunku prawnego łączącego podatnika z płatnikiem. Oznacza to, że jeśli w momencie realizacji świadczenia nie istnieje „więź” łącząca podatnika z płatnikiem, płatnik – poza wskazanymi wyjątkami – pomija oświadczenia i wnioski uprzednio złożone przez podatnika w odniesieniu do tych świadczeń.

Z objaśnień podatkowych opublikowanych przez Ministerstwo Finansów 30 grudnia 2022 r. dotyczących oświadczeń i wniosków mających wpływ na wysokość zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych obliczanych przez płatników tego podatku wynika, że oświadczenia i wnioski mogą być składane w dowolnym momencie roku podatkowego. Wyjaśniono w nich również, że stosunek prawny łączący pracownika z pracodawcą trwa do momentu, w którym pracownik pozostaje w stosunku pracy, stosunku służbowym, stosunku pracy nakładczej lub w spółdzielczym stosunku pracy.

W kontekście Państwa wątpliwości najistotniejszym jest jednak, że literalne brzmienie art. 31a ust. 7 ustawy, jak również żaden inny przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wyklucza możliwości składania przez podatnika wniosków i oświadczeń po ustaniu stosunku prawnego. Brak możliwości składania wniosków i oświadczeń po ustaniu stosunku prawnego nie został również wskazany w treści ww. objaśnień podatkowych.

Wobec powyższego przyjąć należy, że po ustaniu danego stosunku prawnego podatnik nie traci uprawnień do złożenia płatnikowi oświadczeń i wniosków, które mogą mieć wpływ na obliczenie zaliczki na podatek dochodowy od świadczeń dokonywanych po ustaniu ww. stosunku.

Oznacza to, że płatnik jest zobowiązany przyjąć takie oświadczenie/wniosek, i uwzględnić przy obliczaniu zaliczek na podatek dochodowy od świadczeń wypłacanych po rozwiązaniu umowy najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał. Zaznaczyć również należy, że z powołanych powyżej objaśnień podatkowych wynika, że w zależności od okoliczności i własnych możliwości płatnik takie oświadczenie/wniosek może uwzględnić niezwłocznie po ich otrzymaniu.

Wobec tego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.