Interpretacja indywidualna z dnia 22 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-2.4015.195.2025.1.PB
Założenie lokat bankowych i przelewy odsetek pomiędzy rachunkami wspólnymi matki i córki, w sytuacji gdy matka jest właścicielem środków, nie stanowią czynności uznanej za darowiznę w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn, ponieważ nie skutkują przysporzeniem majątkowym.
Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
Szanowna Pani,
stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
21 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 21 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych dokonania operacji bankowych pomiędzy dwoma rachunkami wspólnymi matki i córki.Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Otrzymała Pani znaczne środki ze sprzedaży swojej ziemi, które trafiły do Pani majątku osobistego, zasilając Pani rachunek bankowy. Ze względu na to, że jest Pani osobą starszą, poprosiła Pani córkę o pomoc w zarządzaniu swoimi finansami (dokonywanie opłat rachunków za Pani gospodarstwo domowe, dokonywanie dla Pani zakupów, zakładanie lokat bankowych).
W celu ułatwienia tych czynności przekształciła Pani swój rachunek bankowy na rachunek wspólny z córką tzn. obie Panie zostałyście współposiadaczami rachunku bankowego, na którym zostały wcześniej zgromadzone Pani środki ze sprzedaży Pani ziemi.
Aby rozdzielić środki na Pani wydatki bieżące i na Pani oszczędności, założyłyście Panie w tym samym banku drugi wspólny rachunek, którego również jesteście współposiadaczami.
Pierwszy wspólny rachunek miał pełnić rolę rachunku na Pani bieżące wydatki, a drugi nowo założony miał pełnić rolę rachunku oszczędnościowego dla Pani. W obu przypadkach Pani córka miała Pani pomagać w ich prowadzeniu. W przypadku pierwszego rachunku poprzez dokonywanie opłat i płaceniu za zakupy związane z gospodarstwem domowym, a w przypadku drugiego rachunku w monitorowaniu oszczędności i zakładaniu lokat bankowych. Tak też się stało. Dokonała Pani przelewu większości środków w znaczącej kwocie z pierwszego wspólnego rachunku na ww. nowy drugi wspólny rachunek bankowy. Następnie na Pani prośbę na nowym rachunku zostały założone przez córkę lokaty oszczędnościowe, które w okresie trzech miesięcy przyniosły określone przez bank odsetki. Poprosiła Pani córkę, aby przelała odsetki za lokaty na Pani pierwszy rachunek, pełniący rolę rachunku na bieżące wydatki. Córka dokonała przelewów odsetek pomiędzy rachunkami. Wszystkie środki zgromadzone na obu rachunkach wspólnych należały i cały czas należą do Pani majątku osobistego. Córka pomaga w zarządzaniu rachunkami bankowymi, ale nie dokonuje na nich żadnych operacji, które mogłyby być uznane za darowiznę.
Pytanie
Czy założenie przez Pani córkę lokat bankowych na drugim wspólnym rachunku bankowym oraz późniejsze dokonanie przez córkę przelewów odsetek z tych lokat z tego rachunku na pierwszy rachunek wspólny może być interpretowane jako darowizna córki dla Pani (powodując dla Pani obowiązek podatkowy) z tego powodu, że córka była zleceniodawcą założenia lokat i zleceniodawcą przelewów odsetek, a Pani jest współposiadaczem rachunku, na który środki trafiły?
Pani stanowisko w sprawie
Pani zdaniem, założenie lokat bankowych przez Pani córkę oraz późniejsze dokonanie przelewów środków z tytułu uzyskanych odsetek z lokat dokonane przez córkę z drugiego rachunku wspólnego na pierwszy rachunek wspólny nie może być interpretowane jako darowizna córki dla Pani, ponieważ córka założyła lokaty bankowe i dokonała transferu środków w ramach Pani majątku osobistego, na Pani prośbę i bez znaczenia pozostaje fakt, że była zleceniodawcą założenia lokat i zleceniodawcą przelewów. Wszystkie środki zgromadzone na obu rachunkach wspólnych należą do Pani majątku osobistego, a zlecenie założenia lokat i zlecenie przelewów przez Pani córkę są czynnościami technicznymi nie powodującymi zmiany właściciela środków przelewanych pomiędzy tymi rachunkami. Nie ma zastosowania art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 5 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:
1)dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego;
2)darowizny, polecenia darczyńcy;
3)zasiedzenia;
4)nieodpłatnego zniesienia współwłasności;
5)zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;
6)nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.
Na podstawie art. 1 ust. 2 ww. ustawy:
Podatkowi podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci.
Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że ustawa o podatku od spadków i darowizn ściśle określa granice przedmiotu opodatkowania, tj. nabycie według określonych tytułów, wyczerpująco wymieniając tytuły, na podstawie których nabycie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Powyższy katalog czynności ujęty w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn ma charakter zamknięty. Zatem, opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega tylko takie nabycie, które zostało w nim wymienione w sposób wyraźny.
Jednym z tytułów nabycia podlegających opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn jest darowizna.
Jako, że przepisy tej ustawy nie definiują pojęcia „darowizna” należy odwołać się do odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
Na podstawie art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
Jak stanowi natomiast art. 890 § 1 cyt. Kodeksu:
Oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.
Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę.
Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.
Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:
Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.
W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
Obowiązek podatkowy powstaje: przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.
Z opisu sprawy wynika, że otrzymała Pani znaczne środki ze sprzedaży swojej ziemi, które trafiły do Pani majątku osobistego, zasilając Pani rachunek bankowy. Ze względu na to, że jest Pani osobą starszą, poprosiła Pani córkę o pomoc w zarządzaniu swoimi finansami. W celu ułatwienia tych czynności przekształciła Pani swój rachunek bankowy na rachunek wspólny z córką tzn. obie Panie zostałyście współposiadaczami rachunku bankowego, na którym zostały wcześniej zgromadzone Pani środki ze sprzedaży Pani ziemi. Aby rozdzielić środki na Pani wydatki bieżące i na Pani oszczędności, założyłyście Panie w tym samym banku drugi wspólny rachunek, którego również jesteście współposiadaczami. Pani córka miała Pani pomagać w ich prowadzeniu. Dokonała Pani przelewu większości środków w znaczącej kwocie z pierwszego wspólnego rachunku na ww. nowy drugi wspólny rachunek bankowy. Następnie na Pani prośbę na nowym rachunku zostały założone przez córkę lokaty oszczędnościowe, które w okresie trzech miesięcy przyniosły określone przez bank odsetki. Poprosiła Pani córkę, aby przelała odsetki za lokaty na Pani pierwszy rachunek, pełniący rolę rachunku na bieżące wydatki. Wszystkie środki zgromadzone na obu rachunkach wspólnych należały i cały czas należą do Pani majątku osobistego. Córka pomaga w zarządzaniu rachunkami bankowymi, ale nie dokonuje na nich żadnych operacji, które mogłyby być uznane za darowiznę.
Pani wątpliwości budzą kwestie czy założenie przez Pani córkę lokat bankowych na drugim wspólnym rachunku bankowym oraz późniejsze dokonanie przez córkę przelewów odsetek z tych lokat z tego rachunku na pierwszy rachunek wspólny może być interpretowane jako darowizna córki dla Pani (powodując dla Pani obowiązek podatkowy) z tego powodu, że córka była zleceniodawcą założenia lokat i zleceniodawcą przelewów odsetek, a Pani jest współposiadaczem rachunku, na który środki trafiły.
Jak wynika z wyżej przywołanych przepisów darowizna jest czynnością dwustronną, a więc wymaga się dla jej skuteczności złożenia zgodnych oświadczeń woli zmierzających do osiągnięcia określonego skutku prawnego, tj. przysporzenia majątkowego pod tytułem darmym. Konieczne jest zatem współdziałanie dwóch stron, czyli darczyńcy i obdarowanego, którzy składają oświadczenia woli, w których dochodzą do porozumienia:
§co będzie przedmiotem darowizny,
§że świadczenie tego przedmiotu nastąpi kosztem majątku darczyńcy a obdarowany to świadczenie przyjmuje i
§że będzie mieć ono charakter nieodpłatny.
Zatem daną czynność można uznać za darowiznę, jeżeli posiada cechy tegoż zobowiązania, tzn. gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny oraz oświadczenie obdarowanego o jej przyjęciu, a ponadto czynność ta musi polegać na nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku) na rzecz obdarowanego.
Aby wystąpił ww. obowiązek podatkowy w danym stanie faktycznym muszą wystąpić wszystkie elementy konstrukcyjne umowy darowizny, a więc przede wszystkim musi wystąpić element rozporządzający, tj. przeniesienie na obdarowanego prawa własności przedmiotu darowizny.
Z opisu sprawy wynika, że Pani córka jedynie technicznie pomaga Pani w zarządzaniu tymi rachunkami bankowymi, a środki zgromadzone na obu rachunkach cały czas należą (i należały) do Pani.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że zarówno założenie przez Pani córkę lokat bankowych na drugim wspólnym rachunku bankowym, jak i późniejsze dokonanie przez córkę przelewów odsetek z tych lokat z tego rachunku na pierwszy rachunek wspólny nie powodują powstania przysporzenia majątkowego po Pani stronie.
Powyższe czynności nie mają charakteru darowizny, mają charakter techniczny, a środki pieniężne – jak wynika z wniosku – cały czas stanowią Pani własność. Tym samym dokonywanie takich operacji bankowych nie rodzi po Pani stronie skutków podatkowych w podatku od spadków i darowizn.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
POTRZEBUJESZ POMOCY?