Interpretacja indywidualna z dnia 28 stycznia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDSL1-1.4011.748.2025.2.MK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 grudnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 5 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani w odpowiedzi na wezwanie pismem z 7 stycznia 2026 r. (wpływ do Urzędu Skarbowego 7 stycznia 2026 r. – wpływ do Krajowej Informacji Skarbowej 9 stycznia 2026 r.) oraz pismem z 12 stycznia 2026 r. (wpływ 12 stycznia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (wynikający z wniosku oraz jego uzupełnienia)

W sierpniu 2018 r. wraz z córką kupiła Pani działkę budowlaną z zamiarem wybudowania domu jednorodzinnego dwulokalowego i zamieszkania w nim, w jednym lokalu Pani, w drugim Pani córka. Działkę kupiły Panie w udziałach 70% Pani, 30% Pani córka.

Nie prowadziły Panie żadnej działalności gospodarczej.

W maju 2019 r. uzyskały Panie pozwolenie na budowę. Pozwolenie zostało wydane na Panią i na Pani córkę. Tak samo, jak przy zakupie działki, przy nakładzie finansowym na budowę, gdzie Pani wkład wynosił 70%, a Pani córki 30%, wybudowały Panie budynek jednorodzinny dwulokalowy.

Po wybudowaniu budynku Pani zamieszkała w lokalu nr 1, a Pani córka w lokalu nr 2.

W październiku 2020 r. budynek został oddany do użytkowania.

W listopadzie 2020 r. w starostwie stwierdzono samodzielność lokali i wydzielono 2 identyczne lokale.

Niestety plany Pani córki się zmieniły i musiała przenieść się do innego miasta, z tego powodu lokal nr 2 został w grudniu 2020 r. sprzedany. W grudniu 2020 aktem notarialnym spisana została umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu nr 2 oraz jego sprzedaży. Działki, według planu zagospodarowania w gminie, nie da się podzielić i przynależy procentowo do każdego lokalu jako współwłasność (po 50% do każdego lokalu).

Zysk ze sprzedaży lokalu nr 2 oraz udziałów w działce był 70% Pani i 30% Pani córki. Cały przychód Pani córki ze sprzedaży został przeznaczony na cele mieszkaniowe, a Pani przychód ze sprzedaży wydała Pani w większości również na cele mieszkaniowe, a od części odprowadziła Pani podatek zgodnie z deklaracją PIT 39. Obie Panie złożyły PIT-39 za 2020 r. rozliczając tę sprzedaż.

Również w grudniu 2020 r. aktem notarialnym spisano umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu 1. W lokalu nr 1 mieszkała Pani i była zameldowana od 2020 r. do września 2024 r. W tym czasie nie wynajmowała Pani tego lokalu i nie prowadziła działalności gospodarczej. Po sprzedaży lokalu nr 1 i udziałów w działce powstał dochód, w 70% Pani i 30% Pani córki.

W piśmie z 12 stycznia 2026 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, wskazała Pani, że sprzedaż lokalu nr 1 dokonała się we wrześniu 2024 r.

Pytanie

Czy jeśli minęło pełnych 5 lat od zakupu działki, to przychód ze sprzedaży lokalu nr 1 będzie stanowił źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8?

Pani stanowisko w sprawie

Uważa Pani, że przychód ze sprzedaży lokalu nr 1 nie będzie stanowił źródła przychodu, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, gdyż od zakupu działki w 2018 r. minęło pełne 5 lat do września 2024 r., kiedy to lokal nr 1 został sprzedany.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu.

Jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Zatem przychód z tego źródła z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

-odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz

-zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.

Wobec powyższego, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego, może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych.

Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.

Aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.

Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.

I tak, zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Zauważyć należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości, dlatego też ustalenie znaczenia tego pojęcia wymaga zastosowania definicji zawartych w przepisach ustawy Kodeks cywilny.

W myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

Częścią składową rzeczy – stosownie do przepisu art. 47 § 2 Kodeksu cywilnego, jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego.

Ponadto, jak stanowi art. 48 Kodeksu cywilnego:

Wyżej wymienione przepisy wyrażają generalną zasadę, że budynek jako część składowa nieruchomości z wyjątkami przewidzianymi w ustawie – nie może być odrębnym przedmiotem własności i dzieli los prawny rzeczy głównej, tj. gruntu. Dlatego też, sprzedaż nieruchomości obejmuje zarówno zbycie gruntu, jak i znajdującego się na nim budynku, trwale z nim związanego. Jednocześnie regulacja zawarta w prawie cywilnym skutkuje tym, że datą nabycia nieruchomości jest data nabycia prawa własności gruntu bez względu na to, czy na gruncie tym wybudowano budynek, czy też nie i kiedy to nastąpiło. Odmienna sytuacja prawna występuje tylko w przypadku użytkowania wieczystego gruntu, kiedy na gruncie stanowiącym własność państwową lub gminną może być wzniesiony budynek stanowiący własność wieczystego użytkowania – art. 235 Kodeksu cywilnego. Grunty stanowiące odrębny przedmiot własności są więc z natury swej nieruchomościami, budynki natomiast trwale z gruntem związane są częścią składową nieruchomości zgodnie z zasadą superficies solo cedit, w myśl której własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynki, które stały się częścią składową nieruchomości. Budynek trwale związany z gruntem, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności. Odrębnym przedmiotem własności budynek będzie wówczas, gdy wzniesiono go na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym i w takim przypadku istotne znaczenie będzie miała data jego wybudowania.

Ponadto wskazać należy, że kwestie ustanowienia odrębnej własności lokalu reguluje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048).

Na mocy art. 2 ust. 1 wskazanej ustawy:

W świetle art. 2 ust. 2 przytoczonej ustawy:

Z art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali wynika, że:

Wedle art. 3 ust. 2 wskazanej ustawy:

Art. 3 ust. 3 przywołanej ustawy stanowi, że:

Na gruncie art. 7 ust. 1 powołanej ustawy:

Stosownie do art. 7 ust. 2 wskazanej ustawy:

Z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że:

Dodatkowo na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341):

Z powyższych przepisów wynika zatem, że gdy najpierw dochodzi do nabycia gruntu, a dopiero później wybudowany zostanie budynek, istotnym z podatkowego punktu widzenia jest moment nabycia gruntu.

Podkreślić także należy, że w wyniku wyodrębnienia lokali, wielkość budynku/lokalu mieszkalnego, z którego je wyodrębniono, jaką właściciel posiadał przed ich wyodrębnieniem nie zmieniła się, z czego wynika, że ustanowienie odrębnej własności lokali nie jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie występuje bowiem przysporzenie majątkowe ponad to, czego właścicielem był dokonujący tego wyodrębnienia.

Z powyższego wynika, że wyodrębnienie faktyczne lokali bez ustanowienia ich odrębnej własności nie zmienia stanu własności nieruchomości ani momentu jej nabycia. Również prawne wyodrębnienie lokali z nieruchomości nie powoduje, że momentem nabycia lokalu jest chwila ustanowienia odrębnej własności lokalu, czy założenia księgi wieczystej, o ile w wyniku ustanowienia odrębnej własności nie nastąpiło zwiększenie dotychczasowego stanu posiadania.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w sierpniu 2018 r. wraz z córką kupiła Pani działkę budowlaną z zamiarem wybudowania domu jednorodzinnego dwulokalowego i zamieszkania w nim, w jednym lokalu Pani, w drugim Pani córka. Działkę kupiły Panie w udziałach 70% Pani, 30% Pani córka. W maju 2019 r. uzyskały Panie pozwolenie na budowę. Pozwolenie zostało wydane na Panią i na Pani córkę. Tak samo, jak przy zakupie działki, przy nakładzie finansowym na budowę, gdzie Pani wkład wynosił 70%, a Pani córki 30%, wybudowały Panie budynek jednorodzinny dwulokalowy. W październiku 2020 r. budynek został oddany do użytkowania. W listopadzie 2020 r. w starostwie stwierdzono samodzielność lokali i wydzielono 2 identyczne lokale. W grudniu 2020 r. lokal nr 2 został sprzedany. W grudniu 2020 aktem notarialnym spisana została umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu nr 2 oraz jego sprzedaży. Działki, według planu zagospodarowania w gminie, nie da się podzielić i przynależy procentowo do każdego lokalu jako współwłasność (po 50% do każdego lokalu). Zysk ze sprzedaży lokalu nr 2 oraz udziałów w działce wynosił 70% dla Pani i 30% dla Pani córki. Również w grudniu 2020 r. aktem notarialnym spisano umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu 1. W lokalu nr 1 mieszkała Pani i była zameldowana od 2020 r. do września 2024 r. W tym czasie nie wynajmowała Pani tego lokalu i nie prowadziła działalności gospodarczej. Sprzedaż lokalu nr 1 miała miejsce we wrześniu 2024 r. Po sprzedaży lokalu nr 1 i udziałów w działce powstał dochód, w 70% Pani i 30% Pani córki.

Przedmiotem Pani wątpliwości jest to, czy jeśli minęło pełnych 5 lat od zakupu działki, to przychód ze sprzedaży lokalu nr 1 będzie stanowił źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8.

W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że wobec wskazania przez Panią w opisie sprawy, że na nabytej w 2018 r. działce, wybudowano dom jednorodzinny dwulokalowy oraz dokonano w 2020 r. wyodrębnienia lokali mieszkalnych, w których udziały Pani i Pani córki nie uległy zmianie (70% i 30%), to stwierdzić należy, że w wyniku opisanych czynności nie doszło do nowego ukształtowania prawa własności.

W konsekwencji, za datę nabycia wyodrębnionego w 2020 r. lokalu mieszkalnego nr 1, który został sprzedany w 2024 r., należy uznać datę nabycia działki (w 2018 r.), na której wybudowano dom jednorodzinny dwulokalowy, gdyż termin pięcioletni nie może być liczony odrębnie dla nabycia własności gruntu oraz dla wybudowanego na tym gruncie budynku, stanowiącego jego część składową. Bieg tego terminu liczony jest od końca roku kalendarzowego, w którym nabyto grunt na własność. Data wybudowania budynku nie ma znaczenia. Także w wyniku przedmiotowego wyodrębnienia lokali nie nastąpiła zmiana dotychczasowego stanu posiadania, czyli nie mamy do czynienia z nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (nie zwiększył się stan posiadanego majątku osobistego).

W konsekwencji, nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej, odpłatne zbycie we wrześniu 2024 r. wskazanego we wniosku lokalu nr 1 (udziału w lokalu) nie stanowi dla Pani źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ 5-letniego okresu wskazanego w tym przepisie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Wydana interpretacja dotyczy tylko kwestii będącej przedmiotem Pani wniosku (zapytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Ponadto, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Wobec powyższego, należy podkreślić, że niniejsza interpretacja indywidualna stanowi ochronę prawnopodatkową tylko dla Pani, a nie dla Pani córki.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.