Interpretacja indywidualna z dnia 6 lutego 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.756.2025.3.RM
Podatnikowi, który importuje pojazd używany do celów mieszanych (prywatnych i gospodarczych), przysługuje prawo do odliczenia 50% kwoty VAT naliczonego z tytułu takiego importu, zgodnie z art. 86a ust. 1 i 2 ustawy o VAT, pod warunkiem wypełnienia wynikających z decyzji organu celnego zobowiązań podatkowych.
Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe
Szanowny Panie,
stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
2 grudnia 2025 r., za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Pana wniosek z 2 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku VAT uiszczonego z tytułu importu samochodu osobowego, zgłoszonego pierwotnie jako mienie przesiedleńcze. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwania - pismem z 16 stycznia 2026 r. (wpływ za pośrednictwem systemu e-Doręczenia 16 stycznia 2026 r.) oraz pismem z 26 stycznia 2026 r. (wpływ, za pośrednictwem systemu e-Doręczenia 26 stycznia 2026 r. i 29 stycznia 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą (JDG), zarejestrowaną jako czynny podatnik VAT w Polsce.
Wnioskodawca wjechał na terytorium Unii Europejskiej z Białorusi w dniu (...) 2022 r., wwożąc samochód osobowy marki (...) (VIN: (...)). Pojazd został wprowadzony na obszar celny UE bez zgłoszenia celnego i bez dokumentu tranzytowego, w ramach przekroczenia granicy, zakładając de facto objęcie go procedurą czasowego wwozu, choć bez formalnego zgłoszenia.
Wnioskodawca przesiedlił się do Polski w celu osiedlenia na stałe.
W dniu (...) 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek o objęcie samochodu procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach mienia przesiedlenia.
Decyzją Naczelnika (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...), znak: (...), odmówiono zwolnienia z należności celno-podatkowych z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu 12 miesięcy na złożenie wniosku. Organ jednocześnie stwierdził, że pojazd został wprowadzony na obszar celny Unii z naruszeniem obowiązków (art. 79 UKC). W konsekwencji na Wnioskodawcę nałożono obowiązek uiszczenia: Cła ((...) PLN), Akcyzy ((...) PLN) oraz VAT z tytułu importu towarów w kwocie (...) PLN.
Wnioskodawca, po opłaceniu należności, wprowadzi pojazd do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej.
Samochód będzie wykorzystywany wyłącznie (100%) do celów tej działalności opodatkowanej, z wyłączeniem użytku prywatnego. Wnioskodawca złoży w terminie 7 dni od dnia wprowadzenia samochodu do używania formularz VAT-26 oraz będzie prowadził szczegółową ewidencję przebiegu pojazdu wymaganą przepisami prawa. Pytanie dotyczy prawa do odliczenia VAT, ponieważ pierwotny zamiar uzyskania zwolnienia jako mienie przesiedlenia budzi wątpliwości interpretacyjne co do przeznaczenia pojazdu w momencie importu.
W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że przyjazd do Polski w (...) 2022 r. miał charakter wymuszony sytuacją geopolityczną na Białorusi. Przez pierwsze lata pobytu koncentrował się Pan na zapewnieniu bezpieczeństwa rodzinie, uzyskaniu ochrony uzupełniającej oraz opiece nad dwojgiem małoletnich dzieci (…). Brak wiedzy o prekluzyjnym terminie 12 miesięcy oraz brak profesjonalnej pomocy prawnej w tamtym okresie spowodował złożenie wniosku o mienie przesiedlenia dopiero w (…) 2025 r.
Jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w Polsce od (...) 2024 r. Rejestracja nastąpiła w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej (PKD 59.11.Z, 59.12.Z, 77.40.B).
Działalność gospodarczą prowadzi Pan od (...) 2024 r. Zakres prowadzonej działalności (zgodnie z kodami PKD 59.11.Z, 59.12.Z oraz 77.40.B) obejmuje (…).
Decyzję nr (...) wydał Naczelnik (...) Urzędu Celno-Skarbowego w (...) w dniu (...) 2025 r. Jako podmiot zobowiązany do uiszczenia należności celno-podatkowych wskazany został Wnioskodawca. Podatek VAT wynikający z ww. Decyzji został objęty wnioskiem o rozłożenie na raty, który jest obecnie procedowany przez Naczelnika US (…) (znak sprawy: (…)).
Samochód zostanie wprowadzony do ewidencji środków trwałych po ostatecznym rozliczeniu należności wynikających z decyzji celnej.
Samochód (...) będzie wykorzystywany do celów „mieszanych”, tj. zarówno do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (w tym do …), jak i do celów prywatnych. W związku z powyższym zamierza Pan korzystać z prawa do odliczenia 50% kwoty podatku VAT.
Nie ma Pan obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 7 ustawy o VAT. Nie składa Pan informacji VAT-26.
Pojazd jest samochodem osobowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.
Samochód będzie wykorzystywany do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
Pytanie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku z 26 stycznia 2026 r.
Czy w opisanym stanie faktycznym, dokonując importu samochodu osobowego z Białorusi (używanego w sposób mieszany: 50% na cele działalności gospodarczej i 50% na cele prywatne), ma Pan prawo do odliczenia 50% kwoty podatku VAT naliczonego z tytułu importu tego pojazdu?
Pana stanowisko w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku z 26 stycznia 2026 r.
Pana zdaniem, zgodnie z art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w przypadku pojazdów samochodowych wykorzystywanych do celów mieszanych, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia 50% kwoty podatku naliczonego. W związku z tym, że przedmiotowy samochód będzie wykorzystywany zarówno do działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, uważa Pan, że ma Pan prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu jego importu w wysokości 50% kwoty wynikającej z dokumentu celnego.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
Opodatkowaniu tym podatkiem podlegają:
1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2. eksport towarów;
3. import towarów na terytorium kraju;
4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
Przy czym, stosownie do art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (z zastrzeżeniem art. 2a).
Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Natomiast w świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).
Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy:
Przez import towarów należy rozumieć przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.
Według art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:
Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.
Zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy:
Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.
Z powołanego przepisu wynika, że w przypadku gdy na podstawie przepisów celnych, w związku z dopuszczeniem towarów do obrotu powstaje dług celny, wówczas także, co do zasady, powstaje obowiązek podatkowy w podatku VAT z tytułu importu tych towarów.
Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy:
Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.
Przy czym, w myśl art. 26a ust. 2 ustawy:
W przypadku gdy towary zostaną objęte z momentem ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej jedną z następujących procedur:
1)uszlachetniania czynnego,
2)odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych,
3)składowania celnego,
4)tranzytu, w tym także składowaniem czasowym przed objęciem towarów jedną z procedur celnych,
5)wolnego obszaru celnego
- miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary te przestaną podlegać tym procedurom.
Stosownie do art. 33 ust. 1-4 ustawy:
1. Podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 1b, są obowiązani do obliczenia i wykazania w:
1) zgłoszeniu celnym albo
2) rozliczeniu zamknięcia, o którym mowa w art. 175 rozporządzenia 2015/2446, w przypadkach, o których mowa w art. 324 lub art. 325 rozporządzenia 2015/2447
- kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b.
2. Jeżeli przed zwolnieniem towaru, o którym mowa w art. 194 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „unijnym kodeksem celnym”, organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje decyzję, w której określa:
1) podatek w prawidłowej wysokości - w przypadku gdy decyzja jest wydawana przed zwolnieniem towaru;
2) różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną - w przypadku gdy decyzja jest wydawana po zwolnieniu towaru.
2a. Jeżeli po zwolnieniu towaru, o którym mowa w art. 194 unijnego kodeksu celnego, organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym, rozliczeniu zamknięcia albo decyzji kwota podatku została wykazana nieprawidłowo albo nie została określona w prawidłowej wysokości, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje decyzję określającą różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną.
3. Po przyjęciu zgłoszenia celnego lub po przedstawieniu rozliczenia zamknięcia podatnik może wystąpić z wnioskiem do naczelnika urzędu celno-skarbowego o wydanie decyzji określającej różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną.
4. Podatnik jest obowiązany w terminie 10 dni, licząc od dnia jego powiadomienia przez organ celny o wysokości należności podatkowych, do wpłacenia kwoty obliczonego podatku, z zastrzeżeniem art. 33a i art. 33b.
Na podstawie art. 34 ust. 1 i 1a ustawy:
1.W przypadkach innych niż określone w art. 33 ust. 1-3 kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celno-skarbowego w drodze decyzji.
1a. W przypadku gdy w decyzji, o której mowa w ust. 1, kwota podatku nie została określona w prawidłowej wysokości, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje decyzję określającą różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już określoną.
Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy:
Podatnik jest obowiązany zapłacić kwotę podatku określoną w decyzjach naczelnika urzędu celno-skarbowego, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 oraz art. 34, w terminie 10 dni, licząc od dnia doręczenia tych decyzji.
Natomiast w myśl art. 37 ust. 1a ustawy:
W przypadku gdy kwota podatku należnego z tytułu importu towarów została określona w decyzjach, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 oraz w art. 34, naczelnik urzędu skarbowego właściwy do poboru kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego pobiera od niepobranej kwoty podatku odsetki z uwzględnieniem wysokości i zasad obowiązujących na potrzeby odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem ust. 1aa i 1ab, z tym że ich wysokość jest liczona od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia powiadomienia o wysokości należności podatkowych.
Stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy:
Zwalnia się od podatku import rzeczy osobistego użytku osoby fizycznej przenoszącej miejsce zamieszkania z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:
1) rzeczy służyły do osobistego użytku tej osobie w miejscu zamieszkania na terytorium państwa trzeciego, z tym że towary nieprzeznaczone do konsumpcji musiały służyć do takiego użytku przez okres co najmniej 6 miesięcy przed dniem, w którym osoba ta przestała mieć miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego;
2) rzeczy będą używane na terytorium kraju do takiego samego celu, w jakim były używane na terytorium państwa trzeciego;
3) osoba fizyczna miała miejsce zamieszkania na terytorium państwa trzeciego nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających zmianę miejsca zamieszkania;
4) rzeczy te przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez wcześniejszego poinformowania o tym organu celnego.
Według art. 47 ust. 2 pkt 3 ustawy:
Zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej.
W myśl art. 47 ust. 3 ustawy:
Import rzeczy osobistego użytku jest zwolniony od podatku, jeżeli rzeczy zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia przeniesienia przez osobę, o której mowa w ust. 1, miejsca zamieszkania na terytorium kraju, z zachowaniem warunku określonego w ust. 4.
Natomiast na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy:
Na potrzeby stosowania art. 47-80, za rzeczy osobistego użytku uważa się towary bezpośrednio używane przez osobę fizyczną lub wykorzystywane w gospodarstwie domowym, jeżeli ich ilość lub rodzaj nie wskazują na przeznaczenie handlowe lub do działalności gospodarczej, a także przenośny sprzęt niezbędny do wykonywania przez osobę zainteresowaną zawodu.
Zatem, w myśl powołanych przepisów, zwolnienie importu od podatku VAT przysługuje wówczas gdy:
1)osoba fizyczna zmienia miejsce zamieszkania, tj. przenosi się na stałe i z zamiarem stałego pobytu do Polski z państwa trzeciego, na którym zamieszkiwała nieprzerwanie co najmniej 12 miesięcy,
2)osoba przesiedlająca się wykorzystywała przemieszczane rzeczy w państwie trzecim do osobistego użytku (towary nieprzeznaczone do konsumpcji - wykorzystywała co najmniej 6 miesięcy przed zmianą miejsca zamieszkania) i w taki sam sposób będzie je wykorzystywać w Polsce,
3)osoba przenosząca miejsce zamieszkania z państwa trzeciego do Polski musi zgłosić mienie osobiste organowi celnemu w Polsce do procedury dopuszczenia do obrotu przed upływem 12 miesięcy od dnia przeniesienia (art. 47 ust. 3 ustawy),
4)w ciągu 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu rzeczy przemieszczane z państwa trzeciego do Polski nie mogą zostać oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie bez wcześniejszego poinformowania o tym organu celnego.
Jednocześnie, analizowane zwolnienie od podatku VAT importu rzeczy osobistego użytku nie znajduje zastosowania m.in. do przywozu środków transportu przeznaczonych do działalności gospodarczej. Przy tym, prawo do skorzystania ze zwolnienia importu od podatku VAT na podstawie powołanych przepisów przysługuje jedynie wówczas gdy wszystkie ww. warunki są spełnione łącznie.
W myśl art. 5 pkt 15, 18 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) - zwanym dalej UKC:
- „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane;
- „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego;
- „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny.
Stosownie do art. 77 UKC:
1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych:
a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;
b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. (...)
Zgodnie z powołanymi przepisami, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, natomiast dłużnikiem, czyli podmiotem odpowiedzialnym za dług celny jest zgłaszający. Obowiązek uiszczenia cła związany jest z długiem celnym ciążącym na określonym podmiocie. Zatem, w przypadku importu towarów, podatnikiem jest ten podmiot, który jest dłużnikiem celnym, czyli co do zasady podmiot dokonujący zgłoszenia celnego lub podmiot, na rzecz którego działa przedstawiciel pośredni.
Według art. 79 UKC:
1. Jeżeli towary podlegają należnościom celnym przywozowym, dług celny w przywozie powstaje w przypadku niewypełnienia:
a) jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego, dotyczących wprowadzania towarów nieunijnych na obszar celny Unii, usunięcia spod dozoru celnego, przemieszczania, przetwarzania, składowania, czasowego składowania, odprawy czasowej tych towarów lub dysponowania nimi na tym obszarze;
b) jednego z obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego dotyczących końcowego przeznaczenia towarów na obszarze celnym Unii;
c) jednego z warunków wymaganych do objęcia towarów nieunijnych procedurą celną lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenie towaru.
2. Dług celny powstaje z chwilą, gdy:
a) nie zostaje wypełniony lub przestaje być wypełniany obowiązek, którego niewypełnienie powoduje powstanie długu celnego;
b) przyjęte zostaje zgłoszenie celne o objęcie towarów procedurą celną, a następnie zostaje stwierdzone, że warunek wymagany do objęcia towarów tą procedurą lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenie towarów nie został faktycznie wypełniony.
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), dłużnikiem jest:
a) każda osoba zobowiązana do wypełnienia danych obowiązków;
b) każda osoba, która wiedziała lub powinna była wiedzieć o niewypełnieniu obowiązku wynikającego z przepisów prawa celnego, a która działała na rzecz osoby zobowiązanej do wypełnienia obowiązku lub uczestniczyła w działaniu, które doprowadziło do niewypełnienia obowiązku;
c) każda osoba, która nabyła lub posiadała towary i która w chwili ich nabycia lub wejścia w ich posiadanie wiedziała lub powinna była wiedzieć, że obowiązek wynikający z przepisów prawa celnego nie został wypełniony.
4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. c), dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wypełnienia warunków wymaganych do objęcia towarów procedurą celną lub dokonania zgłoszenia celnego danych towarów objętych tą procedurą celną lub, do przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenie towarów.
Jeżeli dokonuje się zgłoszenia celnego dotyczącego jednej z procedur celnych, o których mowa w ust. 1 lit. c), i przekazane zostają organom celnym jakiekolwiek informacje wymagane na mocy przepisów prawa celnego, dotyczące warunków obejmowania towarów tą procedurą celną, w wyniku czego nie zostają pobrane w całości lub części należności celne przywozowe, dłużnikiem jest również osoba, która dostarczyła informacje wymagane do dokonania zgłoszenia celnego i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe.
Z wniosku wynika, że (...) 2022 r. przyjechał Pan do Polski z Białorusi, z zamiarem osiedlenia się w Polsce na stałe. Od (...) 2024 r. prowadzi Pan w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą, która obejmuje (…). Od (...) 2024 r. jest Pan zarejestrowany jako czynny podatnik VAT w Polsce.
(...) 2022 r. (przyjazd do Polski z Białorusi) wprowadził Pan na obszar celny UE samochód osobowy (...). Nastąpiło to bez zgłoszenia celnego i bez dokumentu tranzytowego ponieważ zakładał Pan objęcie ww. samochodu procedurą czasowego wwozu. (...) 2025 r. złożył Pan wniosek o objęcie samochodu procedurą dopuszczenia do obrotu w ramach mienia przesiedlenia. (...) 2025 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (Naczelnik) wydał decyzję, w której odmówił Panu prawa do zwolnienia z należności celno-podatkowych z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu 12 miesięcy na złożenie wniosku (Decyzja). Naczelnik stwierdził, że pojazd został wprowadzony na obszar celny Unii z naruszeniem art. 79 UKC i nałożył na Pana obowiązek uiszczenia cła, akcyzy oraz podatku VAT z tytułu importu towarów. W Decyzji został Pan wskazany jako podmiot zobowiązany do uiszczenia należności celno-podatkowych. Złożył Pan wniosek do naczelnika urzędu skarbowego o rozłożenie na raty podatku VAT wynikającego z Decyzji (wniosek jest obecnie procedowany).
Po ostatecznym rozliczeniu należności wynikających z Decyzji, wprowadzi Pan samochód do ewidencji środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej. Samochód będzie wykorzystywany do celów „mieszanych”, tj. zarówno do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym do transportu sprzętu wideo oraz dojazdów na plany zdjęciowe, jak i do celów prywatnych (po 50%). Samochód będzie wykorzystywany do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nie będzie Pan prowadził ewidencji przebiegu pojazdu, o której mowa w art. 86a ust. 7 ustawy i nie złoży Pan informacji VAT-26.
Pana wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku VAT uiszczonego tytułem importu samochodu osobowego.
Odnosząc się do przestawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
W myśl art. 86 ust. 2 pkt 2 ustawy:
Kwotę podatku naliczonego stanowi w przypadku importu towarów - kwota podatku:
a) wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego,
b) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a,
c) wynikająca z deklaracji importowej, w przypadku, o którym mowa w art. 33b,
d) wynikająca z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 i art. 34.
Z powołanego art. 86 ustawy wynika, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu importu towarów w zakresie, w jakim towary te są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przy czym, stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. d) ustawy - w przypadku importu towarów kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku wynikająca z decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 2-3 i 34 ustawy.
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, podatnik może zrealizować w terminach określonych w art. 86 ust. 10-13 ustawy.
Zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy:
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
Przy czym, stosownie do art. 86 ust. 10d ust. 2 ustawy:
Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w przypadku decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 oraz art. 34 - w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał decyzję; obniżenie kwoty podatku należnego następuje pod warunkiem dokonania przez podatnika zapłaty podatku wynikającego z decyzji.
Zatem, jak wynika z powołanego przepisu, w przypadku otrzymania decyzji organu celno-skarbowego podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w danym okresie rozliczeniowym, pod warunkiem, że dokonał zapłaty podatku wynikającego z tej decyzji.
W myśl art. 86 ust. 11 ustawy:
Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
Stosownie do treści art. 86 ust. 13 ustawy:
Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej:
1) za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, albo
2) za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych, po okresie rozliczeniowym, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
- nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Jednocześnie należy zauważyć, że w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków dotyczących pojazdów samochodowych ustawa zawiera przepisy szczególne.
I tak, według art. 86a ust. 1 pkt 4 ustawy:
W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku, o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2-3 oraz art. 34.
Przy czym, w myśl art. 2 pkt 34 ustawy:
Pojazdy samochodowe to pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.
W myśl art. 86a ust. 2 pkt 1 ustawy:
Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1, zalicza się wydatki dotyczące nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych.
Według art. 86a ust. 3 ustawy:
Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:
1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą, jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika takie przeznaczenie;
2) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika.
Zatem, podatnikowi przysługuje ograniczone do 50% prawo do odliczenia podatku w odniesieniu do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi przeznaczonymi do użytku „mieszanego”. Przy czym, dla celów stosowania ww. ograniczenia, przez „wykorzystywanie mieszane” należy rozumieć sytuację, w której możliwe jest użycie pojazdu wykorzystywanego w działalności gospodarczej również do celów niezwiązanych z tą działalnością np. do celów prywatnych. Aby uznać, że pojazd może być wykorzystywany w sposób „mieszany” wystarczy możliwość nawet jednorazowego użycia pojazdu do celów prywatnych.
W analizowanej sprawie samochód osobowy (...) został przemieszczony z kraju trzeciego (Białoruś) na terytorium Unii Europejskiej (Polska). Wystąpił więc import towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 7 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy. Jednocześnie z okoliczności sprawy wynika, że jest Pan podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku VAT wynikającego z Decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, co oznacza, że jest Pan podatnikiem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Przechodząc do kwestii związanej z prawem do odliczenia podatku VAT wynikającego z Decyzji Naczelnika dotyczącej importu samochodu osobowego (...), należy wskazać, że jest Pan zarejestrowany w Polsce jako czynny podatnik VAT i jak wskazałem powyżej jest Pan podatnikiem z tytułu importu towaru, w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przedmiotem importu jest samochód osobowy (...) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, a zatem pojazd, o którym mowa w art. 2 pkt 34 ustawy. Jednocześnie wskazał Pan, że po ostatecznym rozliczeniu należności wynikających z decyzji celnej wprowadzi Pan ww. samochód do ewidencji środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej i będzie go wykorzystywał do celów „mieszanych”, tj. zarówno do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (do czynności opodatkowanych podatkiem VAT) jak i do celów prywatnych.
Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że skoro, samochód osobowy (...) zaimportowany z Białorusi do Polski, będzie wykorzystywany przez Pana do celów mieszanych, tj. zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem VAT w ramach działalności gospodarczej, jak i do celów prywatnych, będzie Panu przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę 50% podatku naliczonego wynikającego z Decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego, na podstawie art. 86a ust. 1 i ust. 2 ustawy, po spełnieniu warunków wskazanych w art. 86 ust. 10d ust. 2 ustawy.
Tym samym, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 (...) 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
POTRZEBUJESZ POMOCY?