Interpretacja indywidualna z dnia 10 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-3.4015.1.2026.1.AN

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie podatku od spadków i darowizn, jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

12 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 6 stycznia 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych z tytułu spłaty rat kredytu hipotecznego przez małżonków. Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)Zainteresowany będący stroną postępowania:

Pan X

2)Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:

Pani Y

Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowany będący stroną postępowania (Pan X) oraz Zainteresowana niebędąca stroną postępowania (Pani Y) są małżeństwem. W ich małżeństwie obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej.

Małżonkowie zamierzają wspólnie nabyć lokal mieszkalny (dalej: „Nieruchomość”). W tym celu zawarli notarialną umowę przedwstępną sprzedaży, w której ustalili, że w przyrzeczonej umowie przeniesienia własności nabędą udziały w prawie własności w następującej proporcji: 70% udziału dla Zainteresowanego będącego stroną postępowania oraz 30% udziału dla Zainteresowanej niebędącej stroną postępowania.

Zakup Nieruchomości zostanie sfinansowany kredytem hipotecznym zaciągniętym wspólnie przez małżonków. Zgodnie z warunkami kredytu, oboje małżonkowie będą współkredytobiorcami ponoszącymi solidarną odpowiedzialność za spłatę całości zadłużenia wobec banku (zgodnie z art. 366 Kodeksu cywilnego). Bank nie wyodrębni w umowie części kredytu przypadającej na każdego z małżonków - wierzyciel będzie miał prawo żądać spłaty całości długu od każdego z małżonków z osobna, od obu łącznie lub od każdego w dowolnej części.

Po nabyciu Nieruchomości i uruchomieniu kredytu, Zainteresowani zamierzają dokonywać spłat rat kapitałowo-odsetkowych oraz nieregularnych nadpłat kredytu ze swoich majątków osobistych (z wynagrodzenia za pracę). Model spłaty przyjęty przez Strony będzie elastyczny i zmienny w czasie, w zależności od bieżącej płynności finansowej każdego z małżonków.

Przewidywane są następujące sytuacje:

1. W danym miesiącu całą ratę lub nadpłatę pokryje wyłącznie Zainteresowany będący stroną postępowania (mąż).

2. W innym miesiącu całą ratę lub nadpłatę pokryje wyłącznie Zainteresowananiebędąca stroną postępowania (żona).

3. W jeszcze innych miesiącach małżonkowie dokonają wpłat wspólnie, ale w proporcjach nieodpowiadających ich udziałom w Nieruchomości (np. mąż wpłaci 5000 zł, a żona 500 zł, lub odwrotnie).

Niezależnie od tego, kto dokona wpłaty w danym miesiącu, środki trafią na rachunek techniczny banku celem redukcji długu solidarnego. Każdy z małżonków, dokonując wpłaty przewyższającej jego udział w nieruchomości (lub wpłacając całość raty samodzielnie), będzie działał w celu zwolnienia się z własnego zobowiązania solidarnego wobec banku, chroniąc wspólną Nieruchomość przed egzekucją. Między małżonkami nie zostanie zawarta umowa darowizny środków pieniężnych ani umowa zwalniająca z długu (nie dojdzie do umownego zrzeczenia się roszczeń regresowych).

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, dokonywanie przez małżonków spłat rat oraz nadpłat wspólnego kredytu hipotecznego ze środków pochodzących z ich majątków osobistych, w sytuacji gdy wysokość wpłat w danym miesiącu nie będzie odpowiadać proporcji udziałów w Nieruchomości (np. wpłaty dokona tylko jeden małżonek lub wpłacą oni kwoty w innej proporcji niż 70/30), będzie skutkować powstaniem po stronie drugiego małżonka (tego, który w danym miesiącu wpłaci mniej lub nie wpłaci nic) przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia (darowizny) podlegającego opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Zainteresowanych, planowane spłaty kredytu nie będą skutkować powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn, niezależnie od tego, który z małżonków i w jakiej wysokości dokona wpłaty w danym miesiącu.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, opodatkowaniu podlega nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych tytułem darowizny. Kluczową cechą darowizny jest wola obdarowania (animus donandi) i nieodpłatne przysporzenie na rzecz innej osoby kosztem majątku darczyńcy. W przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie ma konstrukcja solidarnej odpowiedzialności za dług (art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego). W przypadku kredytu wspólnego, każdy z małżonków staje się dłużnikiem zobowiązanym do spłaty 100% zadłużenia. Bank może żądać całości świadczenia od męża, od żony lub od obojga.

Gdy Zainteresowany będący stroną postępowania (mąż) wpłaca np. 5000 zł, a Zainteresowana niebędąca stroną postępowania (żona) 500 zł (lub gdy wpłaca tylko jedno z nich), to osoba wpłacająca wykona swoje własne zobowiązanie wobec banku. Nie spłaca ona „długu cudzego”, lecz dług własny, za który odpowiada całym majątkiem. Celem wpłacającego nie będzie obdarowanie współmałżonka, lecz redukcja własnego zadłużenia i uniknięcie naliczania odsetek lub wypowiedzenia umowy przez bank.

Korzyść, jaką odniesie drugi małżonek (zmniejszenie jego zadłużenia), będzie jedynie wtórnym skutkiem prawnym solidarności dłużników, a nie efektem umowy darowizny. Dopóki małżonkowie nie zawrą wyraźnej umowy darowizny (lub zwolnienia z długu w rozumieniu art. 508 Kodeksu cywilnego), sam fakt technicznej spłaty raty przez jednego z nich jest na gruncie podatkowym neutralny.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w jednolitej linii interpretacyjnej organów podatkowych (przykładowo interpretacja Dyrektora KIS z dnia 30 października 2024 r., znak: 0111-KDIB2-2.4015.149.2024.1.KK).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):

Jak stanowi art. 5 cyt. ustawy:

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera pojęcia „darowizna”, dlatego w tym zakresie należy stosować prawną definicję tego pojęcia unormowaną w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Treść tego świadczenia określa umowa darowizny.

Z treści wniosku wynika, że zamierzają Państwo nabyć Nieruchomość. Zakup Nieruchomości zostanie sfinansowany kredytem hipotecznym zaciągniętym wspólnie przez małżonków. Zgodnie z warunkami kredytu, oboje małżonkowie będą współkredytobiorcami ponoszącymi solidarną odpowiedzialność za spłatę całości zadłużenia wobec banku (…).

Przedmiot wątpliwości objętych pytaniem dotyczy ustalenia, czy dokonywanie przez małżonków spłat rat oraz nadpłat wspólnego kredytu hipotecznego ze środków pochodzących z ich majątków osobistych, w sytuacji gdy wysokość wpłat w danym miesiącu nie będzie odpowiadać proporcji udziałów w Nieruchomości (np. wpłaty dokona tylko jeden małżonek lub wpłacą oni kwoty w innej proporcji niż 70/30), będzie skutkować powstaniem po stronie drugiego małżonka (tego, który w danym miesiącu wpłaci mniej lub nie wpłaci nic) obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn.

Wskazuję, że zgodnie z art. 366 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika więc, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. proporcjonalny podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.

Zatem w sytuacji, gdy w danym miesiącu jedna ze stron zobowiązania solidarnego wpłaci całą miesięczną ratę lub nadpłaci kredyt, czy też dokona w danym miesiącu wpłaty w kwocie przewyższającej jej udział w nieruchomości, to w omawianym zdarzeniu nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy.

Wskazuję, że spłata przez drugiego dłużnika solidarnego całości lub części rat kredytu, nie może być postrzegana w kategorii darowizny. Oznacza to, że powyższe nie będzie skutkować powstaniem po stronie drugiego z małżonków (tego, który w danym miesiącu wpłaci mniej lub nie wpłaci nic) obowiązku podatkowego określonego w ustawie o podatku od spadków i darowizn.

Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czyw opisanym zdarzeniu przyszłym, dokonywanie przez małżonków spłat rat oraz nadpłat wspólnego kredytu hipotecznego ze środków pochodzących z ich majątków osobistych, w sytuacji gdy wysokość wpłat w danym miesiącu nie będzie odpowiadać proporcji udziałów w Nieruchomości (np. wpłaty dokona tylko jeden małżonek lub wpłacą oni kwoty w innej proporcji niż 70/30), będzie skutkować powstaniem po stronie drugiego małżonka (tego, który w danym miesiącu wpłaci mniej lub nie wpłaci nic) przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia (darowizny) podlegającego opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pan X (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.