Interpretacja indywidualna z dnia 11 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL1-1.4012.970.2025.3.WK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 grudnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 11 grudnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy usług indywidualnych lekcji gry na gitarze – prywatne nauczanie. Uzupełnił go Pan pismami z 11 grudnia 2025 r. (16 grudnia 2025 r.), z 19 stycznia 2026 r. (19 stycznia 2026 r.), 11 lutego 2026 r. (wpływ 11 lutego 2026 r.), z 13 lutego 2026 r. (13 lutego 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie oraz pismem 3 marca 2026 r. (wpływ 3 marca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jednoosobowa działalność gospodarcza będąca czynnym płatnikiem VAT działająca w oparciu o kod PKD 85.52.Z (Pozaszkolne formy edukacji artystycznej) prowadząca indywidualne nauczanie gry na gitarze w formie korepetycji (prywatne nauczanie) oraz działalność edukacyjna w zakresie kształcenia artystycznego.

Jednoosobową działalność gospodarcza prowadzona jest przez magistra Instrumentalistyki wydziału (…).

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy

Ad. 1

Nie jest Pan zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym.

Ad. 2

Świadczona przez Pana usługa polega na indywidualnym nauczaniu gry na gitarze w formie korepetycji, prowadzonych w bezpośrednim kontakcie z uczniem (lekcje jeden na jeden). Zakres usługi obejmuje w szczególności: naukę czytania zapisu nutowego i tabulatury, naukę techniki instrumentalnej, rozwijanie słuchu muzycznego, kształcenie poczucia rytmu i intonacji, naukę zasad harmonii, form muzycznych i podstaw improwizacji oraz przygotowanie uczniów do przesłuchań i egzaminów, w tym do egzaminów wstępnych do szkół i uczelni artystycznych. Celem usługi jest kształcenie muzyczne ucznia, rozwijanie jego wiedzy i kompetencji muzycznych oraz przygotowanie do dalszego kształcenia muzycznego.

Ad. 3

W związku ze świadczeniem usług nauczania gry na gitarze zawiera Pan umowy z odbiorcami tych usług. Stroną umowy jest – w przypadku osób pełnoletnich – bezpośrednio uczeń, natomiast w przypadku osób niepełnoletnich – rodzic lub opiekun prawny ucznia.

Ad. 4

Świadczone przez Pana usługi nie są usługami, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy o VAT, gdyż nie są realizowane przez jednostkę objętą systemem oświaty.

Ad. 5

Nie świadczy Pan usług jako jednostka objęta systemem oświaty. Nie posiada Pan i nie planuję uzyskania wpisu do ewidencji, o której mowa w art. 168 ustawy – Prawo oświatowe.

Ad. 6

Nie posiada Pan statusu uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk ani instytutu badawczego.

Ad. 7

Posiada Pan wiedzę i kwalifikacje zdobyte w oficjalnym systemie szkolnictwa wyższego. Jest Pan absolwentem Akademii Muzycznej (…) – (…), tytuł magistra sztuki. Ponadto przygotowuje Pan uczniów do egzaminów wstępnych na uczelnie wyższe, a Pana nauczanie obejmuje również materiał realizowany na akademiach muzycznych.

Ad. 8

Istnieje bezpośredni związek pomiędzy posiadanymi kwalifikacjami a świadczonymi przez Pana usługami. Ukończone studia wyższe obejmowały m.in. kształcenie w zakresie gry na gitarze, harmonii, improwizacji, form muzycznych, techniki instrumentalnej oraz metodyki pracy z uczniem, co stanowi bezpośrednią podstawę merytoryczną do prowadzenia indywidualnego nauczania gry na gitarze.

Ad. 9

Zakres świadczonych przez Pana usług mieści się w treściach realizowanych w ramach kształcenia artystycznego na poziomie podstawowym i ponadpodstawowym, w szczególności w zakresie nauczania instrumentu, podstaw teorii muzyki, kształcenia słuchu oraz przygotowania do dalszego kształcenia muzycznego, w tym na uczelniach artystycznych.

Ad. 10

Świadczone przez Pana usługi są usługami prywatnego nauczania na poziomie podstawowym, ponadpodstawowym oraz wyższym i są świadczone przez Pana osobiście jako nauczyciela.

Ad. 11

Usługi polegają na systematycznym przekazywaniu wiedzy i umiejętności z zakresu muzyki i gry na instrumencie, obejmujących zarówno teorię, jak i praktykę wykonawczą. Zajęcia prowadzą do pogłębiania wiedzy, rozwoju kompetencji muzycznych oraz przygotowania do dalszego kształcenia.

Ad. 12

Stroną umów na świadczenie usług jest uczeń – w przypadku osób pełnoletnich – lub rodzic bądź opiekun prawny – w przypadku uczniów niepełnoletnich.

Ad. 13

Bezpośrednim beneficjentem usług jest uczeń uczący się gry na gitarze.

Ad. 14

Wynagrodzenie otrzymuje Pan od ucznia lub – w przypadku osób niepełnoletnich – od jego rodzica albo opiekuna prawnego.

Ad. 15

Usługi świadczy Pan we własnym imieniu i na rzecz ucznia.

Ad. 16

Usługi świadczy Pan osobiście, na własny rachunek i na własną odpowiedzialność.

Ad. 17

a)usługi co do zasady nie stanowią usług kształcenia zawodowego ani przekwalifikowania zawodowego,

b)nie są prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach;

c)nie są objęte akredytacją w rozumieniu przepisów Prawa oświatowego;

d) usługi nie są finansowane w całości ani w co najmniej 70% ze środków publicznych.

Pytanie

Czy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT, faktury VAT związane z usługą „Indywidualne lekcje gry na gitarze – prywatne nauczanie” podlega zwolnieniu od VAT?

Pana stanowisko w sprawie

Biorąc pod uwagę charakter prowadzonej działalności (prywatna edukacja artystyczna, poparta dyplomem Akademii Muzycznej) w oparciu o indywidualne nauczanie gry na gitarze w formie korepetycji (prywatne nauczanie) oraz działalność edukacyjna w zakresie kształcenia artystycznego uważa Pan, że na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 przysługuje mi zwolnienie od podatku VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

Podkreślić należy, że dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:

Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy:

W świetle art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy:

Powyżej wskazane przepisy są odzwierciedleniem regulacji art. 132 ust. 1 lit. i) i lit. j) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którymi:

Z regulacji art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania. Zwolnione od podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu). Prywatny charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej między uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa zawarta przez nauczającego, np. z rodzicami uczniów. Przykładem takiej usługi jest udzielanie korepetycji. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje, czy odbiorcą usługi jest indywidualny uczeń, czy też jednocześnie większa liczba osób. W przypadku jednak, gdy nauczyciele świadczący usługi nauczania są zatrudnieni przez inny podmiot, to nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z podmiotem zatrudniającym.

Przywołany wyżej przepis umożliwia nauczycielom zwolnienie od podatku świadczonych przez nich usług nauczania prywatnego na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym. Zwolnienie to odnosi się zatem do usług nauczania, które obejmuje materiał dydaktyczny realizowany przez szkoły lub uczelnie wyższe. Musi istnieć tu zatem zgodność realizowanego w ramach prywatnego nauczania materiału z materiałem przewidzianym w programie nauczania w wymienionych placówkach oświatowych.

Powyższe stanowisko potwierdza analiza orzeczeń TSUE. W zapadłym rozstrzygnięciu C-473/08 z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie Eulitz, Trybunał stwierdził, że nauczyciele świadczący usługi w ramach kursów organizowanych przez podmiot trzeci nie mogą zostać uznani za osoby nauczające „prywatnie” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. j) VI Dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 lit. j) Dyrektywy 2006/112/WE). W wyroku tym wskazano także, że:

Z kolei w wyroku TSUE z 14 czerwca 2007 r. C-445/05 w sprawie Werner Haderer, Trybunał wskazał, że:

Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, zajętym w wyroku C-445/05 z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie Werner Haderer, nauczanie prywatne obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy usługa jest świadczona indywidualnemu uczniowi/słuchaczowi, czy też jednocześnie większej liczbie osób. W orzeczeniu tym Trybunał nadmienił, że pojęcie „edukacja szkolna i uniwersytecka” nie obejmuje jedynie nauczania, które kończy się egzaminem w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie określonego wykształcenia, lecz obejmuje także inną działalność, w ramach której prowadzi się nauczanie w celu poszerzania wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów, pod warunkiem, że działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego. Jednocześnie, zdaniem Trybunału, przyjęcie szczególnie ścisłej wykładni pojęcia „edukacji szkolnej i uniwersyteckiej” groziłoby powstaniem rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w państwach członkowskich, z tego powodu, że systemy nauczania w każdym państwie członkowskim są zorganizowane w różny sposób.

W przedmiotowej sprawie Pana wątpliwości dotyczą zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, dla świadczonych przez Pana osobiście usług indywidualnych lekcji gry na gitarze.

Rozpatrując możliwość zastosowania zwolnienia od podatku dla świadczonych przez Pana usług indywidualnych lekcji gry na gitarze na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, w pierwszej kolejności należy przeanalizować możliwość objęcia ich zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy.

Należy wskazać, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Pana usługi nie są usługami, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, gdyż nie są realizowane przez jednostkę objętą systemem oświaty. Ponadto wskazał Pan, że nie świadczy Pan usług jako jednostka objęta systemem oświaty. Nie posiada Pan i nie planuję uzyskania wpisu do ewidencji, o której mowa w art. 168 ustawy – Prawo oświatowe. Nie posiada Pan statusu uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk ani instytutu badawczego.

W rezultacie świadczone przez Pana usługi indywidualnych lekcji gry na gitarze nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy, ponieważ nie jest Pan podmiotem wymienionym w tym przepisie.

Jak wskazano wyżej, art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, zawiera zarówno przesłankę podmiotową, jak i przedmiotową, których spełnienie umożliwia zastosowanie zwolnienia od podatku. Dla zastosowania ww. zwolnienia, przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

Natomiast w odniesieniu do przesłanki podmiotowej, zauważenia wymaga, że pod pojęciem nauczyciela należy rozumieć osobę, która posiada i przekazuje wiedzę i umiejętności. Przy czym nie musi to być nauczyciel w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 986 ze zm.). Może to być zatem osoba, która posiada wykształcenie kierunkowe (np. ukończone studia wyższe), jak również osoba posiadająca wiedzę i kwalifikacje nabyte w inny sposób. Przykładowo może to być osoba, która ukończyła zorganizowany przez Polski Związek Szachowy kurs instruktora szachowego, posiada odpowiednią wiedzę, kwalifikacje, doświadczenie. Zauważyć bowiem należy, że system oświaty w pewnych dziedzinach nie przewiduje odrębnego kształcenia kierunkowego, zatem gdy dana osoba zdobyła wiedzę np. w ramach kursu, to też zasadne jest przyjęcie, że posiada wiedzę i kwalifikacje pozwalające pełnić rolę nauczyciela. Również np. osoba kończąca studia na kierunku farmacji, która nabyła w ich toku szeroką wiedzę z zakresu chemii, może być uznana za nauczyciela tego przedmiotu.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN wykształcenie to zasób wiedzy określony programem danej szkoły, jednocześnie np. wykształcenie podstawowe to zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w szkole podstawowej i gimnazjum, wykształcenie średnie to zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w szkole średniej, wykształcenie wyższe to zasób wiedzy zdobytej przez kogoś w wyższej uczelni. Musi zatem istnieć związek pomiędzy treścią przekazywaną na lekcji, a posiadanymi kwalifikacjami nauczającego.

Innymi słowy przesłanka podmiotowa nie odwołuje się bezpośrednio do kwestii wiedzy osoby uczącej (tą zdobywa się bowiem niezależnie od charakteru w jakim dana osoba ją zdobywa – uczy się) lecz wprost do określonego miejsca w schemacie tego uczenia, tj. do posiadania kwalifikacji w działaniu jako „nauczyciel”.

Jak wynika z informacji przedstawionych we wniosku jest Pan osobą legitymującą się kwalifikacjami pozwalającymi na uznanie Pana za nauczyciela i osobę uprawnioną do świadczenia usług edukacji muzycznej w zakresie nauki gry na gitarze. Ukończył Pan studia (…). Ukończone studia wyższe obejmowały m.in. kształcenie w zakresie gry na gitarze, harmonii, improwizacji, form muzycznych, techniki instrumentalnej oraz metodyki pracy z uczniem, co stanowi bezpośrednią podstawę merytoryczną do prowadzenia indywidualnego nauczania gry na gitarze.

Zatem, w analizowanym przypadku jest spełniona przesłanka podmiotowa zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.

Natomiast odnośnie przesłanki przedmiotowej należy zwrócić uwagę na orzeczenie TSUE z 7 października 2019 r. w sprawie C-47/19, które odnosi się do lekcji surfingu i żeglarstwa udzielanych szkołom i uniwersytetom, w których lekcje te są częścią programu zajęć sportowych lub kształcenia nauczycieli wychowania fizycznego i mogą być uwzględnione przy wystawianiu ocen. Pomimo, że nauczanie surfingu i żeglarstwa wpisuje się w program nauczania tych szkół i uniwersytetów, TSUE stwierdził, że jest to nauczanie specjalistyczne i selektywne, które nie jest równoznaczne z nauczaniem, utrwalaniem i rozwijaniem wiedzy i umiejętności dotyczących szerokiego i zróżnicowanego zakresu przedmiotów, co jest charakterystyczne dla nauczania szkolnego i uniwersyteckiego.

Podkreślenia wymaga, że TSUE w wyroku z 21 października 2021 r. w sprawie C-373/19 Dubrovin & Tröger GbR – Aquatics, rozpatrywał kwestię, czy pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono udzielanie lekcji pływania przez szkołę pływania.

Jak wskazał TSUE:

W konsekwencji TSUE orzekł:

Należy mieć na uwadze, że z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej C-373/19 jednoznacznie wynika, że udzielanie lekcji pływania, ma pewne znaczenie i realizuje cel leżący w interesie ogólnym, to jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego lub wyższego, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.

Analiza ww. orzeczenia prowadzi do wniosku, że ma ono również zastosowanie w odniesieniu do innych usług prywatnego nauczania, które są nauczaniem specjalistycznym, świadczonym – tak jak ww. lekcje pływania – w sposób doraźny i które nie spełniają przesłanek do uznania ich za kształcenie powszechne lub wyższe, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.

Ujęcie w podstawie programowej na danym poziomie edukacji treści w zakresie danej dziedziny (dyscypliny nauki) może być wskazówką dla rozstrzygnięcia, że usługi świadczone przez nauczyciela dotyczą nauczania na określonym poziomie, o ile nie jest to nauczanie specjalistyczne, świadczone w sposób doraźny.

Należy stwierdzić, że nauka gry na fortepianie/pianinie jest właśnie takim nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie stanowi przekazywania wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz rozwoju. W efekcie wykonywanych przez Pana usług, osoby z nich korzystające będą nabywać wiedzę oraz doskonalić umiejętności w zakresie gry na fortepianie/pianinie. W świetle ww. orzeczenia TSUE C-373/19, takich usług nie można uznać za usługi obejmujące kształcenie powszechne – na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym.

Mając na uwadze ww. orzeczenie TSUE oraz opis sprawy nie można uznać, że świadczone przez Pana usługi prywatnego nauczania gry na gitarze mają charakter kształcenia powszechnego. Uczestnicy prowadzonych przez Pana zajęć biorą w nich udział w związku z doraźnymi potrzebami (rozwijaniem zainteresowań). Wskazał Pan bowiem, że świadczona przez Pana usługa polega na indywidualnym nauczaniu gry na gitarze w formie korepetycji, prowadzonych w bezpośrednim kontakcie z uczniem (lekcje jeden na jeden). Zakres usługi obejmuje w szczególności: naukę czytania zapisu nutowego i tabulatury, naukę techniki instrumentalnej, rozwijanie słuchu muzycznego, kształcenie poczucia rytmu i intonacji, naukę zasad harmonii, form muzycznych i podstaw improwizacji oraz przygotowanie uczniów do przesłuchań i egzaminów, w tym do egzaminów wstępnych do szkół i uczelni artystycznych. Celem usługi jest kształcenie muzyczne ucznia, rozwijanie jego wiedzy i kompetencji muzycznych oraz przygotowanie do dalszego kształcenia muzycznego. Zakres świadczonych przez Pana usług mieści się w treściach realizowanych w ramach kształcenia artystycznego na poziomie podstawowym i ponadpodstawowym, w szczególności w zakresie nauczania instrumentu, podstaw teorii muzyki, kształcenia słuchu oraz przygotowania do dalszego kształcenia muzycznego, w tym na uczelniach artystycznych. Usługi polegają na systematycznym przekazywaniu wiedzy i umiejętności z zakresu muzyki i gry na instrumencie, obejmujących zarówno teorię, jak i praktykę wykonawczą. Zajęcia prowadzą do pogłębiania wiedzy, rozwoju kompetencji muzycznych oraz przygotowania do dalszego kształcenia. W analizowanym przypadku nie mamy jednak do czynienia z przekazaniem wiedzy w zakresie obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, lecz z nauczaniem obejmującym przekazanie zakresu wiedzy, nakierowanym na zaspokojenie specyficznych potrzeb uczestnika zajęć (rozwijanie określonych umiejętności oraz zainteresowań muzycznych). Nauczanie to nie ma w świetle ww. orzeczenia TSUE, wbrew Pana twierdzeniu, charakteru kształcenia powszechnego, gdyż nie wiąże się z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz rozwoju.

Biorąc zatem pod uwagę ww. orzeczenie TSUE oraz okoliczności przedmiotowej sprawy należy uznać, że świadczone przez Pana usługi indywidualnych lekcji gry na gitarze nie są usługami obejmującymi kształcenie powszechne na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym lub wyższym.

Dla świadczonych usług nie jest tym samym spełniona przesłanka o charakterze przedmiotowym.

Tym samym świadczone przez Pana usługiindywidualnych lekcji gry na gitarze nie mogą korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.

Podsumowanie

Świadczone przez Pana usługi indywidualnych lekcji gry na gitarze nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.

Tym samym, Pana stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan opisu sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.