Interpretacja indywidualna z dnia 30 marca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-2.4010.51.2026.2.EKB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

12 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo, w odpowiedzi na wezwanie pismem z 16 marca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka X z siedzibą w (…) (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) to spółka prawa handlowego, której głównym przedmiotem działalności jest działalność (…) w tym również usługi związane (…).

Jedną z tego rodzaju umów jest Umowa Kredytów z 2024 roku (dalej: „Umowa”) zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a Bankiem (dalej: „Bank”, „Kredytodawca”), na podstawie, której Bank zobowiązał się do wypłaty środków pieniężnych (dalej: „Kredyt”) na zasadach określonych szczegółowo poniżej.

Wnioskodawca jest jedną ze spółek przynależących do Grupy Y (dalej: „Grupa”). Do Grupy należą podmioty powiązane w rozumieniu art. 11a ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”)

Stronami Umowy są również inne podmioty należące do Grupy.

Wszystkie podmioty z Grupy będące stronami Umowy są podmiotami polskimi, podlegającymi nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o CIT.

Podmioty z Grupy – z wyłączeniem Wnioskodawcy – nazywane są w Umowie Pierwotnymi Dłużnikami Solidarnymi. Wnioskodawca nazywany jest w Umowie naprzemiennie Kredytobiorcą lub Agentem.

Na mocy Aneksu (…) do Umowy (dalej: „Aneks”) do Umowy przystąpił kolejny podmiot z Grupy (dalej: „Spółka Z”). Spółka Z przystępując do Umowy stała się jednocześnie Dłużnikiem Solidarnym.

Mechanizm funkcjonowania udzielonych kredytów (dalej: „Kredyt”) oraz treść postanowień Umownych wskazana została w dalszej części wniosku w brzmieniu nadanym i ustalonym w Aneksie.

Wnioskodawca wskazuje, że określenie „Spółka Z” używane w Umowie ma charakter autonomiczny względem definicji (…).

Umowa – w pkt (...) – określa solidarną odpowiedzialność Kredytobiorcy (tu: Wnioskodawcy) oraz Dłużników Solidarnych (w tym Spółki Z).

Zgodnie z powyższym postanowieniem Umowy, Wnioskodawca oraz wszyscy Dłużnicy Solidami są zobowiązani solidarnie na podstawie Dokumentów Finansowania [tj. kompletu dokumentów, na podstawie których udzielane jest finansowanie i jego zabezpieczenia – przyp. pełnomocnika] w ten sposób, że Kredytodawca (tu: Bank) może żądać świadczeń wynikających z Dokumentów Finansowania od Kredytobiorcy oraz wszystkich Dłużników Solidarnych łącznie lub od każdego z nich z osobna.

Jednocześnie, jeżeli Wnioskodawca lub którykolwiek Dłużnik Solidarny wykona zobowiązanie na podstawie Dokumentu Finansowania, pozostali zostaną zwolnieni z tego zobowiązania względem Banku zwolnieni.

Pkt (…) Umowy nie określa treści i zasad ewentualnych roszczeń regresowych Wnioskodawcy i Dłużników Solidarnych.

Jednocześnie – jak stanowi pkt (…) Aneksu – z chwilą przystąpienia do Umowy Spółki Z, wszelkie odniesienia do Dłużnika Solidarnego wynikające z Umowy i Dokumentów Finansowania znajdują zastosowanie do Spółki Z.

Dla określenia sposobu przepływu środków otrzymywanych od Banku oraz ich późniejszej spłaty konieczne jest wskazanie na rodzaje rachunków, jakimi dysponuje w ramach Umowy Wnioskodawca oraz Dłużnicy Solidarni.

Zgodnie z pkt (…) Umowy, Wnioskodawca zobowiązany jest dysponować tzw. Rachunkiem Przychodów Kredytobiorcy (w PLN oraz EUR) oraz Rachunkiem Podzielonej Płatności Kredytobiorcy (w PLN).

Taką samą strukturę rachunków mają Dłużnicy Solidarni (z wyłączeniem Spółki Z), których rachunki nazywane są Rachunkami Przychodów Spółki P oraz Rachunkami Podzielonej Płatności Spółki P.

Spółka Z – zgodnie z pkt (…)Aneksu – posiada natomiast niezablokowane rachunki w PLN oraz EUR oraz dodatkowo zablokowany rachunek w PLN („Rachunek Zwrotu Kaucji”), z którego środki mogą być przeznaczone wyłącznie na spłatę Kredytu (pkt (…) Aneksu).

Zgodnie z pkt (…). Umowy oraz pkt (…) Aneksu wszelkie wypłaty finansowania – niezależnie od ich przeznaczenia – wypłacane będą na Rachunek Przychodów Kredytobiorcy, który wypłaty te będzie dystrybuował między Dłużników Solidarnych, jako swoich współkredytobiorców, w zależności od przeznaczenia danej wypłaty Kredytu.

Wnioskodawca i Dłużnicy Solidarni zobowiązani są zapewnić wspólnie środki na spłatę Kredytu poprzez podstawienie odpowiednich środków na rachunkach bankowych powiązanych z Umową, na warunkach w Umowie przewidzianych (pkt (…) Umowy).

Jednocześnie, co wymaga szczególnego podkreślenia, Bank – zgodnie z wzorem stanowiącym Załącznik nr (…) do Umowy – określa terminy Spłat w odniesieniu każdego z Dłużników Solidarnych w zależności od przeznaczenia Kredytu.

Zgodnie z pkt (…) Aneksu, strony Umowy wyodrębniły w ramach Kredytu sublimit. Sublimit zgodnie z Aneksem jest wykorzystany do opłacenia zaliczek wynikających ze składanych właściwym (…) (dalej: „D”) wniosków o wydanie (…) (dalej: „Zaliczki”), związanych (…).

Niezależnie od powyższego wniosek o wykorzystanie Kredytu w ramach przyznanego sublimitu – zgodnie z pkt (…) Aneksu – mógł złożyć wyłącznie Wnioskodawca.

Kredyt w ramach przyznanego sublimitu wypłacany był zgodnie z treścią wniosków składanych przez Spółkę.

Kredyt był następnie wykorzystany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, tj. na pokrycie zaliczek zgodnie z treścią wniosków o wydanie (…) składanych do D przez Spółkę Z. Zaliczki stanowiły wydatek związany z działalnością Spółki Z i przez nią ponoszony.

Spółka Z dokonała spłaty części Kredytu udzielonego w ramach sublimitu przeznaczonego na zaliczki do D. Spłata dotyczyła wymagalnej zgodnie z harmonogramem raty Kredytu i została wykonana bezpośrednio z rachunku Spółki Z, z pominięciem Wnioskodawcy.

Sposób finansowania, opisany powyżej przyjął formę tzw. finansowania parasolowego.

W związku z powyższym, po Stronie Wnioskodawcy pojawiły się wątpliwości, co do sposobu kwalifikacji spłat Kredytu w ramach sublimitu przeznaczonego na zaliczki do D dokonywanych przez Spółkę Z.

Jednocześnie przedmiotem niniejszego Wniosku nie są:

-zagadnienia związane z rozliczeniami pomiędzy Wnioskodawcą a podmiotami z Grupy w związku z pełnieniem przez Wnioskodawcę roli Agenta,

-określenie przychodów i kosztów podatkowych związanych z ewentualnymi spłatami Kredytu przez Wnioskodawcę.

Pytanie

Czy spłaty Kredytu, o których mowa w opisie stanu faktycznego, dokonywane przez Spółkę Z stanowią – w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych – przychód podlegający opodatkowaniu po stronie Wnioskodawcy?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, spłaty Kredytu, o których mowa w opisie stanu faktycznego, dokonywane przez Spółkę Z nie stanowią – w świetle art. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych – przychodu podlegającego opodatkowaniu po stronie Wnioskodawcy.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub Zarząd na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o CIT przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów.

Natomiast art. 7 ust. 2 ustawy o CIT definiuje dochód jako nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z danego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT przychodami są w szczególności są wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT).

Za przychody – zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT – uważa się również należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane.

W świetle powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że spłata Kredytu przez Spółkę Z nie stanowiła przychodu po stronie Wnioskodawcy ze względu na brak spełnienia przesłanek wynikających z art. 12 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o CIT.

W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że przychodem podatkowym są wyłącznie takie wartości, które w sposób definitywny powiększają aktywa osoby prawnej (por. P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XVI, Warszawa 2025, art. 12.)

Jak wynika natomiast ze stanu faktycznego nie istnieją – ani prawne, ani faktyczne – przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że po stronie Wnioskodawcy doszło do przysporzenia majątkowego, które powiększa jego aktywa.

Wnioskodawca oraz Spółka Z są stronami Umowy, na podstawie której – wraz z innymi podmiotami należącymi do Grupy – są zobowiązani solidarnie do spłaty Kredytu na rzecz Banku.

Podkreślenia wymaga również fakt, że Umowa zawarta z Bankiem ma charakter finansowania parasolowego, dla grupy podmiotów (tu: Grupy, tj. Wnioskodawcy, Spółki Z oraz pozostałych Dłużników Solidarnych), które pozwala na zwiększenie limitów finansowania dłużnego otrzymywanego od podmiotów niezależnych.

Z Umowy w sposób precyzyjny wynika, jaki jest cel udzielonego Kredytu oraz wydzielanych w jego ramach limitów i sublimitów, które w przypadku:

-Spółki Z dotyczą finansowania opłat (…) uiszczanych na rzecz D (…),

-Spółek P dotyczą finansowania (…).

Umowa oraz Aneks określają wprost, że każdorazowa wypłata Kredytu następuje na Rachunek Przychodów Kredytobiorcy (tu: Wnioskodawcy) jako podmiotu reprezentującego Spółkę Z bądź Spółkę P, niezależnie od przeznaczenia danej wypłaty.

Powyższe oznacza, że Bank, który ze względu na swoją pozycję posiadał silniejszą pozycję negocjacyjną mógł narzucić takie warunki, nie dopuszczał jednocześnie możliwości wypłaty Kredytu na rzecz innego podmiotu niż Wnioskodawca.

Rola Wnioskodawcy, który nie jest bezpośrednim beneficjentem finansowania, sprowadza się zatem do dwóch podstawowych elementów:

-pełnomocnika w relacjach między Dłużnikami Solidarnymi (w tym Spółką Z) a Bankiem, tj. roli Agenta określonego w pkt (…) Umowy,

-dystrybuowania wypłat Kredytu na rzecz podmiotów, których działalność ma on finansować, na podstawie ustaleń z Bankiem.

Spłata Kredytu, będąca przedmiotem niniejszego Wniosku, dokonana bezpośrednio przez Spółkę Z dotyczyła finansowania udzielonego w całości w związku z prowadzoną przez Spółkę Z działalnością gospodarczą, w zakresie (…).

Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, Bank – zgodnie z wzorem stanowiącym Załącznik nr (…) do Umowy – określa terminy Spłat w odniesieniu każdego z Dłużników Solidarnych w zależności od przeznaczenia Kredytu.

Wnioskodawca i Dłużnicy Solidarni (w tym Spółka Z) są zatem w stanie w sposób jednoznaczny określić, której części udzielonego finansowania (jakiego celu) dotyczyła otrzymana przez Bank wpłata.

Przenosząc powyższe na grunt ustawy o CIT, wskazać należy, że o nieodpłatnym świadczeniu w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, które stanowić będzie przychód można mówić w przypadku łącznego spełnienia poniższych warunków:

-podmiot, na rzecz którego dokonywane jest tego rodzaju świadczenie odnosi korzyść (trwałe przysporzenie majątkowe),

-korzyść została uzyskana kosztem innego podmiotu,

-korzyść ma konkretny wymiar finansowy,

-świadczenie nie wiąże się z jakimkolwiek ekwiwalentem ze strony podatnika.

W świetle powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zwolnienie go z długu w związku ze spłatą Kredytu przez Spółkę Z, nie spowoduje przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

Po stronie Wnioskodawcy nie powstała bowiem korzyść w związku ze zwolnieniem go z odpowiedzialności solidarnej w odniesieniu do częściowej spłaty Kredytu dokonanej przez Spółkę Z.

W tym miejscu wskazać należy, że zagadnienia odpowiedzialności solidarnej oraz przysporzeń powstających między stronami nie można interpretować w oderwaniu od ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (dalej: „kodeks cywilny”).

Zgodnie z art. 376 § 1 kodeksu cywilnego, jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od współdłużników.

Przy czym zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z art. 368 kodeksu cywilnego zobowiązanie może mieć charakter solidarny, chociażby każdy z dłużników był zobowiązany w sposób odmienny.

W doktrynie prawa cywilnego wskazuje się, że „Komentowany przepis [art. 368 kodeksu cywilnego – [przyp. pełnomocnika], dopuszczając zróżnicowanie sposobu zobowiązania w ramach tego samego stosunku prawnego, nie wskazuje, nawet przykładowo, w jakim zakresie zróżnicowanie to może występować. W wypadku solidarności biernej odmienny sposób zobowiązania poszczególnych dłużników może dotyczyć w szczególności: podstawy prawnej ich odpowiedzialności, sposobu, miejsca lub terminu spełnienia świadczenia, wysokości (rozmiaru) świadczenia, terminu przedawnienia roszczenia” (por. A. Herbet [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna (art. 353-534), red. M. Fras, M. Habdas, Warszawa 2018, art. 368.)

Na podstawie treści stosunku prawnego i okoliczności z nim związanych, a przede wszystkim Umowy w sposób precyzyjny można określić, która część świadczenia dotyczy poszczególnych podmiotów z Grupy, w tym Wnioskodawcy i Spółki Z.

Wysokość przysporzenia Wnioskodawcy związanego ze zwolnieniem z odpowiedzialności, należy zatem rozpatrywać zgodnie z art. 368 w zw. z art. 376 § 1 kodeksu cywilnego.

Odpowiedzialność solidarna Wnioskodawcy nie miała wymiernego charakteru finansowego (nie było możliwe przypisanie mu – nawet częściowe – rozmiaru świadczenia, za które był on odpowiedzialny), a jego rola sprowadzała się do podmiotu pomocniczo zabezpieczającego roszczenie.

Całościowa analiza stanu faktycznego oraz istniejących zobowiązań, nie pozwala na stwierdzenie w sposób uzasadniony, że Spółka Z posiadała roszczenie regresowe względem Wnioskodawcy, niezależnie od tego czy takie roszczenia regresowe byłyby na mocy Umowy zniesione czy też nie.

Skoro zatem roszczenie regresowe istnieć nie mogło, nie mogło dojść do zwolnienia Wnioskodawcy z roszczenia regresowego Spółki Z, a co za tym idzie nie jest możliwe określenie realnego bądź nawet hipotecznego przysporzenia majątkowego, które Wnioskodawca uzyskał w związku ze spłatą Kredytu przez Spółkę Z.

W świetle powyższego Wnioskodawca stoi na stanowisku, że spłaty Kredytu, o których mowa w opisie stanu faktycznego, dokonywane przez Spółkę Z nie stanowią – w świetle art. 12 ustawy o CIT – przychodu po stronie Wnioskodawcy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),

Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Stosownie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,

Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu, precyzując, poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w art. 12 ust. 1-3 ustawy o CIT, rodzaje przychodów, a także enumeratywnie wyliczając, jakiego rodzaju wpływy pieniężne podmiotu gospodarczego nie są zaliczane do przychodów (ust. 4).

I tak, stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy o CIT:

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:

1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe,

2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

3) wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych:

a) zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy,

b) środków na rachunkach bankowych - w bankach.

Literalna wykładnia art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość – Komentarz do art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. LEX 2014). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11 stwierdzając, że z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.

Zatem przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika.

Przychody są – obok kosztów uzyskania przychodów – podstawowym elementem mającym wpływ na dochód jako przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym, co zostało określone w art. 7 ust. 1 ustawy o CIT.

Pojęcie „nieodpłatnych świadczeń” nie zostało zdefiniowane w ustawie o CIT, jednakże z art. 12 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy wynika, że nieodpłatne świadczenia są źródłem przychodów.

Jeżeli zatem podmiot prowadzący działalność gospodarczą otrzyma nieodpłatne świadczenie (lub świadczenie częściowo odpłatne) obowiązany jest wykazać z tego tytułu przychód podatkowy. Istotne jest przy tym to, iż przysporzenie majątkowe musi być powiązane z uzyskaniem przez podatnika korzyści niezwiązanej z jakimkolwiek świadczeniem ekwiwalentnym.

W celu zdefiniowania tego pojęcia pomocne jest odwołanie do wykładni gramatycznej, a także poglądów orzecznictwa i doktryny. Zgodnie z pojęciem słownikowym, odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny natomiast to „taki, za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002). W orzecznictwie natomiast ugruntował się pogląd, że przez nieodpłatne świadczenie rozumieć należy takie zdarzenia prawne i gospodarcze, dotyczące działalności gospodarczej, których skutkiem jest świadczenie nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku osoby prawnej, mające konkretny wymiar finansowy.

Tym samym, podstawową cechą świadczenia nieodpłatnego jest brak zobowiązania otrzymującego takie świadczenie do wykonania jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Innymi słowy świadczenie uzyskiwane przez podatnika w sytuacji, gdy spełniający świadczenie uzyskuje albo ma uzyskać od podatnika w przyszłości wzajemnie jakieś inne przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego. Przychód ze świadczeń nieodpłatnych powstanie natomiast zawsze wtedy, gdy podatnik otrzyma rzeczy lub prawa, bądź inne świadczenia lub też możliwość korzystania z rzeczy lub praw, bez obowiązku świadczenia wzajemnego.

Zatem, w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, aby można było określone świadczenie zaliczyć do kategorii świadczeń nieodpłatnych, stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu, musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie, zwiększając w ten sposób swoje przychody podatkowe.

Ustalenie, czy określone świadczenie uzyskane przez podatnika nieodpłatnie stanowi dla niego przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, wymaga oceny charakteru dokonanego rodzaju czynności przysparzających, w przypadku których strona dokonująca przysporzenia otrzymuje korzyść majątkową.

O nieodpłatnym świadczeniu, mającym cechy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym można więc mówić tylko w sytuacji, gdy:

-podmiot na rzecz którego dokonywane jest tego rodzaju świadczenie odnosi korzyść (trwałe przysporzenie majątkowe),

-korzyść została uzyskana kosztem innego podmiotu,

-korzyść ma konkretny wymiar finansowy,

-świadczenie nie wiąże się z jakimkolwiek ekwiwalentem ze strony podatnika.

Dodać należy, że w świetle art. 376 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.),

§ 1. Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych.

§ 2. Część przypadająca na dłużnika niewypłacalnego rozkłada się między współdłużników.

Finansowanie parasolowe podmiotów powiązanych to forma finansowania stosowana najczęściej w grupach kapitałowych, w których jedno źródło finansowania obejmuje kilka powiązanych spółek w ramach jednej struktury kredytowej lub pożyczkowej. Bank lub inna instytucja finansująca traktuje wtedy grupę jako jedną strukturę finansową, zamiast udzielać oddzielnych kredytów każdej spółce. Z taką transakcją mamy do czynienia, kiedy jeden podmiot z grupy zobowiązuje się do zabezpieczenia zobowiązań finansowych innych spółek. Zarówno poręczenia, jak i gwarancje mogą mieć charakter odpłatny, jak i nieodpłatny. Ze względu na powiązania pomiędzy podmiotami z grupy często wynagrodzenie z tego tytułu nie jest ustalane. Wiąże się to jednak z koniecznością naliczenia przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

Państwa wątpliwości dotyczy ustalenia, czy spłaty kredytu dokonywane przez Spółkę Z, stanowią w świetle art. 12 ust. 1 pkt 2 przychód podlegający opodatkowaniu po stronie Wnioskodawcy. Pojawił się dylemat, co do sposobu kwalifikacji spłat Kredytu.

W świetle przytoczonych uregulowań – w przypadku tzw. nieodpłatnych świadczeń mamy do czynienia z powstaniem przychodu podatkowego wówczas, gdy kosztem majątku jednego podmiotu drugi podmiot otrzymuje realne korzyści finansowe, konkretne przysporzenie nie czyniąc w zamian uszczerbku na własnym majątku lub też zostaje zwolniony ze zobowiązań, których zaciągnięcie przyniosło mu zwiększenie aktywów (spowodowało przyrost środków, którymi mógł dysponować).

Na podstawie opisanego stanu faktycznego wynika, że po stronie Wnioskodawcy nie doszło do przysporzenia majątkowego.

Co więcej, Wnioskodawca nie jest beneficjentem finansowania, a jedynie pełnomocnikiem w relacjach miedzy Bankiem, a Dłużnikami Solidarnymi. Jego zadaniem jest dystrybuowanie wypłat Kredytu na rzecz podmiotów, których działalność ma on finansować, na podstawie umowy z Bankiem.

Umowa Kredytów w sposób precyzyjny wskazuje, jaki jest cel udzielonego Kredytu oraz wydzielanych w jego ramach limitów i sublimitów. Dokument określa wprost, że każdorazowe wypłaty Kredytu następują na Rachunek Przychodów Kredytobiorcy – Wnioskodawcy, jako podmiotu reprezentującego Spółki.

Ponadto, Wnioskodawca i wszyscy Dłużnicy Solidarni, mogą w sposób jednoznaczny określić, której części udzielonego finansowania dotyczą otrzymane przez Bank wpłaty.

Analiza przedstawionego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że dokonane bezpośredniej wpłaty, wymaganych harmonogramem rat kredytu z rachunku Spółki Z, jako jednego z Dłużników Solidarnych nie spowoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu po stronie Wnioskodawcy w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.