Interpretacja indywidualna z dnia 13 kwietnia 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.151.2026.1.GK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 lutego 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania transakcji sprzedaży towarów na rzecz Kontrahenta z Estonii jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. S.A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „Ustawa o VAT”), zarejestrowanym również na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych, i prowadzi działalność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług (dalej: „podatek VAT”), głównie w zakresie budowy statków i konstrukcji pływających lub ich części.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka zobowiązała się do zaprojektowania, wybudowania, uruchomienia, wyposażenia i dostarczenia jednostki pływającej, służącej przede wszystkim do przewozu pasażerów, samochodów osobowych i samochodów ciężarowych (dalej: „Prom”) na rzecz kontrahenta z Estonii – podmiotu prawa estońskiego (dalej: „Kupujący”). Prom ma operować przede wszystkim u wybrzeży Estonii, na trasach pomiędzy estońskimi portami (...). Prom nie będzie więc jednostką pełnomorską (używaną do żeglugi na pełnym morzu), o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT.

Kupujący jest zarejestrowanym i zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych podatnikiem VAT w Estonii. Zgodnie z umową wiążącą Spółkę i Kupującego (dalej: „Umowa”) Prom ma zostać zaprojektowany, wybudowany, uruchomiony i wyposażony w stoczni Spółki położonej na terytorium Polski (w (…)), a następnie dostarczony Kupującemu do portu (…) położonego w Estonii – w stanie pełnej zdolności operacyjnej.

Zgodnie z Umową, Prom ma zostać dostarczony Kupującemu w ciągu trzydziestu miesięcy od zawarcia Umowy, z uwzględnieniem ewentualnych dozwolonych opóźnień uzasadnionych okolicznościami przewidzianymi w Umowie. Przekazanie Promu przez Spółkę Kupującemu ma nastąpić w momencie podpisania przez obie strony protokołu dostawy i odbioru. W tym momencie nastąpi – zgodnie z Umową – przekazanie prawa własności Promu oraz posiadania Promu przez Spółkę Kupującemu oraz przejście na Kupującego ryzyka utraty lub uszkodzenia Promu. Do tego momentu ryzyka utraty lub uszkodzenia Promu oraz materiałów, części, maszyn, urządzeń, systemów, akumulatorów, kotłów, wyposażenia i wszystkich innych elementów należących do Promu obciążać będą Spółkę.

Przed dostarczeniem Promu Kupującemu Spółka musi w pełni zrealizować wszystkie swoje zobowiązania względem Kupującego określone w Umowie. Umowa przewiduje m.in. konieczność przeprowadzenia testów morskich Promu, które w ogólnym ujęciu powinny mieć odpowiedni zakres i czas trwania, aby umożliwić sprawdzenie i ustalenie, czy wszystkie elementy Promu funkcjonują zgodnie z Umową. Co do zasady koszty przeprowadzenia testów obciążają Spółkę. Na każdym etapie testów będą obecni przedstawiciele Kupującego.

Testy dzielą się na dwa etapy.

Pierwszy etap testów ma być przeprowadzony na wodach morskich znajdujących się w bezpośrednim otoczeniu stoczni, czyli na terytorium Polski. W ramach tego etapu sprawdzane będzie m.in. osiągnięcie przez Prom głównych parametrów technicznych w zakresie np. prędkości, zużycia energii, nośności, poziomu wibracji i hałasu w strefach dla pasażerów i załogi. Zadowalające rezultaty pierwszej fazy testów (potwierdzające zgodność Promu z Umową) uprawniać będą Spółkę do zgłoszenia Kupującemu gotowości Promu do (i) akceptacji technicznej, (ii) drugiej fazy testów oraz (iii) końcowej dostawy i odbioru.

Na podstawie rezultatów pierwszej fazy testów, Kupujący dokona akceptacji technicznej Promu. Po dokonaniu akceptacji technicznej (na podstawie rezultatów pierwszej fazy testów) Kupujący będzie miał ograniczoną możliwość odmowy odbioru Promu, tzn. nie będzie mógł odmówić przyjęcia jednostki, ze względu na rzekome wady czy braki dotyczące części Promu przetestowanych i zaakceptowanych w trakcie pierwszej fazy testów. Kupujący będzie mógł odmówić przyjęcia Promu, jeśli wady Promu, w tym części, które zostały przetestowane podczas prób morskich, ujawnią się po zakończeniu prób morskich. Drugi etap testów ma odbyć się w środowisku przyszłej pracy jednostki, czyli w portach Estonii i na liniach między tymi portami. Ta faza testów ma w założeniu potwierdzić przydatność i zdolności jednostki do operacji na morzu terytorialnym i w portach Estonii i obejmować będzie w ogólnym ujęciu zacumowanie w czterech ww. estońskich portach, ładowanie baterii zasilających Prom z lądu (stacji ładowania zainstalowanych w portach w Estonii) oraz przepłynięcie docelowych tras w trybie elektrycznym. W ramach drugiej fazy testów mają zostać przeprowadzone:

• połączenie ze wszystkimi rampami nabrzeżowymi w portach (...),
• automatyczne ładowanie akumulatorów poprzez wszystkie zainstalowane urządzenia i złącza ładowania,
• weryfikacja działania systemu ładowania akumulatorów,
• praca w trybie hybrydowym typu plug in, z częścią energii dostarczaną przez interfejsy ładowania z lądu na wszystkich nabrzeżach wyposażonych w system ładowania lądowego,
• praca całkowicie elektryczna, z całą energią dostarczaną przez interfejsy ładowania z lądu na nabrzeżach wyposażonych w system ładowania lądowego,
• weryfikacja układów cumowniczych i odbojowych we wszystkich odpowiednich portach i przy wszystkich odpowiednich nabrzeżach.

Prom będzie gotowy do przekazania Kupującemu po tym, jak wszystkie wyniki prób i testów (w fazie pierwszej i fazie drugiej) wykażą, że części Promu i wszystkie jego systemy pasują do siebie, są prawidłowo zintegrowane z innymi systemami i urządzeniami Promu oraz działają bez żadnych zakłóceń przy prędkości, która umożliwia Promowi właściwe wykonywanie swoich zadań, urządzenia do ładowania akumulatorów na lądzie i na Promie są kompatybilne, a systemy Promu działają, prawidłowo zgodnie z Umową.

W praktyce oznacza to, że po drugim etapie testów przeprowadzonym już na wodach Estonii, nastąpi wspominany powyżej odbiór Promu (podpisanie protokołu dostawy i odbioru). Przekazanie Promu Kupującemu i podpisanie protokołu dostawy i odbioru będzie miało miejsce w estońskim porcie (…).

Całość procesu produkcyjnego Promu będzie odbywać się w Polsce, przed „przetransportowaniem” Promu do Estonii w celu przeprowadzenia drugiej fazy testów i przekazania Promu Kupującemu. W Estonii nie będą przeprowadzane żadne ulepszenia/modyfikacje Promu. Od samego początku (od dnia zawarcia Umowy) jest też znany nabywca i odbiorca Promu – Kupujący.

Pytanie

Czy opisana w niniejszym wniosku transakcja dostawy Promu na rzecz Kupującego stanowić będzie wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, opisana w niniejszym wniosku transakcja dostawy Promu na rzecz Kupującego stanowić będzie wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w rozumieniu art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 Ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (dalej: „WDT”).

Stosownie zaś do art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT przez WDT rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju (Polski) w wykonaniu dostawy towaru na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (tj. do innego kraju UE) na rzecz podmiotu spełniającego warunki wskazane w art. 13 ust. 2 Ustawy o VAT. Takim podmiotem jest m.in. podatnik podatku od wartości dodanej zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (podatnik zarejestrowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w innym kraju UE).

Dostawą towarów jest zaś - zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT – przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Ponadto o WDT można mówić gdy dokonującym dostawy jest podatnik podatku VAT u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1 (art. 13 ust. 6 Ustawy o VAT).

Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów nie uznaje się natomiast dostawy towarów, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, 3, 6, 10 i 18, oraz towarów opodatkowanych według zasad określonych w art. 120 ust. 4 i 5 (art. 13 ust. 8 Ustawy o VAT).

Jak można więc wywnioskować z powołanych wyżej przepisów Ustawy o VAT, aby uznać daną czynność za WDT w rozumieniu art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT, powinny wystąpić łącznie następujące przesłanki:

• musi mieć miejsce dostawa towarów określona w art. 7 Ustawy o VAT, tj. musi dojść do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel;
• w konsekwencji tej czynności musi dojść do wywozu towaru z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego UE przez dostawcę lub przez nabywcę;
• zarówno dostawca jak i nabywca powinny być podatnikami VAT (nabywca powinien być nadto zarejestrowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w innym kraju UE);
• dostawca nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1 Ustawy o VAT;
• dostawa dotyczy towarów innych niż te, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1, 3, 6, 10 i 18 albo opodatkowanych według zasad określonych w art. 120 ust. 4 i 5 Ustawy o VAT – a więc innych niż np. jednostki pływające używane do żeglugi na pełnym morzu i przewożące odpłatnie pasażerów lub używane do celów handlowych, przemysłowych lub do połowów.

W opisanym zdarzeniu przyszłym wystąpią wszystkie wskazane powyżej okoliczności, tj.:

• nastąpi przeniesienie prawa do rozporządzania Promem jak właściciel ze Spółki na Kupującego (dostawa Promu w rozumieniu art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT);
• w związku z tą dostawą nastąpi wywóz Promu z Polski (gdzie zostanie on wyprodukowany przez Spółkę) do Estonii (gdzie będzie on eksploatowany przez Kupującego);
• zarówno Spółka jak i Kupujący są i będą w momencie dostawy Promu podatnikami podatku VAT zarejestrowanymi na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych – odpowiednio w Polsce i w Estonii;
• Spółka nie korzysta ze zwolnienie z opodatkowania na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1 Ustawy o VAT;
• dostawa dotyczyć będzie Promu niebędącego jednostką pływającą używaną do żeglugi na pełnym morzu i przewożącą odpłatnie pasażerów lub używaną do celów handlowych, przemysłowych lub do połowów.

W związku z powyższym, dojdzie do WDT Promu przez Spółkę na rzecz Kupującego, o której mowa w art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT.

W zdarzeniu przyszłym opisanym w niniejszym wniosku, nie dojdzie natomiast do czynności, o której mowa w art. 13 ust. 3 Ustawy o VAT (tzw. nietransakcyjnego WDT w ramach przedsiębiorstwa podatnika).

Zgodnie z tym przepisem za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Powołany wyżej przepis art. 13 ust. 3 Ustawy o VAT, rozszerza pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności, które nie mają charakteru czynności dwustronnych, a polegające na przemieszczeniu towarów w ramach przedsiębiorstwa podatnika z Polski do innego państwa członkowskiego, w którym mają posłużyć do działalności gospodarczej tego podatnika. W przypadku tej „nietransakcyjnej” WDT polski dostawca pełni równocześnie rolę „nabywcy” na terytorium innego państwa członkowskiego, do którego towary są przemieszczane – co do zasady zobowiązanego do rozpoznania w tym kraju tzw. wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

Sens rozróżnienia pomiędzy WDT „transakcyjną” (o której mowa w art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT) a WDT „nietransakcyjną” (o której mowa w art. 13 ust. 3 Ustawy o VAT) sprowadza się więc do tego, że:

• W pierwszym przypadku (WDT „transakcyjna”) wywóz towarów z Polski do innego kraju UE następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na ten konkretny podmiot prawa do dysponowania wywożonym towarem jak właściciel. Wówczas następuje WDT po stronie sprzedawcy, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.
• W drugim przypadku (WDT „nietransakcyjna”) dochodzi do przemieszczenia towarów pomiędzy dwoma państwami członkowskimi UE, gdy dla wywożonych towarów nie jest jeszcze znany nabywca lub towary mają służyć innym niż ich dostawa czynnościom dokonywanym przez podmiot przemieszczający w kraju, do którego towary są przemieszczane. Wówczas występuje u podatnika wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów z tytułu „nietransakcyjnego” przemieszczenia towarów, której odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów przez ten sam podmiot na terytorium państwa członkowskiego, do którego towary zostały przemieszczone. Ewentualna dalsza sprzedaż towarów na rzecz podmiotu trzeciego ma już charakter dostawy wykonywanej na terytorium tego innego państwa członkowskiego, podlegającej w tym innym państwie opodatkowaniu podatkiem VAT.

W kontekście powyższego należy zatem przyjąć, że w przypadku gdy następuje wywóz konkretnego towaru w celu i w związku z dokonaniem dostawy tego towaru na rzecz konkretnego nabywcy, znanego przed dokonaniem dostawy i wywozu towarów – ma co do zasady miejsce WDT transakcyjna, o której mowa w art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT.

Z taką sytuacją mamy zaś niewątpliwie do czynienia w zdarzeniu przyszłym opisanym w niniejszym wniosku.

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka oraz Kupujący zawarli Umowę, której przedmiotem jest zaprojektowanie, wybudowanie, uruchomienie, wyposażenie i dostarczenie przez Spółkę Promu Kupującemu. Prom w całości ma zostać wykonany na terytorium Polski – w stoczni Spółki. Końcowym etapem realizacji Umowy, poprzedzającym przekazanie prawa własności Promu oraz posiadania Promu przez Spółkę Kupującemu oraz przejście na Kupującego ryzyka utraty lub uszkodzenia Promu (w momencie podpisania protokołu dostawy i odbioru), ma być przeprowadzenie drugiej fazy testów Promu – już w portach w Estonii i na liniach pomiędzy tymi portami, na których Prom ma być docelowo eksploatowany.

W kontekście powyższego, podkreślić należy, że „wywóz” Promu z Polski do Estonii nastąpi w wykonaniu konkretnej Umowy – w ramach której od początku znany jest nabywca Promu (Kupujący), wynagrodzenie oraz inne warunki, na jakich ma być dokonana transakcja. Kompleksowa Umowa wiążąca Spółkę i Kupującego jest jedyną przyczyną dokonania dostawy Promu i gdyby nie Umowa, nigdy nie doszłoby do wybudowania Promu oraz „przesunięcia” Promu do innego kraju. W szczególności nie jest możliwy scenariusz, w którym Spółka „przewiezie” Prom do innego kraju członkowskiego UE, a następnie dopiero tam szukać będzie kupca i dążyć do zawarcia transakcji jego sprzedaży. Podsumowując – wywóz Promu z terytorium Polski do Estonii jest nierozerwalnie związany z jego dostawą na rzecz Kupującego – w ramach transakcji z góry uzgodnionej pomiędzy Spółką a Kupującym transakcji, o z góry określonych elementach podmiotowych (strony transakcji) i przedmiotowych (przedmiot i warunki dostawy).

Podkreślenia wymaga też fakt, że cały proces produkcyjny przedmiotu dostawy (Promu) zakończy się na terytorium Polski. W trakcie testów w Estonii nie będą wprowadzane żadne zmiany ani modyfikacje. Na żadnym etapie dostarczenia Promu z Polski do Estonii, również w wyniku dokonywanych przez Spółkę testów, w żaden sposób nie dojdzie do zmiany właściwości czy cech Promu czy jakiejkolwiek ingerencji, która mogłaby zmienić tożsamość Promu – porównując jego stan z momentu „wywozu” do Estonii z jego stanem z momentu przekazania Kupującemu. Kupujący otrzyma dokładnie taki towar (Prom) jaki wypłynie ze stoczni w Polsce.

Co nadto istotne – Spółka nie ma prawa dysponować Promem w Estonii inaczej niż na potrzeby odbioru i przekazania Kupującemu, a same testy fazy drugiej stanowią element procedury odbiorowej, a nie produkcyjnej.

Wykonanie testów bezpośrednio przed przekazaniem władania nad jednostką pływającą jest przy tym specyficznym wymogiem występującym w branży stoczniowej. Praktycznie w każdym przypadku nabywcy tak dużych jednostek pływających wymagają przeprowadzenia testów zdolności jednostek do prowadzenia oczekiwanych operacji.

W tym kontekście w pełni zasadne jest zdaniem Spółki przyjęcie, że dostawa Promu – obejmująca „wywóz” Promu wybudowanego przez Spółkę w jej stoczni w Gdyni z Polski do Estonii, testy Promu przeprowadzone częściowo w Polsce i częściowo w Estonii oraz przekazanie posiadania i własności Promu kupującemu w Estonii należy traktować całościowo jako WDT w rozumieniu art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT tj. wywóz Promu z Polski do Estonii w wykonaniu jego dostawy na rzecz Kupującego.

Przyjęcie natomiast, że dostawę Promu należałoby rozbić dla celów VAT na dwie odrębne czynności tj. (i) przemieszczenie Promu z Polski do Estonii (nietransakcyjne WDT) oraz (ii) lokalną dostawę krajową Promu na terytorium Estonii (podlegającą opodatkowaniu VAT w Estonii na obowiązujących tam zasadach) – tylko z uwagi na to, że przed formalnym przekazaniem Promu Kupującemu ma w Estonii nastąpić druga faza testów – byłoby zaś działaniem sztucznym. Faza testów (będąca de facto częścią czynności odbiorowych Promu), następująca pomiędzy przewiezieniem Promu z Polski do Estonii a przeniesieniem prawa do rozporządzania Promem jak właściciel przez Spółkę na Kupującego, nie wpływa na ciągłość i spójność tej transakcji – także dla celów VAT. Najistotniejsze jest, że zarówno przedmiot transakcji (Prom) jak i jej strona podmiotowa (Spółka oraz Kupujący), a także sposób realizacji transakcji, zakładający wybudowanie Promu w Polsce i jego dostarczenie Kupującemu do portu w Estonii (poprzedzone testami Promu przeprowadzonymi częściowo w Polsce a częściowo w Estonii) – pozostają ustalone i znane przez cały czas realizacji transakcji (na podstawie Umowy). A skoro tak, to nie sposób uznać inaczej niż, że w tym przypadku dojdzie do WDT, o której mowa w art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT.

Konkludując:

• Uwzględniając fakt, że w wyniku przeprowadzanych w Estonii testów Promu nie zmienią się jego właściwości, odbiorca ani miejsce dostawy (cały czas będzie to ten sam towar, który został wytworzony przez Spółkę i przetransportowany do Estonii tylko i wyłącznie w celu dostawy na rzecz Kupującego), a przetestowanie Promu przed formalnym przekazaniem jego, posiadania i własności Kupującemu będzie zaś w rzeczywistości jedynie elementem technicznych czynności odbiorowych – opisana w niniejszym wniosku transakcja będzie stanowiła WDT, o której mowa w art. 13 ust. 1 Ustawy o VAT.
• Rozbicie transakcji na dwie czynności dla celów VAT tj. nietransakcyjne przemieszczenie Promu do Estonii oraz dostawę Promu dokonywaną w Estonii miałoby charakter sztuczny. Nie odpowiadałoby ekonomicznemu sensowi i celowi całej transakcji, jaką jest dostarczenie Klientowi gotowego (wybudowanego w Polsce) i zdatnego do użytku Promu.

Podobne konkluzje można znaleźć w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej np. w interpretacji z 11 czerwca 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.298. 2025.1.GK oraz w interpretacji z 12 marca 2024 r. sygn. 0112-KDIL1-3.4012.610.2023.2.JŚ, w której Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w podobnej sprawie dotyczącej dostawy taboru tramwajowego, testowanego w docelowym miejscu dostawy wewnątrzwspólnotowej, uznał, że: „Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie art. 13 ust. 3 ustawy nie ma zastosowania, ponieważ wywóz towarów z kraju następuje w wyniku dokonania dostawy (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) na ustalonego nabywcę. Jak wynika z wniosku, Wnioskodawca otrzymał zamówienie od Klienta z siedzibą w Niemczech na dostawę taboru tramwajowego.

Następnie zamówiony towar został przetransportowany do Niemiec. Zatem nie można uznać, że ww. opisana transakcja stanowi przemieszczenie własnych towarów, o których mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, bowiem przed rozpoczęciem transportu z Polski na terytorium Niemiec znany był Nabywca towaru.

Ponadto w analizowanej sprawie, nie ma znaczenia, że po dostarczeniu taboru tramwajowego do Niemiec, z uwagi na różnice pomiędzy polską infrastrukturą tramwajową a niemiecką infrastrukturą tramwajową takie jak np.: inny rozstaw osi, czy inną częstotliwość, na której odbiera radio, część testów musiała zostać przeprowadzona już u Klienta terytorium Niemiec.”

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy:

Mając na uwadze art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 13 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:

Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

Natomiast w myśl art. 13 ust. 3 ustawy:

W myśl art. 13 ust. 8 ustawy:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT zarejestrowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie budowy statków i konstrukcji pływających lub ich części. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zobowiązał się do zaprojektowania, wybudowania, uruchomienia, wyposażenia i dostarczenia jednostki pływającej, służącej do przewozu pasażerów, samochodów osobowych i samochodów ciężarowych na rzecz kontrahenta z Estonii. Kontrahent jest zarejestrowanym i zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych podatnikiem VAT w Estonii. Od samego początku (od dnia zawarcia Umowy) jest też znany nabywca i odbiorca Promu – Kupujący. Prom nie będzie jednostką pełnomorską (używaną do żeglugi na pełnym morzu), o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT. Zgodnie z umową wiążącą Wnioskodawca i Kupujący Prom ma zostać zaprojektowany, wybudowany, uruchomiony i wyposażony w stoczni Wnioskodawcy położonej na terytorium Polski (w (…)), a następnie dostarczony Kupującemu do portu (…) położonego w Estonii – w stanie pełnej zdolności operacyjnej. Prom ma zostać dostarczony Kupującemu w ciągu trzydziestu miesięcy od zawarcia Umowy, z uwzględnieniem ewentualnych dozwolonych opóźnień uzasadnionych okolicznościami przewidzianymi w Umowie. Przekazanie Promu przez Wnioskodawcę Kupującemu ma nastąpić w momencie podpisania przez obie strony protokołu dostawy i odbioru, co będzie miało miejsce w estońskim porcie (…), po drugim etapie testów przeprowadzonym już na wodach Estonii.

Przed dostarczeniem Promu Kupującemu Wnioskodawca musi w pełni zrealizować wszystkie swoje zobowiązania względem Kupującego określone w Umowie. Umowa przewiduje m.in. konieczność przeprowadzenia testów morskich Promu, które w ogólnym ujęciu powinny mieć odpowiedni zakres i czas trwania, aby umożliwić sprawdzenie i ustalenie, czy wszystkie elementy Promu funkcjonują zgodnie z Umową. Testy dzielą się na dwa etapy. Pierwszy etap testów ma być przeprowadzony na wodach morskich znajdujących się w bezpośrednim otoczeniu stoczni, czyli na terytorium Polski. W ramach tego etapu sprawdzane będzie m.in. osiągnięcie przez Prom głównych parametrów technicznych w zakresie np. prędkości, zużycia energii, nośności, poziomu wibracji i hałasu w strefach dla pasażerów i załogi. Zadowalające rezultaty pierwszej fazy testów (potwierdzające zgodność Promu z Umową) uprawniać będą Wnioskodawcę do zgłoszenia Kupującemu gotowości Promu do (i) akceptacji technicznej, (ii) drugiej fazy testów oraz (iii) końcowej dostawy i odbioru. Na podstawie rezultatów pierwszej fazy testów, Kupujący dokona akceptacji technicznej Promu. Drugi etap testów ma odbyć się w środowisku przyszłej pracy jednostki, czyli w portach Estonii i na liniach między tymi portami. Ta faza testów ma w założeniu potwierdzić przydatność i zdolności jednostki do operacji na morzu terytorialnym i w portach Estonii i obejmować będzie w ogólnym ujęciu zacumowanie w czterech estońskich portach, ładowanie baterii zasilających Prom z lądu (stacji ładowania zainstalowanych w portach w Estonii) oraz przepłynięcie docelowych tras w trybie elektrycznym. Całość procesu produkcyjnego Promu będzie odbywać się w Polsce, przed „przetransportowaniem” Promu do Estonii w celu przeprowadzenia drugiej fazy testów i przekazania Promu Kupującemu. W Estonii nie będą przeprowadzane żadne ulepszenia/modyfikacje Promu. Prom będzie gotowy do przekazania Kupującemu po tym, jak wszystkie wyniki prób i testów (w fazie pierwszej i fazie drugiej) wykażą, że części Promu i wszystkie jego systemy pasują do siebie, są prawidłowo zintegrowane z innymi systemami i urządzeniami Promu oraz działają bez żadnych zakłóceń przy prędkości, która umożliwia Promowi właściwe wykonywanie swoich zadań, urządzenia do ładowania akumulatorów na lądzie i na Promie są kompatybilne, a systemy Promu działają, prawidłowo zgodnie z Umową.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą wskazania czy transakcja dostawy Promu na rzecz Kontrahenta z Estonii będzie stanowić wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy.

Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).

Zauważyć należy, że powołany wyżej przepis art. 13 ust. 3 ustawy, rozszerza pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności, które nie mają charakteru czynności dwustronnych, polegających na przemieszczeniu towarów przedsiębiorstwa z Polski do innego państwa członkowskiego, w którym mają posłużyć do działalności gospodarczej podatnika. W przypadku tej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów polski dostawca pełni równocześnie rolę nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.

Zatem, jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na konkrety podmiot prawa do dysponowania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Natomiast, gdy dla wywożonych towarów nie jest jeszcze znany nabywca lub towary mają służyć innym niż ich dostawa czynnościom, wówczas występuje u podatnika wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w przemieszczeniu towarów, której odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów przez ten sam podmiot na terytorium państwa członkowskiego zakończenia transportu lub wysyłki.

Analizując przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie art. 13 ust. 3 ustawy nie będzie miał zastosowania, ponieważ wywóz towarów z kraju nastąpi w wyniku dokonania dostawy (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) na znanego nabywcę (Kontrahenta z Estonii). Jak wynika z wniosku, Wnioskodawca na podstawie zawartej umowy z Kontrahentem z Estonii zobowiązał się do zaprojektowania, wybudowania, uruchomienia, wyposażenia i dostarczenia jednostki pływającej, służącej do przewozu pasażerów, samochodów osobowych i samochodów ciężarowych. Kontrahent będzie już znany Wnioskodawcy przed rozpoczęciem transportu towarów do Estonii i będzie nim wyłącznie Kontrahent. Prom nie będzie jednostką pełnomorską, o której mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem nie można uznać, że dostawa Promu będzie stanowiła przemieszczenie własnych towarów, o których mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, gdyż przed rozpoczęciem transportu z Polski na terytorium Estonii Nabywca towaru (Kontrahent) będzie już Wnioskodawcy znany.

Ponadto w analizowanej sprawie, nie ma znaczenia, że po dostarczeniu towarów bezpośrednio z Polski do Estonii będą wykonywane testy polegające na potwierdzeniu przydatności i zdolności jednostki do operacji na morzu terytorialnym i w portach Estonii. W Estonii, w trakcie testów, nie będą przeprowadzane żadne ulepszenia i modyfikacje Promu. Nie dojdzie do zmiany właściwości czy cech Promu, która mogłaby zmienić jego tożsamość. Całość procesu produkcyjnego będzie odbywała się w Polsce. Kontrahent otrzyma dokładnie taki towar jaki wpłynie z Polski.

W konsekwencji wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie opisana we wniosku dostawa Promu ze stoczni z Polski do ustalonego Kontrahenta na terytorium Estonii, który jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium Estonii i z którym Wnioskodawca ma zawartą umowę, będzie stanowiła wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.