Interpretacja indywidualna z dnia 5 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.100.2026.2.JO

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lutego 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania przez Spółkę A. stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, miejsca opodatkowania usług świadczonych przez Spółkę B. oraz niezależnych podmiotów trzecich, braku obowiązku wystawiania przez Spółkę A. faktur ustrukturyzowanych z pośrednictwem KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 16 kwietnia 2026 r. (wpływ 16 kwietnia 2026 r.).

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1)Zainteresowany będący stroną postępowania:

• A.

2)Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

• B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

Opis stanu faktycznego

A. (dalej: „Spółka A.”, „A.”, „Wnioskodawca” lub „Zainteresowany 1”) jest międzynarodowym podmiotem z siedzibą w (…), specjalizującym się w opracowywaniu i dostarczaniu zaawansowanych rozwiązań w zakresie systemów wyświetlania oraz wizualizacji. Spółka A. prowadzi działalność polegającą na opracowywaniu, wytwarzaniu oraz dystrybucji spersonalizowanych wyświetlaczy, systemów dotykowych, komponentów wbudowanych, monitorów oraz komputerów panelowych, a także na dostarczaniu powiązanego oprogramowania i usług. Oferowane rozwiązania znajdują zastosowanie w wielu sektorach gospodarki, w szczególności w obszarze automatyki przemysłowej, technologii medycznych oraz w branży urządzeń wykorzystywanych w kasynach. Dystrybucja towarów odbywa się poprzez podmioty znajdujące się na terytorium Europy, Azji oraz Ameryki Północnej.

Siedziba działalności gospodarczej Spółki A. mieści się w Republice Federalnej Niemiec.

Spółka A. jest zarejestrowana jako podatnik podatku od wartości dodanej w Niemczech. Wnioskodawca jest również podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, zarówno na potrzeby transakcji krajowych jak i na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka A. utrzymuje relacje biznesowe z polską spółką kapitałową, w której Spółka A. posiada 100% udziałów tj. z B. sp. z o.o. z siedzibą w (…) (dalej: „Spółka B.”, „B.”, „Zainteresowany 2”) - pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką B. została zawarta umowa o świadczenie usług.

Spółka B. współpracuje ze Spółką A. w zakresie i na warunkach określonych w zawartej ze Spółką A. i obowiązującej na dzień złożenia Wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej umowie o świadczenie usług (dalej: „UŚU”). Na podstawie UŚU, Spółka B. zobowiązana jest do świadczenia usług (i) wytwarzania i dostawy produktów, (ii) B&R a także (iii) do wszelkich powiązanych usług dodatkowych w tym logistycznych oraz administracyjnych. Przy czym w późniejszym okresie Spółka A. i Spółka B. dokonały uzgodnień doprecyzowujących w ramach punktu (iii) zakresu usług logistycznych (dalej: „UŚUL”) oraz usług wsparcia działu zakupów (dalej: „UŚUZ”). Spółka B. świadczy usługi na rzecz Spółki A. na postawie powyższych uzgodnień, które regulują kwestie związane ze wzajemną współpracą (dalej łącznie: „Umowy”).

Postanowienia UŚU przewidują, że:

• Spółka B. dysponuje wymaganymi urządzeniami i środkami produkcji, jak również personelem niezbędnym do wytwarzania zamówionych produktów (dalej jako: „Produkty”), zgodnie z wytycznymi przekazanymi przez Spółkę A., a także niezbędnym do wykonania UŚU zapleczem logistycznym i administracyjnym. Tytuł prawny w postaci najmu magazynu (zaplecza logistycznego) przysługuje Spółce B.
• Spółka B. jest zobowiązana do świadczenia następujących usług na rzecz Spółki A. (dalej poniżej wymienione łącznie jako: „Usługi”):
• wytwarzanie i dostawa Produktów oraz prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej, zgodnie ze specyfikacją przekazaną przez Spółkę A.;
• wszelkie powiązane usługi dodatkowe, w tym usługi administracyjne i logistyczne.
• Spółka A. zobowiązuje się dostarczyć niezbędne środki produkcji (tj. materiały i części) w celu wytwarzania i dostawy Produktów przez Spółkę B.
• Spółka B. ma świadczyć Usługi w zakładzie produkcyjnym, znajdującym się w Polsce, pełniącym też funkcję centrum logistycznego.
• Spółka B. świadczy Usługi zgodnie z konkretnymi wskazówkami i wytycznymi (zgodnie ze specyfikacją Spółki A.).
• Spółka A. udziela takich wskazówek w szczególności w związku z zapewnieniem jakości, produkcją, magazynowaniem, pakowaniem i transportem produktów, a także w związku z przedmiotem, przebiegiem i sposobem realizacji działalności badawczo-rozwojowej.
• Spółka B. świadczy Usługi wyłącznie na rzecz Spółki A., w szczególności nie wytwarza produktów na rzecz osób trzecich, nie wprowadza ich dla nich na rynek ani nie prowadzi dystrybucji produktów na ich rzecz.
• Za świadczenie Usług, Spółka A. płaci Spółce B. wynagrodzenie w cyklach miesięcznych (dalej jako „Wynagrodzenie”).
• Wysyłka Produktów, wytworzonych w wykonaniu UŚU, odbywa się na żądanie Spółki A.
• Spółka A. ponosi wszelkie koszty transportu, ubezpieczenia, przemieszczenia i inne koszty transportu, należności celne przywozowe, podatki, pobrania i opłaty.
• Spółka A. zapewnia na własny koszt wszelkie pozwolenia na wywóz, zezwolenia i inne dokumenty, niezbędne do wywozu i przywozu Produktów z i do Polski, posługując się numerem (…) Spółki A., a także wszystkie zezwolenia niezbędne dla wprowadzenia Produktu na rynek i jego dystrybucji. W proces organizacji tej dokumentacji może być także zaangażowana Spółka B. w ramach czynności logistycznych określonych w Umowach.
• UŚU została zawarta na czas nieokreślony. Wypowiedzenie jej, z zachowaniem okresu wypowiedzenia, nie jest możliwe przed dniem 7 kwietnia 2029 r. Po tym czasie wypowiedzenie UŚU może nastąpić z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, ze skutkiem na koniec kwartału kalendarzowego.

W ramach UŚUZ doprecyzowano zakres obowiązków Spółki B. w obszarze wsparcia działu zakupów Spółki A., do których należą w szczególności następujące czynności:

• składanie zamówień na materiały handlowe oraz środki produkcyjne u dostawców;
• zapewnianie dostępności środków produkcji poprzez analizę i weryfikację propozycji zamówień;
• realizacja działań związanych z planowaniem zaopatrzenia;
• współpraca z dostawcami oraz właściwymi jednostkami organizacyjnymi w zakresie procesów zakupowych;
• wsparcie w zakresie monitorowania łańcucha dostaw;
• śledzenie statusu zamówień pod kątem terminowości dostaw;
• realizacja czynności o charakterze księgowym związanych z rozliczaniem zakupów;
• prowadzenie baz danych dotyczących procesów zakupowych;
• realizacja czynności ewidencyjno-księgowych związanych z obsługą zwrotów;
• wsparcie działań związanych ze strategią zakupową komponentów i podzespołów
• koordynacja współpracy z dostawcami;
• wsparcie w badaniu rynku;
• podejmowanie działań usprawniających procesy zakupowe.

W ramach UŚUL doprecyzowano zakres obowiązków Spółki B. w obszarze wsparcia usług logistycznych Spółki A., do których należą w szczególności następujące czynności:

• zarządzanie, planowanie oraz monitorowanie procesów w magazynie;
• monitorowanie stanów magazynowych;
• ewidencjonowanie wszystkich ruchów materiałowych w systemie gospodarki magazynowej i w systemie zarządzania magazynem;
• kompletowanie zleceń produkcyjnych dla grup komponentów i wyrobów końcowych;
• obsługa przyjęć i wydań środków produkcji oraz Produktów w systemie (…);
• kompletowanie zamówień klientów oraz pakowanie towarów do transportu;
• organizacja wewnątrzzakładowego transportu towarów Spółki A.;
• załadunek i rozładunek samochodów ciężarowych;
• obsługa dostaw krajowych oraz międzynarodowych, w tym lotniczych, morskich i drogowych;
• monitorowanie przestrzegania obowiązujących przepisów prawnych i regulacji celnych w zakresie procesów logistycznych;
• negocjowanie warunków z usługodawcami logistycznymi;
• wsparcie w optymalizacji procesów logistycznych.

W związku z faktem, że Spółka B. dysponowała wolną powierzchnią magazynową w (…), podczas gdy Wnioskodawca wynajmował kosztowną powierzchnię magazynową w Niemczech, Wnioskodawca zdecydował o przeniesieniu dystrybucji sprzedaży towarów z Niemiec do Polski, począwszy od sierpnia 2025 r.

W ramach Umów zawartych ze Spółką B., Spółka A. zleca wykonanie usług Spółce B. Schemat postępowania wygląda następująco:

Spółka A. przemieszcza środki produkcji (własne lub zakupione u zagranicznych kontrahentów) do magazynu w (…) w celu wykonania na nich usług przez Spółkę B. Wnioskodawca przez cały czas pozostaje właścicielem środków produkcji, na których Spółka B. wykonuje usługi.

Spółka A. może także zakupić środki produkcji u polskiego kontrahenta (innego niż Spółka B.), który to uprzednio dokonuje zakupu komponentów, następnie przeprowadza montaż zgodnie z otrzymaną specyfikacją i dostarcza Wnioskodawcy gotowy towar.

Po wykonaniu usług na środkach produkcji, gotowy Produkt pozostaje na terytorium Polski lub zostaje wywieziony z terytorium Polski.

Spółka A. może przemieścić Produkty z magazynu w (…) do magazynu Spółki A. w Niemczech (tj. do magazynu Wnioskodawcy w (…) lub zewnętrznych magazynów Spółki A. u klientów lub dostawców) lub do innego kraju Unii Europejskiej (dalej także: „Unia” lub „UE”).

Produkty mogą także zostać sprzedane na rzecz nabywców z Polski, Unii Europejskiej lub krajów trzecich (dalej: „Zagraniczni kontrahenci”). Produkty transportowane są bezpośrednio z magazynu w (…) do nabywców krajowych bądź zostają przetransportowane do innego kraju członkowskiego UE w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej: „WDT”) albo do kraju trzeciego jako eksportu towarów.

W związku z opisanym procesem produkcyjnym oraz logistycznym, Spółka A. zawiera również umowy na transport towarów bezpośrednio z przewoźnikami. Usługi transportowe są nabywane przez Spółkę A. od niezależnych podmiotów trzecich. Spółka A. ponosi ekonomiczny ciężar tych usług (podmiot trzeci obciąża Spółkę A. z tytułu zrealizowanych na jej rzecz usług).

Z uwagi na to, że Spółka A. nie posiada w Polsce pracowników ani współpracowników, celem organizacji transportu, z przewoźnikami kontaktują się pracownicy lub współpracownicy Spółki B. w ramach czynności logistycznych określonych w UŚUL. Spółka A. jest podmiotem na rzecz, którego świadczone są usługi transportowe i ponosi odpowiedzialność w ramach zawieranych przez nią umów z przewoźnikami.

Spółka A. podkreśla, że nie zatrudnia na terytorium Polski własnych pracowników ani współpracowników, w tym w szczególności personelu produkcyjnego, technicznego, logistycznego, administracyjnego lub zarządczego. Wnioskodawca nie deleguje również do Polski swoich pracowników ani innych osób działających w jej imieniu w sposób stały.

W trakcie świadczenia Usług przez Zainteresowanego 2, jego pracownicy kontaktują się bezpośrednio z odpowiednimi osobami zatrudnionymi przez Zainteresowanego 1 w siedzibie w Niemczech. Ostateczne decyzje dotyczące zawarcia umowy z danym kontrahentem oraz podjęcia kluczowych i strategicznych działań podejmowane są wyłącznie przez centralę Spółki A. na terytorium Niemiec.

Spółka A. nie posiada w Polsce również własnej infrastruktury technicznej umożliwiającej samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej, w szczególności nie dysponuje w Polsce własnymi liniami produkcyjnymi, maszynami, urządzeniami, środkami transportu, powierzchnią biurową ani magazynową.

Całość zaplecza personalnego, technicznego, produkcyjnego, logistycznego oraz administracyjnego niezbędnego do realizacji procesów produkcyjnych i logistycznych znajduje się po stronie Zainteresowanego 2, który wykonuje Usługi we własnym imieniu, przy wykorzystaniu własnych zasobów i na własne ryzyko, zgodnie z postanowieniami Umów.

Należy podkreślić, że Spółka B. nie jest upoważniona do negocjowania oraz zawierania umów w imieniu Spółki A.

Niezależnie od usług nabywanych od Spółki B., usług transportowych nabywanych od podmiotów trzecich, Spółka A. nabywa i może nabywać w przyszłości także inne usługi np. doradztwa prawnego i podatkowego.

Ponadto Wnioskodawca jako polski podatnik VAT świadczy również usługi logistyczno-magazynowe na rzecz kontrahenta z Niemiec (eksport usług). Na usługi te składają się: wyładunek towarów, sprawdzanie ilości towarów, przechowywanie towarów, a także ich pakowanie towarów oraz przygotowywanie do wysyłki. Usługi te świadczone są w magazynie w (…). Z uwagi na to, że Spółka A. nie posiada w Polsce własnych pracowników lub współpracowników, za wykonanie ww. czynności odpowiadają pracownicy i współpracownicy Spółki B.

W dniu 5 lutego 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS, DKIS) wydał interpretację indywidualną nr 0114-KDIP1-2.4012.687.2019.2.JŻ, w której stwierdził, że Spółka A. posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

W związku z przedstawionym stanem faktycznym, Zainteresowani zwracają się z wnioskiem wspólnym o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie sposobu dokonywania rozliczeń w podatku od towarów i usług w Polsce, związanych z realizacją Umów. Spółka A. zainteresowana jest również uzyskaniem potwierdzenia w zakresie prawidłowości sposobu rozliczania do celów VAT innych usług nabywanych przez nią w związku działalnością gospodarczą prowadzoną w Polsce opisaną w niniejszym wniosku o interpretację.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego.

W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:

1)od kiedy A. („Spółka A.”) jest zarejestrowana jako podatnik VAT oraz podatnik do transakcji wewnątrzwspólnotowych Polsce (prosiłem podać datę) i w związku z jakimi czynnościami dokonała tych rejestracji w Polsce,

Spółka A. jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny oraz podatnik VAT-UE od stycznia 2019 r. Rejestracja Spółki A. w Polsce jako podatnika VAT oraz podatnika VAT-UE została dokonana w związku z planowaną oraz faktycznie realizowaną działalnością gospodarczą, obejmującą w szczególności:

• nabywanie towarów na terytorium Polski od kontrahentów krajowych,
• nabywanie towarów od kontrahentów z innych państw członkowskich Unii Europejskiej w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowych przemieszczanych na terytorium Polski,
• dokonywanie przemieszczeń własnych towarów Spółki A. z Niemiec na terytorium Polski oraz z terytorium Polski do Niemiec w ramach wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia towarów własnych, sprzedaż towarów na rzecz kontrahentów krajowych oraz zagranicznych.

2)w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Spółki A. w kraju siedziby działalności gospodarczej - należało ogólnie bez wskazywania szczegółów (ale w sposób niebudzący wątpliwości) wskazać jaką działalność w Niemczech prowadzi Spółka oraz w jaki sposób ją prowadzi np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w kraju siedziby itd.,

Działalność gospodarcza Spółki A. jest prowadzona na terytorium Niemiec w sposób zorganizowany, przy wykorzystaniu odpowiednich zasobów osobowych i technicznych. Spółka A. posiada siedzibę działalności gospodarczej w (…) na terenie Niemiec. Na terytorium Niemiec Spółka A. prowadzi zasadniczą działalność gospodarczą o charakterze produkcyjnym, handlowym oraz zarządczym, która nie ogranicza się wyłącznie do funkcji administracyjnych lub formalnych. Profil działalności Spółki A. obejmuje wytwarzanie oraz dystrybucję rozwiązań elektronicznych w obszarze technologii wyświetlania, podzespołów elektronicznych, jak również kompletnych systemów informacyjnych, realizowanych w ramach segmentów (…) oraz System (…).

Działalność gospodarcza Wnioskodawcy na terytorium Niemiec stanowi centralny ośrodek operacyjny, w ramach którego realizowane są kluczowe zadania w obszarze zarządzania strategicznego, sprzedaży, planowania i koordynacji produkcji, zapewnienie jakości, logistykę oraz funkcji administracyjnych. Spółka A. odpowiada za kształtowanie strategii produktowej, zarządzanie relacjami z klientami, negocjowanie warunków handlowych, politykę cenową oraz nadzór nad cyklem życia produktów.

Produkcja odbywa się w ścisłej koordynacji poprzez w pełni zależne spółki produkcyjne C. GmbH (Niemcy) oraz B. w (…) (Polska), które działają wyłącznie na rzecz Spółki A. i nie prowadzą samodzielnej działalności rynkowej.

Na potrzeby działalności Spółka A. dysponuje na terytorium Niemiec odpowiednimi zasobami osobowymi i technicznymi, w tym wykwalifikowanym personelem realizującym funkcje handlowe, techniczne, produkcyjne i administracyjne, a także infrastrukturą biurową, systemami informatycznymi oraz zapleczem logistycznym umożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej w pełnym zakresie.

Przegląd funkcji realizowanych prze Spółkę A. w Niemczech

• Sprzedaż i zarządzanie produktami: strategiczne planowanie sprzedaży, zarządzanie relacjami z klientami, negocjowanie umów, ustalanie cen, zarządzanie cyklem życia produktów oraz koordynacja rozwiązań dostosowanych do potrzeb klientów na rynkach krajowych i międzynarodowych.
• Produkcja: wytwarzanie i montaż, planowanie i kontrola produkcji, definiowanie i optymalizacja procesów oraz koordynacja działań z zależnymi spółkami produkcyjnymi.
• Serwis i zapewnienie jakości: definiowanie i wdrażanie standardów jakości, testowanie i dopuszczanie produktów do obrotu, obsługa zgłoszeń serwisowych oraz ciągłe doskonalenie.
• Administracja: zarządzanie ogólne, finanse i księgowość, kontrola i sprawozdawczość oraz zasoby ludzkie.
• Logistyka: zarządzanie zapasami, magazynowanie, transport przychodzący i wychodzący, planowanie dostaw oraz koordynacja między działami sprzedaży, zaopatrzenia i produkcji.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że działalność Spółki A. prowadzona w Niemczech ma charakter istotny operacyjnie i obejmuje zasadnicze funkcje przedsiębiorcze oraz zarządcze, realizowane przy wykorzystaniu odpowiednich zasobów osobowych i technicznych. Zakres tej działalności jednoznacznie wykracza poza posiadanie samego biura lub struktury administracyjnej i stanowi faktyczne centrum aktywności gospodarczej Spółki A.

3)czy Spółka A. udostępnia, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać któremu podmiotowi i jakie,

Spółka A. nie udostępnia żadnym podmiotom na terytorium Polski jakichkolwiek zasobów, w tym w szczególności zasobów osobowych, urządzeń ani sprzętu.

4)czy Spółka A. posiada na terytorium Polski jakiś przedstawicieli/handlowców (osoby pozyskujące nowych klientów) lub inne osoby działające na podstawie udzielonego przez Spółkę A. pełnomocnictwa uprawnione do zawierania umów,

Spółka A. nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli ani handlowców zajmujących się pozyskiwaniem klientów. Nie działają również w Polsce żadne osoby na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Wnioskodawcę, które byłyby uprawnione do zawierania umów w jej imieniu.

5)czy w odniesieniu do B. Sp. z o.o. („Spółka B.”), Spółka A. posiada bezpośrednią kontrolę nad ich zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana,

Wnioskodawca nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi lub rzeczowymi B. Sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka B.”, „B.”, „Zainteresowany 2”).

6)czy Spółka A. ma wpływ jaka część zasobów technicznych/rzeczowych/osobowych Spółki B. ma zostać wykorzystana do świadczenia Usług, w tym należało wskazać/opisać na czym ten wpływ polega i w jaki sposób jest realizowany,

Spółka A. nie posiada wpływu na to, jaka część zasobów technicznych, rzeczowych ani osobowych Spółki B. jest wykorzystywana do świadczenia Usług.

7)czy Spółka A. ma prawo do decydowania o rozmieszczeniu towarów oraz ma prawo do zarządzania powierzchnią magazynu Spółki B. w (…), w której przechowywane są towary Spółki A.,

Spółka A. nie ma prawa do decydowania o rozmieszczeniu towarów ani do zarządzania powierzchnią magazynową Spółki B. w (…), w której przechowywane są jej towary. Wnioskodawca określa jedynie, jakie towary mają być przechowywane w ramach Umowy. Natomiast sposób przechowywania oraz konkretne miejsca przechowywania towarów są ustalane wyłącznie przez Spółkę B.

8)czy Spółka A. decyduje o rozmieszczeniu towarów w przydzielonej Spółce A. określonej przestrzeni magazynu Spółki B., czy przestrzeń magazynowa jest określona, znana Spółce A. i przeznaczona wyłącznie do użytku Spółki A.,

Spółka A. nie decyduje o rozmieszczeniu towarów w przestrzeni magazynowej znajdującej się w magazynie Spółki B. Organizacja oraz sposób składowania towarów, w tym ich rozmieszczenie w obrębie magazynu, pozostają w gestii Spółki B. jako podmiotu zarządzającego magazynem. Jednocześnie Spółka A. nie dysponuje wyodrębnioną, na stałe przypisaną i przeznaczoną wyłącznie do jej użytku częścią powierzchni magazynowej. Przestrzeń magazynowa nie jest zatem określona w sposób pozwalający na jej jednoznaczną identyfikację jako dedykowaną wyłącznie Spółce A., a Wnioskodawca nie posiada nad nią faktycznej kontroli.

9)czy w odniesieniu do podmiotów trzecich, od których Spółka A. nabywa usługi inne niż Usługi na mocy Umowy ze Spółką B., Spółka A. posiada bezpośrednią kontrolę nad ich zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi, i na czym ta kontrola polega,

W odniesieniu do podmiotów trzecich, od których Spółka A. nabywa usługi inne niż usługi świadczone na podstawie umowy zawartej ze Spółką B., Wnioskodawca nie posiada bezpośredniej kontroli nad ich zasobami osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi. Podmioty te działają jako niezależni usługodawcy, realizując usługi przy wykorzystaniu własnych zasobów oraz według własnej organizacji pracy. Spółka A. nie ma uprawnień do kierowania personelem tych podmiotów, decydowania o sposobie wykorzystania ich infrastruktury ani ingerowania w sposób wykonywania przez nich usług.

10)w jaki sposób realizowane jest administrowanie/zarządzanie zwrotami i reklamacjami towarów (należało opisać kto pełni takie obowiązki oraz przy wykorzystaniu jakich zasobów technicznych i personalnych jest ono wykonywane, w jaki sposób przebiega przyjmowanie zwrotów towarów oraz towarów podlegających reklamacji, kto/jaki podmiot rozpatruje reklamacje/zwroty itd.),

Administrowanie oraz zarządzanie zwrotami i reklamacjami towarów jest realizowane wyłącznie przez Wnioskodawcę zgodnie z udokumentowanymi procedurami systemu zarządzania jakością (…). Spółka A. ponosi pełną odpowiedzialność za definiowanie, wdrażanie i stały nadzór nad tymi procesami (…). Obsługa odbywa się w zakładach w (…) (Niemcy) i (…) (Polska) przy udziale wykwalifikowanego personelu i z wykorzystaniem odpowiednich zasobów technicznych. Zwracane lub reklamowane produkty są formalnie rejestrowane i weryfikowane. Kontrola techniczna i operacyjne przetwarzanie administracyjne mogą być przeprowadzane w Niemczech lub w Polsce, w zależności od potrzeb operacyjnych.

11)gdzie przewoźnicy, którzy świadczą usługi transportowe posiadają siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które uczestniczy w świadczeniu tych usług,

Spółka nie posiada informacji w zakresie podmiotów zagranicznych, którzy mają siedzibę gospodarczą poza terytorium Polski, o posiadaniu przez te podmioty stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz dodatkowo, że miejsce to uczestniczy w świadczeniu tych usług. Spółka dokonuje również zakupu usług transportu od podmiotów z siedzibą działalności gospodarczej w Polsce.

12)czy przewoźnicy są to podmioty zarejestrowane jako czynni podatnicy VAT w Polsce,

W przypadku przewoźników posiadających siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski są to podmioty zarejestrowane jako czynni podatnicy VAT w Polsce. Natomiast w odniesieniu do przewoźników posiadających siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski, Spółka A. nie ma wiedzy, czy podmioty z siedzibą działalności poza terytorium Polski są zarejestrowani jako czynni podatnicy VAT w Polsce.

13)kto/który podmiot odpowiedzialny jest za sprzedaż gotowych towarów z Polski, czyje/należące do kogo zasoby osobowe i rzeczowe zaangażowane są w sprzedaż towarów należących do Spółki A.,

Za sprzedaż gotowych towarów z Polski odpowiedzialna jest Spółka A., która samodzielnie prowadzi proces sprzedażowy oraz podejmuje wszelkie kluczowe decyzje biznesowe z nim związane, w szczególności w zakresie nawiązywania i utrzymywania relacji handlowych z kontrahentami, ustalania warunków handlowych, w tym cen, a także zawierania umów sprzedaży. W proces sprzedaży towarów należących do Wnioskodawcy zaangażowane są wyłącznie zasoby osobowe Spółki A., tj. jej pracownicy. Pracownicy Spółki A. realizują wszystkie istotne funkcje związane ze sprzedażą, w tym działania o charakterze handlowym, negocjacyjnym oraz administracyjnym. Spółka A. wykorzystuje w tym zakresie własne zasoby i kompetencje, bez udziału zasobów osobowych innych podmiotów, w szczególności Spółki B. lub innych podmiotów trzecich.

Jednocześnie ewentualne wsparcie ze strony innych podmiotów, jeśli występuje, ma charakter pomocniczy i techniczny oraz nie obejmuje podejmowania decyzji handlowych ani zarządzania procesem sprzedaży, które pozostają wyłącznie w gestii Wnioskodawcy.

14)kim są klienci Spółki A. (podmioty nabywające Produkty), tj. czy są to konsumenci (osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej) czy kontrahenci prowadzący działalność gospodarczą i gdzie posiadają siedzibę bądź stałe miejsce zamieszkania - w jakim państwie,

Klientami Spółki A. (podmiotami nabywającymi Produkty) są wyłącznie kontrahenci prowadzący działalność gospodarczą. Wnioskodawca nie dokonuje sprzedaży na rzecz konsumentów, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Nabywcy Produktów posiadają siedziby w różnych państwach, zarówno w Polsce jak również na terytorium innych krajów Europy (np. Włochy, Hiszpania, Francja, Finlandia), na terytorium Azji (np. Chiny) oraz Ameryki Północnej (Stany Zjednoczone Ameryki).

Pytania

1.Czy Spółka A. posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT?

2.Czy jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 1 jest prawidłowe (tj. Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT), to usługi świadczone przez Spółkę B. na rzecz Spółki A. na podstawie Umów, podlegają opodatkowaniu w Niemczech tj. kraju siedziby Spółki A.?

3.Czy jeśli stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego nr 1 jest prawidłowe (tj. Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT) to usługi transportowe opisane we wniosku, nabywane przez Spółkę A. zarówno od polskich jak i zagranicznych usługodawców podlegają opodatkowaniu w Niemczech tj. kraju siedziby Spółki A.?

4.Czy jeśli stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego nr 1 jest prawidłowe (tj. Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT) to inne usługi wskazane w przedmiotowym wniosku jako nabywane przez Spółkę A. podlegają opodatkowaniu w Niemczech tj. kraju siedziby Spółki A.?

5.Czy jeśli stanowisko Spółki w zakresie pytania oznaczonego nr 1 jest prawidłowe (tj. Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT) to Spółka A. nie jest zobligowana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych, zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT?

Stanowisko Zainteresowanych w sprawie

1.W odniesieniu do pytania pierwszego, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

2.W odniesieniu do pytania drugiego, w ocenie Wnioskodawcy, jeżeli Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT to usługi świadczone przez Spółkę B. na rzecz Wnioskodawcy na podstawie Umów nie podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski stawką 23% VAT. Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest co do zasady miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. W konsekwencji, miejscem świadczenia usług jest państwo siedziby Wnioskodawcy, a nie terytorium Polski.

3.W odniesieniu do pytania trzeciego, w ocenie Wnioskodawcy, jeżeli Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT to usługi transportowe opisane we wniosku, świadczone na rzecz Spółki A. zarówno przez polskich, jak i zagranicznych wykonawców, podlegają opodatkowaniu w Niemczech, tj. w kraju siedziby Spółki A. zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.

4.W odniesieniu do pytania czwartego, w ocenie Wnioskodawcy, jeżeli Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT to inne usługi nabywane przez Spółkę A., wskazane w przedmiotowym wniosku, również podlegają opodatkowaniu w Niemczech, tj. w kraju siedziby Spółki A., zgodnie z zasadą ogólną określoną w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT.

5.W odniesieniu do pytania piątego, w ocenie Wnioskodawcy, jeżeli Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT to Wnioskodawca nie jest zobligowany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych na mocy art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. Obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych dotyczy podmiotów, które posiadają siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1

Stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest, co do zasady, miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.

Niemniej jednak, w myśl art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Mając na uwadze wskazane powyżej przepisy, dla celów ustalenia miejsca świadczenia usług nabywanych przez Spółkę A. na potrzeby związane z realizacją Umów, istotne jest ustalenie czy Spółka A. posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane ani w przepisach ustawy o VAT ani w przepisach aktów wykonawczych do tej ustawy. Definicji takiej nie zawiera również Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ((Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.), dalej: „Dyrektywa VAT”) ani poprzednio obowiązująca Szósta Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. L z 1977 r. nr 145/1, dalej: VI Dyrektywa).

Definicja stałego miejsca prowadzonej działalności została natomiast zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do Dyrektywy VAT (Dz. U. UE z 2011 r. nr 77/1 z późn. zm.), dalej: Rozporządzenie Rady). Od 1 lipca 2011 r. definicja ta jest stosowana bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich UE.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Rady, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Natomiast art. 11 ust. 2 Rozporządzenia Rady definiuje stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jako dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia Rady - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje.

Opierając się na powyższej definicji należy stwierdzić, że o powstaniu stałego miejsca prowadzenia działalności decydują trzy przesłanki, które powinny wystąpić łącznie:

• stałość,
• zaplecze techniczne, oraz
• zaplecze personalne,

przy czym dwa ostatnie elementy mają stworzyć taką strukturę, która umożliwia podatnikowi odbiór i wykorzystywanie usług lub świadczenie usług, które wykonuje. Co istotne, zaplecze podatnika służące mu do odbioru usług świadczonych na jego rzecz musi być zapleczem odrębnym od zaplecza usługodawcy (np. spółki powiązanej z podatnikiem) wykorzystywanego do świadczenia usług na rzecz tego podatnika.

W celu określenia kryteriów decydujących o uznaniu danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności, należy się odwołać nie tylko do powyższej definicji zawartej w Rozporządzeniu Rady, lecz również do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”).

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą TSUE, powstanie stałego miejsca działalności wymaga zaistnienia łącznie następujących elementów działalności gospodarczej tj.:

• posiadania przez jednostkę minimalnego rozmiaru działalności charakteryzującej się określonym poziomem stałości;
• istnienia zasobów ludzkich koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika;
• istnienia zasobów technicznych koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, czyli tzw. infrastruktury technicznej pozwalającej na prowadzenie tej działalności;
• posiadania odpowiedniej struktury spełniającej powyższe przesłanki w takim stopniu, aby umożliwić odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej lub świadczenie usług, które podatnik wykonuje.

Kryterium stałości działalności gospodarczej

Jak wskazano powyżej stałe miejsce prowadzenia działalności wynika z posiadania w kraju innym niż kraj swojej siedziby odpowiedniej struktury majątkowo-osobowej, występującej w sposób stały (tzn. powtarzalny i nieprzemijający). Oznacza to, że stałe miejsce prowadzenia działalności przejawia się posiadaniem w danym kraju zarówno personelu, jak i infrastruktury technicznej, przy wykorzystaniu których podmiot jest w stanie w sposób zorganizowany oraz ciągły prowadzić działalność, w ramach której dokonuje on czynności opodatkowanych VAT.

W polskich przepisach prawa podatkowego brak jest wskazania, jakie ramy czasowe pozwalają na uznanie, że działalność prowadzona w danym miejscu na terytorium Polski ma charakter stały.

Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN (wersja internetowa słownika dostępna na stronie www.sjp.pwn.pl), stały to „trwale związany z jakimś miejscem, pozostający w tym samym miejscu i położeniu, nieulegający zmianom, trwający bez przerwy”. W związku z tym należy uznać, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem trwałości, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna, określona i minimalna skala działalności, która będzie stanowiła zewnętrzną oznakę, że działalność jest prowadzona w tym miejscu stale.

W oparciu o orzeczenia TSUE można wskazać kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o stałym miejscu prowadzenia działalności. W wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sarl przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern (sygn. akt C-73/06) TSUE wskazał, że „(…) zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (...). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny.”

Również Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej nr 0112-KDIL1-3.4012.287.2021.2.MR z 16 grudnia 2021 r., wyraził takie samo stanowisko jak w ww. orzeczeniu TSUE:

„Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w Tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.”

Podobne podejście zaprezentowano w interpretacji nr 0114-KDIP1-2.4012.615.2025.1.MW z dnia 24 października 2025 r., w której wskazano, że „pojęcie stałości można w związku z tym rozumieć jako zamiar prowadzenia stałej (lub przynajmniej długoterminowej) działalności gospodarczej na terytorium danego kraju. Jednocześnie „stałość” w odniesieniu do kryteriów ustanawiania stałego miejsca działalności gospodarczej obejmuje konieczność zaangażowania określonych zasobów ludzkich i technicznych, które wyraźnie określają, że działalność ta nie ma charakteru tymczasowego. Jak przy tym wskazuje TSUE, pojęcie „stałości” wymaga minimalnego stopnia trwałości poprzez zaangażowanie zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do funkcjonowania niektórych czynności.”

W odniesieniu do opisanego stanu faktycznego należy stwierdzić, że działalność Spółki A. w Polsce charakteryzuje się stałością ale wyłącznie tylko w części czasu/okresu, jako jednego z elementów kryterium stałości prowadzenia działalności, ze względu na długoterminowy charakter Umów zawartych ze Spółką B. UŚU została zawarta w 2019 r. na czas nieokreślony, jednakże po dniu 7 kwietnia 2029 roku może zostać wypowiedziana z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia na koniec kwartału. Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, nie można stwierdzić że pozostałe elementy kryterium stałości są spełnione. Co w opinii Wnioskodawcy oznacza, że kryterium stałości prowadzenia działalności nie jest spełnione.

Kryterium zaplecza technicznego i personalnego

W zakresie posiadania w Polsce zaplecza personalnego i technicznego w opinii Wnioskodawcy należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym Spółka nie posiada żadnego zaplecza i personelu na terytorium Polski, zarówno własnego, jak i użytkowanego na podstawie innej umowy, np. leasingu, najmu czy dzierżawy. Spółka nie posiada i nie użytkuje też żadnych nieruchomości na terytorium Polski.

Należy zauważyć, że dla ukonstytuowania się stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza technicznego i personalnego. Takim zapleczem może być zaplecze innego podmiotu. Jednakże warunkiem dla uznania, że podmiot posiada wystarczające zaplecze techniczne i personalne jest to, aby zaplecze te było dla niego dostępne w stopniu porównywalnym do dostępności jego zaplecza własnego

Spółka A. prowadzi w Polsce działalność gospodarczą za pośrednictwem Spółki B. na podstawie zawartych Umów. Spółka B. świadczy Usługi zgodnie z konkretnymi wskazówkami i wytycznymi Spółki A. wynikającymi z Umów - oraz przekazywanymi Spółce B. w formie zdalnej z siedziby Wnioskodawcy w Niemczech (specyfikacja usług). Spółka A. udziela takich wskazówek w szczególności w związku z zapewnieniem jakości, produkcją, magazynowaniem, pakowaniem i transportem produktów. Wnioskodawca nie może natomiast bezpośrednio (poprzez swoich pracowników Polsce) wydawać wiążących poleceń pracownikom zatrudnionym przez Spółkę B. w codziennej pracy (z uwagi na brak własnych pracowników w kraju). To Spółka B. podejmuje natomiast decyzje w zakresie organizacji pracy swoich pracowników na co dzień.

Co więcej, Spółka B. nie ma prawa zawierania ani negocjowania umów w imieniu Wnioskodawcy. Wszystkie decyzje zarządcze związane z działalnością Wnioskodawcy podejmowane są i będą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W konsekwencji nie można stwierdzić, iż Spółka A. dysponuje jakimkolwiek zapleczem ludzkim, które pozwalałoby na odbieranie i wykorzystanie lub świadczenie usług w Polsce.

Dlatego też, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie posiada w Polsce zaplecza technicznego i personalnego z uwagi na to, że te samo zaplecze (zaplecze techniczne i pracownicy Spółki B.) nie mogą stanowić jednocześnie zaplecza kreującego dla Wnioskodawcy jego stałe miejsce prowadzenia działalności).

Należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. w sprawie SC Adient Ltd & Co. KG przeciwko Agenţia Naţională de Administrare Fiscală oraz Agenţia Naţională de Administrare Fiscală - Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti - Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Argeş (sygn. akt C-533/22) „(…) te same środki nie mogą być wykorzystywane zarówno przez podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim do świadczenia usług, jak i przez podatnika mającego siedzibę w innym państwie członkowskim w celu otrzymania tych samych usług w domniemanym stałym miejscu prowadzenia działalności położonym w pierwszym państwie członkowskim (…) Istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy wymaga zatem możliwości zidentyfikowania zaplecza personalnego i technicznego, które jest odrębne od zaplecza wykorzystywanego przez spółkę usługodawcy w celu świadczenia własnych usług i które zostało oddane do dyspozycji odbiorcy tych usług w celu zapewnienia mu otrzymania ich i korzystania z nich zgodnie z jego własnymi potrzebami. W braku takiego stwierdzenia taki usługobiorca nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim spółki świadczącej usługi i nie można zatem uznać, że ma on siedzibę w tym państwie członkowskim.”

Co istotne, TSUE podkreślił, że „okoliczność, że strony są związane umową o świadczenie usług na wyłączność, nie skutkuje sama w sobie tym, że środki usługodawcy stają się środkami jego klienta, chyba że zostanie wykazane, iż na podstawie tej umowy usługodawca ten nie ponosi odpowiedzialności za swoje własne środki i nie świadczy usług na własne ryzyko”. Takiego wskazania nie zawiera natomiast zawarta między Zainteresowanymi UŚU w przedstawionym we wniosku o interpretację stanie faktycznym.

Na tę kwestię odrębności zaplecza technicznego i personalnego TSUE zwracał już uwagę również w innych orzeczeniach m. in. w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie Berlin Chemie A. Menarini SRL przeciwko Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti - Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti (sygn. akt C-333/20). TSUE podkreślił, że „(…) z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”. W świetle przywołanego wyroku i utrwalającej się linii orzeczniczej TSUE, Trybunał stwierdził, że zasoby spółki zależnej wykorzystywane przez nią do świadczenia usług na rzecz spółki macierzystej nie stanowią automatycznie zaplecza stałego miejsca prowadzenia działalności usługobiorcy, ponieważ to samo zaplecze nie może pełnić dwóch ról jednocześnie - świadczenia i odbioru tych samych usług. Analogiczne stanowisko zostało również zaprezentowane w wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot Plastics Belgium SA przeciwko État belge (sygn. akt C-232/22).

W ślad za orzecznictwem TSUE, podobne stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w niedawnych orzeczeniach (wyroki z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt I FSK 2265/21 i I FSK 2289/21, wyrok z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19). NSA uznał, że nabywanie usług od podmiotu powiązanego nie może być utożsamiane z powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - chyba, że nabywca usług może dysponować zapleczem techniczno-osobowym w taki sposób, jakby było jego własnym: „(…) Krajowa spółka należąca do grupy kapitałowej nie jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej - w rozumieniu art. 28b ust. 2 u.p.t.u. - spółki z siedzibą w innym państwie należącej do grupy, wyłącznie na podstawie powiązań na gruncie prawa spółek i zapisów umownych, m.in. co do wymogów w zakresie parametrów i specyfikacji finalnego towaru. Zaplecze personalne i techniczne krajowej spółki, wykorzystywane przez nią dla świadczenia usług na rzecz spółki zagranicznej, jako zaplecze odrębne od sfery majątkowej spółki zagranicznej, nie może być utożsamiane ze stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej spółki zagranicznej dla celów art. 28b ust. 2 u.p.t.u. Jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na mające zastosowanie postanowienia umowne spółka zagraniczna jako usługobiorca dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki polskiej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że spółka zagraniczna dysponuje strukturą, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce (por. wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 B., pkt 48). Ponieważ jednak to samo zaplecze nie może być jednocześnie wykorzystywane do świadczenia i otrzymywania tych samych usług, to nawet gdyby założono istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie miałaby miejsca transakcja podlegająca opodatkowaniu zgodnie z art. 8 u.p.t.u.”

W wyroku NSA z dnia 19 maja 2022 r., sygn. I FSK 968/20, Sąd podkreślił również, że „nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy (...), jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej.”

Warto zauważyć, że zaprezentowane przez NSA stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie również w najnowszej praktyce interpretacyjnej Dyrektora KIS. W wydawanych interpretacjach indywidualnych Dyrektor KIS konsekwentnie podkreśla, iż to samo zaplecze personalne i techniczne nie może jednocześnie stanowić podstawy do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności zagranicznego usługobiorcy oraz służyć świadczeniu usług przez podmiot krajowy. Takie dualne wykorzystanie zasobów wyklucza możliwość przypisania zagranicznemu przedsiębiorcy faktycznej kontroli nad infrastrukturą w Polsce, a tym samym uniemożliwia stwierdzenie, że usługi świadczone są na rzecz jego stałego miejsca prowadzenia działalności (zob. m.in. interpretacje indywidualne Dyrektora KIS):

• nr 0114-KDIP1-2.4012.69.2021.10.RST z dnia 3 listopada 2025 r.;
• nr 0111-KDIB3-3.4012.409.2025.1.AW z 22 sierpnia 2025 r.;
• nr 0114-KDIP1-2.4012.185.2020.10.RST z dnia 25 lipca 2025 r.;
• nr 0114-KDIP1-2.4012.303.2025.2.RST z 10 lipca 2025 r.;
• nr 0114-KDIP1-2.4012.286.2023.1.RST z 24 sierpnia 2023 r.

Na wyżej wymieniony wyrok TSUE o sygn. akt C-533/22 powołał się również Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 17 października 2024 r. o nr 0114-KDIP1-2.4012.402.2024.3.JO, która warta jest przytoczenia m.in. ze względu na stan faktyczny zbliżony do opisanego przez Spółkę w niniejszym wniosku. W ww. interpretacji podmiot czeski (wnioskodawca) jest 100% udziałowcem polskiego podmiotu, który zajmuje się produkcją kontraktową pewnych wyrobów wyłącznie dla wnioskodawcy (produkcja ta odbywa się na materiałach własnych podmiotu polskiego). Dodatkowo podmiot czeski może nabywać usługi logistyczne w Polsce. Dyrektor KIS uznał, że w przedstawionym stanie faktycznym nie dojdzie do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, ponieważ podmiot czeski nie posiada żadnej kontroli nad zapleczem technicznym i osobowym ani podmiotu polskiego (zajmującego się produkcją wyrobów), ani usługodawcy świadczącego usługi logistyczne:

• „(…) Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne i niezależne prowadzenie działalności w zakresie sprzedaży produktów (...).
• Jak wynika z wniosku nie wynajmujecie ani nie posiadacie Państwo na własność w Polsce żadnych pomieszczeń biurowych, magazynowych, produkcyjnych lub innych. Jednocześnie nie zatrudniacie Państwo na terytorium Polski żadnego personelu. Wszelkie działania, które Państwo podejmujecie na terytorium Polski kierowane są przez personel, który stacjonuje w siedzibie Spółki w Czechach. Ponadto nie posiadacie Państwo w Polsce żadnych pracowników, współpracowników czy agentów działających na Państwa rzecz. Wszystkie działania sprzedażowe realizowane są przez osoby zatrudnione w Czechach z siedziby Spółki. Niekiedy oczywiście zdarzają się spotkania z kontrahentami na terytorium Polski, ale ma to charakter okazjonalny, a w spotkaniach uczestniczą osoby na co dzień pracujące w siedzibie Spółki w Czechach. Ponadto osoby zatrudnione przez Spółkę, które zarządzają lub obsługują proces reklamacji towarów, wykonują te czynności z terytorium Czech.
• (…) W analizowanej sprawie nabywacie Państwo produkty od polskiej spółki powiązanej oraz usługi od firmy logistycznej, która obsługuje cały proces dostawy towarów z magazynów producenta (polskiej spółki powiązanej) do magazynów odbiorców. Ponadto nabywacie również na terytorium Polski usługi księgowe związane z rozliczeniem podatku VAT, usługi doradztwa podatkowego oraz usługi związane z utylizacją towarów przez odbiorców produktów. Jak wynika z okoliczności sprawy Spółka nie posiada kontroli nad personelem ani zapleczem technicznym podmiotu, który świadczy usługi logistyczne, jest on niezależnym podmiotem zewnętrznym. Ponadto, Państwa Spółka ani w stosunku do polskiej spółki powiązanej (B PL) ani w stosunku do innych kontrahentów z terytorium Polski nie posiada również bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi. Wszystkie działania sprzedażowe realizowane są przez osoby zatrudnione w Czechach z siedziby Spółki. Również osoby, które zarządzają lub obsługują proces reklamacji towarów, wykonują te czynności z terytorium Czech.
• W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”

Dodatkowo, w celu podkreślenia spójnego stanowiska Dyrektora KIS, należy odnieść się do innej interpretacji indywidualnej z dnia 23 sierpnia 2023 r., o nr 0114-KDIP1-2.4012.286.2023.1.RST, również powołującej się na wyroki TSUE o sygn. akt C-533/22 oraz C-232/22. W interpretacji tej Dyrektor KIS zgodził się ze stanowiskiem TSUE, zgodnie z którym nie można uznać, że w Polsce powstaje stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podmiotu zagranicznego wyłącznie na podstawie tych samych zasobów technicznych i personalnych, które są wykorzystywane do świadczenia usług na jego rzecz przez inną spółkę.

Zatem, to samo zaplecze osobowo‑techniczne nie może jednocześnie służyć usługodawcy do świadczenia usług oraz usługobiorcy do ich odbioru (kreując jednocześnie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej tego drugiego). Co potwierdza zmieniona ale ugruntowana już linia orzecznictwa TSUE, krajowych sądów administracyjnych, jak również wydawane przez Dyrektora KIS interpretacje indywidualne w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w celu oceny, czy Spółka A. posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, zdaniem Wnioskodawcy nie są spełnione przesłanki decydujące o powstaniu stałego miejsca działalności. Jedynie element czasu jako przesłanka stałości jest spełniona, ze względu długoterminowy charakter Umów zawartych ze Spółką B., co wynika z ciągłości realizowanej współpracy, jak również z zamiaru jej dalszego kontynuowania.

Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka A. nie dysponuje na terytorium Polski ani zapleczem technicznym, ani zapleczem personalnym, które mogłoby uzasadniać uznanie, iż posiada ona stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W przedstawionym stanie faktycznym tożsame zaplecze personalno-techniczne wykorzystywane jest zarówno do świadczenia usług przez Spółkę B., jak i do odbioru tych samych usług przez Spółkę A., co wyklucza możliwość przyjęcia, że Spółka A. faktycznie dysponuje tym zapleczem w sposób spełniający przesłanki niezbędne do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W związku z niespełnieniem żadnej z ww. przesłanek, nie jest możliwe uznanie, że Spółka A. posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności, o którym mowa m.in. w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 2

Na mocy art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, o ile nie zachodzą przesłanki zastosowania wyjątków przewidzianych w ustawie (w szczególności w art. 28e-28n ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli usługi są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba, miejscem świadczenia usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Mając na uwadze wyżej wymienione przepisy ustawy o VAT, przyjmując dodatkowo, że Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju (stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego w niniejszym wniosku nr 1 jest prawidłowe) miejscem świadczenia Usług nabywanych przez Wnioskodawcę od Spółki PL jest państwo siedziby Wnioskodawcy, a nie terytorium Polski.

W konsekwencji świadczenie Usług przez Zainteresowanego 2 powinno być dokumentowane fakturami wystawianymi na Spółkę A. (jako podatnika podatku od wartości dodanej w Niemczech), bez wykazanego podatku VAT należnego w Polsce, z zamieszczeniem stosownej adnotacji wskazującej na zastosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia. Rozliczenie podatku należnego z tytułu nabycia tych usług następuje co do zasady po stronie Wnioskodawcy w państwie jego siedziby, zgodnie z przepisami prawa podatkowego obowiązującymi w tym państwie oraz zasadą wynikającą z art. 196 Dyrektywy VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 3

Na gruncie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, o ile nie znajdują zastosowania wyjątki przewidziane w ustawie. Z kolei zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie Spółki w opisywanym przypadku nie mają zastosowania przepisy szczególne tj. art. 28e-28n ustawy o VAT (w szczególności art. 28f ustawy o VAT dotyczący miejsca świadczenia usług transportowych). Spółka A. jest bowiem polskim podatnikiem VAT z siedzibą na terytorium Niemiec.

Przyjmując, że Spółka A. nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego w niniejszym wniosku nr 1 jest prawidłowe), w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, usługi transportowe opisane w niniejszym wniosku, świadczone na jej rzecz zarówno przez wykonawców posiadających siedzibę na terytorium Polski, jak i przez wykonawców zagranicznych, podlegają opodatkowaniu w miejscu siedziby usługobiorcy, to jest w Niemczech.

W konsekwencji, do przedmiotowych usług transportowych zastosowanie znajduje ogólna zasada określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatnika, wynikająca z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, co wyklucza ich opodatkowanie podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.

Dlatego też, świadczenie usług transportowych na rzecz Wnioskodawcy powinno być dokumentowane przez usługowców fakturami wystawianymi na Spółkę A. z zastosowaniem nr VAT DE (…) (jako podatnika podatku od wartości dodanej w Niemczech).

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 4

Na gruncie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, o ile nie znajdują zastosowania wyjątki przewidziane w ustawie. Z kolei zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Przyjmując, że Spółka A. nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, usługi doradztwa prawnego i podatkowego związane z prowadzoną przez Spółkę na terytorium kraju działalnością gospodarczą m.in. polegające na przygotowywaniu rejestrów oraz deklaracji VAT, nabywane przez Spółkę A., nie są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej położonego w Polsce.

W konsekwencji świadczenie tych usług na rzecz Wnioskodawcy powinno być dokumentowane fakturami wystawianymi na Spółkę A. z zastosowaniem nr VAT DE (…) (jako podatnika podatku od wartości dodanej w Niemczech.

Dlatego też, do przedmiotowych usług zastosowanie znajduje ogólna zasada określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatnika, wynikająca z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. Oznacza to, że miejscem ich opodatkowania jest państwo siedziby usługobiorcy tj. Niemcy, a usługi te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 5

Co do zasady, na mocy art. 106ga ust. 1 ustawy o VA podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Na mocy art. 106ga ust. 2 ustawy o VAT, ustawodawca wyłączył jednak z tego obowiązku określoną grupę podatników. Obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych nie dotyczy m.in. podatnika, który nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Mając na uwadze ww. treść art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, przyjmując dodatkowo, że Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju (stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego w niniejszym wniosku nr 1 jest prawidłowe), Spółka A. nie jest zobligowana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych.

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska przedstawionego na wstępie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Jednakże w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.

I tak, zgodnie z art. 28e ustawy:

Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące - determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.) w art. 47 przewiduje, że:

Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1042/2013 z 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1) zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 - dotyczącą pojęcia „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.

Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:

W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011:

Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której przechowuje towar.

Natomiast zgodnie z art. 28f ust. 1a ustawy:

W treści tego przepisu ustawodawca określił szczególny sposób ustalania miejsca opodatkowania usług transportu towarów świadczonych dla określonych usługobiorców, dla których zastosowania nie ma - zasada określona w art. 28b ust. 1 ustawy.

Z treści wniosku wynika, że A. („Spółka A.”) jest międzynarodowym podmiotem z siedzibą w (…), specjalizującym się w opracowywaniu i dostarczaniu zaawansowanych rozwiązań w zakresie systemów wyświetlania oraz wizualizacji. Spółka A. prowadzi działalność polegającą na opracowywaniu, wytwarzaniu oraz dystrybucji spersonalizowanych wyświetlaczy, systemów dotykowych, komponentów wbudowanych, monitorów oraz komputerów panelowych, a także na dostarczaniu powiązanego oprogramowania i usług. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka A. utrzymuje relacje biznesowe z polską spółką kapitałową, w której posiada 100% udziałów, tj. B. sp. z o.o. z siedzibą w (…) („Spółka B.”). Spółka A. i Spółka B. zawarły umowy o świadczenie usług („UŚU”) na podstawie której Spółka B. jest zobowiązana do świadczenia usług (i) wytwarzania i dostawy produktów, (ii) B&R a także (iii) wszelkich powiązanych usług dodatkowych, w tym logistycznych oraz administracyjnych. Spółka A. zawiera również umowy na transport towarów bezpośrednio z przewoźnikami (niezależnymi podmiotami trzecimi). Ponadto Spółka A. nabywa i może nabywać w przyszłości inne usługi, np. doradztwa prawnego i podatkowego.

W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka A. posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011, str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także wskazać na wyrok C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r., w którym TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Warto w tym miejscu przywołać również wyrok z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że: „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17, wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka A. nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności. Z wniosku wynika, że na terytorium Polski Spółka A. nabywa od Spółki B. na podstawie Umowy usługi wytwarzania i dostawy produktów, (ii) B&R a także (iii) wszelkich powiązanych usług dodatkowych, w tym logistycznych oraz administracyjnych. Niezależnie od usług nabywanych od Spółki B., Spółka A. nabywa usługi transportowe od podmiotów trzecich oraz inne usługi, np. doradztwa prawnego i podatkowego.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak wynika z okoliczności sprawy Spółka A. nie posiada w Polsce własnej infrastruktury technicznej, w szczególności nie dysponuje w Polsce własnymi liniami produkcyjnymi, maszynami, urządzeniami, środkami transportu, powierzchnią biurową ani magazynową. Jednocześnie Spółka A. nie zatrudnia na terytorium Polski własnych pracowników ani współpracowników, w tym w szczególności personelu produkcyjnego, technicznego, logistycznego, administracyjnego lub zarządczego. Spółka A. nie deleguje również do Polski swoich pracowników ani innych osób działających w jej imieniu w sposób stały, jak i nie posiada na terytorium Polski przedstawicieli ani handlowców zajmujących się pozyskiwaniem klientów. Co istotne, w Polsce nie działają żadne osoby na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę A., które byłyby uprawnione do zawierania umów w jej imieniu. Ostateczne decyzje dotyczące zawarcia umowy z danym kontrahentem oraz podjęcia kluczowych i strategicznych działań podejmowane są wyłącznie przez centralę Spółki A. na terytorium Niemiec. Jednocześnie za sprzedaż gotowych towarów z Polski odpowiedzialna jest Spółka A., która samodzielnie prowadzi proces sprzedażowy oraz podejmuje wszelkie kluczowe decyzje biznesowe z nim związane, w szczególności w zakresie nawiązywania i utrzymywania relacji handlowych z kontrahentami, ustalania warunków handlowych, w tym cen, a także zawierania umów sprzedaży. W proces sprzedaży towarów należących do Spółki A. zaangażowane są wyłącznie zasoby osobowe Spółki A., tj. jej pracownicy. Również Spółka A. nie udostępnia żadnym podmiotom na terytorium Polski jakichkolwiek zasobów, w tym w szczególności zasobów osobowych, urządzeń ani sprzętu. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego.

Przy czym, dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jak wynika z opisu sprawy Spółka B. jest zobowiązana na podstawie zawartych Umów do świadczenia na rzecz Spółki A. usług wytwarzania i dostawy produktów, prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej, zgodnie ze specyfikacją przekazaną przez Spółkę A. oraz wszelkie powiązane usługi dodatkowe, w tym usługi administracyjne i logistyczne. Spółka B. świadczy Usługi zgodnie z konkretnymi wskazówkami i wytycznymi, których udziela Spółka A. w szczególności w związku z zapewnieniem jakości, produkcją, magazynowaniem, pakowaniem i transportem produktów, a także w związku z przedmiotem, przebiegiem i sposobem realizacją działalności badawczo-rozwojowej. Jednocześnie Spółka PL świadczy Usługi wyłącznie na rzecz Spółki A., w szczególności nie wytwarza produktów na rzecz osób trzecich, nie wprowadza ich na rynek ani nie prowadzi dystrybucji produktów na ich rzecz. Jednakże Spółka A. nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi Spółki B., jak również nie ma wpływu na to jaka część zasobów technicznych, rzeczowych ani osobowych Spółki B. jest wykorzystywana do świadczenia usług na jej rzecz. Spółka B. wykonuje usługi we własnym imieniu, przy wykorzystaniu własnych zasobów i na własne ryzyko, zgodnie z postanowieniami Umowy. Nie można natomiast wywieść bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym Spółki B. na podstawie ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdego tego rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia warunków ustalonych przez strony umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i żądania świadczenia określonej jakości usług nie można wywodzić, że jest sprawowana bezpośrednia kontrola nad personelem i zapleczem technicznym Spółki B. w Polsce. Również Spółka B. nie jest upoważniona do negocjowania oraz zawierania w imieniu Spółki A. Ponadto Spółka A. nie posiada również bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi, technicznymi ani rzeczowymi podmiotów trzecich. Podmioty te działają jako niezależni usługodawcy, realizując usługi przy wykorzystaniu własnych zasobów i według własnej organizacji pracy. Spółka A. nie ma uprawnień do kierowania personelem tych podmiotów, decydowania o sposobie wykorzystania ich infrastruktury ani ingerowania w sposób wykonywania przez nich usług. W konsekwencji należy uznać, że Spółka A. również nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka A. nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych oraz personalnych, a także nie posiada kontroli nad zapleczem usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem, skoro Spółka A. nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Jednocześnie w analizowanej sprawie istotny jest cytowany już powyżej wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem TSUE, istotne z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy stwierdzić, że usługodawcy świadczą na rzecz Spółki A. określone usługi, zatem oznacza to, że zarówno to samo zaplecze zasobów personalnych, jak i technicznych usługodawców w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej byłoby wykorzystywane do świadczenia na rzecz Spółki A. usług oraz ich odbioru. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie usług które dla tego innego podmiotu świadczy. Zatem analizując zawarty we wniosku opis stanu faktycznego w kontekście przedstawionego orzecznictwa, należy wskazać, że to samo zaplecze byłoby wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Tym samym zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki A.

Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Zatem stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie miejsca opodatkowania:

• usług świadczonych przez B. (Spółka B.) na rzecz A. (Spółka A.) w ramach Umów (pytanie nr 2),
• usług transportowych nabywanych przez Spółkę A. zarówno od polskich jak i zagranicznych usługodawców (pytanie nr 3),
• innych usług wskazanych w przedmiotowym wniosku (pytanie nr 4).

Natomiast odnośnie Państwa wątpliwości dotyczących opodatkowania usług nabywanych od Spółki B. oraz niezależnych podmiotów trzecich w Polsce zaznaczyć należy, że Spółka A. posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i jednocześnie, jak ustaliłem, nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Nabywają Państwo od Spółki B. w ramach Umów usługi: wytwarzania i dostawy Produktów oraz prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej, zgodnie ze specyfikacją przekazaną przez Spółkę A., a także wszelkie powiązane usługi dodatkowe, w tym usługi administracyjne i logistyczne. W ramach Umów Spółka A. przemieszcza środki produkcji (własne lub zakupione u zagranicznych kontrahentów) do magazynu w (…), której powierzchnią magazynową dysponuje Spółka B. w celu wykonania na nich usług przez Spółkę B. Przy czym, jak sami Państwo wskazaliście, Spółka A. nie ma prawa do decydowania o rozmieszczeniu towarów ani do zarządzania powierzchnią magazynową Spółki B. w (…), w której przechowywane są towary Spółki A. Spółka A. określa jedynie, jakie towary mają być przechowywane w ramach Umowy, natomiast sposób przechowywania oraz konkretne miejsce przechowywania towarów są ustalane wyłącznie przez B. (Spółkę B.). Jednocześnie Spółka A. nie dysponuje wyodrębnioną, na stałe przypisaną i przeznaczoną wyłącznie do jej użytku częścią powierzchni magazynowej. Przestrzeń magazynowa nie jest zatem określona w sposób pozwalający na jej jednoznaczną identyfikację jako dedykowaną wyłącznie Spółce A., a Spółka A. nie posiada nad nią faktycznej kontroli. Tym samym świadczone usługi logistyczne, o których mowa we wniosku, nie stanowią usług, do których znajdzie zastosowanie art. 28e ustawy. Do pozostałych usług, o których mowa we wniosku, świadczonych przez Spółkę B. na rzecz Spółki A. również nie znajdą zastosowania szczególne przypadki ustalania miejsca świadczenia. W związku z powyższym usługi świadczone przez Spółkę B. na rzecz Spółki A. są opodatkowane zgodnie z regułą ogólną wynikającą z art. 28b ustawy.

Ponadto w związku z procesem produkcyjnym i logistycznym, Spółka A. zawiera również umowy na transport towarów bezpośrednio z przewoźnikami, niezależnymi podmiotami trzecimi. Jednocześnie nie posiadają Państwo informacji w odnośnie przewoźników będących podmiotami zagranicznymi, którzy mają siedzibę gospodarczą poza terytorium Polski, o posiadaniu przez te podmioty stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz dodatkowo, że miejsce to uczestniczy w świadczeniu tych usług. Spółka A. dokonuje również zakupu usług transportu od podmiotów z siedzibą działalności gospodarczej w Polsce. Tym samym w przypadku nabywania usług transportu towarów od polskich podmiotów w Państwa sytuacji nie zachodzą przypadki określone w art. 28f ust. 1a ustawy, gdyż Spółka A. (jako nabywca usług transportowych) posiada siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i jednocześnie, jak ustaliłem, nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Odnośnie natomiast zagranicznych przewoźników, od których Spółka A. nabywa usługi transportu towarów w Polsce należy stwierdzić, że miejscem ich opodatkowania nie jest terytorium Polski. Żaden przepis polskiej ustawy o VAT nie wskazuje, że w opisanych we wniosku okolicznościach miejscem opodatkowania tych usług byłoby terytorium kraju. W związku z tym do określenia miejsca świadczenia usług wykonywanych przez zagranicznych przewoźników na rzecz Spółki A. w sytuacji, gdy nie mają siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce zastosowanie powinny mieć przepisy obowiązujące w kraju siedziby zagranicznych przewoźników. Tym samym świadczone przez zagraniczne podmioty usługi transportu towarów na rzecz Spółki A. nie są opodatkowane w Polsce.

W konsekwencji należy uznać, że nabywane przez Spółkę A.: usługi od Spółki B. w ramach Umów, usługi transportu towarów od polskich podmiotów, a także inne usługi, w tym np. doradztwa prawnego i podatkowego, stanowią usługi, do których ma zastosowanie art. 28b ustawy (tj. są to usługi, do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Zatem odnosząc się do wątpliwości  Zainteresowanych w analizowanej sprawie miejsce świadczenia ww. usług należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym ww. usługi nabywane przez Spółkę A. nie są opodatkowane na terytorium Polski stosownie do art. 28b ust. 2 ustawy, a są opodatkowane w kraju, w którym Spółka A. będąca usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. na terytorium Niemiec.

Zatem stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytań nr 2-4 jest prawidłowe.

Ponadto przedmiotem wątpliwości Zainteresowanych jest także ustalenie czy Spółka A. jest zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).

Mając na uwadze powyższe wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Ustawą z 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wszedł w życie od 1 lutego 2026 r.:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro Spółka A. z siedzibą w Niemczech nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, Spółka A. nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy wskazać, że Spółka A. jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

W konsekwencji stanowisko Zainteresowanych nr 5 uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego.

Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.