Interpretacja indywidualna z dnia 19 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-1.4012.169.2026.3.IZ

Interpretacja indywidualna

- stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego przy nabyciu lokalu jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lutego 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie prawa do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego przy nabyciu lokalu oraz opodatkowania usługi najmu lokalu na rzecz operatora hotelowego 23% stawką podatku VAT.

Uzupełnił go Pan pismem z 30 marca 2026 r. - w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca zamierza nabyć nowy lokal niemieszkalny (pokój hotelowy), stanowiący odrębną własność, położony w zorganizowanym obiekcie hotelowym „(…)”.

Lokal zostanie nabyty na podstawie faktury VAT z wykazaną stawką 23% i od momentu nabycia przeznaczony jest do wykorzystania w celach zarobkowych.

Wnioskodawca zamierza zawrzeć z operatorem hotelowym A. S.A. umowę najmu lokalu na czas oznaczony 10 lat, z możliwością dalszego trwania.

Na podstawie umowy:

• Wnioskodawca oddaje lokal w najem operatorowi,
• operator wykorzystuje lokal do świadczenia usług hotelowych we własnym imieniu,
• operator ponosi ryzyko gospodarcze i prowadzi całość działalności operacyjnej,
• Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie (czynsz), rozliczane miesięcznie, z gwarantowanym minimum 5% ceny netto lokalu rocznie.

Wnioskodawca nie prowadzi recepcji, sprzedaży noclegów, marketingu, obsługi gości ani windykacji - wszystkie te czynności wykonuje operator.

Z tytułu najmu Wnioskodawca wystawia (lub upoważnia operatora do wystawiania w jego imieniu) faktury VAT ze stawką 23%.

Umowa przewiduje możliwość tzw. pobytów właścicielskich w wymiarze maksymalnie 14-21 dni w roku:

• pobyty te są odpłatne,
• zapłata dokonywana jest realnie (przelew, karta lub gotówka),
• pobyty dokumentowane są paragonem lub fakturą,
• zapłata nie jest kompensowana z należnym czynszem.

Poza pobytami właścicielskimi lokal wykorzystywany jest wyłącznie w działalności hotelowej operatora.

Wnioskodawca aktualnie posiada jeden lokal. Przedmiotem niniejszego wniosku jest stan faktyczny dotyczący jednego lokalu.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego

Wnioskodawca nabył nowy lokal niemieszkalny (pokój hotelowy), stanowiący odrębną własność, położony w zorganizowanym obiekcie hotelowym „(…)”.

Lokal został nabyty na podstawie faktury VAT z wykazaną stawką 23% i od momentu nabycia przeznaczony jest do wykorzystania w celach zarobkowych.

Wnioskodawca zawarł z operatorem hotelowym A. S.A. umowę najmu lokalu na czas oznaczony 10 lat, z możliwością dalszego trwania.

Umowa przewiduje możliwość tzw. pobytów właścicielskich: pobyty te są odpłatne, zapłata dokonywana jest realnie (przelew, karta lub gotówka), pobyty dokumentowane są paragonem lub fakturą, zapłata nie jest kompensowana z należnym czynszem.

Wnioskodawca prowadzi nieprzerwanie od czerwca 2012 roku działalność gospodarczą. Aktualnie głównym zakresem prowadzonej działalności jest wynajem nieruchomości własnych i dzierżawionych oraz pośrednictwo w obrocie nieruchomościami.

Lokal niemieszkalny Wnioskodawca nabył poza prowadzoną działalnością gospodarczą, w związku z czym lokal nie będzie wykorzystywany w działalności ani nie będzie środkiem trwałym.

Wnioskodawca jest aktualnie czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Umowa najmu lokalu z A. S.A. jest podpisana przez Wnioskodawcę jako osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.

Wnioskodawca nie jest wspólnikiem ani osobą związaną z prowadzeniem spraw spółki A. S.A.

Wnioskodawca upoważnia operatora do wystawiana faktur w swoim imieniu na podstawie zapisu umowy najmu oraz stosownego upoważnienia w systemie KSeF. Umowa najmu z operatorem nie zawiera wyłączenia okresu pobytów właścicielskich i nie gwarantuje możliwości takiego pobytu w zakupionym przez Wnioskodawcę lokalu niemieszkalnym.

Wystawiana na rzecz Wnioskodawcy faktura będzie dokumentować usługę najmu lokalu niemieszkalnego.

Operator w ramach rozliczenia najmu wystawiał będzie na rzecz Wnioskodawcy tylko faktury.

Pytania w zakresie podatku od towarów i usług

1)Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego przy nabyciu lokalu?

2)Czy prawidłowe jest opodatkowanie usługi najmu lokalu na rzecz operatora hotelowego stawką VAT 23%?

Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług

1)Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia 100% VAT, gdyż lokal służy czynnościom opodatkowanym VAT, a pobyty właścicielskie mają charakter odpłatny i są właściwie dokumentowane.

2)Usługa świadczona przez Wnioskodawcę stanowi najem lokalu niemieszkalnego, a nie usługę zakwaterowania, wobec czego właściwa jest stawka VAT 23%.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie prawa do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego przy nabyciu lokalu - pytania nr 1, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”.

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

a)nabycia towarów i usług,

b)dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usług.

Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, a więc takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Przedstawiona zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.

Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:

Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy: transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W świetle art. 88 ust. 4 ustawy:

Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Z wniosku wynika, że nieprzerwanie od czerwca 2012 r. prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie wynajmu nieruchomości własnych i dzierżawionych oraz pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. Nabył Pan nowy lokal niemieszkalny (pokój hotelowy), stanowiący odrębną własność, położony w zorganizowanym obiekcie hotelowym „(…)”. Transakcja była udokumentowana fakturą z wykazaną 23% stawką podatku VAT. Lokal został przez Pana nabyty poza prowadzoną działalnością gospodarczą, w związku z czym nie będzie wykorzystywany w działalności ani nie będzie środkiem trwałym. Lokal przeznaczony jest do wykorzystania w celach zarobkowych. Jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej zawarł Pan z operatorem hotelowym umowę najmu lokalu na czas oznaczony 10 lat, z możliwością dalszego trwania. Na podstawie umowy oddaje Pan lokal w najem operatorowi a operator wykorzystuje lokal do świadczenia usług hotelowych we własnym imieniu.‒ Operator ponosi ryzyko gospodarcze i prowadzi całość działalności operacyjnej. Operator prowadzi recepcje, sprzedaż noclegów, marketing, obsługę gości oraz windykację. Pan otrzymuje wynagrodzenie (czynsz), rozliczane miesięcznie, z gwarantowanym minimum 5% ceny netto lokalu rocznie. Z tytułu najmu wystawia Pan lub upoważnia operatora do wystawiana faktur w Pana imieniu na podstawie zapisu umowy najmu oraz stosownego upoważnienia w systemie KSeF, faktury VAT ze stawką 23%.

Umowa przewiduje możliwość tzw. pobytów właścicielskich w wymiarze maksymalnie 14-21 dni w roku. Umowa zawarta z operatorem nie zawiera wyłączenia okresu pobytów właścicielskich i nie gwarantuje możliwości takiego pobytu w zakupionym przez Pana lokalu niemieszkalnym. Pobyty te będą odpłatne i dokumentowane wystawianą na Pana rzecz fakturą. Zapłata dokonywana jest realnie (przelew, karta lub gotówka) i nie jest kompensowana z należnym czynszem. Poza pobytami właścicielskimi lokal wykorzystywany jest wyłącznie w działalności hotelowej operatora.

Pana wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia 100% podatku VAT naliczonego przy nabyciu opisanego we wniosku lokalu.

Z wyżej powołanego art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go - dla tej czynności - za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej a następnie, czy towary i usługi są nabyte w celu wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:

• po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
• po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Jednocześnie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ugruntowało się stanowisko, że czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. W orzeczeniu z 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 W. N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financiën uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności gospodarczej. W innym wyroku z 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94 Renate Enkler przeciwko Finanzamt Hamburg stwierdzono, że wynajem majątku rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy zaklasyfikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 VI Dyrektywy.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla uznania, że świadczenie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę i odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi zostaje wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Wypłacający wynagrodzenie otrzymuje w zamian świadczenie przynoszące mu korzyść.

W tym miejscu wskazać należy, że na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Z powyższych przepisów wynika, że umowa najmu jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Wobec tego umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i pobierania pożytków, w związku z czym stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie przedmiotu najmu przez najemcę.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku VAT usługa najmu stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Trzeba tu zaznaczyć, że w podatku VAT nie występuje pojęcie „najmu prywatnego” i „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle przepisów ustawy działalnością gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność tę zarejestrował, czy nie i niezależnie od tego, czy przedmiot najmu stanowi w jego działalności środek trwały.

Odnosząc wyżej wskazane przepisy do przedstawionych we wniosku okoliczności stwierdzić należy, że wieloletnia (okres 10 lat, z możliwością przedłużenia) umowa najmu wskazuje na wykorzystywanie przez Pana nabytego lokalu niemieszkalnego w sposób ciągły do celów zarobkowych - uzyskiwane przez Pana korzyści w postaci umówionego czynszu z gwarantowanym minimum 5% ceny netto lokalu rocznie - będzie miała charakter stały. Wykorzystywanie nieruchomości do świadczenia usługi najmu wypełnia zatem określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej a Pan w związku z tą czynnością działa jak podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

Podkreślić trzeba, że w momencie zawarcie umowy najmu z operatorem lokal stracił charakter majątku prywatnego. Taki sposób wykorzystywania przez Pana posiadanego lokalu powoduje, że nie jest on wykorzystywany na cele prywatne cele, ale wykorzystywany w celach zarobkowych, co zresztą sam Pan wskazał w opisie sprawy.

Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że zawarcie przez Pan umowy najmu z operatorem, zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dokonane jest przez Pana jako podatnika podatku VAT w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślić należy, że posiadany przez Pana lokal, w związku z oddaniem go w najem, nie będzie wykorzystywany na zaspokojenie Pana potrzeb osobistych.

W konsekwencji, zawarta przez Pana umowa najmu lokalu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy.

Należy zauważyć, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT może korzystać ze zwolnienia od tego podatku, albo może być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT.

Obowiązując przepisy dotyczące podatku od towarów i usług nie przewidują zwolnienia od podatku dla usług wynajmu lokali niemieszkalnych.

Biorąc zatem pod uwagę, że z tytułu świadczenia usług najmu lokalu na rzecz operatora działa Pan w charakterze podatnika podatku VAT, jest Pan w posiadaniu faktury dokumentującej nabycie lokalu niemieszkalnego z wykazaną kwotą podatku VAT, świadczona przez Pana usługa wynajmu tego lokalu na rzecz operatora hotelowego nie korzysta ze zwolnienia od podatku, a więc nabyty lokal wykorzystywany jest do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Odpłatne korzystanie przez Pana z pobytów właścicielskich nie jest kompensowane z kwotą należnego Panu czynszu. Stwierdzić należy, że w sprawie spełnione są warunki określone w art. 86 ust. 1 ustawy dające prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia opisanego we wniosku lokalu.

Tym samym Pana stanowisko w zakresie prawa odliczenia 100% VAT z tytułu nabycia lokalu niemieszkalnego uznaję za prawidłowe.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług w zakresie pytania nr 1 przedstawionego we wniosku dotyczącego prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia lokalu.

W zakresie pytania nr 2 przedstawionego we wniosku dotyczącego zastosowania 23% stawki podatku VAT dla usługi najmu lokalu na rzez operatora hotelowego wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

W zakresie pytania nr 3 przedstawionego we wniosku dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii opodatkowania 23% stawką podatku dostawy lokalu niemieszkalnego.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywa się ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.