Interpretacja indywidualna z dnia 25 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.347.2026.2.AKU

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pan pismem z 20 maja 2026 r. (data wpływu 20 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni jest w związku małżeńskim z ustrojem wspólności ustawowej. Wraz z mężem do września 2025 r. byli rezydentami podatkowymi Wielkiej Brytanii, bowiem to tam założyli rodzinę, posiadali majątek oraz centrum interesów życiowych. Tam również urodziła się ich jedyna córka.

Wnioskodawczyni wraz z mężem zakupili w dniu 25 listopada 2021 r. dom na terytorium Wielkiej Brytanii, który wszedł w skład ich majątku wspólnego. W dniu 29 sierpnia 2025 r. nastąpiło zbycie ww. nieruchomości również z uwzględnieniem wspólności majątkowej. W Wielkiej Brytanii nie został zapłacony podatek z uwagi na obowiązujące przepisy. Środki ze sprzedaży nieruchomości zostały przelane w całości na konto walutowe męża Wnioskodawczyni i umieszczone na lokacie. Dopiero po dokonaniu sprzedaży oboje powrócili na stałe do Polski, tu podjęli pracę i zaczęli opłacać podatki.

Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą w Polsce, ale została zamknięta przed wyjazdem do Wielkiej Brytanii w 2018 r. Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej w Wielkiej Brytanii.

Zmiana rezydencji podatkowej została zgłoszona przez męża Wnioskodawczyni już w dniu 16 lipca 2025 r. ze względu na procedury związane z mieniem przesiedleńczym, mającym miejsce pod koniec sierpnia. Mąż Wnioskodawczyni powziął bowiem informację, że warunek zwolnienia celnego związany z „przesiedleniem” nie jest spełniony w przypadku, gdy w oparciu o okoliczności sprawy można uznać, że osoba ubiegająca się o zwolnienie miała w tym samym czasie więcej niż jedno miejsce zamieszkania, tzn. nowe w Polsce i dotychczasowe w państwie trzecim. Przesiedlenie nie może stanowić czynności pozornej, bowiem zwolnienie z należności celnych przywozowych może mieć miejsce jedynie wówczas, jeżeli osoba przesiedlająca się dokonała fizycznego aktu przeniesienia z państwa trzeciego do Polski, czyli ma miejsce zamieszkania w Polsce i tu użytkuje w życiu codziennym sprowadzone przez siebie towary. Wobec powyższego, Wnioskodawczyni zmieniła rezydencję podatkową dopiero we wrześniu 2025 r., kiedy to nastąpiła fizyczna przeprowadzka małżonków do Polski.

Wnioskodawczyni ma obywatelstwo polskie i mieszkała w Wielkiej Brytanii przez okres 7 lat do momentu wspólnej przeprowadzki do Polski we wrześniu 2025 r. i w tym czasie osiągała dochody z tytułu umowy o pracę. Podróże do Polski odbywała średnio raz w roku w celach wypoczynkowych lub odwiedzenia rodziny. Przeprowadzka na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ma charakter stały i definitywny. W skład majątku Wnioskodawczyni wchodzi mieszkanie w X.

W Wielkiej Brytanii istniało wspólne zobowiązanie finansowe małżonków w postaci kredytu hipotecznego na dom, który został spłacony w całości w momencie sprzedaży nieruchomości.

Wnioskodawczyni wraz z mężem mają jedno dziecko w wieku 3 lat, które aktualnie nie chodzi do przedszkola. W Wielkiej Brytanii zostało zapisane do żłobka od września, jednak zrezygnowano z niego ze względu na przeprowadzkę. Siostra Wnioskodawczyni wciąż mieszka w Wielkiej Brytanii, a reszta rodziny na stałe w Polsce.

Powodem podjęcia decyzji o sprzedaży nieruchomości znajdującej się na terytorium Wielkiej Brytanii i ostatecznej przeprowadzki do Polski były przyczyny rodzinne. Ostateczna decyzja co do wyprowadzki zapadła w momencie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Aktualnym miejscem zamieszkania Wnioskodawczyni oraz Jej męża jest dom rodziców w Polsce. W przyszłości planują wybudować w Polsce dom.

Wnioskodawczyni wraz z mężem są obecnie polskimi rezydentami podatkowymi posiadającymi miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oboje są obywatelami polskimi i są zameldowani według prawa polskiego w miejscu obecnego stałego zamieszkania podanego we wniosku. W 2018 r. wyjechali do Wielkiej Brytanii, gdzie oboje podjęli pracę. W 2021 r. Wnioskodawczyni wspólnie z małżonkiem nabyli dom położony w Y (Wielka Brytania). Nabycie domu zostało sfinansowane ze środków własnych oraz kredytem, który został zaciągnięty wspólnie przez Wnioskodawczynię i Jej męża.

W momencie nabycia domu położonego w Wielkiej Brytanii w listopadzie 2021 r. przez Wnioskodawczynię oraz Jej męża ustalona została współwłasność łączna nieruchomości. Współwłasność łączna nie ma (w przeciwieństwie do współwłasności w częściach ułamkowych) udziałów, którymi poszczególni współwłaściciele mogą autonomicznie dysponować. Każdemu ze współwłaścicieli przysługuje więc nieruchomość w całości. Wedle Land Registry for England and Wales (pol. Rejestr Gruntów Anglii i Walii) współwłasność łączna (joint tenancy) oznacza, że wszyscy współwłaściciele mają prawo do całej nieruchomości, nie ma udziałów w nieruchomości, więc nie można przy tym typie współwłasności swojej części zostawić komuś w spadku, zapisać w testamencie lub sprzedać, ponieważ się jej nie posiada.

W sierpniu 2025 r., czyli w momencie odpłatnego zbycia nieruchomości położonej w Wielkiej Brytanii Wnioskodawczyni nie uzyskała w Polsce dochodu ze źródeł o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W Wielkiej Brytanii nie istnieje obowiązek meldunkowy. W Anglii potwierdzeniem adresu zamieszkania są rachunki i korespondencja przychodząca pod wskazany przez daną osobę adres. Wnioskodawczyni oraz Jej mąż zamieszkiwali przedmiotową nieruchomość do momentu sprzedaży, tj. do sierpnia 2025 r. Współwłasnością łączną dom objęty był od samego początku. Zgodnie z przepisami obowiązującym w Wielkiej Brytanii, sprzedaż nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od zysków kapitałowych. Jednak zwolniona z podatku jest sprzedaż nieruchomości, która: jest głównym miejscem zamieszkania podatnika, kupiona jest w celach mieszkaniowych, a nie w celu odniesienia zysku, nie jest wykorzystywana w innych celach aniżeli mieszkaniowe dla podatnika i jego rodziny.

Z uwagi na spełnienie powyższych kryteriów, sprzedaż nieruchomości nabytej przez Wnioskodawczynię i Jej męża jest zwolniona z opodatkowania na terytorium Wielkiej Brytanii.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni doprecyzowała opis stanu faktycznego.

Data przeniesienia centrum interesów osobistych i gospodarczych do Polski:

·dokładna data przeniesienia centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych) do Rzeczypospolitej Polskiej to 31 sierpnia 2025 r. Od tej daty centrum interesów osobistych i gospodarczych znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W momencie uzyskania przychodu ze sprzedaży domu położonego w Wielkiej Brytanii:

·Wnioskodawczyni nie posiadała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych ani gospodarczych (ośrodka interesów życiowych),

·jak również nie przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, w którym uzyskała przychód ze sprzedaży domu.

W okresie pobytu na terytorium Wielkiej Brytanii, tj. od 2018 r. do września 2025 r., Wnioskodawczyni nie uzyskiwała żadnych dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pytanie

Czy dochód, który Wnioskodawczyni otrzymała z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości mieszkalnej położonej na terytorium Wielkiej Brytanii, będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni odpowiedź na postawione pytanie powinna brzmieć następująco:

Dochód, który Wnioskodawczyni uzyskała w sierpniu 2025 r. z tytułu zbycia nieruchomości położonej na terytorium Wielkiej Brytanii nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mimo że przychód ze sprzedaży nieruchomości i praw do nieruchomości wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w tym zakresie, jest zdarzeniem, które wywołuje skutki w podatku dochodowym.

Uzasadnienie

Swoje stanowisko Wnioskodawczyni opiera na tym, że jeżeli na dochód uzyskany z tego samego tytułu, przez tego samego podatnika, w tym samym okresie mogą być nałożone takie same lub podobne podatki przez dwa państwa, czyli występuje tzw. podwójne opodatkowanie, to aby temu zapobiec, państwa zawierają dwustronne umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zasady zawarte w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania rozstrzygają, w jaki sposób należy opodatkować dochód, który osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym państwie, osiąga w drugim umawiającym się państwie.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, umowy międzynarodowe, po ratyfikacji i ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw stają się powszechnie obowiązującymi źródłami prawa. Stąd też umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska, stosowane są bezpośrednio w celu rozstrzygnięcia, w jaki sposób należy opodatkować dochody zagraniczne.

Tak więc, w przedstawionym przez Wnioskodawczynię stanie faktycznym, będzie miała zastosowanie Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej podpisana w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych.

Stosownie do treści art. 13 ust. 1 Konwencji, zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie (w niniejszym przypadku w Polsce), z przeniesienia własności majątku nieruchomego w rozumieniu artykułu 6 Konwencji i położonego w drugim Umawiającym się Państwie (w niniejszym przypadku w Wielkiej Brytanii), mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie (w niniejszym przypadku w Wielkiej Brytanii). W świetle brzmienia tego przepisu to Wielka Brytania ma prawo opodatkować dochód, o którym mowa w niniejszym wniosku, ale równocześnie, z uwagi na aktualną rezydencję podatkową Wnioskodawczyni, dochód ten może być również opodatkowany w Polsce.

W takiej sytuacji zastosowanie mają szczególne reguły kolizyjne, których celem jest zapobieżenie podwójnemu opodatkowaniu. Taka reguła w postaci metody unikania podwójnego opodatkowania zamieszczona jest w art. 22 ust. 2 lit. a Konwencji – jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej osiąga dochód lub posiada majątek, który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany w Wielkiej Brytanii, wówczas Rzeczpospolita Polska zwolni – z uwzględnieniem postanowień litery b) Umowy – taki dochód lub majątek od opodatkowania.

Powyższy przepis przewiduje, tzw. metodę wyłączenia. Oznacza to, że dochód ze zbycia nieruchomości położonej w Wielkiej Brytanii, który może być w Wielkiej Brytanii opodatkowany zgodnie z wewnętrznym prawem podatkowym tego państwa – w Polsce będzie zwolniony od opodatkowania.

Jednocześnie, dochód uzyskany przez Wnioskodawczynię ze zbycia nieruchomości położonej w Wielkiej Brytanii, w Polsce nie będzie podlegał wykazaniu w zeznaniu podatkowym oraz Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do złożenia takiego zeznania.

Podsumowanie

Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony stan faktyczny, zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z aktualnym brzmieniem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Art. 3 ust. 1 ww. ustawy – osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Art. 30e ust. 1 ww. ustawy – od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Art. 4a ww. ustawy – przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

W konsekwencji (w związku z brzmieniem art. 4a ww. ustawy), do przedstawionego stanu faktycznego nie będzie miał zastosowania art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz art. 22 ust. 2 lit. a) Konwencji zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej: jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji podlega opodatkowaniu w Zjednoczonym Królestwie, Polska zwolni taki dochód z opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień punktu b) niniejszego ustępu.

Podkreślenia wymaga fakt, że Wnioskodawczyni zmieniła rezydencję podatkową z Wielkiej Brytanii na Polskę już po dokonaniu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości i przeprowadzce na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wobec powyższego, Wnioskodawczyni stwierdza, że uzyskany przez Nią dochód ze sprzedaży nieruchomości nie będzie opodatkowany w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:

Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, stanowi źródło przychodu podlegające opodatkowaniu. Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jak stanowi art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

W myśl art. 3 ust. 2a ww. ustawy:

Stosownie do art. 3 ust. 2b pkt 4 ww. ustawy:

W myśl art. 4a ww. ustawy:

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” wynikająca z ww. umów odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Przepis art. 3 ust. 1a wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem stosownych postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z wniosku i jego uzupełnienia wynika, że Wnioskodawczyni do 31 sierpnia 2025 r. miała miejsce zamieszkania w Wielkiej Brytanii. Wnioskodawczyni wraz z mężem zakupili w dniu 25 listopada 2021 r. dom na terytorium Wielkiej Brytanii, który wszedł w skład ich majątku wspólnego. W dniu 29 sierpnia 2025 r. Wnioskodawczyni odpłatnie zbyła ww. nieruchomość z uwzględnieniem wspólności majątkowej. Od września 2025 r. centrum interesów osobistych i gospodarczych Wnioskodawczyni znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zatem, w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zysków majątkowych, podpisana w Londynie dnia 20 lipca 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250, poz. 1840), zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r., podpisaną w Paryżu dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369).

Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. Konwencji:

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. Konwencji:

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD, której głównym celem jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym Konwencja zawarta między Polską i Wielką Brytanią.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Zgodnie z art. 6 ust. 1-2 ww. Konwencji:

Należy wyjaśnić, że użycie w tym przepisie słowa „może być opodatkowany” oznacza, że przychody, o których w nim mowa są opodatkowane w kraju miejsca położenia nieruchomości zawsze, o ile prawo podatkowe tego państwa przewiduje opodatkowanie takiego dochodu. Sformułowanie, że dochód ten „może” być opodatkowany nie zezwala na dowolne wybranie państwa, w którym dochód ten ma zostać opodatkowany. Przepis ten oznacza, że dochód taki oprócz tego, że podlega opodatkowaniu w państwie, w którym osoba osiągająca ten dochód ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, to podlega również opodatkowaniu w tym państwie, w którym położony jest dany majątek, zgodnie z prawem tego państwa.

Jak stanowi art. 13 ust. 1 ww. Konwencji:

Przy czym sformułowanie: „zyski z przeniesienia własności majątku mogą być opodatkowane w drugim państwie” oznacza, że drugie państwo (w rozpatrywanym przypadku Państwo, w którym położona jest zbywana nieruchomość) ma prawo opodatkować taki dochód, jeżeli na podstawie przepisów tego państwa dochód ze sprzedaży nieruchomości podlega w tym państwie opodatkowaniu. Sformułowanie to oznacza zatem brak wyłączności do opodatkowania tego dochodu przez Państwo, w którym podatnik ma miejsce zamieszkania.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od zysków majątkowych, stwierdzam, że do momentu przeniesienia ośrodka interesów życiowych i gospodarczych do Polski, tj. do 31 sierpnia 2025 r., Wnioskodawczyni podlegała w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlegała obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium Polski. Dopiero od momentu przeniesienia centrum interesów życiowych i gospodarczych do Polski (czyli od września 2025 r.) Wnioskodawczyni, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów z uwzględnieniem Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zatem, ponieważ Wnioskodawczyni dokonała odpłatnego zbycia nieruchomości położonej na terytorium Wielkiej Brytanii w dniu 29 sierpnia 2025 r., tj. w momencie posiadania miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Wielkiej Brytanii, nie jest zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w Polsce z tytułu sprzedaży ww. nieruchomości, gdyż nie stanowi ona źródła przychodu położonego na terytorium Polski i nie mają do niej zastosowania przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W omawianej sprawie uznałem stanowisko Wnioskodawczyni za nieprawidłowe, ponieważ wskazała w nim, że do przedstawionego stanu faktycznego będzie miał zastosowanie art. 22 ust. 2 lit. a) Konwencji zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, i w konsekwencji, uzyskany przez Nią dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości będzie w Polsce zwolniony z opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Jednakże – jak to już wcześniej wyjaśniono – wobec braku przychodu podlegającego opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w Wielkiej Brytanii – nie jest możliwe zastosowanie zwolnienia takiego dochodu od podatku na podstawie przepisu art. 22 ust. 2 lit. a) ww. Konwencji.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście przedstawionego pytania, które wyznacza zakres wniosku, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu sprawy, które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.

Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.

Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (np. Pani męża).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.