Interpretacja indywidualna z dnia 21 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.186.2026.2.RM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 marca 2026 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 27 kwietnia 2026 r. (wpływ 4 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

(…) LTD (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką, która posiada siedzibę oraz miejsce zarządu na terytorium Wielkiej Brytanii. Spółka jest zarejestrowana dla celów VAT w Wielkiej Brytanii. Wnioskodawca jest zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT czynny.

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest dystrybucja towarów (…). W celu zarządzania towarami i przyspieszenia czasu realizacji zamówień, Spółka magazynuje towary w Polsce.

Magazyn jest wynajmowany i obsługiwany przez polskiego usługodawcę (dalej: „Usługodawca”) który wykorzystuje go zarówno do swojej własnej działalności gospodarczej (w tym sprzedaży klientom zewnętrznym), jak i do świadczenia usług magazynowych oraz logistycznych na rzecz Spółki. Usługodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.

Zarówno Spółka, jak i Usługodawca wchodzą w skład grupy (dalej: „Grupa”).

Zgodnie z umową zawartą pomiędzy Spółką a Usługodawcą, Usługodawca zobowiązuje się do wynajmu i utrzymania obiektu magazynowego w Polsce oraz do świadczenia kompleksowych usług magazynowych i logistycznych na rzecz Spółki, obejmujących m.in. odbiór, kontrolę i przechowywanie towarów, kompletację, pakowanie i wysyłkę, organizację transportu oraz przygotowanie dokumentów handlowych i związanych z handlem międzynarodowym. Spółka nabywa od Usługodawcy usługi magazynowe oraz transportowe, lecz nie wynajmuje, podnajmuje ani w inny sposób nie posiada nieruchomości ani podobnych praw związanych z magazynem.

Towary przechowywane w polskim magazynie są przede wszystkim wykorzystywane na potrzeby zaopatrzenia rynków polskich i wschodnioeuropejskich, w tym w szczególności Polski, krajów bałtyckich, Ukrainy, Rumunii oraz Bułgarii. W ramach Grupy Spółka zawarła umowy dystrybucyjne z różnymi podmiotami Grupy, mającymi siedziby w różnych krajach. W tych relacjach Spółka działa jako główny dystrybutor, a podmioty z Grupy kupują towary od Spółki i następnie odsprzedają je swoim klientom (funkcjonują oni jako dystrybutorzy o ograniczonym ryzyku). Dystrybutorzy o ograniczonym ryzyku zazwyczaj kupują od Spółki towary dopiero po uzyskaniu zamówienia od klientów na konkretne produkty.

W związku z modelem dystrybucji Spółka dokonuje/będzie dokonywać wewnątrzwspólnotowych nabyć oraz zakupów krajowych w Polsce, a także importu z państw trzecich. Po stronie sprzedaży Spółka realizuje dostawy wewnątrzwspólnotowe, eksport do państw trzecich oraz dostawy krajowe, które są/będą skierowane wyłącznie do innych podmiotów należących do Grupy.

Spółka nie posiada/nie będzie posiadać oddziału, biura ani nieruchomości na wynajem w Polsce. Nie posiada/nie będzie posiadać ani nie wynajmuje/nie będzie wynajmować żadnej infrastruktury technicznej (np. budynków magazynowych, regałów czy wózków widłowych) w Polsce. Wszystkie funkcje magazynowe i logistyczne w Polsce są/będą realizowane przez Usługodawcę przy użyciu jego własnego personelu i zasobów technicznych. Spółka jest właścicielem zapasów przechowywanych w magazynie, ale nie posiada/nie będzie posiadać żadnych praw do obiektów magazynowych ani ich wyposażenia.

Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce, ani nie deleguje pracowników do pracy na terenie Polski. Wszystkie operacyjne działania w magazynie są wykonywane przez pracowników Usługodawcy, którzy są wyłącznie podporządkowani i zarządzani przez Usługodawcę. Spółka nie wydaje poleceń tym pracownikom ani nie sprawuje nad nimi kontroli; określa jedynie zakres usług na poziomie umowy. Spółka nie posiada lokalnego menedżera ani innej osoby w Polsce odpowiedzialnej za podejmowanie istotnych decyzji biznesowych w jej imieniu. Zarządzanie, sprzedaż wewnątrzgrupowa, zakupy, gospodarka magazynowa oraz negocjacje kontraktów z dostawcami są realizowane wyłącznie z Wielkiej Brytanii przez personel Spółki, z których większość ma obowiązki obejmujące region Europa, Bliski Wschód i Afryka (tzw. EMEA) (łącznie z Polską).

Dotychczas personel Spółki nie podróżował do Polski w celach biznesowych. W przyszłości takie sytuacje nie są planowane, ale nie można ich całkowicie wykluczyć.

Dostęp personelu Spółki do polskiego magazynu i biura jest ograniczony. Pracownicy Spółki mogą odwiedzać te obiekty jedynie za zgodą Usługodawcy i nie mają niezależnego dostępu (tj. nie posiadają kluczy czy kart dostępu). Spółka nie może/nie będzie mogła samodzielnie zarządzać ani podejmować decyzji dotyczących ww. infrastruktury, w szczególności w zakresie inwestycji, konserwacji, układu czy sposobu użytkowania lokali.

Jeden z pracowników Usługodawcy posiada pełnomocnictwo udzielone przez Spółkę. Pełnomocnictwo to upoważnia go do działania w imieniu Spółki na terenie Polski w zakresie transportu, spraw celnych oraz zgodności z regulacjami handlu międzynarodowego, m.in. przestrzegania przepisów krajowych i międzynarodowych regulujących import i eksport towarów, w tym zawierania i realizacji umów dotyczących tego zakresu oraz reprezentowania Spółki przed odpowiednimi organami. W praktyce pełnomocnictwo jest wykorzystywane wyłącznie do wykonywania czynności niezbędnych do realizacji magazynowego i logistycznego modelu działalności, w szczególności formalności celnych i transportowych oraz podpisywania związanej dokumentacji handlowej (np. faktur handlowych, specyfikacji dostaw). Pełnomocnictwo nie jest/nie będzie wykorzystywane do negocjowania lub zawierania umów sprzedaży z klientami ani podejmowania szerzej zakrojonych decyzji handlowych w imieniu Spółki.

Uzupełnienie wniosku:

1.Od kiedy Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik oraz w związku z wykonywaniem jakich czynności Spółka dokonała tej rejestracji?

Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT od (...) r.

Rejestracja dla celów VAT miała związek z umowami dystrybucyjnymi z podmiotami z Grupy. Spółka nabywa towary lokalnie i wewnątrzwspólnotowo, może również importować towary z krajów spoza UE. W dalszej kolejności realizowana jest sprzedaż krajowa towarów, wewnątrzwspólnotowe dostawy oraz eksport towarów na rzecz Spółek z Grupy.

2.W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalności gospodarcza Wnioskodawcy w kraju siedziby działalności gospodarczej?

Spółka jest brytyjskim dystrybutorem produktów (…). Spółka prowadzi działalność gospodarczą za pośrednictwem licznych magazynów i biur zlokalizowanych w Wielkiej Brytanii. Co do zasady, każda lokalizacja pełni rolę regionalnego centrum handlowego, w którym obecni są przedstawiciele handlowi.

Oprócz funkcji sprzedażowych, Spółka posiada dwa główne ośrodki działalności w Wielkiej Brytanii, które wspierają jej działalność zarówno na rynku lokalnym, jak i na rzecz wszystkich podmiotów powiązanych w regionie Europa, Bliski Wschód i Afryka (tzw. EMEA).

Centralny zarząd i biuro Spółki znajdują się w (...) w Wielkiej Brytanii. Zlokalizowane są tam następujące funkcje biznesowe Spółki:

• Zespół ds. księgowości i finansów,
• Zespół ds. transportu międzynarodowego świadczący wsparcie z zakresu rozwiązań logistycznych,
• Zespół ds. zaopatrzenia i zakupów odpowiedzialny za negocjowanie kontraktów i składanie zamówień na materiały nabywane przez Spółkę,
• Zespoły marketingu, HR oraz IT.

Spółka posiada także biuro w (...) w Wielkiej Brytanii, gdzie znajdują się zespoły odpowiedzialne za należności i zobowiązania księgowe.

Według danych ze sprawozdania finansowego za (…) r., łącznie w Spółce w Wielkiej Brytanii pracowało (...) osób.

3.Czy posiadają/będą Państwo posiadali bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi/rzeczowymi Usługodawcy wykorzystywanymi do świadczenia usług na rzecz Spółki - jeśli tak, proszę wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała, w jaki sposób będzie realizowana oraz czy będzie porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem technicznym/rzeczowym?

Spółka nie posiada, ani nie będzie posiadać bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi Usługodawcy wykorzystywanymi do świadczenia usług na rzecz Spółki.

Pytania

1)Czy Spółka prawidłowo przyjmuje, że nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT?

2)W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT, czy Spółka prawidłowo przyjmuje, że nie jest/nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy,

1. Mając na uwadze opisany we wniosku model biznesowy, Spółka stoi na stanowisku, że nie posiada /nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT.

2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. uznania, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski na gruncie przepisów o podatku VAT, Spółka stoi na stanowisku, że nie jest/nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Ad 1

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie zostało zdefiniowane w przepisach polskiej ustawy o VAT ani w przepisach wykonawczych do ustawy. Jego definicja znajduje się w Rozporządzeniu, które nie wymaga implementacji do krajowego systemu, mając charakter wiążący i podlegając bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich UE.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia – które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. pasywne stałe miejsce prowadzenia działalności).

Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje (tzw. aktywne stałe miejsce prowadzenia działalności).

Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 3 Rozporządzenia, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT w danym kraju sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym kraju.

Powyższa definicja została wprowadzona jako odzwierciedlenie wydawanych w przeszłości przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) orzeczeń w sprawach odnoszących się do kwestii identyfikacji stałego miejsca działalności dla potrzeb VAT.

W wyroku TSUE wydanym 16 października 2014 r. w sprawie o sygn. C-605/12 (Welmory Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) Trybunał podkreślił, że aby spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności „(…) powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych przez spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (...).”

Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:

• C-73/06, Planzer Luxembourg Sari przeciwko Bundeszentralamt fur Steuern,
• C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
• C-260/95, Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,
• C-390/96, Lease Plan Luxembourg SA.

Ponadto, w rozstrzygnięciu TSUE z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie spółki ARO Lease BV (sygn. C-190/95), Trybunał wskazał wprost, iż podatnik, który nie posiada w państwie członkowskim ani własnego personelu, ani struktury organizacyjnej, która cechuje się wystarczającym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogłyby być zawierane umowy i podejmowane decyzje w zakresie zarządzania, nie może posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności w tym państwie.

Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, iż 14 listopada 2019 r. wydana została opinia Rzecznika Generalnego w sprawie o sygn. C-547/18 Dong Yang, dotycząca istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa zagranicznego w Polsce. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na główne tezy płynące z przedmiotowej opinii:

• „przeciwko przyjęciu, że infrastruktura jednego podatnika (tj. jego siedziba) może jednocześnie stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej innego podatnika, przemawia również brzmienie art. 44 dyrektywy VAT w związku z art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego” (pkt 38);
• „(...) odrębna osoba prawna nie może być jednocześnie stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej innej osoby prawnej” (pkt 43);
• „Do innego wniosku można by jednak dojść, gdyby określone stosunki umowne (tutaj stosunki między LG Korea i Dong Yang) stanowiły nadużycie” (pkt 47).
• Niemniej jednak, „(...) w przypadku usług, które służą do wytworzenia materialnych produktów, nie istnieje żadne szczególne ryzyko nadużyć w zakresie przepisów dotyczących VAT. Tym samym zbędna staje się również odpowiedź na pytanie, czy Dong Yang powinna była w jakikolwiek sposób rozpoznać strukturę stanowiącą nadużycie ze strony LG Korea”. (pkt 56).

Wobec powyższego, Wnioskodawca pragnie podkreślić, że z przywołanej opinii wynika, iż (ze wskazanymi w opinii wyjątkami) jeden podmiot prawny, mający siedzibę na terytorium Polski, nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej innego podmiotu prawnego (mającego siedzibę w innym kraju).

Dalsze wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 7 kwietnia 2022 r. w sprawie o sygn. C-333/20 (Berlin Chemie). Sprawa dotyczyła spółki mającej siedzibę w Niemczech, która sprzedawała produkty farmaceutyczne do Rumunii i w związku z tym zawarła umowę na świadczenie usług ze spółką z Rumunii. W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:

• „Istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy zatem oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”
• „W niniejszej sprawie z okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że usługi reklamowe i marketingowe świadczone przez spółkę rumuńską na rzecz spółki niemieckiej miały przede wszystkim na celu lepsze informowanie w Rumunii przedsiębiorców z sektora ochrony zdrowia i konsumentów o produktach farmaceutycznych sprzedawanych przez ową spółkę niemiecką. Pracownicy spółki rumuńskiej ograniczali się do przyjmowania zamówień pochodzących od dziewięciu dystrybutorów hurtowych produktów leczniczych w Rumunii i przekazywania ich spółce niemieckiej, a także do przekazywania wystawianych przez nią faktur klientom w tym państwie członkowskim. Spółka ta nie uczestniczyła bezpośrednio w sprzedaży i w dostawie produktów leczniczych spółki niemieckiej ani nie zaciągała zobowiązań wobec podmiotów trzecich w imieniu tej ostatniej spółki.”
• „Tymczasem należy przede wszystkim odróżnić usługi świadczone przez spółkę rumuńską na rzecz spółki niemieckiej od towarów, które ta ostatnia sprzedaje i dostarcza w Rumunii. Chodzi o odrębne świadczenie usług i odrębną dostawę towarów, które podlegają różnym systemom VAT (zob. analogicznie wyrok z dnia 16 października 2014 r., Welmory, C 605/12).”
• „Następnie, jak wynika z orzecznictwa (…), stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika charakteryzuje wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, że owa struktura uprawniona jest do podejmowania decyzji.”
• „Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.”
• „Jeżeli rzeczone okoliczności faktyczne zostaną wykazane, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego, spółka niemiecka nie posiada w Rumunii stałego miejsca prowadzenia działalności, ponieważ nie ma w tym państwie członkowskim struktury pozwalającej jej na odbiór w tym państwie przez spółkę rumuńską usług i wykorzystywanie ich do celów prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży i dostawie produktów farmaceutycznych.”
• „Z powyższych rozważań wynika zatem, że usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji świadczone przez spółkę rumuńską są otrzymywane przez spółkę niemiecką, która wykorzystuje zaplecze personalne i techniczne znajdujące się w Niemczech w celu zawierania i wykonywania umów sprzedaży z dystrybutorami jej produktów farmaceutycznych w Rumunii.”
• „W świetle całości powyższych rozważań na trzy pytania prejudycjalne należy odpowiedzieć, iż art. 44 dyrektywy VAT i art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży.”

Dalsze wskazówki co do kwalifikacji przyjętego sposobu działalności jako powodującego powstanie stałego miejsca działalności gospodarczej na terenie innego kraju przedstawione zostały w wyroku TSUE wydanym 29 czerwca 2023 r. w sprawie Cabot Plastic Belgium, sygn. C-232/22. Sprawa dotyczyła spółki belgijskiej, która zawarła umowę o produkcję z materiałów powierzonych (toll manufacturing) z powiązanym podmiotem posiadającym siedzibę na terytorium Szwajcarii (zarejestrowanym dla celów VAT na terytorium Belgii). W analizowanym rozstrzygnięciu Trybunał wskazał m.in.:

• „Kwalifikacja jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (FE) nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego. Należy jej dokonać w świetle realiów gospodarczych i handlowych. Sam fakt, że firma ma filię w innym kraju, nie oznacza, że ma tam FE.”
• „Nie jest konieczne posiadanie własnych zasobów ludzkich i technicznych. Konieczne jest, aby podatnik mógł rozporządzać tymi środkami w taki sam sposób, jak gdyby były one jego własnymi - np. na podstawie umowy o pracę lub leasingu.”
• „Nawet jeśli podatnik świadczy usługi tylko na rzecz jednego klienta, należy uznać, że podatnik rozporządza swoimi zasobami na własne potrzeby. Inaczej jest w przypadku stwierdzenia, że na podstawie obowiązujących postanowień umownych usługobiorca rozporządza zasobami usługodawcy jak swoimi własnymi. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy usługobiorca ma stały i natychmiastowy dostęp do obiektów, tak jakby były jego własnymi. Istotne mogą tu być następujące czynniki: podmiot belgijski jest zobowiązany do używania sprzętu wyłącznie do wytwarzania produktów dla firmy szwajcarskiej oraz że stanowi to prawie cały obrót podmiotu belgijskiego.”
• „Jednak nawet w takich okolicznościach nie można stwierdzić, że obiekty podmiotu belgijskiego stają się obiektami firmy szwajcarskiej - spółka belgijska pozostaje odpowiedzialna za własne obiekty i świadczy te usługi na własne ryzyko.”
• „Należy odróżnić świadczenie usług produkcyjnych przez podmiot belgijski podmiotowi szwajcarskiemu od sprzedaży przez podmiot szwajcarski towarów pochodzących z tej produkcji.”
• „Jeśli chodzi o usługi produkcyjne: te same obiekty nie mogą być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbierania tych samych usług. W przedmiotowej sprawie trudno jest dokonać rozróżnienia między podmiotami belgijskimi świadczącymi usługi a obiektami otrzymującymi usługi.”
• „Dzięki dodatkowym usługom belgijska firma wspiera szwajcarski podmiot w prowadzeniu działalności polegającej na sprzedaży towarów na terenie Belgii.”
• „Należy jednak rozróżnić FE wynikające z zakupu usług od faktu prowadzenia działalności sprzedażowej.”

Podsumowując powyższe, tj. zarówno definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej płynącą z treści Rozporządzenia, jak również z wniosków z przytoczonego orzecznictwa TSUE, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej należy rozumieć jako miejsce, w odniesieniu, do którego:

1)występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz

2)istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również

3)działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.

Wymienione powyżej cechy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są również wskazywane przez polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1979/16, zgodnie z którym:

„(...) Z przywołanego zgodnie przez Strony orzecznictwa TSUE oraz Sądów krajowych (C-190/95 Aro Lease, C-168/84 Berkholz, C-260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl, C-452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14) wynika kilka uwag, jakie wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”, użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:

1)wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności, niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,

2)pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów, konkretna ocena co do występowania w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienia szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny - określone cechy zaaranżowanej działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować takie stałe miejsce, ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego miejsca wykluczyć,

3)orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych wyroków, sygn. C-168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad pracownikami wykonującymi usługę,

4)okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11 Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym, niż kraj siedziby) posiada miejsce stałej działalności, a w szczególności nie należy oceniać łącznie zasobów związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą.”

Jak zatem wynika z powyższego, gdy nie jest spełnione chociażby jedno z wyżej wymienionych kryteriów, nie można uznać, że działalność podmiotu na terytorium danego państwa członkowskiego powinna być rozpoznana jako posiadanie przez niego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

Powyższe rozumienie pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności zostało potwierdzone również w innych orzeczeniach polskich sądów administracyjnych, m.in:

• w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18;
• w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2025 r., sygn. I FSK 102/22;
• w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2025 r., sygn. I FSK 213/22;
• w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 761/19;
• w wyroku z Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2022 r., sygn. I FSK 968/20.

Stanowisko TSUE znajduje również potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. Organy podatkowe niejednokrotnie powoływały się na wskazane wcześniej kryteria, wypracowane przez orzecznictwo TSUE, które zostały następnie odzwierciedlone w przepisach Rozporządzenia.

Przykładowo m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 4 sierpnia 2023 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.214.2023.2.RST, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, że: „Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa”.

W szczególności, należy wskazać również interpretacje indywidualne: z dnia 19 maja 2022 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.92.2022.2.JO, z dnia 24 maja 2022 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.98.2022.2.JO, z dnia 24 lutego 2023 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.587.2022.2.JO, z dnia 1 lipca 2025 r., znak: 0114-KDIP1-2.4012.332.2025.1.RST otrzymane przez spółki z grupy Wnioskodawcy, które posiadają analogiczny model działalności w Polsce co Spółka. W interpretacjach tych organ podatkowy potwierdził brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ww. spółek w Polsce.

Dla przykładu, w interpretacji z 24 lutego 2023 r., Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej wskazał, że „Państwa Spółka nie zorganizowała/nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. (…). Zatem należy stwierdzić, że Państwa Spółka nie posiada/nie będzie posiadała zaplecza personalnego i technicznego na terytorium Polski, tym samym nie jest/nie będzie spełniona podstawowa przesłanka do uznania, że Państwa Spółka na terytorium Polski posiada/będzie posiadała stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”

Przekładając powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, w ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie spełnia/nie będzie spełniać przesłanek niezbędnych do potwierdzenia posiadania przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. Poniżej Wnioskodawca przedstawia argumenty odnoszące się do kryteriów oceny istnienia stałego miejsca prowadzania działalności:

1.Kryterium stałości prowadzonej działalności

Odnosząc się do kryterium stałości prowadzonej działalności, w pierwszej kolejności należy podkreślić, iż termin „stały” oznacza tyle co „trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny”. W konsekwencji, pojęcie stałości można rozumieć jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje konieczność zaangażowania określonego zaplecza personalnego, jak i technicznego, bezspornie przesądzającego o tym, że działalność nie jest tymczasowa.

Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest to, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej przez to miejsce. Struktura ta musi być wyposażona zatem w zdolność do samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń.

Wnioskodawca wskazuje, że działalność Spółki na terytorium Polski nie spełnia wymogu „stałości”. Obecność Spółki w Polsce ogranicza się wyłącznie do korzystania z usług świadczonych przez Usługodawcę. Przy tym należy podkreślić, że Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału czy biura, nie wynajmuje w Polsce nieruchomości, takich jak powierzchnie biurowe czy magazynowe, ani nie utrzymuje żadnych struktur technicznych. Wnioskodawca korzysta wyłącznie z infrastruktury i zasobów pracowniczych Usługodawcy.

W ocenie Wnioskodawcy, działalność logistyczna związana z magazynowaniem, będąca jedynie wspierającym elementem zasadniczej działalności Spółki, nie może stanowić wystarczającej podstawy do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.

W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy warunek stałości prowadzonej działalności gospodarczej, który należy rozpatrywać w kontekście zasobów technicznych i osobowych, nie jest spełniony.

2.Kryterium niezależności prowadzonej działalności

W opinii Wnioskodawcy nie można uznać, że realizowana przez niego działalność w Polsce jest prowadzona w sposób niezależny.

Na terytorium Polski nie funkcjonują osoby ani organy uprawnione do podejmowania decyzji dotyczących działalności Spółki w sposób wiążący. Spółka nie zatrudnia pracowników ani nie deleguje ich na terytorium Polski.

Usługodawca oraz jego pracownicy nie posiadają żadnych pełnomocnictw finansowych ani handlowych upoważniających do działania w imieniu Spółki.

Miejsce faktycznego zarządu Spółki znajduje się w Wielkiej Brytanii. Wszystkie decyzje strategiczne oraz biznesowe, takie jak zarządzanie gospodarką magazynową, negocjacje handlowe i zatwierdzanie umów, podejmowane są bezpośrednio w Wielkiej Brytanii. Z tych powodów Spółka, choć korzysta z usług magazynowania na terytorium Polski, samodzielnie zarządza wszystkimi istotnymi aspektami działalności ze swojego centrum zarządzania w Wielkiej Brytanii.

W związku z prowadzoną działalnością Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani nie deleguje pracowników na terytorium Polski. Usługi magazynowania są świadczone wyłącznie przez Usługodawcę i jego pracowników.

Ponadto Spółka nie posiada na terytorium Polski własnej infrastruktury ani zasobów technicznych i ludzkich, które pozwalałyby jej na zawieranie umów lub podejmowanie decyzji zarządczych z Polski.

Do kwestii wpływu samodzielności decyzyjnej na powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 czerwca 2021 r. o sygn. III SA/Wa 2074/20. Sąd zaznaczył, że „Trafnie również wskazuje Spółka, że kryterium co do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest też możliwość prowadzenia działalności w sposób niezależny, co oznacza, że takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym. Tymczasem DKIS twierdzi w uzasadnieniu skarżonej interpretacji, że bez znaczenia pozostaje okoliczność podejmowania decyzji o charakterze zarządczym z terytorium Belgii, skoro stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie można utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań. Zdaniem organu istotny jest fakt, że decyzje, które zapadają w kraju siedziby dotyczą w rzeczywistości działalności prowadzonej w Polsce w zakresie przetwarzania towarów i ich dystrybucji. Sąd nie podziela również w tym zakresie oceny organu, gdyż decyzje podejmowane w Belgii z oczywistych względów nie mogą kreować zdolności decyzyjnej po stronie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.”

Jak już Wnioskodawca wykazał powyżej, w omawianych okolicznościach nie ma podstaw do stwierdzenia, że tego rodzaju zdolność decyzyjna po jego stronie istnieje na terytorium Polski. Wobec powyższego, w ocenie Spółki, warunek niezależności prowadzonej działalności gospodarczej również nie jest spełniony.

3.Kryterium odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych

W opinii Wnioskodawcy, nie można również stwierdzić na podstawie przedstawionego opisu, że posiada on na terytorium Polski zaplecze techniczne i personalne niezbędne do prowadzenia działalności w Polsce.

W tym kontekście, w pierwszej kolejności trzeba jeszcze raz podkreślić, że Spółka nie dysponuje w Polsce jakimikolwiek własnymi zasobami technicznymi (przykładowo sprzętem), a także własnymi zasobami personalnymi (pracownikami) niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie ma także praw do żadnej nieruchomości zlokalizowanej w Polsce.

Ponadto, Wnioskodawca nie sprawuje również kontroli nad żadnym zapleczem technicznym lub personalnym (pracownikami) znajdującymi się na terytorium Polski – w szczególności zapleczem Usługodawcy. Należy bowiem podkreślić, że Usługodawca dla potrzeb realizacji opisywanych w niniejszym wniosku usług magazynowania angażuje swoich pracowników realizujących obowiązki pod bezpośrednim nadzorem Usługodawcy. Spółka nie może wydawać instrukcji pracownikom Usługodawcy co do sposobu wykonywania przez nich czynności, nie sprawuje również nad nimi żadnej kontroli. Wszelkie czynności wykonywane są ponadto na terenie działalności Usługodawcy, do którego Wnioskodawca nie ma dostępu.

Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że nabywane w Polsce przez Spółkę usługi nie mogą stanowić samodzielnej działalności i stanowią działania wspierające zasadniczą działalność gospodarczą Spółki prowadzoną w Wielkiej Brytanii. Ponadto, czynności te wykonywane są wyłącznie przy wykorzystaniu infrastruktury i pracowników Usługodawcy, a nie Spółki.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, nie dochodzi/nie dojdzie do spełnienia żadnej z przesłanek koniecznych do powstania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż:

• nie sposób uznać, że Spółka posiada stałe zaplecze personalne i techniczne w Polsce;
• nie jest spełniony warunek braku niezależności prowadzonej działalności gospodarczej;
• nabywanie usług magazynowania od Usługodawcy, wobec braku zaplecza technicznego i osobowego nie spełnia warunku do uznania wystarczającej „stałości” obecności Spółki na terytorium kraju, ponieważ działalność gospodarcza Spółki prowadzona jest z Wielkiej Brytanii.

Zdaniem Wnioskodawcy nie można zatem uznać, że Wnioskodawca posiada/będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia.

Ad 2

W ocenie Wnioskodawcy, wobec braku posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: KSeF), zgodnie z regulacjami, które weszły w życie z dniem 1 lutego 2026 r.

Zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się przez to fakturę wystawioną przy użyciu KSeF wraz z przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.

Należy także wskazać, że ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie KSeF, które pierwotnie miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852) termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r. Następnie, w drodze ustawy z dnia 5 sierpnia 2025 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2025 r. poz. 1203), wprowadzano dalsze, wybrane zmiany dotyczące KSeF, przy czym termin wejścia w życie większości omawianych regulacji nie został już ponownie przesunięty. Przepisy weszły w życie z dniem 1 lutego 2026 r.

Na podstawie przytoczonych zmian, stosownie do uregulowań art. 106ga ustawy o VAT, podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu KSeF.

Jednocześnie jednak obowiązek ten nie dotyczy wystawiania faktur m.in. przez:

1)podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;

2)podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.

Dalej, regulacje precyzują, że w powyższych przypadkach, dla których obowiązek używania KSeF nie obowiązuje, podatnik wystawia faktury elektroniczne lub faktury w postaci papierowej, ale nadal może wystawiać faktury ustrukturyzowane.

Ponadto, zgodnie z art. 106gb ust. 4 ustawy o VAT, faktura ustrukturyzowana powinna zostać udostępniana przez sprzedawcę nabywcy w sposób z nim uzgodniony (tj. niekoniecznie za pośrednictwem KSeF) m.in. w tych przypadkach, gdy nabywcą jest:

1)podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub

2)podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę.

Jak zatem wynika wprost z powyższych regulacji, podmioty nieposiadające siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce:

• nie są zobowiązane do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF,
• nie są zobowiązane do odbierania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem KSeF (podmiot wystawiający fakturę przy wykorzystaniu KSeF udostępnia ją nabywcy w sposób z nim uzgodniony),
• jednocześnie mogą korzystać z KSeF do wystawiania i odbioru faktur dobrowolnie.

Jak Wnioskodawca wykazał w uzasadnieniu do własnego stanowiska do pytania numer 1, należy uznać, że nie ma on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce na potrzeby podatku VAT.

W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie jest/nie będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Z wniosku wynika, że Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej Wielkiej Brytanii i jest w tym kraju zarejestrowana dla celów VAT. Spółka jest również zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT.

Spółka zajmuje się dystrybucją towarów (…). Spółka magazynuje towary związane z prowadzoną działalnością w Polsce, w magazynie obsługiwanym przez podmiot z tej samej grupy (Usługodawca).

W związku z przyjętym modelem dystrybucji, Spółka nabywa/będzie nabywać towary w Polsce w ramach importu i wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz dostaw krajowych. Z kolei sprzedaż towarów odbywa się w ramach eksportu i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz dostaw krajowych. Nabywcami towarów są/będą wyłącznie inne podmioty z Grupy.

Spółka nabywa od Usługodawcy usługi magazynowe oraz transportowe. Usługodawca zobowiązany jest do wynajmu i utrzymania obiektu magazynowego w Polsce oraz do świadczenia na rzecz Spółki kompleksowych usług magazynowych i logistycznych, obejmujących m.in. odbiór, kontrolę i przechowywanie towarów, kompletację, pakowanie i wysyłkę, organizację transportu oraz przygotowanie dokumentów handlowych i związanych z handlem międzynarodowym.

Spółka nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce oddziału, biura ani nieruchomości na wynajem. Ponadto, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać, nie wynajmuje/nie będzie wynajmować żadnej infrastruktury technicznej (np. budynków magazynowych, regałów czy wózków widłowych) w Polsce. Spółka nie zatrudnia pracowników w Polsce, ani nie deleguje pracowników do pracy na terenie Polski. Spółka nie posiada lokalnego menedżera ani innej osoby w Polsce odpowiedzialnej za podejmowanie istotnych decyzji biznesowych w jej imieniu.

Ad 1

Spółka powzięła wątpliwości dotyczące ustalenia, czy posiada/będzie posiadać na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że dla ujednolicenia zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu, w rozporządzeniu 282/2011 została zawarta definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza zapewnianego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

I tak, w powołanym również przez Państwa wyroku z 7 maja 2020 r. sygn. C-547/18 w sprawie Dong Yang Electronics TSUE stwierdził, że: „usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną”. Przy czym, Trybunał zastrzegł, że spółka zależna może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki dominującej, ale tylko wtedy, gdy spełnione są materialne przesłanki ustanowione Rozporządzeniem, w szczególności w jego art. 11, które należy oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. W związku z tym, uznanie danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.

Z kolei w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Natomiast w wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada/będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ponieważ nie zorganizowała na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.

Z wniosku wynika, że Spółka posiada siedzibę w Wielkiej Brytanii. Spółka nabywa/będzie nabywać w Polsce kompleksowe usługi magazynowe i logistyczne od Usługodawcy.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.

Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka nie będzie posiadać na terytorium Polski ani zasobów osobowych ani rzeczowych. Wszystkie funkcje magazynowe i logistyczne w Polsce są/będą realizowane przez Usługodawcę przy użyciu jego własnego personelu i zasobów technicznych.

Spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą za pośrednictwem licznych magazynów i biur zlokalizowanych w Wielkiej Brytanii. Co do zasady, każda lokalizacja pełni rolę regionalnego centrum handlowego, w którym obecni są przedstawiciele handlowi. Poza funkcją sprzedażową, Spółka posiada dwa główne ośrodki działalności w Wielkiej Brytanii, które wspierają jej działalność na rynku lokalnym oraz działalność wykonywaną na rzecz podmiotów powiązanych w regionie Europa, Bliski Wschód i Afryka (EMEA). W Wielkiej Brytanii mieści się centralny zarząd i biuro Spółki i tam zlokalizowane są zespoły ds. księgowości i finansów, transportu międzynarodowego (zespół świadczący wsparcie z zakresu rozwiązań logistycznych), zaopatrzenia i zakupów (zespół odpowiedzialny za negocjowanie kontraktów i składanie zamówień na materiały nabywane przez Spółkę). W Wielkiej Brytanii znajduje się również Zespół ds. marketingu, HR oraz IT. Ponadto, w Wielkiej Brytanii znajduje się biuro Spółki, gdzie pracują zespoły odpowiedzialne za należności i zobowiązania księgowe. Według danych za (…), łącznie w Spółce w Wielkiej Brytanii pracowało ponad (…) osób. Natomiast na terytorium Polski Spółka nie zatrudnia i nie deleguje do pracy żadnych pracowników. W Polsce nie przebywają osoby odpowiedzialne za podejmowanie istotnych decyzji biznesowych w imieniu Spółki (np. menedżer). Zarządzaniem, sprzedażą wewnątrzgrupową, zakupami, gospodarką magazynową oraz prowadzeniem negocjacji kontraktów z dostawcami zajmują się wyłącznie pracownicy Spółki z Wielkiej Brytanii. Co prawda, Spółka udzieliła pełnomocnictwa pracownikowi Usługodawcy, które upoważnia go do działania w imieniu Spółki na terenie Polski w zakresie transportu, spraw celnych oraz zgodności z regulacjami handlu międzynarodowego, m.in. przestrzegania przepisów krajowych i międzynarodowych regulujących import i eksport towarów, w tym zawierania i realizacji umów dotyczących tego zakresu oraz reprezentowania Spółki przed odpowiednimi organami. Co istotne, pełnomocnictwo to nie jest/nie będzie wykorzystywane do negocjowania lub zawierania umów sprzedaży z klientami ani podejmowania istotnych decyzji handlowych w imieniu Spółki. Przedmiotowe pełnomocnictwo wykorzystywane jest wyłącznie do wykonywania czynności niezbędnych do realizacji magazynowego i logistycznego modelu działalności, w szczególności formalności celnych i transportowych oraz podpisywania związanej dokumentacji handlowej (np. faktur handlowych, specyfikacji dostaw).

Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza technicznego. Z wniosku wynika, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce oddziału, biura ani nieruchomości na wynajem. W Polsce Spółka nie posiada/nie będzie posiadać ani nie wynajmuje/nie będzie wynajmować żadnej infrastruktury technicznej (np. budynków magazynowych, regałów czy wózków widłowych). Spółka jest właścicielem zapasów przechowywanych w magazynie, ale nie posiada/nie będzie posiadać żadnych praw do obiektów magazynowych ani ich wyposażenia. Zatem należy uznać, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała wystarczających zasobów technicznych/rzeczowych oraz personalnych na terytorium Polski.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego. Kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Z wniosku wynika, że do świadczenia kompleksowych usług magazynowych i logistycznych na rzecz Spółki Usługodawca wykorzystuje własny personel oraz własne zasoby techniczne, nad którymi Spółka nie sprawuje/nie będzie sprawowała żadnej kontroli. Usługodawca zobowiązany jest do wynajęcia i utrzymania obiektu magazynowego w Polsce. Przy czym, Usługodawca wykorzystuje ww. magazyn zarówno do swojej własnej działalności gospodarczej, w tym sprzedaży na rzecz klientów zewnętrznych jak i do świadczenia usług magazynowych oraz logistycznych na rzecz Spółki. Spółka nie posiada/nie będzie posiadać żadnych praw do ww. obiektów magazynowych ani ich wyposażenia (Spółka jest jedynie właścicielem zapasów przechowywanych w magazynie). Pracownicy Spółki mają ograniczony dostęp do magazynu oraz biura (nie mają kluczy/kart dostępu), tj. mogą odwiedzać te obiekty jedynie za zgodą Usługodawcy. Spółka nie może/nie będzie mogła samodzielnie zarządzać ani podejmować decyzji dotyczących ww. infrastruktury, w szczególności w zakresie inwestycji, konserwacji, układu czy sposobu użytkowania lokali. Natomiast odnośnie zasobów personalnych Spółka wskazała, że wszystkie operacyjne działania w magazynie wykonują pracownicy Usługodawcy, którzy są podporządkowani i zarządzani wyłącznie przez Usługodawcę. Spółka nie wydaje poleceń tym pracownikom ani nie sprawuje nad nimi kontroli. Spółka określa jedynie zakres usług na poziomie umowy.

Zatem, Spółka nie ma bezpośredniej kontroli, nadzoru ani bezpośredniego wpływu na zasoby kadrowe/techniczne/majątkowe Usługodawcy wykorzystywane do świadczenia usług na jej rzecz, porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych nieruchomości i ruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Wszystkie decyzje biznesowe podejmowane są w państwie siedziby, tj. w Wielkiej Brytanii. Również Usługodawca nie posiada upoważnień/pełnomocnictw do zawierania umów w imieniu Spółki. Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Ponadto, warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie, decyzje dotyczące działalności Spółki podejmowane są w Wielkiej Brytanii.

Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r., z którego wynika, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji Spółki należy stwierdzić, że Usługodawca świadczy/będzie świadczyć na rzecz Spółki kompleksowe usługi logistyczne i magazynowe, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych Usługodawcy byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki. Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Tym samym stanowisko w zakresie pytania 1, z którego wynika, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest prawidłowe.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Na podstawie art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Przy czym, art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy przewiduje wyłączenie z tego obowiązku podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, Spółka nie ma/nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Przy czym, z uwagi na to, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, Spółka ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Tym samym stanowisko w zakresie pytania 2, zgodnie z którym Spółka nie jest/nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Przy czym informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii odbioru przez Państwa faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.