Interpretacja indywidualna z dnia 26 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-3.4012.169.2026.2.MPU

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 14 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z realizacją przedsięwzięcia polegającego na modernizacji oświetlenia ulicznego, wpłynął 14 kwietnia 2026 r. Uzupełniony pismem z 14 kwietnia 2026 r. oraz pismem z 18 maja 2026 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (…) (jednostka samorządu terytorialnego) ubiega się o dofinansowanie w formie dotacji i pożyczki z (…) (…) (…) (…) i (…) (…) w (…) na zadanie pn. „(…)”. Opinia w sprawie możliwości odliczenia VAT od wydatków związanych z realizacją zadania stanowi załącznik do wniosku o udzielenie dofinansowania.

Przedmiotem planowanej inwestycji jest wymiana (…) opraw oświetleniowych sodowych na energooszczędne oprawy typu LED. Celem przedsięwzięcia jest poprawa efektywności energetycznej infrastruktury oświetleniowej oraz ograniczenie zużycia energii elektrycznej i emisji zanieczyszczeń.

Finansowanie zadania będzie miało charakter mieszany i obejmie dotację oraz pożyczkę udzieloną przez (…) (…) (…) (…) i (…) (…).

Na terenie gminy funkcjonuje system oświetlenia zewnętrznego, który w znacznej części oparty jest na przestarzałych i nieefektywnych technologicznie źródłach światła. Istniejąca infrastruktura charakteryzuje się wysokim zużyciem energii elektrycznej, wysokimi kosztami eksploatacyjnymi oraz ograniczoną efektywnością energetyczną.

Obecny stan techniczny części infrastruktury oświetleniowej nie spełnia aktualnych standardów w zakresie efektywności energetycznej oraz ograniczania emisji CO₂.W związku z tym Gmina identyfikuje potrzebę modernizacji systemu oświetlenia zewnętrznego, w szczególności poprzez zastosowanie nowoczesnych i energooszczędnych rozwiązań technologicznych.

Infrastruktura oświetleniowa objęta modernizacją nie stanowi własności Gminy, lecz należy do podmiotu trzeciego (np. przedsiębiorstwa energetycznego). Gmina ponosić będzie nakłady inwestycyjne na jej modernizację, jednak nie nabędzie prawa własności do tej infrastruktury.

Efekty realizacji inwestycji będą wykorzystywane wyłącznie do realizacji zadań własnych Gminy w zakresie oświetlenia dróg publicznych. Gmina nie będzie wykorzystywać infrastruktury do prowadzenia działalności gospodarczej ani do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

W związku z realizacją projektu Gmina nie będzie uzyskiwać żadnych przychodów, w szczególności nie będzie pobierać opłat ani zawierać umów cywilnoprawnych związanych z wykorzystaniem infrastruktury oświetleniowej.

W uzupełnieniu wskazali Państwo, że:

Gmina (…) jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, jednak realizując zadanie pn. „(…)”, działa w ramach wykonywania zadań własnych gminy, a efekty projektu nie będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Zadanie pn. „(…)” realizowane będzie w ramach zadań własnych Gminy, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1153).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy do zadań własnych gminy należą sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 – sprawy zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.

Planowane przedsięwzięcie polegające na modernizacji oświetlenia ulicznego poprzez wymianę opraw na energooszczędne oprawy LED wpisuje się w realizację ww. zadań własnych Gminy.

Zdaniem Gminy, w odniesieniu do wydatków ponoszonych na realizację zadania pn. „(…)”, Gminie nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Warunkiem umożliwiającym skorzystanie z prawa do odliczenia podatku VAT jest zatem łączne spełnienie dwóch przesłanek:

-podmiot dokonujący odliczenia musi działać w charakterze podatnika VAT,

-nabywane towary i usługi muszą być wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

W przedmiotowej sprawie powyższe warunki nie zostaną spełnione.

Realizacja zadania pn. „(…)” odbywać się będzie w ramach wykonywania zadań własnych Gminy, określonych w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, obejmujących sprawy zaopatrzenia w energię elektryczną oraz oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług, organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy nie są uznawane za podatników VAT w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Efekty realizacji inwestycji nie będą wykorzystywane przez Gminę do prowadzenia działalności gospodarczej ani do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Infrastruktura objęta projektem będzie służyć realizacji zadań publicznych o charakterze ogólnodostępnym i niekomercyjnym. Gmina nie będzie uzyskiwać z tego tytułu dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W konsekwencji należy uznać, że wydatki ponoszone na realizację przedmiotowego zadania nie będą miały związku z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT, co wyklucza możliwość skorzystania przez Gminę z prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Mając na uwadze powyższe, Gmina stoi na stanowisku, że nie będzie miała prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z realizacją zadania pn. „(…)”.

Wydatki ponoszone w ramach realizacji zadania pn. „(…)” będą dokumentowane fakturami VAT wystawionymi na Gminę (…) jako nabywcę towarów i usług.

Gmina (…) będzie wskazana na fakturach jako podatnik podatku od towarów i usług, a nabywane towary i usługi związane z realizacją inwestycji będą dokumentowane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego.

Efekty realizacji zadania pn. „(…)” nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Przedmiotowa inwestycja będzie realizowana przez Gminę w ramach wykonywania zadań własnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, dotyczących spraw zaopatrzenia w energię elektryczną oraz oświetlenia ulicznego. Efekty projektu będą wykorzystywane wyłącznie do realizacji zadań publicznych o charakterze niekomercyjnym i ogólnodostępnym. Gmina nie będzie wykorzystywała powstałej infrastruktury do działalności gospodarczej ani do uzyskiwania przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.

Nie dojdzie do jakiejkolwiek formy rozliczenia nakładów poniesionych przez Gminę, ani pomiędzy Gminą a (…), ani pomiędzy Gminą a podmiotem trzecim realizującym modernizację infrastruktury oświetleniowej.

Gmina ponosi wydatki inwestycyjne wyłącznie w celu realizacji zadania publicznego polegającego na poprawie efektywności energetycznej oświetlenia ulicznego oraz zmniejszeniu kosztów zużycia energii elektrycznej na terenie Gminy.

Jak wynika z postanowień umowy zawartej z (…) (…):

-(…) (…) pozostaje właścicielem majątku oświetleniowego,

-Gmina uzyskuje jedynie prawo do dysponowania tym majątkiem na cele realizacji inwestycji,

-umowa nie przewiduje przeniesienia własności infrastruktury na rzecz Gminy,

-umowa nie przewiduje zwrotu poniesionych przez Gminę nakładów, refundacji kosztów ani jakiejkolwiek innej formy rekompensaty.

Podmiot trzeci wyłoniony przez Gminę w trybie zamówienia publicznego będzie wykonywał roboty modernizacyjne jako wykonawca inwestycji. Rozliczenie pomiędzy Gminą a wykonawcą będzie miało wyłącznie charakter zapłaty wynagrodzenia za wykonane usługi/roboty budowlane na podstawie faktur wystawionych zgodnie z umową o zamówienie publiczne. Nie będzie to rozliczenie nakładów pomiędzy właścicielem infrastruktury a Gminą.

Po zakończeniu inwestycji Gmina nie otrzyma od (…) (…), ani od innych podmiotów:

-zwrotu całości lub części poniesionych nakładów,

-wynagrodzenia,

-rekompensaty,

-ani żadnego świadczenia o charakterze ekwiwalentnym związanym z poniesionymi wydatkami inwestycyjnymi.

W konsekwencji nakłady poniesione przez Gminę będą miały charakter definitywny i bezzwrotny.

Gmina (…) realizuje inwestycję w infrastrukturę oświetleniową stanowiącą własność (…) (…), ponieważ infrastruktura ta służy wykonaniu zadań własnych Gminy w zakresie zapewnienia oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych znajdujących się na terenie Gminy, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym.

Celem realizowanej inwestycji jest poprawa efektywności energetycznej istniejącego oświetlenia ulicznego, zmniejszenia zużycia energii elektrycznej oraz ograniczenie kosztów funkcjonowania systemu oświetlenia na terenie Gminy. Modernizacja infrastruktury oświetleniowej jest również niezbędna dla realizacji projektu współfinasowanego ze środków zewnętrznych oraz osiągnięcia zakładanych wskaźników oszczędności energii.

Gmina realizuje inwestycję pomimo braku prawa własności do infrastruktury, ponieważ:

-istniejąca sieć i urządzenia oświetleniowe znajdujące się na terenie Gminy stanowią własność (…) (…)

-przebudowa lub budowa nowej, odrębnej infrastruktury byłaby ekonomicznie nieuzasadniona ,

-(…) (…) wyraziła zgodę na przeprowadzenie modernizacji należącego do niej majątku oświetleniowego,

-zawarta umowa przyznaje Gminie prawo do dysponowania majątkiem oświetleniowym na cele realizacji inwestycji.

Realizacja nakładów na cudzym majątku ma zatem charakter funkcjonalny i służy wykonywaniu ustawowych zadań publicznych Gminy oraz osiągnięciu efektu ekologicznego i ekonomicznego w postaci zmniejszenia zużycia energii elektrycznej i kosztów oświetlenia ulicznego.

Pytanie

Czy Gminie (…) przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z realizacją przedsięwzięcia polegającego na modernizacji oświetlenia ulicznego?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, Gminie (…) nie przysługuje prawo do odliczenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z realizacją inwestycji. Gmina jest osobą prawną i podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oraz najmu i dzierżawy lokali. Zakup w ramach planowanego do realizacji zadania inwestycyjnego, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych. Gmina nie może odliczyć tego podatku, ponieważ taka usługa nie jest związana z prowadzoną przez Gminę działalnością opodatkowaną podatkiem VAT.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawa o podatku od towarów i usług, prawo do odliczenia podatku VAT przysługuje wyłącznie w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

W analizowanym zdarzeniu przyszłym nabyte towary i usługi nie będą wykorzystywane przez Gminę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Realizacja inwestycji polega na wykonaniu zadania własnego Gminy w zakresie oświetlenia dróg publicznych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 Ustawa o samorządzie gminnym. Gmina w tym zakresie działa jako organ władzy publicznej, a nie jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.

Ponadto infrastruktura oświetleniowa objęta inwestycją nie stanowi własności Gminy, lecz należy do podmiotu trzeciego, co dodatkowo potwierdza brak związku ponoszonych wydatków z działalnością opodatkowaną. W konsekwencji brak jest spełnienia podstawowej przesłanki warunkującej prawo do odliczenia podatku VAT, tj. związku zakupów z czynnościami opodatkowanymi.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.), zwanej dalej „ustawą”.

W myśl tego przepisu:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

a) nabycia towarów i usług,

b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Uprawnienie do dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie przysługuje więc w przypadku nabycia towarów i usług, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust.1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym

Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:

Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:

Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1 ze zm.), zgodnie z którym:

Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji (…).

Jak wynika z powyższego wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.

W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:

-podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami prawa, oraz

-podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Tylko bowiem w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz.662):

Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

W świetle art. 6 ust. 1 ww. ustawy:

Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Z kolei na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o samorządzie gminnym:

Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy:

2) gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego;

3) wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.

W świetle art. 2a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.Dz.U.z2025 r. poz. 889 ze zm.):

Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy.

Na mocy art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.

Według art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:

Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:

1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;

2) wojewódzkich – zarząd województwa;

3) powiatowych – zarząd powiatu;

4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).

Na podstawie art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych:

Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie części drogi, urządzeń drogi, budowli ziemnych, drogowych obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2.

Drogi i urządzenia związane z drogą powinny spełniać m.in. wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1518).

Przepis § 86 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych stanowi, że:

Urządzenia do oświetlenia projektuje się w każdym miejscu, które ze względu bezpieczeństwa ruchu lub bezpieczeństwa publicznego wymaga oświetlenia.

Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych:

Przepisy rozporządzenia stosuje się do projektowania, budowy, przebudowy lub użytkowania dróg publicznych oraz projektowania, budowy lub przebudowy urządzeń obcych sytuowanych w pasach drogowych tych dróg.

Przepisy powyższe odnoszą się do warunków technicznych i nie mogą przesądzać o sposobie finansowania, który jest regulowany przez ustawę Prawo energetyczne.

Jak stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 43):

Do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe należy 2) planowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy:

a) miejsc publicznych,

b) dróg gminnych, dróg powiatowych i dróg wojewódzkich,

c) dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z dnia 21marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645,760, 1193 i 1688), przebiegających w granicach terenu zabudowy,

d) części dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 561 i 1014), wymagających odrębnego oświetlenia:

- przeznaczonych do ruchu pieszych lub rowerów,

- stanowiących dodatkowe jezdnie obsługujące ruch z terenów przyległych do pasa drogowego drogi krajowej.

W świetle art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo energetyczne:

Do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe należy 3) finansowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy:

a) ulic,

b) placów,

c) dróg gminnych, dróg powiatowych i dróg wojewódzkich,

d) dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z dnia 21marca 1985 r. o drogach publicznych, przebiegających w granicach terenu zabudowy,

e) części dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, wymagających odrębnego oświetlenia:

- przeznaczonych do ruchu pieszych lub rowerów,

- stanowiących dodatkowe jezdnie obsługujące ruch z terenów przyległych do pasa drogowego drogi krajowej.

W myśl art. 3 pkt 22 ustawy Prawo energetyczne:

Użyte w ustawie określenia oznaczają: finansowanie oświetlenia – finansowanie kosztów energii elektrycznej pobranej przez punkty świetlne oraz koszty ich budowy i utrzymania.

Przepisom ustawy Prawo energetyczne odpowiada cytowany wyżej art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do zadań własnych gminy należy zaspakajanie potrzeb wspólnoty, w tym m.in. zaopatrzenie w energię elektryczną.

Nie powinno więc budzić wątpliwości, że zapewnienie oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych znajdujących się na terenie gminy, jest zbiorową potrzebą wspólnoty, jaką jest gmina i ma charakter celu publicznego.

Z opisu sprawy wynika, że Państwa Gmina zamierza zrealizować zadanie pn. „(…)”. Przedmiotem planowanej inwestycji jest wymiana (…) opraw oświetleniowych sodowych na energooszczędne oprawy typu LED. Celem przedsięwzięcia jest poprawa efektywności energetycznej infrastruktury oświetleniowej oraz ograniczenie zużycia energii elektrycznej i emisji zanieczyszczeń.

Państwa wątpliwości dotyczą prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z realizacją przedsięwzięcia polegającego na modernizacji oświetlenia ulicznego.

Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do odliczenia podatku VAT jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek należny.

W omawianej sprawie warunek uprawniający do odliczenia nie będzie spełniony, bowiem – jak Państwo wskazali – wydatki ponoszone na realizację przedmiotowego zadania nie będą miały związku z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT. Efekty realizacji zadania pn. „(…)” nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Efekty projektu będą wykorzystywane wyłącznie do realizacji zadań publicznych o charakterze niekomercyjnym i ogólnodostępnym. Gmina nie będzie wykorzystywała powstałej infrastruktury do działalności gospodarczej ani do uzyskiwania przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.

Ponadto, realizacja przedmiotowego projektu mieści się w zakresie zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których Gmina została powołana, jak Państwo wskazali – zadanie pn. „(…)” realizowane będzie w ramach zadań własnych Gminy, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. Zatem realizując opisaną inwestycję nie będą Państwo wykonywali działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy (nie zostaną tu bowiem spełnione przesłanki określone w tym przepisie, a więc wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych), tym samym nie można uznać Gminy za podatnika podatku od towarów i usług z tego tytułu.

Wobec tego Gmina nie będzie miała prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od wydatków poniesionych w związku z realizacją ww. projektu.

Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb Ordynacji podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 iart.54§ 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.57aPPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.