Interpretacja indywidualna z dnia 27 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDST2-2.4011.265.2026.3.KK

Interpretacja indywidualna

- stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

-nieprawidłowe– w zakresie możliwości skorzystania z instytucji zaniechania poboru podatku dochodowego w odniesieniu do umorzonej kwoty wierzytelności w części dotyczącej kredytu zaciągniętego na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

-prawidłowe– w pozostałym zakresie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zawarcia planowanej ugody z syndykiem masy upadłości banku. Uzupełniła go Pani 24, 29, 30 kwietnia 2026 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

W dniu 27 lutego 2007 r. Wnioskodawczyni E.F. zawarła z X S.A. (poprzednikiem prawnym X Spółka Akcyjna w upadłości) Umowę Kredytu Hipotecznego nr (...) („Umowa kredytu”}. Kwotę kredytu określono na 405.944,16 zł. Kredyt był indeksowany do waluty obcej - CHF. Wnioskodawczyni jest jedynym kredytobiorcą z Umowy kredytu.

Zgodnie z § 2 Umowy kredytu, kredyt był przeznaczony:

(...)

Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej - zakupu na rynku wtórnym lokalu mieszkalnego nr 1, położonego w A., przy ul B.1, nr KW (...) oraz na uiszczenie opłat z tytułu ubezpieczeń i kosztów związanych ustanowieniem hipoteki zabezpieczającej spłatę kredytu.

Celem zakupu ww. mieszkania było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych gospodarstwa domowego Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni mieszkała w kredytowanym mieszkaniu.

Zabezpieczeniem spłaty kredytu jest m. in. hipoteka kaucyjna na rzecz Banku w złotych polskich do kwoty stanowiącej 170% kwoty kredytu ustanowiona na kredytowanym lokalu mieszkalnym. Dodatkowe zabezpieczenia kredytu to: cesje z polis ubezpieczeniowych, weksel in blanco, ubezpieczenie niskiego wkładu własnego, ubezpieczenie spłaty kredytu na wypadek śmierci lub trwałej niezdolności do pracy, ubezpieczenia kredytów hipotecznych na okres 12 miesięcy. Zgodnie z § 3 Umowy kredytu, wszystkie ww. ubezpieczenia oraz hipoteka stanowią zabezpieczenie spłaty kredytu.

Kredyt jest indeksowany do waluty obcej CHF. Okres kredytowania miał wynosić 252 miesiące. Spłata kredytu miała następować w złotych polskich, w równych ratach kapitałowo-odsetkowych. Oprocentowanie kredytu jest zmienne i ustalane jako suma obowiązującej stawki DBCHF i stałej marży Banku, która wynosi 1,65%. Indeks DBCHF oblicza się jako średnią arytmetyczną stawek stopy referencyjnej LIBOR 3M (CHF) w okresie liczonym od 26 dnia miesiąca, poprzedzającego miesiąc ostatni do 25 dnia miesiąca poprzedzającego zmianę (§ 13 ust. 2 Umowy kredytu). Przeliczenie kwoty kredytu z 405.944,16 złotych na CHF nastąpiło na podstawie § 9 ust. 2 Umowy kredytu, w następujący sposób: (...).

Natomiast raty kredytu spłacane w złotych były przeliczane na CHF „według kursu sprzedaży walut określonego w »Bankowej tabeli kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut obcych« do CHF obowiązującego w dniu spłaty” (§ 10 ust. 3 Umowy kredytu). Wnioskodawczyni była zobowiązana do spłaty kredytu w wysokości ustalonej w CHF na podstawie kursu kupna waluty ustalanego przez Bank. Spłata miała następować w złotych po ich przeliczeniu na CHF po kursie sprzedaży stosowanym przez Bank. Zarówno kurs kupna, jak i kurs sprzedaży stosowane przez Bank były nieznane w chwili zawierania Umowy kredytu. Wnioskodawczyni nie znała również kryteriów ich ustalania. Definicja Bankowej Tabeli kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut („Tabela”) zawarta jest w § 6 ust. 1 Umowy kredytu i w § 2 Regulaminu do umowy kredytu („Regulamin”). Tabela jest sporządzana przez merytoryczną komórkę Banku na podstawie kursów obowiązujących na rynku międzybankowym w chwili sporządzania tabeli i po ogłoszeniu kursów średnich przez NBP. Tabela sporządzana była o godz. 16:00 każdego dnia roboczego i obowiązywała przez cały następny dzień roboczy.

Kredyt został wypłacony w dniu 5 marca 2007 r., jednorazowo, w wysokości 405.944.18 zł i przeliczony wg kursu kupna pozwanego 2,3660 na kwotę 171.574,04 CHF, co potwierdza potwierdzenie wypłaty środków wystawione przez Bank dla Wnioskodawczyni z dnia 22 lutego 2020 r.

W dniu zawarcia Umowy kredytu oprocentowanie kredytu wyniosło 3,79% w stosunku rocznym.

Umowa kredytu nie była uzgodniona indywidualnie z Wnioskodawczynią. Wnioskodawczyni przedstawiono propozycję wzorca umowy kredytowej, który był stosowany w Banku. Postanowienia umowne proponowane przez Bank, w tym postanowienia dotyczące indeksowania (waloryzacji) kwoty kredytu do waluty obcej oraz sposobu spłaty i obliczania raty kredytowej, nie podlegały negocjacji. Wnioskodawczyni w relacji z Bankiem występowała jako konsument w rozumieniu art. 22(1) Kodeksu Cywilnego.

Kredyt miał być spłacany w 252 miesięcznych, równych ratach kapitałowo-odsetkowych. O wysokości i dacie płatności raty Bank informował Wnioskodawczynię doręczając jej harmonogram spłat. Bank dokonywał ustalenia wysokości raty w CHF, następnie przeliczał ją na złote po ustalanym przez siebie kursie sprzedaży CHF i otrzymaną wartość pobierał z rachunku osobistego Wnioskodawczyni prowadzonego w złotych. Saldo kredytu w CHF było pomniejszane o kapitałową część pobranej raty. Wnioskodawczyni zobowiązała się dokonać w okresie objętym umową spłat rat kapitałowo-odsetkowych i odsetkowych w terminach i na rachunek wskazany w aktualnym harmonogramie spłat (§ 10 ust. 1 Umowy kredytu). Wysokość zobowiązania Wnioskodawczyni miała być ustalana jako równowartość wymaganej spłaty wyrażonej w CHF - po jej przeliczeniu według kursu sprzedaży walut określonego w Tabeli do CHF obowiązującego w dniu spłaty (§ 10 ust. 3 Umowy kredytu).

W dniu 1 września 2011 r. Wnioskodawczyni zawarła z X S.A. Aneks nr 1 do Umowy kredytu, na podstawie którego Wnioskodawczyni przez 24 miesiące miała spłacać kredyt według programu (...), w miesięcznych ratach w złotych odpowiadających kursowi sprzedaży CHF ogłaszanemu przez NBP w dniu poprzedzającym dzień zapadalności raty, w kwocie nie wyższej niż 2.310,81 zł. Po upływie 24 miesięcy Bank miał wyliczyć sumę kwot wszystkich odroczonych części rat kredytu, stanowiących różnicę między kwotą rat wynikających z harmonogramu, a kwotą maksymalnej raty (2.310,81 zł). Jednocześnie stosownie do treści § 7 Aneksu nr 1 Umowy kredytu ustalono, że: „[z]a zmianę warunków kredytowania bank pobierze jednorazową bezzwrotną prowizję w wysokości 3,95% kwoty kredytu pozostałej do spłaty na dzień wejścia w życie Aneksu”.

W dniu 6 listopada 2013 r. Wnioskodawczyni i X S.A. zawarli Aneks nr 2 do Umowy kredytu, w którym wprowadzono możliwość spłaty przez Wnioskodawczynię kredytu w walucie indeksacyjnej CHF lub złotych polskich, nadając nowe brzmienie § 10 Umowy kredytu. W zmienionym § 10 ust. 4 postanowiono, że „Kredytobiorca ma możliwość dokonania spłat Kredytu bezpośrednio w walucie CHF”(...)”. Z nowego § 10 ust. 7 wynika, że ustalenie kursu kupna waluty w banku polega na odjęciu od kursu rynkowego dostępnego w serwisie Reuters spreadu walutowego w wysokości 7%, zaś ustalenie kursu sprzedaży waluty polega na dodaniu do kursu rynkowego dostępnego w serwisie (...) spreadu walutowego w wysokości 6%.

W okresie od 2 kwietnia 2007 r. do 18 lutego 2020 r. Wnioskodawczyni dokonała wpłat w łącznej wysokości 243.623,37 zł i 67.098,07 CHF; w tym:

1)kwotę 132.941,34 zł i kwotę 59.352,49 CHF tytułem spłaty kapitału;

2)kwotę 82.508,65 zł i kwotę 7.745,58 CHF tytułem spłaty odsetek;

3)kwotę 25.944,16 zł tytułem zabezpieczeń spłaty kredytu, w tym:

a)kwotę 3.076,92 zł tytułem opłaty z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu własnego;

b)kwotę 10.148,60 zł tytułem składki na ubezpieczenie denominowanych kredytów hipotecznych;

c)kwotę 4.059,44 zł tytułem składki na ubezpieczenie od ryzyka utraty wartości nieruchomości;

d)kwotę 8.434,88 zł tytułem składek na ubezpieczenie spłaty kredytu na wypadek śmierci lub trwałej niezdolności do pracy oraz ubezpieczenie nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych;

e)kwotę 224,32 zł tytułem kosztów związanych z ustanowieniem hipoteki zabezpieczającej spłatę kredytu;

4)kwotę 2.229,22 zł tytułem innych kosztów;

Powyższe kwoty wpłacone przez Wnioskodawczynię zostały potwierdzone zaświadczeniem wystawionym przez Bank w dniu 18 lutego 2020 r. Od dnia zawarcia Umowy kredytu do dnia 18 lutego 2020 r. tytułem spłaty kapitału i odsetek Wnioskodawczyni zapłaciła Bankowi kwotę 215.449,99 zł i 67.098,07 CHF.

Wnioskodawczyni wystąpiła do Banku o uregulowanie kwestii związanych z Umową kredytu kierując do Banku wezwanie do zapłaty z dnia 15 czerwca 2020 r., doręczone Bankowi w dniu 17 czerwca 2020 r. oraz wezwanie do zapłaty z dnia 3 września 2020 r., doręczone Bankowi w dniu 8 września 2020 r., w których Wnioskodawczyni wezwała Bank do zwrotu łącznej kwoty 242.782,12 zł i 67.098,07 CHF w terminie 14 dni od doręczenia Bankowi wezwania. Wezwania Wnioskodawczyni spotkały się z odmową Banku, który w odpowiedzi z dnia 13 lipca 2020 r. wskazał, że Umowa kredytu jest ważna i skuteczna, stąd koniecznym było wytoczenie powództwa.

W dniu 21 lipca 2020 r. Wnioskodawczyni złożyła Bankowi oświadczenie o potrąceniu wierzytelności w wysokości 216.587,56 zł z wierzytelnością Banku w wysokości 405.944,18 zł, które zostało doręczone Bankowi w dniu 25 września 2020 r. Następnie w dniu 25 września 2020 r. Wnioskodawczyni złożyła Bankowi oświadczenie o potrąceniu wierzytelności w wysokości 26.194,56 zł z wierzytelnością Banku w wysokości 189.356,60 zł, które zostało doręczone Bankowi w dniu 29 września 2020 r. Wnioskodawczyni złożyła oświadczenie o potrąceniu łącznej kwoty 242.782,12 zł.

W dniu 7 października 2020 r. Wnioskodawczyni wniosła do Sądu Okręgowego (...) (dalej również „Sąd”) pozew przeciwko Bankowi o ustalenie i zapłatę. W pozwie, w ramach roszczenia głównego Wnioskodawczyni wniosła o:

a)ustalenie, że Umowa kredytu jest nieważna oraz

b)ustalenie, że potrącenie kwoty 242.782,12 zł wpłaconej przez Wnioskodawczynię Bankowi w wykonaniu nieważnej Umowy kredytu z kwotą 405.944,18 zł kredytu wypłaconą przez Bank Wnioskodawczyni, jest skuteczne do wysokości wierzytelności niższej, tj. do kwoty 242.782,12 zł, a w przypadku, gdy Sąd uzna, że potrącenie to jest nieskuteczne, Wnioskodawczyni wniosła o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 242.782,12 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 216.587,56 zł od dnia 2 lipca 2020 r. do dnia zapłaty i od kwoty 26.194,56 zł od dnia 23 września 2020 r. do dnia zapłaty, oraz

c)zasądzenie od Banku na rzecz Wnioskodawczyni zwrotu kwoty 67.098,07 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 lipca 2020 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kwoty 841,25 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

Sprawa Wnioskodawczyni została zarejestrowana przez Sąd Okręgowy (...) pod sygn. akt (...).

W pozwie Wnioskodawczyni podniosła, że Umowa kredytu jest nieważna. Wnioskodawczyni zarzuciła, że nie została pouczona, że zaciągając zobowiązanie w postaci kredytu indeksowanego w walucie obcej jest narażona na nieograniczone ryzyko zmiany kursów walutowych, konsekwencją którego jest ciągłe wahanie zarówno wysokości rat spłaty, jak i wysokości zadłużenia z tytułu kredytu w przeliczeniu na złote polskie. Wnioskodawczyni nie została pouczona o nieograniczonym ryzyku kursowym, nie poinformowano jej o możliwej skali wzrostu zadłużenia i rat kredytu zależnie od kursów waluty.

Wnioskodawczyni nie została pouczona o nieograniczonym ryzyku kursowym, nie poinformowano jej o możliwej skali wzrostu zadłużenia i rat kredytu zależnie od kursów waluty. Wnioskodawczyni zarzuciła, że kwestionowane postanowienia Umowy kredytu kształtowały jej prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, gdyż przyznawały profesjonalnej stronie umowy wpływ na wysokość świadczenia Wnioskodawczyni w sposób dowolny, co wynikało z przyznanej Bankowi swobody we wskazywaniu kursu waluty obcej używanego w obu etapach denominacji. Abuzywność spornych postanowień wynikała z braku obiektywnych wskaźników, które pozwalałyby na wyliczenie kursu waluty potrzebnego do obu etapów indeksacji, czego konsekwencją było pozostawienie Bankowi swobody w ich oznaczaniu. Taki zaś kształt umowy rażąco narusza interesy Wnioskodawczyni. Bank nie był uprawniony do przeliczenia kwoty wypłacanego kredytu wedle przyjętego przez siebie kursu franka szwajcarskiego, a następnie do przeliczania spłaty rat kredytu wedle także przyjętego przez siebie kursu franka szwajcarskiego. W związku z tym spełniona jest hipoteza normy z art. 385¹ § 1 k.c. Wobec zawarcia w Umowie kredytu ww. postanowień niedozwolonych brak jest związania Wnioskodawców tymi klauzulami. Po wyeliminowaniu z Umowy kredytu klauzul przeliczeniowych i klauzuli ryzyka kursowego, nie jest możliwe utrzymanie takiej umowy w mocy. Brakuje niezbędnego elementu konstrukcyjnego stosunku prawnego i niemożliwe jest jego uzupełnienie. W konsekwencji Umowa kredytu jest nieważna.

W trakcie postępowania sądowego Wnioskodawczyni w obawie przed wypowiedzeniem przez Bank kredytu nadal spłacała kredyt, przy czym spłaty kredytu dokonywała z zastrzeżeniem zwrotu, co zastrzegła w wezwaniu do zapłaty z dnia 15 czerwca 2020 r., doręczone Bankowi w dniu 17 czerwca 2020 r.

W dniu 9 grudnia 2022 r. Wnioskodawczyni rozszerzyła powództwo i zażądała w ramach roszczenia głównego zwrotu także kwoty 29.613,18 CHF tytułem spłaty rat kapitałowych i odsetkowych nienależnie wpłaconych Bankowi w wykonaniu nieważnej Umowy kredytu w okresie od 25 lutego 2020 r. do dnia 16 listopada 2022 r., wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia pisma rozszerzającego powództwo do dnia zapłaty. Bank powyższe kwoty potwierdził w Zaświadczeniu wystawionym dla Wnioskodawczyni w dniu 16 listopada 2022 r.

W dniu (...) 2023 r. Sąd Okręgowy (...) wydał wyrok, sygn. akt (...) („Wyrok”), w którym:

1)ustalił, że Umowa kredytu jest nieważna,

2)zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawczyni kwotę 96.711,25 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty,

3)w pozostałym zakresie powództwo oddalił, przy czym w uzasadnieniu wyroku Sąd potwierdził, skuteczność dokonanego potrącenia przez Wnioskodawczynię jej wierzytelności w łącznej wysokości 242.782,12 zł z tytułu zwrotu kwot wpłacanych przez Wnioskodawczynię w wykonaniu nieważnej Umowy kredytu z wierzytelnością Banku w kwocie 405.944,18 z tytułu zwrotu kwoty kapitału kredytu, w wyniku którego obie wierzytelności umorzyły się do wysokości wierzytelności niższej, tj. do kwoty 242.782,12 zł.

Sąd Okręgowy (...) w Wyroku orzekł, że nie budziło wątpliwości, iż Wnioskodawczyni zawierając Umowę kredytu działała jako konsument i że kredyt został zaciągnięty na zaspokojenie jej potrzeb mieszkaniowych. Ponadto Sąd wskazał, że kwestionowane postanowienia Umowy kredytu nie były indywidualnie uzgodnione z Wnioskodawczynią. Brak indywidualnego uzgodnienia kwestionowanych postanowień umownych dotyczących indeksacji wynikał ze sposobu zawarcia Umowy kredytu - opartej o treść stosowanego przez Bank wzorca umowy i gotowego oświadczenia o ryzyku. Były to postanowienia wzorca stosowanego przez Bank. Sąd uznał również, że zostały spełnione wszystkie przesłanki abuzywności kwestionowanych postanowień Umowy kredytu, zarówno sprzeczności z dobrymi obyczajami i rażącego naruszenia interesów konsumenta. Zdaniem Sądu po wyeliminowaniu klauzul abuzywnych - Umowa kredytu nie może dalej istnieć, dlatego Sąd uznał Umowę kredytu za nieważną w całości. Sąd uznał również skuteczność dokonanego przez Wnioskodawczynię ww. potrącenia i wziął pod uwagę również fakt, że Bank nie kwestionował potrącenia i w tym zakresie złożył stosowne oświadczenie na terminie rozprawy.

Wyrok jest nieprawomocny, gdyż Bank złożył apelację. Postępowanie sądowe zawisło przed Sądem Apelacyjnym (...), sygn. akt (...) i do dnia dzisiejszego nie został wydany wyrok przez Sąd Apelacyjny.

Obecnie Bank jest w upadłości. Postępowanie upadłościowe Banku prowadzone jest w Sądzie Rejonowym (...) dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych, pod sygn. akt (...). Syndyk masy upadłości Banku („Syndyk”) zaproponował Wnioskodawczyni zawarcie ugody i przedstawił propozycję ugody. Zgodnie z treścią ugody:

-Syndyk potwierdza, że kwota wypłaconego kredytu Wnioskodawczyni na podstawie Umowy kredytu wynosiła 405.944,18 zł;

-Syndyk potwierdza, że Wnioskodawczyni na dzień zawarcia Ugody spłaciła kwotę 587.026,28 zł udostępnionego kapitału wyrażonego w złotych;

-kredyt Wnioskodawczyni zostaje przeliczony na kredyt złotowy ze stałym oprocentowaniem 2,98%,

-Syndyk Banku uznaje kredyt Wnioskodawczyni za spłacony,

-pozostałe zobowiązania Wnioskodawczyni zostają umorzone,

-Syndyk zwalnia Wnioskodawczynię z długu, który na dzień sporządzenia projektu ugody jest w wysokości 284.105,07 zł,

-Syndyk i Wnioskodawczyni zrzekają się wzajemnych roszczeń.

Wnioskodawczyni planuje zawrzeć ugodę z Syndykiem Banku i chce uzyskać interpretację, czy podpisanie takiej ugody skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT) oraz czy kwota umorzenia pozostałego zobowiązania Wnioskodawczyni, która powstanie w wyniku zawarcia planowanej ugody z Syndykiem Banku podlegać będzie zaniechaniu poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).

Wnioskodawczyni nie korzystała z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu zabezpieczonego hipotecznie i zaciągniętego na własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w ww. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.

Uzupełnienie

Wnioskodawczyni złożyła wstępną deklarację o przystąpieniu do programu ugód, w odpowiedzi na zaproponowaną ugodę przez Syndyka masy upadłości X S.A w upadłości („Bank").

Planuje zawarcie i rozliczenie ugody z Syndykiem Banku nie później niż do końca 2026 r., po otrzymaniu indywidualnej interpretacji podatkowej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej („KIS") wyjaśniającej, czy zawarcie ugody, o treści opisanej we wniosku, skutkuje powstaniem po stronie Wnioskodawczyni przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (PIT), czy też kwota umorzenia pozostałego zobowiązania, która powstanie w wyniku zawarcia planowanej ugody z Syndykiem Banku podlegać będzie zaniechaniu poboru podatku dochodowego na podstawie przepisów wskazanych we wniosku.

Zgodnie z informacjami od Syndyka Banku otrzymanymi 23 lutego 2026 r. kwota umorzenia w wyniku zawarcia planowanej ugody to 284.105,07 zł.

Wobec wezwania Dyrektora KIS do uzupełnienia przedmiotowego wniosku, Wnioskodawczyni zwróciła się ponownie do Syndyka Banku z zapytaniem o potwierdzenie kwoty, która ma zostać umorzona w wyniku zawarcia planowanej ugody i wskazanie co składa się na kwotę umorzenia. W dniu 23 kwietnia 2026 r. otrzymała informację, że całość kwoty umorzenia to:

-kapitał: 284.105,07 zł,

-odsetki: 2.910,29 zł,

-odsetki karne: 122.056,14 zł.

Czyli łączna kwota umorzenia to: 409.071,50 zł.

X S.A., z którym w dniu 27 lutego 2007 r. Wnioskodawczyni zawarła Umowę Kredytu Hipotecznego był według wiedzy Wnioskodawczyni podmiotem, którego działalność podlegała nadzorowi państwowego organu nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów/pożyczek na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasadę funkcjonowania takich podmiotów, w tym Komisji Nadzoru Finansowego („KNF”).

W dniu 20 lipca 2023 r. Sąd Rejonowy (...) wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości X S.A. (sygn. akt: (…)). Obecnie X S.A. jest w upadłości. Z informacji opublikowanych przez KNF X S.A. w upadłości pozostaje pod nadzorem Komisji Nadzoru Finansowego (https://www.knf.gov.pl/podmioty/Podmioty_sektora_bankowego/Banki_w_formie_spolek_akcyjnych).

Wiadomości te z urzędu znane są tutejszemu organowi.

Kredyt, o którym mowa we wniosku, został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym na zakup na rynku wtórnym kredytowanego mieszkania oraz na opłaty, których poniesienie przez Wnioskodawczynię jako kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia Umowy kredytu, jako stanowiące zabezpieczenie spłaty kredytu zgodnie z par. 3 ust. 1, 2, 4, 5, 6 i 7 Umowy kredytu, tj.:

(...)

Jak Wnioskodawczyni wskazała powyżej, każde z ww. ubezpieczeń i hipoteka stanowiły zabezpieczenie spłaty kredytu (par. 3 ust. 1, 2, 4, 5, 6 i 7 Umowy kredytu).

Wnioskodawczyni oświadcza, że nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu zabezpieczonego hipoteką, przeznaczonego na cel, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy. Ponadto wskazuje, że nie posiadała i nie posiada innych kredytów dotyczących inwestycji mieszkaniowych.

Pytanie

Czy kwota umorzenia pozostałego zobowiązania Wnioskodawczyni (kredytobiorcy E.F.) z Umowy kredytu z dnia 27 lutego 2007 r., która powstanie w wyniku zawarcia planowanej ugody z Syndykiem masy upadłości X S.A. w upadłości, podlegać będzie zaniechaniu poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 1672)?

Pani stanowisko w sprawie

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.

Zgodnie z jego treścią: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów , od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, odrębnym źródłem przychodów są: inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Stosownie do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.): Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.

Wedle instytucji zwolnienia z długu, uregulowanej w art. 508 ustawy - Kodeks cywilny: Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić, gdy podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe - czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.

W świetle powyższego, umorzoną kwotę wierzytelności na podstawie ugody dotyczącej umowy kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wartość umorzonej na podstawie planowanej ugody z Syndykiem Banku części wierzytelności wynikającej z Umowy kredytu stanowić będzie dla Wnioskodawczyni przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwalifikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyniku planowanego podpisania z Syndykiem Banku ugody, na mocy której Syndyk Banku umorzy Wnioskodawczyni część wierzytelności z tytułu Umowy kredytu, Wnioskodawczyni uzyska przysporzenie majątkowe. Nastąpi zmniejszenie zobowiązań Wnioskodawczyni wobec Syndyka Banku, a tym samym Wnioskodawczyni uzyska korzyść, która stanowić będzie dla Wnioskodawczyni przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 1672) („Rozporządzenie”) ustawodawca przewidział zaniechanie poboru podatku umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

Zgodnie z § 1 ust. 1 tego Rozporządzenia: Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1)umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a)kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b)osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej

2)otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Zaniechanie poboru podatku znajduje zatem zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów mieszkaniowych, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b Rozporządzenia).

A zatem, w związku z umorzeniem zobowiązania kredytowego mamy do czynienia z przychodem, który przy spełnieniu określonych warunków z Rozporządzenia podlega zaniechaniu poboru podatku. Jak już zostało wcześniej wskazane, Umowa kredytu Wnioskodawczyni została zawarta w celu uzyskania kredytu na sfinansowanie zakupu lokalu mieszkalnego na własne cele mieszkaniowe, a Wnioskodawczyni nigdy nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej. A zatem, Wnioskodawczyni spełnia kryteria zawarte w § 1 Rozporządzenia.

Z kolei zgodnie z treścią § 3 Rozporządzenia, ilekroć w Rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)udzielony przed 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przedmiotowa Umowa kredytu została zawarta przez Wnioskodawczynię w dniu 27 lutego 2007 r., a więc przed 15 stycznia 2015 r., zaś Bank był podmiotem, o którym mowa w § 3 pkt 1 Rozporządzenia. Kredyt zabezpieczony był hipoteką ustanowioną na kredytowanym lokalu mieszkalnym i zaciągnięty został na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie natomiast z treścią § 4 Rozporządzenia zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. Zawarcie planowanej Ugody dotyczącej przedmiotowej Umowy kredytowej ma być do końca 2026 r.

Do zawarcia planowanej ugody z Syndykiem Banku oraz do umorzenia długu ma dojść do końca 2026 r., a zatem Wnioskodawczyni uzyska dochód (przychód) w okresie wskazanym w Rozporządzeniu, tj. do 31 grudnia 2026 r.

W związku z powyższym, Wnioskodawczyni spełnia wszystkie kryteria do objęcia zaniechaniem poboru podatku dochodowego na podstawie Rozporządzenia w zakresie kwoty odpowiadającej umorzonej części zobowiązania wynikającego z zawartej przez Wnioskodawczynię Umowy kredytu, na podstawie planowanej ugody.

Reasumując, w ocenie Wnioskodawczyni, zawarcie ugody z Syndykiem masy upadłości X S.A. w upadłości, skutkującej uznaniem kredytu hipotecznego za spłacony oraz umorzeniem pozostałego zobowiązania, stanowić będzie dla Wnioskodawczyni przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, stanowiącym zmniejszenie pasywów Wnioskodawczyni.

Jednocześnie do uzyskanego przez Wnioskodawczynię przychodu związanego z umorzeniem części wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego na cele mieszkalne zaciągniętego przez Wnioskodawczynię na podstawie Umowy kredytu z dnia 27 lutego 2007 r., na skutek zawarcia planowanej ugody zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).

W szczególności wskazać należy, że:

1)kredyt udzielony Wnioskodawczyni przez Bank jest kredytem mieszkaniowym w rozumieniu § 3 Rozporządzenia,

2)kredyt został udzielony w 2007 r., a więc przed 15 stycznia 2015 r.,

3)kredytu udzielił Bank, podlegający nadzorowi państwowego organu nadzoru,

4)kredyt był zabezpieczony hipoteką kaucyjną na rzecz Banku ustanowioną na kredytowanym lokalu mieszkalnym nr 1, położonym w A., przy ul B.1, nr KW (...),

5)kredyt zaciągnięto na cel mieszkaniowy (zakup mieszkania na rynku wtórnym), w którym Wnioskodawczyni mieszkała oraz na pokrycie opłat związanych z ustanowieniem zabezpieczeń spłaty kredytu,

6)kredyt zaciągnięto na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,

7)Wnioskodawczyni nie korzystała dotychczas z zaniechania poboru podatku od umorzonego kredytu na inną inwestycję,

8)przychód z tytułu umorzenia zadłużenia Wnioskodawczyni na powstać w 2026 r., a więc będzie się mieścił w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r.

Wszystkie przewidziane prawem przesłanki, uzasadniające zastosowanie w odniesieniu do kwoty 284.105,07 zł instytucji, o której mowa w § 1 ust. 1 Rozporządzenia, należy zatem uznać za spełnione w sytuacji Wnioskodawczyni.

W konsekwencji Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych od uzyskanego przychodu związanego z umorzeniem części wierzytelności z Umowy kredytu, powstałego na skutek zawarcia planowanej ugody z Syndykiem masy upadłości X S.A. w upadłości.

Tożsame stanowisko zostało wyrażone przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 marca 2026 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.65.2026.2.MB, w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 marca 2026 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.1164.2025.2.ST.

W ocenie Wnioskodawczyni, kwota umorzenia pozostałego zobowiązania, wynikająca z Umowy kredytu, która powstanie w wyniku zawarcia planowanej ugody z Syndykiem masy upadłości X S.A. w upadłości, korzysta w całości z zaniechania poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:

1)pieniądze i wartości pieniężne, które:

·zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

·zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

2)wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:

·świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

·nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym, uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:

inne źródła.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:

Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać.

Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Wedle bowiem instytucji zwolnienia z długu, uregulowanej w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny:

Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.

Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić gdy podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.

Tym samym, kwotę wierzytelności umorzoną na podstawie ugody dotyczącej umowy o udzielenie kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów z tytułu takich umorzeń.

Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1672).

Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:

Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:

1)umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy:

a)kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

b)osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;

2)otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.

Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:

Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:

1)kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

2)odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;

3)opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.

Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:

W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Według § 1 ust. 5 przywołanego rozporządzenia:

Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

1)jednego gospodarstwa domowego albo

2)więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).

Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:

Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

W myśl § 1 ust. 7 rozporządzenia:

W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

Jak stanowi § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia:

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:

1)udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

2)zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

3)zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W myśl § 4 ww. rozporządzenia:

Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.

Artykuł 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na:

i.nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

ii.nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,

iii.nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

iv.budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,

v.rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

–położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.

Z treści wniosku wynika, że 27 lutego 2007 r. zawarła Pani umowę z bankiem o kredyt hipoteczny indeksowany do waluty CHF. Kredyt został udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów. Przeznaczenie środków z kredytu nastąpiło na pokrycie części ceny nabycia lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym oraz na uiszczenie opłat z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, składki z tytułu ubezpieczenia denominowanych kredytów hipotecznych, składki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty wartości nieruchomości; składek ubezpieczeniowych na ubezpieczenie spłaty kredytu na wypadek śmierci lub trwałej niezdolności do pracy oraz ubezpieczenie nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych i na uiszczenie kosztów związanych z ustanowieniem hipoteki zabezpieczającej spłatę kredytu.

Kredyt hipoteczny został zabezpieczony hipoteką kaucyjną ustanowioną na kredytowanym lokalu mieszkalnym. Syndyk masy upadłości Banku zaproponował Pani zawarcie ugody. Zgodnie z treścią ugody Syndyk potwierdza, że kwota wypłaconego kredytu na podstawie umowy kredytu wynosiła 405.944,18 zł, na dzień zawarcia ugody spłaciła Pani kwotę 587.026,28 zł udostępnionego kapitału wyrażonego w złotych, kredyt Pani zostaje przeliczony na kredyt złotowy ze stałym oprocentowaniem 2,98%, Syndyk Banku uznaje kredyt za spłacony, pozostałe Pani zobowiązania zostają umorzone, tym samym Syndyk zwalnia Panią z długu, który na dzień sporządzenia projektu ugody jest w wysokości 284.105,07 zł, Syndyk i Pani zrzekają się wzajemnych roszczeń.

Końcowo należy zaznaczyć, że nie korzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu żadnego innego kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego hipotecznie, zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.

Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że umorzona wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego 27 lutego 2007 r. stanowi dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.

Jak już wspomniano, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

Z literalnego brzmienia cytowanego wcześniej § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów wynika, że kwotami wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania są kwoty kapitału, odsetek, prowizji i opłat niezbędnych do zawarcia kredytu mieszkaniowego, zaś „koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń” nie mogą z tego zaniechania skorzystać.

W tym kontekście, kredyt udzielony na pokrycie opłat z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, składki z tytułu ubezpieczenia denominowanych kredytów hipotecznych, składki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty wartości nieruchomości, składek ubezpieczeniowych na ubezpieczenie spłaty kredytu na wypadek śmierci lub trwałej niezdolności do pracy oraz ubezpieczenie nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych, stanowił kredyt na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zaniechanie poboru podatku dochodowego będzie miało zatem zastosowanie, stosownie do dyspozycji § 1 ust. 3 rozporządzenia, jak słusznie Pani wskazała, do tej części kwoty umorzenia wierzytelności, która odpowiada udziałowi udzielonego kredytu zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. nabycie lokalu mieszkalnego i uiszczenie kosztów związanych z ustanowieniem hipoteki zabezpieczającej spłatę kredytu) w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.

Natomiast zaniechanie nie będzie miało zastosowania, stosownie do dyspozycji § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia, do tej części kwoty umorzenia wierzytelności, która odpowiada udziałowi udzielonego kredytu zaciągniętego na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. na pokrycie opłat z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, składki z tytułu ubezpieczenia denominowanych kredytów hipotecznych, składki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka utraty wartości nieruchomości; składek ubezpieczeniowych na ubezpieczenie spłaty kredytu na wypadek śmierci lub trwałej niezdolności do pracy oraz ubezpieczenie nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych), w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.

Tym samym Pani stanowisko w tym zakresie jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

-stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

-zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji należy stwierdzić, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego niniejszą interpretację.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie zagadnienie objęte pytaniem. Inne kwestie poruszane we wniosku nie były przedmiotem oceny przez tut. organ.

Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w zakresie przedstawionego zdarzenia przyszłego.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.