Interpretacja indywidualna z dnia 25 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP4-3.4012.138.2026.1.DS

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy uznania dostawy Herbicydu i Adiuwantu za jedno świadczenie kompleksowe. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Działalność A (dalej jako: „A” lub „Wnioskodawca” lub „Spółka”) obejmuje dystrybucję na polskim rynku produktów marki A z zakresu trzech głównych segmentów działalności:

(i)(...),

(ii)środków ochrony roślin oraz

(iii)(...).

W ramach prowadzonej działalności w obszarze ochrony roślin, Spółka prowadzi dystrybucję herbicydów wraz z adiuwantami.

Herbicydy są środkami ochrony roślin o działaniu chwastobójczym, najczęściej występującymi w formie koncentratu do sporządzania roztworu wodnego, przeznaczonymi do zwalczania różnorodnych chwastów.

Natomiast adiuwanty to preparaty wspomagające w formie płynu, przeznaczone do łącznego stosowania z cieczą użytkową niektórych środków chwastobójczych (herbicydów) stosowanych aparaturą naziemną. Adiuwanty poprawiają skuteczność biologiczną poprzez modyfikację właściwości fizycznych oraz chemicznych cieczy roboczej.

Spółka sprzedaje herbicydy wraz z adiuwantami w ramach następujących zestawów, np.: (...).

Wskazane powyżej produkty stanowią przykłady aktualnie oferowanych zestawów. W przyszłości możliwe są zmiany nazw handlowych herbicydów, wprowadzanie nowych produktów zawierających inne substancje czynne, a także modyfikacje składu wynikające z dostosowania do warunków klimatycznych lub wymogów agronomicznych. Niezależnie jednak od tych zmian, niezmienne pozostaje podstawowe założenie biznesowe i funkcjonalne – herbicyd oraz adiuwant są przeznaczone do łącznego stosowania i oferowane wyłącznie w zestawie, jako produkty wzajemnie się uzupełniające.

Adiuwanty są sprzedawane wyłącznie z herbicydami, ponieważ jako produkty stworzone w celu wspomagania ich prawidłowego zastosowania nie mogą być wykorzystywane zgodnie ze swoim przeznaczeniem w sposób samodzielny. Ponadto, ich niezależne zastosowanie nie ma jakiegokolwiek sensu biologicznego, gdyż mogą być one stosowane jedynie jako środek wspierający efektywne działanie danego herbicydu.

W konsekwencji, adiuwanty są sprzedawane wyłącznie w zestawie z herbicydem oraz przeznaczone do łącznego stosowania z tym konkretnym produktem.

Adiuwanty same w sobie nie posiadają właściwości chwastobójczych ani innych, które mogłyby być wykorzystane bez wcześniejszego połączenia z herbicydem. Celem stosowania adiuwantów jest umożliwienie roztworowi herbicydu połączenia się z woskową powłoką części zielonej chwastu, a także zmniejszenie napięcia powierzchniowego cieczy roboczej oraz zwiększenie jej odporności na warunki atmosferyczne. Ponadto, adiuwanty wspomagają przenikanie substancji aktywnych do wnętrza chwastów, przyśpieszają ich przemieszczanie w tkankach roślinnych, spowalniają procesy parowania, zatrzymują ciecz użytkową na powierzchni liścia, zwiększają przepuszczalność błon komórkowych oraz podnoszą odporność herbicydów na zmywanie przez deszcz. W ten sposób, stosowanie Adiuwantów skutkuje zwiększeniem efektywności herbicydów, a także zwiększeniem czasu ich oddziaływania na chwasty. Istotne jest, iż brak stosowania Adiuwantów w odniesieniu do herbicydów, z którymi są dystrybuowane, uniemożliwia ich skuteczne i zgodne z przeznaczeniem użycie.

W etykietach większości herbicydów łączne zastosowanie z adiuwantami jest wskazane, jako wymagane w sposób bezwzględny. W pozostałych przypadkach, gdy etykieta herbicydu nie wskazuje na bezwzględną konieczność użycia adiuwantu, brak konieczności jego użycia jest jedynie teoretyczny. We wszystkich, bowiem przypadkach, gdy adiuwant jest łączony z herbicydami brak jest jakichkolwiek przesłanek natury biologicznej lub ekonomicznej, które uzasadniałaby zrezygnowanie ze stosowania adiuwantu w odniesieniu do herbicydów.

Samodzielnie zastosowanie herbicydu, tj. bez adiuwantu, powodowałoby brak właściwej, wymaganej skuteczności działania herbicydu. W rezultacie, oba produkty nie mogą być stosowane inaczej niż w zestawie.

Spółka pragnie zwrócić uwagę, że model stosowania herbicydów może ulegać ewolucji w oparciu o doświadczenia klientów, w szczególności rolników, którzy w praktyce zauważają istotną poprawę skuteczności działania środków ochrony roślin przy ich łącznym stosowaniu z adiuwantami. W konsekwencji paleta środków ochrony roślin, z którymi adiuwanty są wykorzystywane, może ulegać rozszerzeniu – również o takie herbicydy, które zgodnie z informacjami producenta są przeznaczone do samodzielnego stosowania.

Doświadczenia użytkowników wskazują bowiem, że zastosowanie adiuwantu także w takich przypadkach zwiększa efektywność biologiczną zabiegu, poprawia wnikanie substancji czynnej oraz stabilność cieczy roboczej, a w praktyce może pozwalać na osiągnięcie efektu ekologicznego w postaci ograniczenia ilości stosowanych środków chemicznych przy zachowaniu oczekiwanej skuteczności stosowania herbicydu.

Jednocześnie w odniesieniu do herbicydów objętych niniejszym wnioskiem ich samodzielne zastosowanie, tj. bez adiuwantu, prowadziłoby do braku właściwej i wymaganej skuteczności działania. W rezultacie oba produkty w tym zakresie powinny być stosowane łącznie jako wzajemnie uzupełniające się elementy jednego procesu agrotechnicznego.

Biorąc pod uwagę wyżej opisane właściwości obu produktów, dla celów skutecznego ich stosowania nie powinny być one używane inaczej niż w zestawie. W każdym przypadku adiuwant i herbicyd mogą prawidłowo funkcjonować jedynie razem. Adiuwanty nie mogą być stosowane samodzielnie, ponieważ nie wykazują żadnych właściwości uzasadniających ich niezależne użycie. Nikt nie kupi samodzielnie adiuwantu, gdy nie jest stosowany razem z herbicydem. Z drugiej strony, użycie samodzielne herbicydu (tj. bez adiuwantu) skutkowałoby brakiem skuteczności działania herbicydu, sprawiając, że jego samodzielne zastosowanie nie spełniałoby w wystarczającym stopniu funkcji chwastobójczych.

Z uwagi na powyższe, Wnioskodawca oferuje sprzedaż herbicydów i adiuwantów wyłącznie w zestawie, gdyż nabycie wyłącznie jednego z nich nie pozwoliłoby na spełnienie celu ich stosowania. W związku z tym, oddzielne zastosowanie jednego z nabytych w ww. zestawie produktów jest niemożliwe bez istotnego pogorszenia funkcjonalności jednego z nich.

Wnioskodawca jest zainteresowany uzyskaniem potwierdzenia prawidłowości uznania sprzedaży zestawów za dostawę kompleksową na gruncie podatku od towarów i usług (dalej jako: VAT), w której dostawa herbicydów jako produktów wiodących, mających właściwości chwastobójcze byłaby uznana za świadczenie główne, zaś dostawa adiuwantów, wpływających na skuteczność herbicydów jako świadczenie pomocnicze opodatkowane stawką VAT przeznaczoną dla sprzedaży produktu głównego (herbicydu).

Wnioskodawca wskazuje, iż w odniesieniu do uznania sprzedaży herbicydów wraz z adiuwantami za świadczenie kompleksowe, było to już przedmiotem interpretacji indywidualnej z dnia 23 grudnia 2014 r., o sygn. IPPP2/443-968/14-3/BH wydanej na rzecz Spółki. Niemniej jednak, z uwagi na zmiany przepisów podatkowych w ostatnich 10 latach, w tym w szczególności wprowadzenie wiążących informacji stawkowych oraz zmianie załącznika nr 3 do ustawy o VAT, Spółka zdecydowała się zwrócić z wnioskiem o ponowne potwierdzenie jej stanowiska.

Pytanie

Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym, sprzedaż zestawu składającego się z wybranego herbicydu oraz adiuwantu powinna zostać uznana za dostawę kompleksową, a tym samym korzystać z opodatkowania jedną stawką VAT właściwą dla produktu głównego, tj. herbicydu?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym powyżej stanie faktycznym, sprzedaż zestawu składającego się z wybranego herbicydu oraz adiuwantu powinna zostać uznana za dostawę kompleksową, a tym samym korzystać z opodatkowania jedną stawką VAT właściwą dla produktu głównego, tj. herbicydu.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej jako: „Ustawa o VAT”) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT przez dostawę towaru rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie z art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT przez towary rozumie rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Z ugruntowanego stanowiska praktyki prawa podatkowego (w tym zarówno organów podatkowych, jak i sądów administracyjnych), dla potrzeb opodatkowania na gruncie VAT przyjmuje się, że gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie elementy, w jakich jest ona dokonywana, aby określić jej charakter. W tym zakresie należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej transakcji, celem ustalenia, czy podatnik dostarcza klientowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jednolite świadczenie kompleksowe. Jednocześnie warto podkreślić, że pomimo, iż każda transakcja powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, to transakcja złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana.

Świadczenie jednolite będzie miało miejsce w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy lub co najmniej dwie czynności dokonane na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.

Definicji dostawy kompleksowej nie zawierają ani przepisy krajowe, ani przepisy wspólnotowe, ani też z treści tych przepisów nie wynikają żadne przesłanki determinujące daną usługę za złożoną. Dla celów kwalifikacji, czy dostawa powinna być traktowana jako dostawa kompleksowa, konieczne jest posłużenie się orzecznictwem sądów krajowych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „TSUE”).

W wyroku z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commisioners of Customs & Excise (ECLI: EU:C: 1999:93) TSUE wskazał, że „Z pojedynczym świadczeniem mamy do czynienia zwłaszcza wtedy, gdy jeden lub więcej elementów uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania jak do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

Z przytoczonego powyżej fragmentu orzeczenia wynika zatem, że w celu określenia skutków podatkowych transakcji złożonych, analizie należy poddać kwestię czy transakcja składa się ze świadczenia głównego i świadczeń pomocniczych, czy też dana transakcja składa się z kilku odrębnych i niezależnych świadczeń.

Aby możliwe było określenie, czy dane świadczenie ma charakter kompleksowy, powinno ono składać się z różnych świadczeń, których wystąpienie i realizacja prowadzą do jednego, zamierzonego przez nabywcę celu. W praktyce oznacza to, że świadczenie kompleksowe składa się z zespołu różnych czynności (świadczeń) prowadzących do zrealizowania jednego głównego celu, zaspokojenia jednej potrzeby. Z kolei jako czynność pomocniczą należy uznać takie świadczenie (dostawę towarów/ świadczenie usług), które nie stanowi z perspektywy nabywcy celu samego w sobie, ale jest środkiem do zrealizowania usługi lub dostawy głównej.

Poszczególne świadczenia traktowane są jako części składowe świadczenia kompleksowego wówczas, gdy cel świadczenia pomocniczego jest determinowany przez cel świadczenia głównego. Innymi słowy, świadczenie główne nie może zostać uznane za wykonane, jeżeli nie zostanie zrealizowane świadczenie pomocnicze.

W konsekwencji, elementy świadczenia nie powinny być w sposób sztuczny wydzielone dla celów VAT, kiedy z ekonomicznego punktu widzenia takie elementy tworzą jedno świadczenie kompleksowe, którego nabycie jako całości jest dla nabywcy gospodarczym celem zawarcia danej transakcji.

Na szczególną uwagę w przytoczonym powyżej wyroku TSUE zasługuje zastosowanie słowa „zwłaszcza” w odniesieniu do tego, iż „pojedyncze świadczenie ma miejsce, zwłaszcza gdy jedną lub więcej składowych części uznaje się za usługę zasadniczą”. Należy wnioskować z tego, iż o pojedynczym świadczeniu można mówić również wówczas, gdy żaden z elementów składowych nie może zostać uznany za główny, to jest np. wtedy, gdy każde świadczenie składowe ma tak samo istotne znaczenie do osiągnięcia ekonomicznego celu transakcji – świadczenia kompleksowego.

Kolejnym wyrokiem TSUE, który odnosi się do świadczeń kompleksowych na gruncie podatku od towarów i usług jest wyrok z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien (ECLI:EU:C:2005:649), w którym TSUE wskazał, iż : „każda czynność powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT, należy w pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie”.

W powyższym wyroku TSUE stwierdził również, iż „Mamy do czynienia z jednym świadczeniem, zwłaszcza w przypadku, gdy kilka elementów powinno zostać uznanych za konstytutywne dla świadczenia głównego, podczas gdy, przeciwnie, jedno lub więcej świadczeń powinno być postrzegane jako jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los prawny świadczenia głównego.”

W wyroku z 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs, TSUE wskazał, iż: „Jedno świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.

Dodatkowo, jak wcześniej wskazał Wnioskodawca, na kwalifikację zespołu świadczeń jako kompleksowych wpływa perspektywa nabywcy. To jego oczekiwania dotyczące rezultatu nabywanego świadczenia decydują o tym, czy oczekuje on otrzymania odseparowanych od siebie świadczeń, czy też jego celem jest nabycie określonego świadczenia, którego realizacja jest możliwa wyłącznie w połączeniu z szeregiem świadczeń pomocniczych.

Taki pogląd również znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie TSUE, m.in.: w wyroku z 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, w którym TSUE stwierdził, że: „W szczególności świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy” (podobnie wyrok z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro).

Ponadto, Wnioskodawca wskazuje także na istotne znaczenie w analizowanej sprawie opinii rzecznik generalnej Juliane Kokott z 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito - Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributaria e Aduaneira, w której kluczowe są następujące konkluzje:

• „W przypadku jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem TSUE takie świadczenie występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał ustala czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta”;
• „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji. Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa TSUE jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu”;
• „Jeżeli za zespół świadczeń i czynności ustala się cenę łączną, w świetle orzecznictwa TSUE jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego. Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń”.

Podsumowując, z powyższych orzeczeń TSUE wynika, iż aby stwierdzić wystąpienie świadczenia kompleksowego muszą zostać spełnione następujące warunki:

• Świadczenia realizowane są na rzecz nabywcy i można z nich wyróżnić świadczenie główne oraz świadczenia pomocnicze, tj. takie, których wystąpienie determinuje wystąpienie świadczenia głównego;
• Poszczególne czynności są tak ze sobą ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby sztuczny charakter;
• Z perspektywy nabywcy, jego ekonomicznym celem jest nabycie całości świadczenia kompleksowego, a nie poszczególnych świadczeń pomocniczych, które występując niezależnie – nie są ekonomicznym celem zawarcia transakcji;
• O kompleksowości świadczenia przemawia też fakt, iż zgodnie z wolą stron zawierających transakcję przewidziana jest jedna cena za całe świadczenie kompleksowe.

Analogiczne stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyroku NSA z 27 lipca 2012, sygn. I FSK 483/12, w którym wskazano, że chociaż każda transakcja powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, w sytuacji, gdy transakcja składa się z wielu elementów, może być uznana, na potrzeby VAT, za jedną transakcję w różnych przypadkach. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy jeden z tych elementów stanowi świadczenie główne a drugi element lub pozostałe elementy mają wobec niego charakter pomocniczy. Świadczenia te są uznawane za pomocnicze do świadczenia głównego.

Jak już wcześniej wskazano, dane świadczenie powinno być uznane za pomocnicze względem świadczenia głównego, jeśli nie stanowi samo w sobie celu dla klienta, lecz jest środkiem umożliwiającym jak najlepsze skorzystanie ze świadczenia głównego. Tak właśnie jest w przypadku dostawy zestawów składających się z Herbicydów i Adiuwantów, ponieważ samodzielne stosowanie Adiuwantów nie ma sensu biologicznego, ponieważ wspomagają one działanie i właściwości substancji głównej, tj. Herbicydu (bez Herbicydu Adiuwant nie ma żadnego działania chwastobójczego). Adiuwanty są stosowane wraz z produktem głównym w celu zmaksymalizowania skuteczności i przyswajalności produktu głównego. Należy podkreślić, że oddzielne stosowanie Adiuwantu (z wyłączeniem produktu głównego) jest z chemiczno-biologicznego punktu widzenia bezcelowe. Nabywca Herbicydu musi każdorazowo nabyć również Adiuwant w celu wykorzystania ich (po połączeniu) zgodnie z przeznaczeniem – tj. w celu usunięcia chwastów ze swoich upraw. Z perspektywy nabywcy, jego ekonomicznym celem jest nabycie całości świadczenia kompleksowego, a nie poszczególnych świadczeń składowych, ponieważ one występując niezależnie – nie zaspokajają ekonomicznego celu zawarcia transakcji.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku dostawy zestawów składających się z herbicydu (jako produktu głównego) oraz adiuwantu (jako produktu pomocniczego), powinna znaleźć zastosowanie jedna stawka VAT dla całego zestawu, przy czym stawka powinna być determinowana przez stawkę VAT właściwą dla herbicydu, jako produktu głównego (który stanowi element podstawowy zestawu, gdyż zasadniczym celem z perspektywy nabywcy jest zlikwidowanie chwastów).

W ocenie Wnioskodawcy, ze względu na charakter adiuwantu dołączonego do produktu głównego, tj. jego funkcję wspomagającą względem produktu głównego oraz fakt, że stosowanie go bez udziału produktu głównego jest bezcelowe, należy uznać, że rozdzielenie dostawy herbicydu oraz adiuwantu dla celów podatku VAT byłoby zabiegiem sztucznym.

Biorąc pod uwagę powyższe, sprzedaż zestawów składających się z herbicydu oraz adiuwantu powinna zostać uznana za świadczenie kompleksowe (dostawę kompleksową) ponieważ:

1)Pomiędzy adiuwantem, a herbicydem zachodzi trwały związek funkcjonalny, który powoduje, że produkty te mogą funkcjonować wyłącznie w sytuacji, w której są stosowane razem;

2)Adiuwant jest produktem przeznaczonym wyłącznie do łącznego stosowania z herbicydem i zgodnie ze swoim przeznaczeniem nie może być stosowany samodzielnie;

3)Brak zastosowania adiuwantu w połączeniu z herbicydem powoduje brak możliwości ich użycia w sposób efektywny biologiczne i ekonomicznie, a co za tym idzie nabywca herbicydu musi każdorazowo nabyć również adiuwant w celu wykorzystania produktów zgodnie z zamierzeniem – tj. w celu usunięcia chwastów ze swoich upraw. Z perspektywy nabywcy, jego ekonomicznym celem jest nabycie całości świadczenia kompleksowego, a nie poszczególnych świadczeń pomocniczych, które występując niezależnie – nie doprowadzą do ziszczenia się celu zawarcia transakcji;

4)Zastosowanie adiuwantu jest niezbędne dla prawidłowego wykorzystania środka ochrony roślin;

5)Zgodnie z wolą stron zawierających transakcję przewidziana jest jedna cena za całe świadczenie kompleksowe – tj. Wnioskodawca na moment składania niniejszego wniosku nie oferuje sprzedaży herbicydu i adiuwantu oddzielnie, dodatkowo nie przypisuje każdemu z produktów odrębnej ceny. W konsekwencji, adiuwanty są sprzedawane wyłącznie w zestawie z herbicydem oraz przeznaczone do łącznego stosowania z tym konkretnym produktem.

Podkreślić należy, iż herbicyd jest produktem głównym, natomiast adiuwant pełni rolę produktu pomocniczego. Wynika to z faktu, że adiuwant umożliwia prawidłowe działanie składników aktywnych zawartych w herbicydzie, a także zwiększa ich efektywność oraz odporność na warunki pogodowe. Z kolei działanie Herbicydu prowadzi do osiągnięcia zasadniczego rezultatu oczekiwanego przez nabywcę zestawu, tj. usunięcia chwastów z uprawy. To właśnie m.in. na tej podstawie dostawa kompleksowa powinna być opodatkowana stawką właściwą dla produktu głównego.

Wnioskodawca wskazuje, iż w odniesieniu do potwierdzenia kompleksowości, powyższe było już przedmiotem interpretacji indywidualnej z dnia 23 grudnia 2014 r., o sygn. IPPP2/443-968/14-3/BH wydanej na rzecz Spółki, w której to organ potwierdził, że:

„W przedmiotowej sprawie istnieje zatem trwały i funkcjonalny związek pomiędzy produktami wchodzącymi w skład zestawu. W konsekwencji, w aspekcie gospodarczym produkty te nie mogą być sprzedawane oddzielnie bez istotnego pogorszenia funkcjonalności każdego z towarów”.

„W konsekwencji należy stwierdzić, że w przypadku sprzedaży zestawów składających się z Actirobu oraz herbicydów, z uwagi na to, że istnieje trwały związek funkcjonalny, który powoduje, że produkty wchodzące w skład tych zestawów mogą prawidłowo funkcjonować tylko razem, zastosowanie znajdzie obniżona do wysokości 8% stawka podatku, właściwa dla produktu podstawowego, którym jest herbicyd”. „A zatem, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe”.

Niemniej jednak, z uwagi na rozszerzenie zakresu stosowanych produktów (wprowadzenie nowych produktów, które nie były w obrocie na dzień składania ww. wniosku), Spółka zdecydowała się zwrócić z wnioskiem o ponowne potwierdzenie jej stanowiska.

Niezależnie od faktu otrzymania wiążącej interpretacji przez Spółkę w identycznej sprawie na prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy wskazuje również aktualna praktyka interpretacyjna KIS wydana w analogicznym stanie faktycznym, w tym:

• interpretacji indywidualnej dyrektora KIS z dnia 4 sierpnia 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.328.2025.1.DS, w której uznał on, iż:

„Zatem w przedstawionej przez Państwa sytuacji - dostawa zestawu zawierającego Herbicyd i Adiuwant stanowi/będzie stanowić świadczenie kompleksowe w rozumieniu powołanego orzecznictwa TSUE, w którym można wyróżnić towar główny, tj. Herbicyd, oraz produkt wspomagający jego działanie, czyli Adiuwant, który ma zadanie uzupełniające i pomocnicze w stosunku do towaru głównego. W opisanym przez Państwa przypadku rozdzielenie tych produktów miałoby charakter sztuczny ze względu na to, że klient decydujący się na zakup Herbicydu oczekuje skutecznego środka chwastobójczego, a zatem nie miałoby ekonomicznego uzasadnienia zakupienie Herbicydu bez Adiuwantu z uwagi na mniejszą w takiej sytuacji skuteczność tego środka. Tym samym, sprzedaż wymienionych powyżej towarów może zatem zostać uznana za jedno świadczenie kompleksowe, którego rozdzielenie miałoby sztuczny i nieuzasadniony charakter”.

„Podsumowując, dostawa zestawu składającego się z wybranego Herbicydu oraz Adiuwantu stanowi/będzie stanowić kompleksową dostawę, w której towarem głównym jest/będzie Herbicyd a towarem uzupełniającym jest/będzie Adiuwant. Tym samym, wskazane wyżej towary wchodzące w skład zestawu należy opodatkować według jednej stawki podatku VAT, właściwej dla towaru głównego, którym jest Herbicyd”.

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Przepis art. 2 pkt 22 ustawy o VAT stanowi, że:

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przy czym, jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:

Należy zauważyć, że z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy dokonującym dostawy bądź świadczącym usługę a ich odbiorcą, a w zamian za to świadczenie powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Obydwa warunki muszą być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.

Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, w którym Trybunał zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.

Natomiast w wyroku C-90/20 ws. Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między którymi istnieje bezpośredni związek.

W konsekwencji powyższych regulacji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z opisu sprawy wynika, że Państwa działalność obejmuje dystrybucję na polskim rynku produktów marki A z zakresu trzech głównych segmentów działalności: (...), środków ochrony roślin oraz (...). W ramach prowadzonej działalności w obszarze ochrony roślin, prowadzą Państwo dystrybucję herbicydów wraz z adiuwantami.

Herbicydy są środkami ochrony roślin o działaniu chwastobójczym, najczęściej występującymi w formie koncentratu do sporządzania roztworu wodnego, przeznaczonymi do zwalczania różnorodnych chwastów.

Natomiast adiuwanty to preparaty wspomagające w formie płynu, przeznaczone do łącznego stosowania z cieczą użytkową niektórych środków chwastobójczych (herbicydów) stosowanych aparaturą naziemną. Adiuwanty poprawiają skuteczność biologiczną poprzez modyfikację właściwości fizycznych oraz chemicznych cieczy roboczej.

Herbicyd oraz adiuwant są przeznaczone do łącznego stosowania i oferowane wyłącznie w zestawie, jako produkty wzajemnie się uzupełniające. Adiuwanty są sprzedawane wyłącznie z herbicydami, ponieważ jako produkty stworzone w celu wspomagania ich prawidłowego zastosowania nie mogą być wykorzystywane zgodnie ze swoim przeznaczeniem w sposób samodzielny. Ponadto, ich niezależne zastosowanie nie ma jakiegokolwiek sensu biologicznego, gdyż mogą być one stosowane jedynie jako środek wspierający efektywne działanie danego herbicydu.

Adiuwanty same w sobie nie posiadają właściwości chwastobójczych ani innych, które mogłyby być wykorzystane bez wcześniejszego połączenia z herbicydem. Celem stosowania adiuwantów jest umożliwienie roztworowi herbicydu połączenia się z woskową powłoką części zielonej chwastu, a także zmniejszenie napięcia powierzchniowego cieczy roboczej oraz zwiększenie jej odporności na warunki atmosferyczne. Ponadto, adiuwanty wspomagają przenikanie substancji aktywnych do wnętrza chwastów, przyśpieszają ich przemieszczanie w tkankach roślinnych, spowalniają procesy parowania, zatrzymują ciecz użytkową na powierzchni liścia, zwiększają przepuszczalność błon komórkowych oraz podnoszą odporność herbicydów na zmywanie przez deszcz. W ten sposób, stosowanie Adiuwantów skutkuje zwiększeniem efektywności herbicydów, a także zwiększeniem czasu ich oddziaływania na chwasty. Istotne jest, iż brak stosowania Adiuwantów w odniesieniu do herbicydów, z którymi są dystrybuowane, uniemożliwia ich skuteczne i zgodne z przeznaczeniem użycie.

W etykietach większości herbicydów łączne zastosowanie z adiuwantami jest wskazane, jako wymagane w sposób bezwzględny. W pozostałych przypadkach, gdy etykieta herbicydu nie wskazuje na bezwzględną konieczność użycia adiuwantu, brak konieczności jego użycia jest jedynie teoretyczny. We wszystkich, bowiem przypadkach, gdy adiuwant jest łączony z herbicydami brak jest jakichkolwiek przesłanek natury biologicznej lub ekonomicznej, które uzasadniałaby zrezygnowanie ze stosowania adiuwantu w odniesieniu do herbicydów.

Samodzielnie zastosowanie herbicydu, tj. bez adiuwantu, powodowałoby brak właściwej, wymaganej skuteczności działania herbicydu. W rezultacie, oba produkty nie mogą być stosowane inaczej niż w zestawie.

Model stosowania herbicydów może ulegać ewolucji w oparciu o doświadczenia klientów, w szczególności rolników, którzy w praktyce zauważają istotną poprawę skuteczności działania środków ochrony roślin przy ich łącznym stosowaniu z adiuwantami. W konsekwencji, paleta środków ochrony roślin, z którymi adiuwanty są wykorzystywane, może ulegać rozszerzeniu – również o takie herbicydy, które zgodnie z informacjami producenta są przeznaczone do samodzielnego stosowania.

Biorąc pod uwagę wyżej opisane właściwości obu produktów, dla celów skutecznego ich stosowania nie powinny być one używane inaczej niż w zestawie. W każdym przypadku adiuwant i herbicyd mogą prawidłowo funkcjonować jedynie razem. Adiuwanty nie mogą być stosowane samodzielnie, ponieważ nie wykazują żadnych właściwości uzasadniających ich niezależne użycie. Nikt nie kupi samodzielnie adiuwantu, gdy nie jest stosowany razem z herbicydem. Z drugiej strony, użycie samodzielne herbicydu (tj. bez adiuwantu) skutkowałoby brakiem skuteczności działania herbicydu, sprawiając, że jego samodzielne zastosowanie nie spełniałoby w wystarczającym stopniu funkcji chwastobójczych.

Oferują Państwo sprzedaż herbicydów i adiuwantów wyłącznie w zestawie, gdyż nabycie wyłącznie jednego z nich nie pozwoliłoby na spełnienie celu ich stosowania. W związku z tym, oddzielne zastosowanie jednego z nabytych w ww. zestawie produktów jest niemożliwe bez istotnego pogorszenia funkcjonalności jednego z nich.

Państwa wątpliwości w tej sprawie dotyczą ustalenia, czy sprzedaż zestawu składającego się z wybranego herbicydu oraz adiuwantu powinna być uznana za dostawę kompleksową, a tym samym korzystać z opodatkowania jedną stawką VAT właściwą dla produktu głównego, tj. herbicydu.

W odniesieniu do przedstawionych przez Państwa wątpliwości wskazać należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna usługa/dostawa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, to nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za świadczenie zasadnicze, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako świadczenia pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do świadczenia zasadniczego.

Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował TSUE w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej Dyrektywy VAT (2006/112/WE).

W orzeczeniu wydanym w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan Ltd.) TSUE, odnosząc się do art. 2(1) VI Dyrektywy, uznał, że z przepisu tego wynika, po pierwsze, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne, po drugie zaś, że świadczenie składające się z jednolitej usługi (z ekonomicznego punktu widzenia) nie powinno być w sztuczny sposób dzielone, gdyż to mogłoby spowodować naruszenie całego systemu opodatkowania. Ponadto, Trybunał podkreślił, że:

Natomiast w wyroku z 27 października 2005 r. C-41/04 (Levob Verzekeringen) TSUE zawarł kilka cennych uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. Trybunał wskazał mianowicie, że istotne jest założenie, z jakim należy podejść do analizy każdego takiego zdarzenia. Tym założeniem jest to, by – po pierwsze – każda czynność była zwykle uznawana za odrębną i niezależną, jednocześnie – po drugie – trzeba mieć na względzie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania systemu podatku VAT.

W celu określenia, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy – wg TSUE – przede wszystkim poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie.

W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku TSUE należy przyjąć, że nie ma charakteru kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone.

Dodatkowo warto wskazać na wyroki TSUE (C-425/06, C-572/07), w których również zawarte są przesłanki decydujące o uznaniu szeregu czynności za pojedynczą usługę lub za świadczenie kompleksowe.

I tak, w ww. wyroku w sprawie C-425/06 Part Service, TSUE wskazał, że:

Natomiast wyrok TSUE w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV wskazuje, że

Tak również w wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Ministero dellEconomia e delle Finanze przeciwko Part Service Srl.

Wyrok ten sformułował kryteria przesądzające o tym, kiedy występuje świadczenie złożone. Ma ono zatem miejsce w sytuacji, gdy:

• świadczenie pomocnicze nie stanowi celu samego w sobie, lecz stanowi środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z usługi podstawowej,
• poszczególne czynności są ze sobą tak ściśle związane, że ich rozdzielenie miałoby charakter sztuczny,
• kiedy nie istnieje możliwość nabywania danego świadczenia od podmiotów zewnętrznych,
• kiedy nie istnieje możliwość odrębnego fakturowania za daną czynność.

Zatem, aby stwierdzić, czy dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), winno ono składać się z różnych czynności, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na świadczenie takiego rodzaju składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast za pomocniczą należy uznać taką czynność, jeśli nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Innymi słowy, pojedyncza czynność lub świadczenie traktowana jest jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne, które zarazem nie może zostać wykonane lub wykorzystane bez świadczenia pomocniczego.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy w świetle orzecznictwa TSUE oraz obowiązujących przepisów prawa należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku nie mamy do czynienia ze świadczeniem o charakterze kompleksowym, ponieważ dostawy towarów będących przedmiotem wniosku, mogą również mieć charakter samoistny. Opisane przez Państwa towary wchodzące w skład zestawu, tj. herbicyd i adiuwant nie są ze sobą nierozerwalnie związane, dlatego też dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług ich dostawy nie można uznać za jednolitą transakcję. Powiązanie tych towarów nie jest bowiem wystarczające, aby przełamać zasadniczą niezależność każdego z nich.

Jak bowiem wynika z przedstawionych informacji we wniosku, towary objęte „zestawem” nie są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie na potrzeby kwalifikacji w podatku VAT miałoby charakter sztuczny.

Wskazali Państwo, że w etykietach większości herbicydów łączne zastosowanie z adiuwantami jest wskazane, jako wymagane w sposób bezwzględny. W pozostałych przypadkach, gdy etykieta herbicydu nie wskazuje na bezwzględną konieczność użycia adiuwantu, brak konieczności jego użycia jest jedynie teoretyczny. We wszystkich, bowiem przypadkach, gdy adiuwant jest łączony z herbicydami brak jest jakichkolwiek przesłanek natury biologicznej lub ekonomicznej, które uzasadniałaby zrezygnowanie ze stosowania adiuwantu w odniesieniu do herbicydów. Z powyższego wynika zatem, że kwestia nabycia opisanych produktów w zestawie bądź samodzielnie zależy od nabywcy. Pomimo niezaprzeczalnego związku obu produktów pod względem funkcjonalnym i zaleceń do łącznego ich stosowania, są to dwa odrębne produkty, które nie tylko mogą być sprzedawane osobno ale również ich połączenie zależy od nabywcy, choć jest ono zalecane przez producenta w celu podniesienia skuteczności herbicydu.

Zatem, wbrew Państwa opinii, rozdzielenie – z punktu widzenia podatkowego – dostaw ww. towarów nie jest/nie będzie działaniem sztucznym. Oceny tej nie zmienia fakt, że towary te sprzedają/będą Państwo sprzedawać wyłącznie w zestawie.

Z racjonalnego punktu widzenia należy zgodzić się z Państwem, że zakup jedynie herbicydu lub tylko adiuwantu nie powinien mieć miejsca, gdyż użycie wyłącznie jednego z nich nie pozwoliłoby na spełnienie celu ich stosowania jednakże nie znaczy to że nie mogą one być nabywane odrębnie np. u różnych producentów/ nabywców. Tym bardziej, że - jak wynika z przedstawionych informacji - nie do wszystkich herbicydów konieczne jest bezwzględne zastosowanie adiuwantu i herbicyd może zostać użyty samodzielnie. Zatem to do nabywcy należy decyzja, czy zastosuje obydwa produkty zgodnie z zaleceniami czy też zdecyduje się zastosować jeden z nich.

W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że przypadku herbicydu i adiuwantu nie zostały/nie zostaną spełnione przesłanki określone przez orzecznictwo TSUE, które przemawiałyby za uznaniem dostawy opisanych towarów za świadczenie kompleksowe, gdyż zestaw stworzony z ww. produktów nie cechuje się nierozerwalnością czy niezbędnością poszczególnych elementów świadczenia.

Podsumowując, dostawa zestawu składającego się z wybranego herbicydu oraz adiuwantu nie stanowi/nie będzie stanowić kompleksowej dostawy towarów opodatkowanej jedną stawką podatku VAT. Tym samym, wskazane wyżej towary wchodzące w skład zestawu należy opodatkować według odrębnych stawek VAT, właściwych dla poszczególnych towarów w zestawie, tj. herbicydu i adiuwantu.

Państwa stanowisko jest zatem nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

• stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
• zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Stosownie do art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej:

Tym samym, kwestia ustalenia wysokości stawki podatku VAT dla dostawy towarów lub świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być rozstrzygnięta tylko w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy o VAT.

Stosownie do art. 42a ustawy o VAT:

Zatem wydana interpretacja indywidualna nie rozstrzyga w zakresie ustalenia stawki podatku VAT właściwej dla dokonywanych przez Państwa dostaw.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Powołane interpretacje nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w nich stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Ponadto wskazać należy, że interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.