Interpretacja indywidualna z dnia 3 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.344.2026.1.JP

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 27 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży przez Syndyka towarów, które były wykorzystywane w działalności gospodarczej Dłużnika, po okresie dłuższym niż 12 miesięcy od zaprzestania przez Dłużnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Pani … (dalej jako: „Dłużnik”) od … do … prowadziła działalność gospodarczą pod firmą … w zakresie sprzedaży detalicznej odzieży.

Działalność gospodarcza Dłużnika była opodatkowana na zasadach ogólnych (skala podatkowa). Dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny do dnia ...

W związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej został sporządzony i prawidłowo złożony spis z natury towarów, o którym mowa w art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej jako: „ustawa o VAT”) oraz został uiszczony stosowny podatek VAT.

... Sąd Rejonowy dla … w …, … Wydział ... ogłosił upadłość Dłużnika jako osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Na syndyka wyznaczył Pana … (dalej jako: „Syndyk”).

W związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym Syndyk zamierza sprzedać towary w postaci odzieży, które były wykorzystywane w działalności gospodarczej Dłużnika (dalej jako: „Towary”). Syndyk zamierza sprzedać Towary jako całość (zbiór rzeczy) w ramach jednej transakcji.

Na dzień planowanej sprzedaży Towarów Dłużnik będzie figurował w bazie CEIDG jako podmiot wykreślony i nie będzie zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.

W okresie pomiędzy zakończeniem działalności gospodarczej a sprzedażą Towarów Dłużnik nie wykorzystywał i nie będzie wykorzystywał Towarów dla działalności opodatkowanej podatkiem VAT. Towary przeznaczone są tylko i wyłącznie do sprzedaży.

Sprzedaż Towarów będzie miała miejsce po upływie 12 miesięcy od daty zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez Dłużnika.

Pytanie

Czy w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, w związku z zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej przez Dłużnika …, sporządzeniem remanentu likwidacyjnego i powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy o VAT (na dzień zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej) sprzedaż Towarów (tj. towarów które były wykorzystywane w działalności gospodarczej Dłużnika) dokonana przez Syndyka po okresie dłuższym niż 12 miesięcy od zaprzestania przez Dłużnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT)?

Pana stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, w związku z zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej przez Dłużnika ..., sporządzeniem remanentu likwidacyjnego i powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług na podstawie art. 14 ust. 6 ustawy o VAT (na dzień zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej) sprzedaż Towarów (tj. towarów, które były wykorzystywane w działalności gospodarczej Dłużnika) dokonana przez Syndyka po okresie dłuższym niż 12 miesięcy od zaprzestania przez Dłużnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT).

Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Katalog czynności opodatkowanych podatkiem VAT został określony w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają (...) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Powyższe nie przesądza jednak o tym, że każda transakcja sprzedaży podlega opodatkowaniu. Istotny jest bowiem nie tylko zakres przedmiotowy ustawy o VAT, ale także jej zakres podmiotowy. Dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Należy zatem przeprowadzić analizę, czy w analizowanym przypadku Dłużnik, w związku ze sprzedażą Towaru będzie działał w charakterze podatnika VAT.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Zatem dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem podlegają towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy towarów, w przypadku zaprzestania przez podatnika, o którym mowa w art. 15, będącego osobą fizyczną albo przedsiębiorstwem w spadku wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, obowiązanego, na podstawie art. 96 ust. 6, do zgłoszenia zaprzestania działalności naczelnikowi urzędu skarbowego. Przepisy ust. 1 i 3 stosuje się do towarów, w stosunku do których przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (art. 14 ust. 4 ustawy o VAT).

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 3, podatnicy są obowiązani sporządzić spis z natury towarów na dzień rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zwany dalej „spisem z natury”. Podatnicy są obowiązani złożyć informację o dokonanym spisie z natury, o ustalonej na jego podstawie wartości towarów i o kwocie podatku należnego, nie później niż w dniu złożenia deklaracji podatkowej składanej za okres obejmujący dzień rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3 (art. 14 ust. 5 ustawy o VAT).

Według art. 14 ust. 6 ustawy o VAT obowiązek podatkowy w przypadku, o którym mowa w ust. 1, powstaje w dniu rozwiązania spółki, zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu albo wystąpienia przypadków, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

W takiej sytuacji obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotyczy tej części posiadanych m.in. przez osobę fizyczną towarów, które po nabyciu nie zostały odprzedane i w stosunku do których przysługiwało podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Towary (w tym środki trwałe oraz towary handlowe) objęte spisem z natury, o którym mowa w art. 14 ustawy należy opodatkować w sposób pozwalający na zachowanie zasady neutralności podatku VAT, a więc na zasadach takich samych, jak przy sprzedaży, stosując obowiązujące stawki VAT lub zwolnienie od podatku.

W świetle art. 14 ust. 7 ustawy o VAT dostawa towarów dokonywana przez byłych wspólników spółek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przez osoby fizyczne, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3, której przedmiotem są towary objęte spisem z natury, podlega zwolnieniu od podatku przez okres 12 miesięcy od dnia, o którym mowa w ust. 6, pod warunkiem rozliczenia podatku od towarów objętych spisem z natury. Należy jednak zauważyć, że przyjmuje się, że również po tym okresie przekazanie towarów w dowolnej formie nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Wynika to z faktu, iż po likwidacji firmy podatnik nie prowadzi już działalności gospodarczej, a towary handlowe stają się jego majątkiem osobistym. Z przywołanych przepisów art. 14 ustawy o VAT wynika, że obowiązek sporządzenia spisu z natury wiąże się, co do zasady, z zaprzestaniem, w związku z likwidacją działalności gospodarczej, wykorzystywania składników majątku przedsiębiorstwa do czynności podlegających opodatkowaniu.

W tym zakresie dokonując późniejszej ich sprzedaży podatnik nie działa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co oznacza, że nie jest podatnikiem podatku VAT. Po likwidacji działalności nie dotyczą go już przepisy ustawy o VAT.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że Dłużnik jest osobą fizyczną, która prowadziła działalność gospodarczą do ... W okresie prowadzenia działalności gospodarczej Dłużnik był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. W związku z likwidacją działalności gospodarczej Dłużnik sporządził spis z natury – remanent likwidacyjny. Od towarów objętych spisem z natury został rozliczony podatek VAT.

Mając na uwadze przywołane przepisy i przedstawiony opis stanu faktycznego należy wskazać, że skoro Towary, po zakończeniu przez Dłużnika prowadzenia działalności gospodarczej nie były już wykorzystywane przez niego dla potrzeb działalności opodatkowanej podatkiem VAT, to po remanencie likwidacyjnym stały się majątkiem osobistym (prywatnym) osoby fizycznej, która nie jest już podatnikiem VAT, a których sprzedaż – co do zasady – nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Należy bowiem zauważyć, że Dłużnik faktycznie zaprzestał prowadzenia działalności, tzn. wykonywania czynności opodatkowanych, a świadczy o tym opodatkowanie tzw. remanentu likwidacyjnego (końcowego).

W sytuacji zatem Dłużnika (który nie jest już podatnikiem VAT) będącego osobą fizyczną, po zaprzestaniu prowadzenia działalności (wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu), która na gruncie stanu niniejszej sprawy nie była i nie będzie podejmowana w okresie do sprzedaży Towarów, a Towary objęte remanentem likwidacyjnym zostaną sprzedane po upływie 12 miesięcy (od dnia zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, stosownie do art. 14 ust. 6 ustawy VAT) to sprzedaż ta nie będzie miała już charakteru dostawy towarów (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT) dokonywanej przez podatnika.

Jak bowiem wskazano – Dłużnik nie jest i na moment sprzedaży nie będzie podatnikiem VAT, a więc sprzedaż tych ruchomości (które nie są już przeznaczone i wykorzystywane do działalności opodatkowanej podatkiem VAT, a więc stały się majątkiem prywatnym), jako że nie będzie dokonywana już przez podatnika VAT, nie będzie podlegała w ogóle opodatkowaniu podatkiem VAT.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie między innymi w następujących interpretacjach indywidualnych:

1) interpretacja indywidualna z 8 stycznia 2019 r., znak 0115-KDIT1-3.4012.749.2018.2.BK. w której Dyrektor KIS wskazał:

2) interpretacja indywidualna z 3 kwietnia 2024 r., znak 0111-KDIB3- 3.4012.493.2023.2.PJ, w której Dyrektor KIS wskazał:

Również w wyroku WSA w Szczecinie z 18 stycznia 2018 r., sygn. I SA/Sz 986/17, WSA wskazał, że:

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

W tym miejscu wskazuję, że zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej rodzi konsekwencje podatkowe. Przepisy ustawy przewidują w takim przypadku obowiązek opodatkowania towarów, w stosunku do których przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz sporządzenia spisu z natury. Obowiązki te wynikają z art. 14 ustawy.

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 14 ust. 3 ustawy:

Jak wynika z art. 14 ust. 4 ustawy:

W myśl art. 14 ust. 5 ustawy:

Zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy:

Jak wynika z art. 14 ust. 7 ustawy:

Jak wynika z art. 14 ust. 8 ustawy:

Z przywołanych przepisów art. 14 ustawy wynika, że obowiązek sporządzenia spisu z natury wiąże się, co do zasady, z zaprzestaniem, w związku z likwidacją działalności gospodarczej, wykorzystywania składników majątku przedsiębiorstwa do czynności podlegających opodatkowaniu.

W takiej sytuacji obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotyczy tej części posiadanych przez osobę fizyczną towarów, które po nabyciu nie zostały odprzedane i w stosunku do których przysługiwało podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Towary (w tym środki trwałe oraz towary handlowe) objęte spisem z natury, o którym mowa w art. 14 ustawy należy opodatkować w sposób pozwalający na zachowanie zasady neutralności podatku VAT, a więc na zasadach takich samych, jak przy sprzedaży, stosując obowiązujące stawki VAT lub zwolnienie od podatku.

Przedmiotem Pana wątpliwości jest opodatkowanie sprzedaży towarów objętych spisem z natury po upływie 12 miesięcy od daty zakończenia działalności gospodarczej i związany z tym obowiązek Pana, jako syndyka dokonującego sprzedaży towarów.

Zgodnie z art. 491¹ zawartym w tytule V „Postępowanie upadłościowe wobec osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej” ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 614 ze zm.) – zwanej dalej: „ustawą – Prawo upadłościowe”:

Jak wynika z art. 491⁵ ustawy – Prawo upadłościowe:

Stosownie do art. 491^11a ust. 1 ustawy – Prawo upadłościowe:

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Właściwym zatem będzie wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie będzie podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Jak wskazałem wyżej, majątek prywatny to majątek danej osoby fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

W świetle powyższych przepisów dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług ma miejsce wówczas, jeżeli po stronie dłużnika spełnione są przesłanki o charakterze przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepisy art. 5 ustawy i podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest dokonywana przez osobę (lub jednostkę organizacyjną) będącą podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, działającą w takim charakterze.

Z opisu sprawy wynika, że w związku z prowadzonym postępowaniem upadłościowym, działając jako Syndyk masy upadłości …, planuje Pan sprzedaż towarów, wchodzących w skład masy upadłości. Towary będące przedmiotem sprzedaży były wykorzystywane w działalności gospodarczej Dłużnika. Dłużnik była zarejestrowana jako podatnik VAT czynny do ... W związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej został sporządzony i prawidłowo złożony spis z natury towarów.

Na dzień planowanej sprzedaży towarów Dłużnik będzie figurował w bazie CEIDG jako podmiot wykreślony i nie będzie zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.

W okresie pomiędzy zakończeniem działalności gospodarczej a sprzedażą towarów Dłużnik nie wykorzystywał i nie będzie wykorzystywał towarów dla działalności gospodarczej. Towary przeznaczone są tylko i wyłącznie do sprzedaży.

Mając na uwadze przywołane przepisy i przedstawiony opis stanu faktycznego wskazuję, że towary, będące przedmiotem wniosku nie były po zakończeniu przez Dłużnika działalności gospodarczej już wykorzystywane przez niego dla potrzeb działalności gospodarczej. Tym samym towary te po remanencie likwidacyjnym stały się majątkiem osobistym (prywatnym) osoby fizycznej, która nie jest już podatnikiem VAT, a których sprzedaż – co do zasady – nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

W wyroku TSUE 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92: Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht, Trybunał wskazał m.in., że:

Dalej Trybunał rozstrzygnął, że:

W kontekście tego wyroku zauważam, że okoliczności wskazane we wniosku odpowiadają definicji „majątku prywatnego”, zgodnie z którą „majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Dłużnik faktycznie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, tzn. wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, a świadczy o tym opodatkowanie tzw. remanentu likwidacyjnego (końcowego), a także późniejsze niewykorzystywanie towarów do działalności gospodarczej, lecz przeznaczenie ich do sprzedaży w toku postępowania upadłościowego.

W sytuacji zatem Dłużnika (który nie jest już podatnikiem VAT) będącego osobą fizyczną, po zaprzestaniu działalności (wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu), która na gruncie stanu niniejszej sprawy nie była podejmowana w okresie do sprzedaży towarów, a towary objęte remanentem likwidacyjnym zostaną sprzedane po upływie 12 miesięcy (od dnia zaprzestania wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, stosownie do art. 14 ust. 6 ustawy VAT) to sprzedaż ta nie będzie miała już charakteru dostawy towarów (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT) dokonywanej przez podatnika.

Jak bowiem wskazał Pan we wniosku – na dzień planowanej sprzedaży towarów Dłużnik będzie figurował w bazie CEIDG jako podmiot wykreślony i nie będzie zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, a więc sprzedaż tych towarów (które od momentu likwidacji nie były przeznaczone i wykorzystywane do działalności gospodarczej, a więc stały się majątkiem prywatnym), jako, że nie będzie dokonywana już przez podatnika VAT, nie będzie podlegała w ogóle opodatkowaniu podatkiem VAT.

W konsekwencji, dostawa przez Pana działającego jako Syndyk masy upadłości, w ramach postępowania upadłościowego, towarów po okresie dłuższym niż 12 miesięcy od zaprzestania przez Dłużnika wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako odpłatna dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Tym samym uznałem Pana stanowisko za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji indywidualnej.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych zauważam, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie. W konsekwencji powołane interpretacje nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie.

Z kolei powołany przez Pana wyrok jest rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie osadzonej w określonym stanie faktycznym i tylko do niej się zawęża. Zatem wskazany we wniosku wyrok sądu nie ma wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnegow ... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.