Postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 7 maja 2026 r., sygn. II SAB/Sz 44/26

Sygn. [...] II SAB/Sz 44/26 P O S T A N O W I E N I E Dnia 7 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. T. na bezczynność Wojewody w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie [...]) złotych

Uzasadnienie

W dniu 3 marca 2026 r. V. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Wojewoda Zachodniopomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że decyzją z dnia 27 lutego 2026 r., nr [...] udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Po otrzymaniu odpisu odpowiedzi na skargę, w piśmie procesowym z dnia 1 maja 2026 r. skarżąca oświadczyła, że podtrzymuje skargę i nie podziela stanowiska organu, iż długotrwałość postępowania administracyjnego nie spowodowała u niej negatywnych konsekwencji, gdyż jej pobyt był legalny w Polsce. Status rezydenta długoterminowego UE umożliwia bowiem swobodę przemieszczania się np. w celach zawodowych i umożliwia stabilizację finansową, których legalny pobyt oparty o przepisy przejściowe nie zapewnia. Przez 26 miesięcy trwającego postępowania administracyjnego skarżąca nie mogła realizować kontraktów zagranicznych wymagających wyjazdów, co stanowi dla niej realną szkodę. Ponadto, decyzja Wojewody z dnia 27 lutego 2026 r. została nadana w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 6 marca 2026 r., co zdaniem skarżącej świadczy o tym, że organ ten manipuluje datą wydania decyzji wyłącznie w celu uniknięcia odpowiedzialności za bezczynność. W ocenie strony samo wydanie decyzji nie kończy stanu bezczynności a dopiero jej doręczenie lub wysłanie. W dacie wniesienia skargi (3 marca 2026 r.) organ pozostawał bezczynny. Wydanie decyzji w pośpiechu, tuż po wniesieniu ponaglenia i skargi na bezczynność, nie sanuje rażącego naruszenia prawa. Ponieważ bezczynność trwała drastycznie długo i organ dopuścił się manipulacji datami w celu wprowadzenia Sądu w błąd, skarżąca podtrzymuje wniosek o przyznanie sumy pieniężnej w kwocie 5 000 zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jako rekompensaty za krzywdę oraz jako środek dyscyplinujący organ. Do pisma dołączono kserokopię koperty w której skarżąca otrzymała decyzję z dnia 27 lutego 2026 r. (z datą nadania w urzędzie pocztowym 6 marca 2026 r.).