Interpretacja indywidualna z dnia 2 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-3.4012.390.2026.2.KG

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 18 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy niewliczania do limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, przychodu uzyskanego z tytułu najmu prywatnego na cele mieszkaniowe mieszkań, stanowiących majątek wspólny małżonków.

Uzupełniła go Pani pismem z 12 czerwca 2026 r. (wpływ 18 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą (…) od stycznia 2017 r. W 2018 r. Urząd wyrejestrował Panią jako czynnego płatnika VAT, za względu na zbyt niskie obroty. Od tego roku korzysta Pani z podmiotowego zwolnienia - art. 113 ustawa o VAT. Działalność jest typowo usługowa - usługi administracyjne, wprowadzanie dokumentów, usługi kadrowe.

Jest Pani z mężem właścicielem dwóch lokali mieszkalnych, które mąż wynajmuje na cele mieszkalne osobom fizycznym w większości umową typu „najem okazjonalny”:

a)lokal przy ul. (…) - księga wieczysta (…) - nabyty przed rozpoczęciem jednoosobowej działalności gospodarczej,

b)lokal przy ul. (…) - księga wieczysta (…) - nabyty przed rozpoczęciem jednoosobowej działalności gospodarczej.

Mieszkania nie są w środkach trwałych działalności gospodarczej ani Pani ani Pani męża i w żaden sposób nie są związane z prowadzoną jakąkolwiek działalnością lecz jako najem okazjonalny, racjonalne zarządzanie majątkiem prywatnym.

Pani mąż prowadzi działalność gospodarczą na pełnym VAT (nie korzysta ze zwolnienia podmiotowego - art. 113), a Pani korzysta ze zwolnienia podmiotowego zgodnie z art. 113 ustawy. Podatek dochodowy z działalności gospodarczej jest rozliczany w przypadku Pani męża na PIT 36L i Pani na PIT 36L. Najem prywatny na cele mieszkalne na własny rachunek rozlicza Pani z mężem po połowie przychodu w PIT 28, korzystając ze zwolnienia przedmiotowego art. 43 ust. 1 punkt 36 ustawy.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

I.Stroną umów najmu na cele mieszkaniowe, to znaczy jako wynajmujący jest:

1.ul. (…) - księga wieczysta (…)

a)2021 r. - stroną każdej umowy jest mąż - tylko on podpisywał każdą umowę

b)2022 r. - stroną każdej umowy jest maż - tylko on podpisywał każdą umowę

c)2023 r. - stroną każdej umowy jest maż - tylko on podpisywał każdą umowę

d)2024 r. - stroną każdej umowy jest mąż - tylko on podpisywał każdą umowę

e)2025 r. - stroną każdej umowy jest mąż - tylko on podpisywał każdą umowę

2.ul. (…) - księga wieczysta (…)

a)2021 r. - stroną każdej umowy jest mąż - tylko on podpisywał każdą umowę

b)2022 r. - stroną każdej umowy jest maż - tylko on podpisywał każdą umowę

c)2023 r. - stroną każdej umowy jest maż - tylko on podpisywał każdą umowę

d)2024 r. - stroną każdej umowy jest mąż - tylko on podpisywał każdą umowę

e)2025 r. - stroną każdej umowy jest mąż - tylko on podpisywał każdą umowę

II.Wszelkimi sprawami związanymi z najmem wykonywanym na własny rachunek i we własnym imieniu (najem prywatny) wspólnego lokalu zajmował się Pani mąż w okresie od 2021 – 2025 r., nie podnajmował nie swoich lokali, ani nie korzystał z firm zajmujących się zarządzaniem najmem, nie podnajmował też żadnym firmom na działalność gospodarczą.

III.Mieszkanie przy ul. (…) - księga wieczysta (…) było wynajmowane od 2003/2004 r., mieszkanie przy ul. (…) - księga wieczysta (…) było wynajmowane od 2009/2010 r.

IV.Wartość sprzedaży z działalności nie przekroczyła kwoty 240 000 zł w 2025 r.

V.Wartość sprzedaży z działalności gospodarczej łącznie z wynajmem mieszkań w 2025 r. nie przekroczyła kwoty 240 000 zł.

VI.W latach 2001 - 2025 wartość sprzedaży z tytułu działalności gospodarczej nie przekroczyła kwoty 200 000 zł.

VII. W latach 2001-2025 r.:

a)2021 r. - w przypadku połączenia kwot z najmu prywatnego (pożytku z rzeczy) oraz sprzedaży z jednoosobowej działalności gospodarczej - nastąpiło przekroczenie kwoty 200 000 zł.

b)2022 r. - w przypadku połączenia kwot z najmu prywatnego (pożytku z rzeczy) oraz sprzedaży z jednoosobowej działalności gospodarczej - nie nastąpiło przekroczenie kwoty 200 000 zł.

c)2023 r. - w przypadku połączenia kwot z najmu prywatnego (pożytku z rzeczy) oraz sprzedaży z jednoosobowej działalności gospodarczej - nastąpiło przekroczenie kwoty 200 000 zł.

d)2024 r. w przypadku połączenia kwot z najmu prywatnego (pożytku z rzeczy) oraz sprzedaży jednoosobowej działalności gospodarczej - nastąpiło przekroczenie kwoty 200 000 zł.

e)2025 r. w przypadku połączenia kwot z najmu prywatnego (pożytku z rzeczy) oraz sprzedaży jednoosobowej działalności gospodarczej - nastąpiło przekroczenie kwoty 200 000 zł.

VIII. Przedmiotem Pani wątpliwości jest okres od 2021 – 2025 r. dotyczący wliczania/niewliczania do limitu sprzedaży z wynajmu mieszkań.

Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu

Czy przychody związane z pożytkami z rzeczy uzyskane z najmu prywatnego w latach 2021 - 2025 r. dwóch lokali mieszkalnych podanych w opisie sprawy należących do Pani i Pani męża powinny były być wliczone do limitu sprzedaży uprawniającego do zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT?

Pani stanowisko w sprawie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu

Pani zdaniem przychody wynikające z pożytków z rzeczy uzyskane z tytułu wynajmu lokali mieszkalnych wyłącznie na cele mieszkalne, nie były związane w żaden sposób z działalnością gospodarczą (nie były w środkach trwałych, nie były obsługiwane przez przedsiębiorcę ani jego pracowników bo ich nie miał). Więc zgodnie z ustawą nie stanowią w tym przypadku sprzedaży przedsiębiorcy i nie powinny były wpłynąć na sposób kalkulacji limitu zwolnienia podmiotowego przedsiębiorcy.

Usługi najmu niezależnie od tego, czy przedmiotem najmu są składniki majątkowe należące do majątku prywatnego czy do majątku przedsiębiorstwa stanowią działalność gospodarczą i podlegają reżimowi VAT. Wynajem nieruchomości mieszkalnych na własny rachunek wyłącznie na cele mieszkaniowe jest zwolnione od VAT. Jest to zwolnienie przedmiotowe, a więc przysługujące z uwagi na rodzaj świadczonej usługi.

Podatnicy mogą korzystać ze zwolnienia od VAT, jeśli ich obroty nie przekroczyły określonego limitu. Po jego przekroczeniu tracą zwolnienie. Co do zasady pod uwagę bierze się całą sprzedaż dokonywaną przez podatnika. Jednakże ustawodawca przewidział wyjątki. W wysokości obrotów, które bierze się pod uwagę nie uwzględnia się sprzedaży zwolnionej przedmiotowo, m.in. usług najmu nieruchomości mieszkalnych. To zaś oznacza, że jeśli mieszkania były wyłącznie wynajmowane na cele mieszkalne, to obroty z tytułu usług wynajmu tych mieszkań nie bierze się pod uwagę dla stwierdzenia przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 113 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie natomiast do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy:

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi) jak również podmiotu świadczącego usługę.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Umowa najmu jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Wobec tego, umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i pobierania pożytków, w związku z czym stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie przedmiotu najmu przez najemcę.

Oznacza to, że czynność polegająca na najmie nieruchomości (w tym lokalu mieszkalnego) w zamian za uzyskane wynagrodzenie spełnia warunki do uznania tej czynności za świadczenie usługi, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:

Definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu wypełnia, określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego zgodnie z art. 113 ustawy.

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.:

Stosownie do treści art. 113 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.:

Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 113 ust. 5 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:

Ponadto, na mocy art. 113 ust. 10 ustawy:

Z treści art. 113 ust. 13 ustawy wynika, że:

Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami, pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że od 2018 r. prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą i korzysta Pani z podmiotowego zwolnienia art. 113 ustawa o VAT. Działalność jest typowo usługowa - usługi administracyjne, wprowadzanie dokumentów, usługi kadrowe. Jest Pani z mężem właścicielem dwóch lokali mieszkalnych, które mąż wynajmuje na cele mieszkalne osobom fizycznym w większości umową typu „najem okazjonalny”.

Najem prywatny na cele mieszkalne na własny rachunek rozlicza Pani z mężem po połowie przychodu w PIT 28, korzystając ze zwolnienia przedmiotowego art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Stroną umów najmu na cele mieszkaniowe, to znaczy jako wynajmujący jest wskazany tylko Pani mąż. Wszelkimi sprawami związanymi z najmem wykonywanym na własny rachunek i we własnym imieniu (najem prywatny) wspólnego lokalu zajmował się Pani mąż w okresie od 2021 – 2025 r.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy przychody związane z pożytkami z rzeczy uzyskane z najmu prywatnego w latach 2021 – 2025 r. dwóch lokali mieszkalnych podanych w opisie sprawy należących do Pani i Pani męża powinny były być wliczone do limitu sprzedaży uprawniającego do zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

W związku z powyższym, należy przeanalizować, czy w opisanych okolicznościach spełnia Pani warunki do skorzystania ze zwolnienia z podatku VAT, w związku z limitem wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ustawy.

Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy należy wskazać, że – co do zasady – o ile podatnik nie przekroczył kwoty sprzedaży określonej na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy, ma prawo do korzystania ze zwolnienia podmiotowego do momentu przekroczenia tej kwoty.

W przypadku przekroczenia ww. kwoty z tytułu świadczenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, podatnik zobowiązany jest do dokonania rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ustawie.

Z analizy przytoczonego wcześniej przepisu art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy wynika, że obliczając wartość sprzedaży uprawniającą podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, nie bierze się pod uwagę m.in. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, jednakże z wyjątkiem m.in. transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli nie mają one charakteru transakcji pomocniczych.

Wskazać należy, że ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.

Ponadto w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 str. 1 ze zm.), w wersji angielskiej posłużono się pojęciem „ancillary transactions”. Zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin „incidental transactions”, który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy 2006/112/WE, co na język polski może być tłumaczone jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.

Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w wersji niemieckiej „Hilfsumsätze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje pomocnicze”.

Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.

Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.

W opisie sprawy wskazała Pani, że prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie usług administracyjnych, wprowadzanie dokumentów, usługi kadrowe, a dodatkowo osiąga Pani przychody jako osoba prywatna z tytułu wynajmu dwóch lokali w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej na cele mieszkaniowe.

Informacje te wskazują jednoznacznie, że najem nieruchomości stanowi niezależną od usług administracyjnych działalność gospodarczą, a więc nie ma charakteru transakcji pomocniczych do ww. działalności, lecz są to transakcje podstawowe – w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej działalności gospodarczej.

Przechodząc natomiast do kwestii majątku stanowiącego wspólność małżeńską, przytoczyć należy przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).

Stosownie do art. 31 § 1 ww. Kodeksu:

Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 ww. Kodeksu:

Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy bowiem zauważyć, że żaden z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.

W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.

Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza możliwość takiej interpretacji jego przepisów, która zakładałaby, że wspólność majątkowa istniejąca między małżonkami na podstawie przepisów ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, ma wpływ na zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług.

Jeżeli więc przedmiotem dokonywanej świadczonej usługi jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik podatku VAT.

Jeśli zatem małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W tej sprawie tylko Pani mąż jest stroną umów najmu mieszkań. Umowy te dotyczą dwóch lokali mieszkalnych znajdujących się we współwłasności ustawowej małżeńskiej Pani i Pani małżonka.

Skoro więc ww. umowy najmu zawarł tylko Pani mąż, czyli stroną tych czynności prawnych jest tylko Pani mąż, to z tytułu tych umów podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy nie jest Pani.

Opisana we wniosku sytuacja, że najem prywatny na cele mieszkalne na własny rachunek rozlicza Pani z mężem po połowie przychodu w PIT 28, nie przesądza o tym, że Pani stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu ww. czynności. Status podatnika podatku od towarów i usług wynika bowiem z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. W tej sprawie z tytułu najmu mieszkań podatnikiem na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług jest Pani mąż.

Tym samym, w tym konkretnym przypadku obrót uzyskiwany w związku z najmem nieruchomości, jako dotyczący transakcji związanych z nieruchomościami, które nie będą mieć charakteru czynności pomocniczych, wliczany będzie do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Jednakże, jak wyżej ustaliłem Pani nie jest podatnikiem podatku VAT z tytułu najmu dwóch mieszkań na cele mieszkalne i tym samym Pani nie wlicza wartości sprzedaży usługi najmu nieruchomości do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

Podsumowując, stwierdzam, że skoro umowy najmu zawarł tylko Pani mąż, czyli stroną tych czynności prawnych jest tylko Pani mąż, to z tytułu tych umów podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy nie jest Pani i tym samym przychody uzyskane z wynajmu dwóch lokali mieszkalnych w ramach współwłasności majątkowej małżeńskiej nie wlicza Pani do przychodów z działalności gospodarczej do limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.

W efekcie Pani stanowisko, zgodnie z którym „W wysokości obrotów, które bierze się pod uwagę nie uwzględnia się sprzedaży zwolnionej przedmiotowo, m.in. usług najmu nieruchomości mieszkalnych. To zaś oznacza, że jeśli mieszkania były wyłącznie wynajmowane na cele mieszkalne, to obroty z tytułu usług wynajmu tych mieszkań nie bierze się pod uwagę dla stwierdzenia przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 113 ustawy o VAT” - uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Interpretacja ta wywołuje skutki podatkowe jedynie dla Pani, nie ma natomiast zastosowania do Pani małżonka.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który przedstawiła Pani i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.