Interpretacja indywidualna z dnia 2 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.165.2026.2.RST

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF oraz danych umieszczanych na fakturach. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 kwietnia 2026 r. (data wpływu 5 maja 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. Limited Besloten Vennootschap (dalej: „Spółka" lub „Wnioskodawca”) posiada siedzibę działalności gospodarczej w Belgii oraz zarejestrowany w Polsce w Krajowym Rejestrze Sądowym oddział (dalej: „Oddział w Polsce” lub „polski Oddział”). Spółka od wielu lat jest zarejestrowana dla celów podatku od towarów i usług (VAT) w Polsce oraz kilku innych krajach Unii Europejskiej. W związku z prowadzoną działalnością Spółka dokonuje w Polsce szeregu czynności podlegających opodatkowaniu VAT, w szczególności krajowych dostaw towarów, eksportu oraz importu towarów, a także wewnątrzwspólnotowej dostawy i nabycia towarów oraz świadczy usługi. Spółka nie jest częścią grupy VAT w Polsce.

Spółka wchodzi w skład międzynarodowej grupy (...) (dalej: „Grupa”) - (...). W strukturze Grupy Wnioskodawca pełni funkcję regionalnej centrali dla segmentu (...), a ponadto świadczy usługi wsparcia na rzecz innych Spółek z Grupy.

W Polsce Spółka zajmuje się dostawą towarów oraz świadczeniem usług.

Za organizację dostaw towarów w Polsce odpowiedzialny jest brytyjski Oddział Spółki. Za pośrednictwem tego Oddziału Spółka nadzoruje oraz zarządza działalnością segmentu (...). Spółka nabywa towary zarówno od dostawców zewnętrznych, jak i od podmiotów powiązanych, a następnie dokonuje ich odsprzedaży - w ramach transakcji wewnątrzgrupowych - na rzecz lokalnych spółek prowadzących dalszą sprzedaż w poszczególnych krajach (np. B. Sp. z o.o.). Lokalne spółki sprzedażowe sprzedają następnie towary klientom na swoich rynkach krajowych.

Do zadań lokalnych spółek odpowiadających za sprzedaż towarów należy w szczególności pozyskiwanie i obsługa zamówień klientów, a także obsługa zwrotów i roszczeń gwarancyjnych. Dostawa towarów na rzecz lokalnych spółek odpowiadających za sprzedaż lokalnym klientom jest fakturowana przez Spółkę pod numerem VAT nadanym Spółce w tym kraju, w którym znajduje się magazyn, z którego towary są wysyłane.

W Polsce Spółka posiada swoje towary w magazynie w (...). Magazyn towarów Spółki w (...) jest operacyjnie obsługiwany przez B. Sp. z o.o. (dalej: „Usługodawca”) na podstawie umowy (dalej: „Warehouse Agreement” lub „Umowa Magazynowa”) zawartej między Usługodawcą a oddziałem Spółki w Wielkiej Brytanii. Na podstawie Umowy Magazynowej, Usługodawca zobowiązuje się świadczyć na rzecz Spółki usługi magazynowania, napraw i logistyki w odniesieniu do zapasów Spółki w siedzibie Usługodawcy tj. w Polsce. Do podstawowych obowiązków Usługodawcy należy:

• zatrudnianie i szkolenie personelu magazynowego,
• zarządzanie magazynem zgodnie z ustalonymi poziomami wydajności,
• świadczenie usługi magazynowych i usług zarządzania zapasami,
• realizacja procedur logistycznych zgodnie z ustalonymi standardami jakości,
• zamawianie materiałów eksploatacyjnych (foliowanie, kartony, palety itp.) do celów magazynowych,
• realizacja zwrotów i napraw (przeróbka, regeneracja, naprawa oraz magazynowanie /dystrybucja części zamiennych),
• dostarczanie informacji zarządczych,
• sporządzanie dokumentacji eksportowej dla dostaw Spółki do klientów spoza UE,
• zarządzanie codziennymi relacjami z lokalnymi organami celnymi zgodnie z ustalonymi procedurami.

Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników odpowiedzialnych za bieżące zarządzanie magazynem ani za realizację procesów logistycznych związanych z dystrybucją towarów. Wszelkie czynności logistyczne, magazynowe i operacyjne związane z obsługą towarów znajdujących się w magazynie są wykonywane przez Usługodawcę - podmiot działający niezależnie we własnym imieniu i przy wykorzystaniu własnego personelu i własnych zasobów technicznych. Spółka nie ma prawa do dysponowania powierzchnią magazynową Usługodawcy jak właściciel. Spółka nie ma również prawa do bezpośredniego nadzoru nad personelem Usługodawcy. Usługodawca wystawia faktury dotyczące kosztów obsługi magazynu (usług magazynowych, logistycznych, naprawczych) powiększone o marżę - na rzecz oddziału Wnioskodawcy w Wielkiej Brytanii.

Towary znajdujące się w magazynie w Polsce są nabywane w kraju, wewnątrzwspólnotowo z innych krajów UE lub są importowane spoza UE. Towary te są sprzedawane przez Spółkę w kraju, wewnątrzwspólnotowo do innych krajów UE lub eksportowane. Dokonując zakupu i sprzedaży towarów znajdujących się w magazynie w (...) Spółka posługuje się przyznanym jej w Polsce numerem VAT oraz numerem VAT UE. Nabycia i sprzedaż towarów są przez Spółkę wykazywane w składanej przez nią deklaracji VAT zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami VAT.

Zgodnie z tym co wyjaśniono wyżej Spółka posiada Oddział w Polsce. Oddział w Polsce nie bierze udziału w opisanej wyżej dostawie towarów przez Spółkę realizowanej z magazynu w (...). Działalność Oddziału w Polsce dotyczy drugiego segmentu działalności Spółki, tj. świadczenia usług.

Polski Oddział Spółki świadczy na rzecz różnych spółek należących do Grupy usługi wsparcia o charakterze pomocniczym. Podstawą świadczenia usług przez polski Oddział są umowy podpisywane ze spółkami z Grupy. Na podstawie zawartych umów polski Oddział świadczy w szczególności następujące usługi:

• rozliczanie zobowiązań:

·procesowanie, weryfikacja i księgowanie faktur,

·procesowanie płatności,

·komunikacja z dostawcami,

·uzgodnienia kont dostawców,

·przygotowanie raportów AP.

• rozliczanie należności:

·działania związane z alokacją środków pieniężnych,

·wsparcie zespołów kontroli kredytowej i windykacji,

·przygotowanie raportów AR.

• zarządzanie danymi podstawowymi:

·tworzenie i utrzymywanie baz danych towarów, klientów i sprzedawców w systemie,

·tworzenie danych dotyczących cen i rabatów w systemie,

·przygotowanie raportów.

• zasoby ludzkie (HR):

·zapewnienie wsparcia w procesach rekrutacji, rozwoju i ścieżek karier,

·wsparcie informatyczne dla działu HR.

• księgowość:

·koordynacja procesów księgowych,

·bieżąca działalność księgowa,

·wsparcie w zakresie audytów wewnętrznych, budżetów, prognoz okresowych, okresowych raportów, rozliczeń podatku VAT i Intrastat, składania deklaracji podatkowych,

·wsparcie w zakresie rozliczenia kosztów wydatków służbowych.

• zarządzanie rachunkami bankowymi:

·obsługa płatności,

·rozliczenia międzygrupowe,

·rozliczenia bankowe,

·przygotowanie raportów finansowych.

• wsparcie informatyczne (IT):

·zapewnienie wsparcia technicznego dla użytkowników wewnętrznych,

·doradztwo w zakresie sprzętu i oprogramowania,

·wsparcie w rozwiązywaniu problemów sprzętowych,

·modyfikacja oprogramowania,

·pomoc techniczna.

Incydentalnie polski Oddział może świadczyć także inne usługi. Polski Oddział może na rzecz spółek z Grupy świadczyć również usługi wsparcia obsługi klienta. Usługi wsparcia obsługi klienta obejmują wyłącznie czynności związane z przetwarzaniem zamówień klientów (w tym przyjmowanie i przetwarzanie zamówień sprzedaży) oraz udzielaniem odpowiedzi na zapytania dotyczące złożonych zamówień. W szczególności polski Oddział może zajmować się przyjmowaniem i rejestrowaniem zgłoszeń klientów, przekazywaniem ich do właściwych jednostek, analizą zgłoszeń oraz udzielaniem odpowiedzi lub koordynacją rozwiązania danej sprawy.

Działalność polskiego Oddziału ogranicza się jedynie do świadczenia usług wsparcia na rzecz innych podmiotów z Grupy. Polski Oddział nie uczestniczy w procesie podejmowania kluczowych decyzji biznesowych dotyczących działalności handlowej Spółki, w szczególności w zakresie nabywania i sprzedaży towarów w ramach segmentu (...). Polski Oddział nie jest również odpowiedzialny za zawieranie umów handlowych dotyczących dostaw towarów ani za kształtowanie polityki cenowej Spółki.

Polski Oddział zatrudnia pracowników niezbędnych do świadczenia usług oraz wynajmuje niezbędną powierzchnię biurową i wyposażenie konieczne do świadczenia usług. Kierownik polskiego Oddziału jest pracownikiem tego oddziału, a nie centrali Spółki w Belgii czy oddziału w Wielkiej Brytanii. Centrala Spółki z siedzibą w Belgii nie jest bezpośrednio zaangażowana w bieżące świadczenie ani w operacyjne zarządzanie usługami wsparcia realizowanymi przez polski Oddział.

Polski Oddział obciąża spółki z Grupy kosztami świadczonych usług wsparcia, wystawiając na ich rzecz stosowne faktury sprzedaży. Spółka posługuje się przyznanym jej w Polsce numerem VAT i numerem VAT UE na potrzeby wystawiana faktur sprzedaży świadczonych przez nią usług za pośrednictwem jej polskiego Oddziału. Jednocześnie polski Oddział stanowi podatnika podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce i podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem CIT od dochodów osiąganych z tytułu świadczonych usług.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego:

1. w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalności gospodarcza Spółki w kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania szczegółów lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać jak Spółka prowadzi działalność w Belgii np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko do posiadania biura, w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne Spółka posiada w kraju siedziby itp.);

Spółka A. Limited BV (dalej także: „Spółka”) jest podmiotem zarejestrowanym w Belgii, pełniącym funkcję regionalnej centrali dla działalności w zakresie (...) na rynku europejskim („(...)”), a także świadczącym usługi wsparcia (m.in. usługi administracyjne, finansowe oraz księgowe) na rzecz innych jednostek biznesowych w ramach Grupy.

W Belgii, w Centrali Spółki, jest zatrudniony zespół pracowników, do których obowiązków należy zarządzanie i nadzór nad całością jej działalności prowadzonej, m.in. w Polsce. W ramach działalności Centrali w Belgii Spółka posiada strukturę organizacyjną składającą się z Zarządu Spółki oraz następujących działów:

• Dział Ochrony Środowiska, Zdrowia i Bezpieczeństwa, a w nim sekcję zgodności i zapobiegania oraz sekcję wsparcia produktów;
• Dział Prawny, a w nim sekcję doradztwa handlowego i regulacyjnego i wsparcia prawnego;
• Dział HR, a w nim sekcję wynagrodzeń i świadczeń i zarządzanie zasobami ludzkimi;
• Dział Finansowy, w nim sekcję kontrolingu, planowania i analizy finansowej, zarządzania finansami, systemów finansowych i podatków;
• Dział IT, a nim sekcję infrastruktury i projektowania, analiz biznesowych i zarządzania projektami;
• Działa Ogólnej Administracji i Innych Funkcji Pomocniczych.

Obecnie Spółka w Belgii zatrudnia (...) pracowników.

Spółka w Belgii posiada do dyspozycji powierzchnię biurową o metrażu 2 050 m². Biuro jest wyposażone w niezbędny sprzęt i wyposażenie biurowe, w tym komputery, drukarki, kserokopiarki, meble biurowe oraz inny standardowe element wyposażenia wykorzystywane w jej działalności.

Spółka użytkuje w Belgii również samochody na podstawie umowy leasingu.

2. czy w związku z działalnością w zakresie dostawy towarów w Polsce Spółka deleguje na terytorium Polski pracowników, jeśli tak należy wskazać jakie czynności/zadania wykonują delegowani pracownicy;

W związku z działalnością w zakresie dostawy towarów Spółka nie deleguje pracowników do Polski.

3. czy w związku z działalnością w zakresie dostawy towarów w Polsce Spółka posiada/ wynajmuje na terytorium Polski jakiekolwiek nieruchomości lub zaplecze techniczne/ rzeczowe;

Spółka nie posiada własnego ani wynajmowanego zaplecza technicznego/rzeczowego w Polsce w związku z dostawą towarów dokonywanych z terytorium Polski. Spółka nie posiada ani nie wynajmuje nieruchomości w związku z dostawi towarów realizowanymi z Polski.

4. na czym polega organizacja dostaw towarów w Polsce za którą odpowiedzialny jest brytyjski Oddział, jakie czynności wchodzą w skład tej organizacji, do czego zobowiązany jest brytyjski Oddział;

Należy wyjaśnić, iż Spółka prowadzi sprzedaż towarów wyłącznie do Spółek z Grupy jako podmiot centralny odpowiedzialny za zarządzanie sprzedażą i prowadzenie sprzedaży w Grupie. Spółki w Grupie prowadzą dalszą sprzedaż towarów nabytych od Spółki na przypisanych im rynkach lokalnych.

W ramach działalności prowadzonej przez Spółkę poprzez jej Oddział w Wielkiej Brytanii, Spółka zarządza zakupem i sprzedażą przez nią towarów. Oddział Spółki w Wielkiej Brytanii posiada strukturę organizacyjną w ramach której można wyróżnić następujące działy:

• Zarządzenie Łańcuchem Dostaw, a w nim sekcje zarządzania łańcuchem dostaw do odbiorców, logistykę i zarządzanie operacyjne i planowania zakupów;
• Zaopatrzenie i Zamówienia;
• Marketing i Zarządzanie, a w nim sekcje marketingu marki, marketingu i rozwoju produktów, e- handlu i elektronicznego marketingu, promocji i kanałów marketingowych;
• Zarządzanie Finansowe, a w nim sekcje finansowania łańcucha dostaw, logistyki i operacji finansowych, kontroli i planowania i analizy finansowej,
• Zarządzanie HR.

Zatem jak zostało wskazane Oddział w Wielkiej Brytanii w ramach posiadanej struktury organizacyjnej odpowiada za zarządzanie i organizację procesów zakupowych oraz sprzedażowych towarów w ramach Grupy. Oddział w Wielkiej Brytanii jako taki nie kupuje i nie sprzedaje towarów handlowych Spółki.

Proces zakupów i sprzedaży rozpoczyna się od złożenia lub otrzymania zamówienia (Purchase Order) które jest przypisywane właściwej jednostce organizacyjnej w ramach Grupy i następnie realizowane.

Podsumowując, Oddział w Wielkiej Brytanii odpowiada za organizację procesów związanych z nabywaniem towarów w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowych z krajów UE oraz poprzez import spoza UE albo lokalnie w Polsce a następnie sprzedaży tych towarów do Spółek w Grupie w ramach dostaw wewnątrzwspólnotowych do krajów UE lub eksportu poza UE lub lokalnie w Polsce.

5. z czego wynika fakt, że za sprzedaż towarów z Polski (organizację dostaw) odpowiada brytyjski Oddział Spółki, a nie Oddział z Polski;

A. Limited BV stara się zarządzać posiadanymi zasobami technicznymi oraz personalnymi w sposób jak najbardziej efektywny i centralizuje prowadzane przez nią działania w powołanych do tego centrach w których Spółka posiada jak najlepsze ku temu zasoby techniczne i przede wszystkim ludzkie.

Oznacza to, iż zasoby zlokalizowane w kraju siedziby Spółki, tj. w Belgii są wykorzystywane do pełnienia funkcji zarządczych, prawnych, finansowych, administracyjnym oraz innych funkcji o podobnym charakterze.

Oddział w Wielkiej Brytanii odpowiada natomiast za organizację procesów zakupów i sprzedaży, co wynika z faktu, iż dysponuje wykwalifikowanym i doświadczonym personelem posiadającym odpowiednie kompetencje, w szczególności w ramach działu Zarządzania Łańcuchem Dostaw. W konsekwencji funkcje związane z organizacją tych procesów zostały przypisane do Oddziału w Wielkiej Brytanii, a nie do Oddziału w Polsce.

Oddział w Polsce odpowiada natomiast wyłącznie za świadczenie usług wsparcia administracyjnego, szczegółowo opisane we Wniosku na rzecz innych spółek z Grupy. Oddział w Polsce nie posiada zaplecza personalnego umożliwiającego realizację funkcji związanych z organizacją i zarządzaniem procesami zakupów i sprzedaży towarów.

Innymi słowy, każde z Centrów ma przypisane swoje własne zadania do wyłączonej realizacji i zadania te nie są powielane przez inne Centrum. Takie rozłożenie zadań pozwala Spółce prowadzić działalność w sposób jednolity i efektywny i przynoszący największą korzyść prowadzonej przez nią działalności.

6. jakie zasoby osobowe oraz techniczne/rzeczowe (do kogo należące) są zaangażowane w sprzedaż towarów w Polsce, który podmiot podpisuje umowę na sprzedaż towarów, kto jest odpowiedzialny za sprzedaż i zarządza sprzedażą dokonywaną z terytorium Polski;

Jak wyjaśniono wyżej Spółka jest podmiotem centralnym odpowiedzialnym za sprzedaż towarów w Grupie. Spółka jako taka nie prowadzi sprzedaży towarów do odbiorców końcowych ani w Polsce ani w innych krajach UE ani poza UE. Struktura sprzedaży wygląda w ten sposób, że Spółka sprzedaje towary do Spółek z Grupy a Spółki z Grupy sprzedają towary do klientów na ich rynkach lokalnych.

W przypadku Polski Spółka sprzedaje towary do polskiej spółki z Grupy, tj. Spółka B. Sp. z o.o. która to jest odpowiedzialna za sprzedaż towarów na rynku lokalnym w Polsce. Polska Spółka jest odpowiedzialna za pozyskiwanie i obsługę zamówień klientów, obsługę zwrotów oraz roszczeń gwarancyjnych, a także zawieranie własnych umów sprzedaży. B. Sp. z o.o. zatrudnia własny personel oraz dysponuje odpowiednimi zasobami technicznymi i materialnymi do prowadzenia własnej dzielności.

Sprzedaż towarów Spółki w innych krajach jest zorganizowana analogicznie, tzn. Spółka sprzedaje towary w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub eksportu towarów z Polski (lub innych krajów) do Spółek z Grupy zlokalizowanych w tych innych krajach. Następnie Spółki z Grupy prowadzą sprzedaż towarów w swoich krajach.

Za organizację procesu dostawy towarów to spółek z Grupy odpowiadają pracownicy Oddziału w Wielkiej Brytanii.

7. czy brytyjski Oddział zajmuje się dokonywaniem sprzedaży towarów z innych krajów niż siedziba Spółki, jeśli tak to z jakich, czy też tylko z Polski, czy jest to wyspecjalizowany oddział w sprzedaży towarów;

Oddział w Wielkiej Brytanii nie prowadzi działalności wyłącznie w odniesieniu do Polski. Nadzoruje on i kieruje działalnością segmentu (...), który - oprócz centrum dystrybucyjnego w Polsce - funkcjonuje w oparciu o centra dystrybucyjne zlokalizowane w różnych krajach europejskich, takich jak Belgia, Francja i Wielka Brytania.

8. kto/jaki podmiot rozporządza jak właściciel towarem znajdującym się w magazynie w Polsce;

Towary przechowywane na podstawie Umowy Magazynowej opisanej we wniosku stanowią własność A. Limited BV.

9. czy Oddział w Polsce, Oddział brytyjski lub Spółka z siedzibą w Belgii należą do Grupy VAT, jeśli tak to jakiej (w jakim państwie się znajdującej), w jaki sposób wyglądają rozliczenia tej grupy do której należy któryś z ww. podmiotów;

Ani Oddział w Polsce, ani Oddział w Wielkiej Brytanii, ani A. Limited BV z siedzibą w Belgii nie wchodzą w skład grupy VAT.

10. w jaki sposób i przez kogo dokumentowana jest sprzedaż towarów z terytorium Polski;

Sprzedaż towarów rozpoczyna się od otrzymania zamówienia (Purchase Order). Jeśli zamówienie dotyczy towarów znajdujących się w magazynie w Polsce to na podstawie zawartej Umowy Magazynowej (opisanej we wniosku) towary są przygotowane w magazynie do wysyłki łącznie z towarzyszącą im dokumentacją transportową. Jak wskazano we wniosku usługa magazynowa jest świadczona przez B. Sp. z o.o., która w ramach świadczonej usługi nie tylko przechowuje towary, ale również, jest odpowiedzialna za zarządzanie dokumentami dostawy oraz koordynację współpracy z przewoźnikami w zakresie dokumentacji CMR. Zespół ten występuje również o dokumenty eksportowe za pośrednictwem agencji celnej (...). Dokumentacja eksportowa jest początkowo przechowywana na lokalnym dysku współdzielonym, natomiast pliki eksportowe przygotowane przez lokalnych administratorów ds. eksportu są następnie archiwizowane na platformie (...). Ponadto zestawienia przygotowane przez administratora ds. eksportu są udostępniane co miesiąc na potrzeby statusu AEO i podlegają okresowej kontroli przeprowadzanej przez Spółkę w celu zapewnienia zgodności z jego wymogami.

Faktury są wystawiane automatycznie na podstawie realizowanych zamówień, w momencie wydania towarów z magazynu. Faktury sprzedaży z Polski wystawiane są przez A. Limited BV, przy wykorzystaniu nadanego Spółce polskiego numeru VAT.

11.czy Spółka posiada bezpośrednią kontrolę/nadzór/jakikolwiek wpływ na zasoby techniczne/rzeczowe Usługodawcy świadczącego usługi na jej rzecz, w tym należy wskazać/opisać na czym ta kontrola polega i w jaki sposób jest realizowana oraz czy kontrola ta jest porównywalna do kontroli jaką Spółka sprawuje nad własnym zapleczem technicznym/rzeczowym;

W odniesieniu do Umowy Magazynowej, Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli ani nadzoru, ani też nie wywiera jakiegokolwiek wpływu na zasoby ludzkie, techniczne i rzeczowe usługodawcy świadczącego usługi na rzecz Spółki. Spółka dba, jednak aby usługi na jej rzecz były wykonywane prawidłowo i z należytą starannością, ale dbałość ta ma charakter ogólnie przyjęty dla tego rodzaju umów i nie wykracza ponad to co jest przewidziane dla odbioru tego rodzaju usług.

12. czy Oddział nabywa na terytorium Polski jakikolwiek towary i usługi (oprócz usług wynajmu powierzchni biurowej i wyposażenia), jeśli tak to należało wskazać:

a) jakie usługi i/lub towary nabywa Oddział,

Oddział w Polsce nabywa towary i usługi na swoje własne potrzeby związane z działalności oddziału, tj. w związku ze świadczeniem usług wsparcia świadczonych na potrzeby Spółek z Grupy. Usługi świadczone przez Oddział w Polsce zostały szczegółowo opisane we Wniosku.

Oddział w Polsce wynajmuje powierzchnię biurową i nabywa standardowe usługi i wyposażenie techniczne potrzebne pracownikom oddziału do świadczenia przez nich pracy, tj. komputery, skanery, kopiarki, meble biurowe i inne artykuły niezbędne w codziennej pracy. Oddział w Polsce nie nabywa ani nie sprzedaje towarów handlowych Spółki, których nabycie i sprzedaż jest przypisane do Spółki jako takiej.

b) kto, Oddział czy Spółka zawiera umowy związane z nabyciem na terytorium Polski usług i towarów,

Przedstawiciel Spółki w Oddziale w Polsce zawiera umowy na własne potrzeby Oddziału tzn. na potrzeby usług świadczonych przez Oddział jako taki.

W przypadku sprzedaży handlowych towarów Spółki Oddział nie uczestniczy w zawieraniu umów. Umowy handlowe dotyczące zakupu i sprzedaży towarów handlowych Spółki są zawierane przez osoby upoważnione do reprezentowania Spółki jako takiej - Przedstawiciel Oddziału w Polsce nie posiada takiego prawa i nie podpisuje umów dotyczących zakupu i sprzedaży towarów handlowych Spółki.

c) czy nabyte na terytorium Polski usługi i towary wykorzystywane są dla własnych potrzeb Oddziału;

Jeżeli towary i usługi są nabywane przez Oddział w Polsce Spółki to są one nabywane na własne potrzeby Oddziału związane ze świadczonymi przez Oddział usługami wsparcia.

Oddział w Polsce nie nabywa towarów handlowych Spółki i usług związanych z tymi towarami. Towary handlowe i usługi związane z towarami handlowymi są nabywane przez Spółkę jako taką. Jako przykład można podać usługi świadczone na podstawie Umowy Magazynowej opisanej we Wniosku. Usługi magazynowe nie są nabywane przez Oddział Spółki w Polsce, ponieważ usługi te nie są związane z działalnością Oddziału w Polsce jako takiego. Usługi magazynowe są nabywane poprzez Spółkę jako taką. Działalność usługowa prowadzona przez Polski oddział jest oddzielana od działalności handlowej Spółki i jest oddzielnie zarządzana.

13. jak długo (w przybliżeniu/około) Spółka zamierza realizować działalność na terytorium Polski w zakresie dostawy towarów i świadczenia usług;

Spółka zamierza prowadzić działalność na terytorium Polski w sposób ciągły.

14. gdzie/w jakim kraju (w Polsce czy w Belgii) podejmowane będą istotne decyzje dotyczące działalności Spółki w zakresie dostawy towarów i świadczeniem usług na terytorium Polski.

Kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce w zakresie dostawy towarów i świadczenia usług są podejmowane w jej Centrali w Belgii oraz w Oddziale w Wielkiej Brytanii.

Pytania

1.Czy w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaż przez Wnioskodawcę towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce, realizowana przez Spółkę jako podmiot zagraniczny zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, powoduje, że Wnioskodawca posiada w tym zakresie w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów podatku VAT?

2.Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów podatku VAT, w zakresie świadczenia za pośrednictwem polskiego Oddziału usług wsparcia o charakterze pomocniczym na rzecz różnych spółek należących do Grupy?

3.Czy w przypadku uznania za prawidłowe stanowisk Wnioskodawcy w odpowiedzi na pytania 1 i 2, prawidłowy sposób korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności w Polsce, będzie następujący:

a)w odniesieniu do świadczenia usług wsparcia o charakterze pomocniczym świadczonych na rzecz różnych spółek należących do Grupy przez polski Oddział, Wnioskodawca będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U z 2025 r. poz. 775, dalej: „ustawa o VAT”) oraz do otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy o VAT, oraz jednocześnie

b)w odniesieniu do sprzedaży przez Wnioskodawcę towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce, w sytuacji gdy transakcje te podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce i są dokumentowane z wykorzystaniem polskiego numeru VAT, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT oraz, w odniesieniu do zakupów związanych z tą działalnością Wnioskodawca będzie uprawniony do otrzymania faktur ustrukturyzowanych w sposób z nim uzgodniony (poza KSeF) zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 3 ustawy o VAT?

4.Czy w przypadku uznania za prawidłowe stanowisk Wnioskodawcy w odpowiedzi na pytania 1 i 2, w sytuacji gdy Wnioskodawca dokonuje czynności w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, faktury dokumentujące te czynności (zarówno wystawiane przez Wnioskodawcę, jak i otrzymywane przez Wnioskodawcę) powinny zawierać wyłącznie dane Wnioskodawcy jako podmiotu zagranicznego zarejestrowanego dla celów VAT w Polsce, czy też dane Wnioskodawcy jako podmiotu zagranicznego wraz z danymi jego oddziału w Polsce stanowiącego w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej?

Państwa stanowisko w sprawie

1.Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie sprzedaży przez Wnioskodawcę towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce, realizowanej przez Spółkę jako podmiot zagraniczny zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

2.Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie świadczenia za pośrednictwem polskiego Oddziału usług wsparcia o charakterze pomocniczym na rzecz różnych spółek należących do Grupy, Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

3.Zdaniem Wnioskodawcy w przypadku uznania za prawidłowe stanowisk Wnioskodawcy w odpowiedzi na pytania 1 i 2, prawidłowy sposób korzystania z Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) w ramach prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności w Polsce, będzie następujący:

a)w odniesieniu do świadczenia usług wsparcia o charakterze pomocniczym świadczonych na rzecz różnych spółek należących do Grupy przez polski Oddział, Wnioskodawca będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT oraz do otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy o VAT oraz jednocześnie,

b)w odniesieniu do sprzedaży przez Wnioskodawcę towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce, w sytuacji gdy transakcje te podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce i są dokumentowane z wykorzystaniem polskiego numeru VAT, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT oraz, w odniesieniu do zakupów związanych z tą działalnością Wnioskodawca będzie uprawniony do otrzymania faktur ustrukturyzowanych w sposób z nim uzgodniony (poza KSeF) zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 3 ustawy o VAT.

4.Zdaniem Wnioskodawcy w przypadku uznania za prawidłowe stanowisk Wnioskodawcy w odpowiedzi na pytania 1 i 2, w sytuacji gdy Wnioskodawca dokonuje czynności w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, faktury dokumentujące te czynności (zarówno wystawiane przez Wnioskodawcę, jak i otrzymywane przez Wnioskodawcę) powinny zawierać dane Wnioskodawcy jako podmiotu zagranicznego wraz z danymi jego oddziału w Polsce stanowiącego w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Uzasadnienie stanowiska

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami tego podatku są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Równocześnie, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zakres czynności objętych opodatkowaniem VAT w Polsce został określony w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, import towarów na terytorium kraju oraz wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju.

Z powyższego wynika, że generalnie podatkiem VAT w Polsce objęte są wyłącznie te czynności, które zostały wskazane w ustawie o VAT i które podlegają tzw. zasadzie terytorialności, czyli tylko gdy miejscem ich świadczenia (ustalonym zgodnie z przepisami tej ustawy) jest terytorium kraju.

W celu określenia miejsca opodatkowania usług podatkiem VAT w pierwszej kolejności należy odwołać się do art. 28a ustawy o VAT, który stanowi, że na potrzeby stosowania rozdziału 3 tej ustawy, dotyczącego miejsce świadczenia usług:

1.ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

a)podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b)osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

2.podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.

Niemniej jednak, w myśl art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Przywołane wyżej przepisy krajowe pozostają zgodne z regulacjami prawa Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. nr 347/1, dalej: „Dyrektywa VAT”), miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.

Z powyższego wynika, że generalnie miejscem świadczenia usług wykonywanych na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, położonego w innym miejscu niż jego siedziba, wówczas za miejsce świadczenia uznaje się to właśnie stałe miejsce prowadzenia działalności.

Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej została zawarta w art. 10 i 11 Rozporządzenia Rady UE nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE L z 2011 r. nr 77/1, dalej: „Rozporządzenie Wykonawcze” lub „Rozporządzenie Rady”).

Zgodnie z art. 10 ust. 1, 2 i 3, Rozporządzenia Wykonawczego, na użytek stosowania art. 44 i 45 Dyrektywy 2006/112/WE miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika jest miejsce, w którym wykonywane są funkcje naczelnego zarządu przedsiębiorstwa. W celu ustalenia miejsca, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem, adres zarejestrowanej siedziby przedsiębiorstwa, i miejsce posiedzeń zarządu przedsiębiorstwa. W przypadku gdy te kryteria nie pozwalają z całkowitą pewnością określić miejsca siedziby działalności gospodarczej podatnika, decydującym kryterium jest miejsce, w którym zapadają istotne decyzje dotyczące ogólnego zarządzania przedsiębiorstwem. Sam adres pocztowy nie może być uznany za miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika.

W rozumieniu art. 11 ust. 1 ww. Rozporządzenia Wykonawczego, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego na użytek stosowania następujących artykułów:

a)art. 45 Dyrektywy 2006/112/WE;

b)począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE;

c)do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 Dyrektywy 2006/112/WE;

d)art. 192a Dyrektywy 2006/112/WE

- stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia Wykonawczego - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje.

Zgodnie z kolei z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 53 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.

Natomiast zgodnie z art. 53 ust. 2 Rozporządzenia Wykonawczego, w przypadku gdy podatnik ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu art. 192a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, chyba że zaplecze techniczne i personel tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim - przed dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie.

Dokonując interpretacji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” i opierając się na dorobku orzeczniczym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”), należy przyjąć, że o istnieniu takiego miejsca można mówić wówczas, gdy podatnik dysponuje odpowiednio zorganizowanym zapleczem personalnym i technicznym, koniecznym do wykonywania działalności gospodarczej, a aktywność ta osiąga co najmniej minimalny poziom trwałości i skali, wykluczający jej incydentalny lub okresowy charakter. Istotne jest również, aby działalność prowadzona w tym miejscu miała względnie samodzielny charakter wobec działalności realizowanej w siedzibie przedsiębiorstwa.

Z powyższego wynika, że utworzenie stałego miejsca prowadzenia działalności każdorazowo wiąże się z faktycznym wykonywaniem działalności gospodarczej przez podatnika. Nie oznacza to jednak, że każdy przejaw takiej działalności automatycznie skutkuje powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności na potrzeby podatku VAT.

Dla ustalenia przesłanek pozwalających zakwalifikować dane miejsce jako stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, konieczne jest odwołanie się nie tylko do definicji przewidzianej w Rozporządzeniu Rady, lecz także do dorobku orzeczniczego Trybunału, w szczególności do rozstrzygnięć doprecyzowujących zakres i sposób rozumienia tego pojęcia:

• wyrok z 4 lipca 1984 r. w sprawie C-168/84 (Gunter Berkholz), w którym Trybunał wskazał, że aby dane miejsce (inne niż miejsce siedziby), w którym podatnik prowadzi działalność gospodarczą, mogło zostać uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności, konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: miejsce to powinno cechować się określoną, minimalną skalą aktywności, a także musi w nim występować stała obecność zasobów personalnych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia tej działalności.
• wyrok z 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 (ARO Lease BV), gdzie TSUE wskazał, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć zdolność do prowadzenia działalności w sposób niezależny. W ocenie TSUE, takie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość: sporządzania umów bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym.
• wyrok z 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06 (Planzer Luxembourg Sari), w którym Trybunał wskazał, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem w zakresie VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa zakłada istnienie minimalnego stopnia trwałości, przejawiającego się w zgromadzeniu stałych zasobów personalnych i technicznych niezbędnych do świadczenia określonych usług (...). Taka minimalna trwałość oznacza odpowiedni poziom stabilności oraz strukturę, która z perspektywy zaplecza kadrowego i technicznego pozwala na niezależne realizowanie danych usług.
• wyrok z 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12 (Welmory sp. z o.o.) oraz opinia Rzecznika Generalnego do tego wyroku, gdzie stwierdzono, że „(...) nawet jeśli stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie.”
• w wyroku z 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics sp. z o.o.) TSUE stwierdził, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną.
• wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd.), w którym Trybunał podtrzymał dotychczasową linię orzeczniczą oraz zaznaczył, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może być ustalone wyłącznie w oparciu o wykorzystywaną infrastrukturę techniczną (np. wynajmowaną nieruchomość), jeżeli nie towarzyszą jej odpowiednie zasoby personalne pozwalające na prowadzenie działalności.
• wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A. Menarini SRL), gdzie TSUE podkreślił iż, „(...) O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym zapleczem”. Dodatkowo Trybunał stwierdził, że „(...) w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.
• wyrok z 13 czerwca 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG), gdzie Trybunał stwierdził, że „(...) Istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy wymaga zatem możliwości zidentyfikowania zaplecza personalnego i technicznego, które jest odrębne od zaplecza wykorzystywanego przez spółkę usługodawcy w celu świadczenia własnych usług i które zostało oddane do dyspozycji odbiorcy tych usług w celu zapewnienia mu otrzymania ich i korzystania z nich zgodnie z jego własnymi potrzebami. (...) Gdyby stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej mogło być jednocześnie usługodawcą i usługobiorcą w odniesieniu do tych samych usług, występowałaby tożsamość usługodawcy i usługobiorcy, a w konsekwencji brak by było co do zasady jakiejkolwiek transakcji podlegającej opodatkowaniu.”

Stanowisko TSUE w zakresie ustalania, czy w danym przypadku mamy do czynienia ze stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, znajdują odzwierciedlenie również w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych. Tytułem przykładu można wskazać następujące rozstrzygnięcia:

• wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z 22 października 2021 r., sygn. akt I FSK 1519/19, w którym sąd stwierdził, że dla ustalenia miejsca opodatkowania podstawowym punktem odniesienia jest siedziba działalności gospodarczej. Inne miejsca powinny być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy odniesienie do siedziby prowadzi do nieracjonalnych rezultatów lub stwarza konflikt w odniesieniu do innego państwa członkowskiego. Jednocześnie to inne miejsce powinno zostać ustalone jedynie w wyjątkowych sytuacjach i nie może być domniemywane. Celem przepisów określających miejsce opodatkowania usług jest uniknięcie z jednej strony zbiegu właściwości mogącego prowadzić do podwójnego opodatkowania, a z drugiej strony do braku opodatkowania;

• wyrok NSA z 19 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 968/20, gdzie sąd stwierdził, że nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Rady, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Ponadto w tej sprawie sąd, odwołując się do opinii Rzecznika Generalnego z 15 maja 2014 r. w sprawie C-605/12, wskazał również, że w przypadku wykorzystywania zasobów należących do innych podmiotów podatnik powinien dysponować nad nimi kontrolą porównywalną do tej, jaką sprawuje właściciel.

• wyrok NSA z 3 października 2019 r., sygn. akt I FSK 980/17, gdzie sąd powołując się na stanowisko TSUE stwierdził, że „(...) stałe miejsce prowadzenia działalności jest to miejsce, które charakteryzuje się pewnym minimum stałości wynikającej ze stałej obecności zarówno osób, jak i zaplecza technicznego, która cechuje się dostatecznym stopniem trwałości, aby zapewnić ramy, w których mogą być zawierane umowy. Stałe miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się m.in. odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. To zaplecze personalne i techniczne powinno być stosowne do tego, aby umożliwić odpowiednio: odbiór i wykorzystanie usług dla własnych potrzeb bądź świadczenie usług. To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.”
• wyrok NSA z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19, gdzie sąd stwierdził, że „(...) dla zakwalifikowania określonego miejsca jako stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest zatem stwierdzenie istnienia miejsca o wystarczającej stałości, w którym zlokalizowane jest zaplecze personalne i techniczne o odpowiedniej strukturze, zdolne odebrać i wykorzystać usługi dla niego świadczone lub wyświadczyć usługi przez siebie wykonywane. Należy przy tym zaznaczyć, że ustalenie miejsca świadczenia usług w stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej (innym niż siedziba podatnika) ma charakter wyjątkowy, zatem wymogi dotyczące zaplecza personalnego i technicznego nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej.” Dodatkowo zdaniem NSA „(...) nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” na terenie Polski w rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać udostępnione skarżącej przez spółkę krajową, i które pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności skarżącej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz skarżącej. Jedynie w przypadku ustalenia, że ze względu na stosowne postanowienia umowne skarżąca dysponuje zapleczem technicznym i personalnym spółki krajowej, tak jakby było jej własnym, można uznać, że dysponuje strukturą charakteryzującą się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w Polsce.” Sąd podkreśla, także że „(...) choć brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie wyklucza z góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to konieczne dla takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem personalnym i technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską.”

Mając na uwadze art. 11 Rozporządzenia Rady oraz przywołane wcześniej orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy wskazać, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej poza siedzibą podatnika powstaje wyłącznie wówczas, gdy łącznie spełnione są określone przesłanki odnoszące się do prowadzenia działalności w danym kraju:

1.podatnik dysponuje odpowiednim zapleczem technicznym oraz personelem, tworzącymi zorganizowaną strukturę,

2.wykonywane czynności na terytorium kraju charakteryzują się wystarczającą stałością,

3.posiadana struktura podatnika pozwala na przyjmowanie oraz wykorzystywanie usług świadczonych na potrzeby tego właśnie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

W odniesieniu do ww. przesłanki nr 1 dot. istnienia odpowiedniej struktury obejmującej zasoby techniczne i personalne:

• niniejszą przesłankę można uznać za spełnioną wyłącznie w sytuacji, gdy dane miejsce dysponuje zarówno odpowiednią strukturą techniczną, jak i personalną,
• zaplecze techniczne oraz zasoby ludzkie nie muszą stanowić własności podatnika, jednak musi on mieć zapewnioną możliwość korzystania z nich w zakresie porównywalnym do korzystania z własnych zasobów,
• samo posiadanie przez podatnika spółki zależnej w danym państwie ani fakt, że usługodawca wykorzystuje swoje zasoby wyłącznie na potrzeby świadczenia usług na rzecz tego podatnika, nie przesądza jeszcze o istnieniu w tym państwie stałego miejsca prowadzenia działalności. Decydujące znaczenie ma to, czy podatnik jest uprawniony do faktycznego dysponowania tym zapleczem tak, jakby było ono jego własne.

W odniesieniu do ww. przesłanki nr 2 dot. dokonywania w tym miejscu czynności charakteryzujących się wystarczającą stałością:

• termin ten należy rozumieć jako obejmujący zarówno zamiar prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie w perspektywie długookresowej, jak i obowiązek dysponowania odpowiednimi zasobami personalnymi i technicznymi, wykorzystywanymi do wykonywania tej działalności w sposób ciągły, a nie incydentalny czy przejściowy,
• w konsekwencji, aby spełnić przesłankę „stałości”, działalność musi osiągnąć określone minimum organizacyjne i operacyjne, które w sposób obiektywny świadczy o jej trwałym, a nie jedynie tymczasowym charakterze.

W odniesieniu do ww. przesłanki nr 3 dot. istnienia zaplecza technicznego i personalnego, umożliwiającego odbiór i wykorzystanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności:

• aby stwierdzić o istnieniu w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, podmiot musi posiadać na terytorium kraju odpowiednie zasoby personalne i techniczne, które pozwalają mu na odbieranie oraz wykorzystywanie usług na własne potrzeby,
• pojęcie „potrzeby” należy rozumieć jako potrzeby związane ze stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej jako podmiotu gospodarczego, których zaspokojenie pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej w danym miejscu,
• przy ocenie, czy dane zaplecze zapewnia możliwość przyjmowania i wykorzystywania usług, konieczne jest uwzględnienie specyfiki i rodzaju tych usług,
• ten sam podmiot nie może jednocześnie pełnić roli stałego miejsca prowadzenia działalności dla innego podatnika w zakresie usług świadczonych na jego rzecz.

Podsumowując, stwierdzenie, że podatnik posiada w danym kraju stałe miejsce prowadzenia działalności, wymaga istnienia w tym miejscu trwałej infrastruktury technicznej oraz personelu, które pozwalają podatnikowi na regularne i nieprzemijające korzystanie z usług na własne potrzeby.

Odnosząc powyższe do stanowisk Wnioskodawcy w zakresie pytań 1-4:

Ad 1

W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce, realizowana przez Spółkę jako podmiot zagraniczny zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, nie prowadzi w tym zakresie do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia Rady.

Magazyn w (...) z którego są wysyłane towary Spółki jest obsługiwany przez Usługodawcę działającego we własnym imieniu i przy wykorzystaniu własnego personelu oraz własnych zasobów technicznych. Spółka nie dysponuje tym zapleczem jak własnym - nie sprawuje nad nim kontroli porównywalnej do kontroli właścicielskiej ani nie posiada prawa do samodzielnego zarządzania personelem czy infrastrukturą magazynową. Sam fakt składowania towarów w Polsce oraz korzystania z usług logistycznych podmiotu trzeciego nie oznacza istnienia struktury umożliwiającej prowadzenie działalności gospodarczej w sposób samodzielny i niezależny.

W szczególności:

• Spółka nie jest stroną umów najmu powierzchni magazynowej,
• Spółka nie ma prawa do dysponowania powierzchnią magazynową Usługodawcy jak właściciel,
• Spółka nie dysponuje personelem ani nie ma prawa do zarządzani personelem Usługodawcy jak własnym,
• Spółka nie posiada uprawnień do wydawania wiążących poleceń pracownikom Usługodawcy,
• Spółka nie sprawuje kontroli nad zapleczem technicznym w sposób porównywalny z kontrolą właścicielską.

Ponadto wszelkie decyzje zarządcze związane z działalnością Spółki w zakresie sprzedaży towarów zapadają w Belgii i są realizowane poprzez Oddział Spółki w Wielkiej Brytanii, gdzie Wnioskodawca nadzoruje oraz zarządza działalnością segmentu (...). Takie decyzje nie będą zapadały na terytorium Polski, tym samym nie można uznać, że ewentualna działalność Spółki w Polsce będzie prowadzona w sposób niezależny. Spółka pragnie podkreślić, że istniejący w Polsce jej Oddział nie uczestniczy w sprzedaży towarów magazynowanych w (...).

Również okoliczność rejestracji Spółki dla celów VAT w Polsce oraz posługiwanie się polskim numerem VAT w związku z realizowanymi transakcjami sprzedaży towarów nie ma charakteru rozstrzygającego, gdyż zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Rady - sam fakt posiadania numeru VAT nie przesądza o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności.

W konsekwencji sprzedaż towarów z magazynu w Polsce, przy braku własnej lub pozostającej do dyspozycji Spółki struktury personalno-technicznej o charakterze stałym i niezależnym, nie powoduje w tym zakresie powstania po stronie Wnioskodawcy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce dla celów podatku VAT

Ad 2

Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie świadczenia za pośrednictwem polskiego Oddziału usług wsparcia o charakterze pomocniczym na rzecz spółek należących do Grupy, Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów podatku VAT. W przeciwieństwie do sytuacji opisanej w uzasadnieniu do pytania nr 1, działalność Wnioskodawcy prowadzona w Polsce za pośrednictwem polskiego Oddziału w zakresie świadczenia usług wsparcia o charakterze pomocniczym spełnia przesłanki uznania jej za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

W analizowanym przypadku działalność prowadzona w Polsce za pośrednictwem polskiego Oddziału spełnia przesłanki wynikające z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady, a także utrwalonego orzecznictwa TSUE i polskich sądów administracyjnych. Polski Oddział stanowi wyodrębnioną organizacyjnie strukturę Wnioskodawcy, funkcjonującą w sposób stały, zorganizowany i samodzielny. Zatrudnia on personel wykonujący czynności w zakresie usług finansowych, IT, operacyjnego wsparcia obsługi klienta oraz pozostałych usług pomocniczych wskazanych w stanie faktycznym. Polski Oddział korzysta z infrastruktury biurowej oraz nabywa usługi niezbędne do prowadzenia działalności, takie jak najem powierzchni, usługi administracyjne czy inne świadczenia wspierające jego bieżące funkcjonowanie. Zatem struktura Spółki w Polsce umożliwia odbiór i wykorzystanie usług do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Co więcej jak zostało wskazane na podstawie umowy (Services Agreement) polski Oddział zobowiązany jest do zapewnienia zasobów niezbędnych do świadczenia usług, w tym zatrudniania pracowników, nabywania usług zewnętrznych oraz organizowania zaplecza technicznego.

Działalność w zakresie świadczenia za pośrednictwem polskiego Oddziału usług wsparcia o charakterze pomocniczym na rzecz spółek należących do Grupy, ma charakter ciągły i nieincydentalny oraz jest wykonywana na podstawie obowiązujących od wielu lat umów z podmiotami powiązanymi regulujących zasady świadczenia usług w ramach Grupy. Polski Oddział realizuje określone procesy operacyjne, wystawia faktury dokumentujące świadczone usługi oraz generuje przychody przypisywane do działalności prowadzonej w Polsce, które podlegają w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji struktura ta posiada realną zdolność do samodzielnego świadczenia usług w sposób zorganizowany i trwały.

Wnioskodawca wskazuje, iż działalność w zakresie świadczenia usług wsparcia o charakterze pomocniczym prowadzona jest przez polski Oddział w sposób regularny, stały i powtarzalny oraz intencją Spółki jest, aby nadal taką działalność prowadzić w przedstawiony w niniejszym wniosku sposób.

Należy podkreślić, że w odróżnieniu od sytuacji opisanej w stanowisku do pytania nr 1, w niniejszym przypadku nie mamy do czynienia z korzystaniem z zasobów podmiotu trzeciego, lecz z własną strukturą organizacyjną Wnioskodawcy funkcjonującą w Polsce. Tym samym spełniona jest przesłanka dysponowania odpowiednią strukturą umożliwiającą świadczenie usług w rozumieniu art. 11 ust. 2 Rozporządzenia Rady. Jednocześnie jak zostało wskazane, siedziba Spółki w Belgii nie jest bezpośrednio zaangażowana w bieżące świadczenie ani w operacyjne zarządzanie usługami wsparcia realizowanymi przez polski Oddział, co potwierdza, że działalność prowadzona w Polsce cechuje się niezależnością.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że w zakresie świadczenia usług wsparcia o charakterze pomocniczym na rzecz podmiotów z Grupy za pośrednictwem polskiego Oddziału, Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów podatku VAT. W konsekwencji czynności te podlegają rozliczeniom VAT zgodnie z zasadami właściwymi dla działalności prowadzonej przez stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce.

Ad 3

Kwestie dotyczące obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur regulują przepisy art. 106ga oraz art. 106gb ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT, obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych co do zasady objęci będą wszyscy podatnicy podatku od towarów i usług (wszystkie podmioty spełniające definicję podatnika, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy). Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 ww. przepis przewiduje wyłączenie z tego obowiązku dla podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei ustęp 2 pkt 2 ww. przepisu stanowi, że wyłączeni z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych w KSeF są także podatnicy nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, którzy posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.

Zważywszy, że Spółka nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej, natomiast jak wykazano w uzasadnieniu do pytania nr 2 - w przedstawionych okolicznościach zdaniem Wnioskodawcy będzie posiadała stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia za pośrednictwem polskiego Oddziału usług wsparcia o charakterze pomocniczym na rzecz różnych spółek należących do Grupy, to zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT będzie miała obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych w ramach Krajowego Systemu e-Faktur w zakresie faktur dokumentujących świadczenie usług wsparcia, wystawianych przez polski Oddział.

Kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur reguluje art. 106gb ust. 1 i 4 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 106gb ust. 1, faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zgodnie z art. 106gb ust. 4 z kolei, w przypadku (m.in.) gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju lub gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, który jednocześnie posiada na terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę - faktura ustrukturyzowana jest takiemu nabywcy udostępniana w sposób z nim uzgodniony.

Zważywszy, że Spółka nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej, natomiast jak wykazano w uzasadnieniu do pytania nr 2 - w przedstawionych okolicznościach zdaniem Wnioskodawcy będzie posiadała stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia za pośrednictwem polskiego Oddziału usług wsparcia o charakterze pomocniczym na rzecz różnych spółek należących do Grupy, to zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy o VAT Spółka będzie otrzymywała faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w zakresie faktur wystawianych na rzecz polskiego Oddziału.

Z kolei biorąc pod uwagę, że Spółka nie posiada w Polsce siedziby działalności gospodarczej, oraz jak wykazano w uzasadnieniu do pytania nr 1 - w przedstawionych okolicznościach nie będzie również posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce, w sytuacji gdy transakcje te podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce i są dokumentowane z wykorzystaniem polskiego numeru VAT, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych w ramach Krajowego Systemu e-Faktur w zakresie sprzedaży towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce oraz zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 3 ustawy o VAT nie będzie również zobowiązana do odbioru faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur w zakresie faktur dokumentujących zakupy związane z tą działalnością. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Ad 4

Stosownie do treści art. 106e ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, na fakturze zamieszcza się imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy. Ustawodawca nie określa przy tym, o jaki adres chodzi.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania za prawidłowe stanowisk przedstawionych w odpowiedzi na pytania 1, 2 i 3, jeżeli czynności są wykonywane w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, faktury dokumentujące te czynności - zarówno wystawiane przez Wnioskodawcę, jak i otrzymywane - powinny zawierać dane Wnioskodawcy jako podmiotu zagranicznego wraz z danymi jego oddziału w Polsce. Dane oddziału jako stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce powinny znajdować się pod danymi Wnioskodawcy jako podmiotu zagranicznego.

Oddział nie stanowi odrębnego od Wnioskodawcy podatnika podatku VAT, lecz jest wyodrębnioną organizacyjnie częścią zagranicznego przedsiębiorcy prowadzącą działalność na terytorium Polski. Podatnikiem pozostaje zatem Wnioskodawca jako podmiot zagraniczny, zarejestrowany dla celów VAT w Polsce. Z tego względu podstawowe dane identyfikacyjne na fakturze powinny odnosić się do Wnioskodawcy jako podatnika.

Jednocześnie w sytuacji, gdy dana czynność jest wykonywana przez stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce albo gdy to stałe miejsce jest odbiorcą (konsumentem) usługi, zasadne jest wskazanie na fakturze również danych oddziału jako jednostki organizacyjnej faktycznie uczestniczącej w transakcji. Ma to znaczenie w szczególności w kontekście prawidłowego określenia miejsca opodatkowania usług, zwłaszcza gdy, zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, miejscem świadczenia jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej inne niż siedziba podatnika. W takich przypadkach wskazanie danych oddziału pozwala jednoznacznie wykazać, że to właśnie to stałe miejsce „konsumuje” usługę, a tym samym determinuje miejsce opodatkowania tej usługi.

W konsekwencji, zamieszczanie na fakturach danych Wnioskodawcy jako podmiotu zagranicznego wraz z danymi jego oddziału w Polsce, pomimo braku ustawowej podstawy prawnej, zapewnia przejrzystość rozliczeń, prawidłową identyfikację podatnika oraz właściwe przypisanie czynności do stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

I tak, stosownie do art. 28a ustawy:

Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:

Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest świadczona.

Z opisu sprawy wynika, że A. Limited Besloten Vennootschap („Spółka” lub „Wnioskodawca”) posiada siedzibę działalności gospodarczej w Belgii i wchodzi w skład międzynarodowej Grupy będącej (...). W strukturze Grupy Wnioskodawca pełni funkcję regionalnej centrali dla segmentu (...), a ponadto świadczy usługi wsparcia na rzecz innych Spółek z Grupy. W Polsce Spółka zajmuje się dostawą towarów oraz świadczeniem usług.

Za organizację dostaw towarów w Polsce odpowiedzialny jest brytyjski Oddział Spółki. Za pośrednictwem tego Oddziału Spółka nadzoruje oraz zarządza działalnością segmentu (...). Spółka nabywa towary zarówno od dostawców zewnętrznych, jak i od podmiotów powiązanych, a następnie dokonuje ich odsprzedaży - w ramach transakcji wewnątrzgrupowych - na rzecz lokalnych spółek prowadzących dalszą sprzedaż w poszczególnych krajach (np. B. Sp. z o.o.). Lokalne spółki sprzedażowe sprzedają następnie towary klientom na rynkach krajowych. Towary Spółki znajdują się w magazynie w (...). Magazyn ten jest operacyjnie obsługiwany przez B. Sp. z o.o. („Usługodawca”) na podstawie Umowy Magazynowej zawartej między Usługodawcą a oddziałem Spółki w Wielkiej Brytanii. Usługodawca zobowiązał się świadczyć na rzecz Spółki usługi magazynowania, napraw i logistyki w odniesieniu do zapasów Spółki w siedzibie Usługodawcy tj. w Polsce.

Spółka posiada w Polsce także Oddział. Oddział nie bierze jednak udziału w dostawie towarów realizowanej z magazynu w (...). Działalność Oddziału w Polsce dotyczy drugiego segmentu działalności Spółki, tj. świadczenia usług. Oddział świadczy na rzecz różnych spółek należących do Grupy usługi wsparcia o charakterze pomocniczym. Podstawą świadczenia usług przez polski Oddział są umowy podpisywane ze spółkami z Grupy. Oddział obciąża spółki z Grupy kosztami świadczonych usług wsparcia, wystawiając na ich rzecz stosowne faktury sprzedaży.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia:

• czy sprzedaż przez Wnioskodawcę towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce, realizowana przez Spółkę jako podmiot zagraniczny zarejestrowany dla celów VAT w Polsce, powoduje, że Wnioskodawca posiada w tym zakresie w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów podatku VAT (pytanie nr 1),
• czy Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów podatku VAT, w zakresie świadczenia za pośrednictwem polskiego Oddziału usług wsparcia o charakterze pomocniczym na rzecz różnych spółek należących do Grupy (pytanie nr 2).

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

TSUE rozważał również, czy współpraca pomiędzy podmiotami powiązanymi powoduje powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie.

W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.

TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. Limited Besloten Vennootschap nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zakresie sprzedaży towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży towarów w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca pełni funkcję regionalnej centrali dla segmentu (...). W Polsce Spółka zajmuje się m.in. dostawą towarów za organizację której odpowiedzialny jest brytyjski Oddział Spółki. Za pośrednictwem tego Oddziału Spółka nadzoruje oraz zarządza działalnością segmentu (...). Spółka nabywa towary zarówno od dostawców zewnętrznych, jak i od podmiotów powiązanych, a następnie dokonuje ich odsprzedaży - w ramach transakcji wewnątrzgrupowych - na rzecz lokalnych spółek prowadzących dalszą sprzedaż w poszczególnych krajach. Lokalne spółki sprzedażowe sprzedają następnie towary klientom na rynkach krajowych. Swoje towary Spółka przechowuje w magazynie w (...). Magazyn ten jest operacyjnie obsługiwany przez Usługodawcę na podstawie Umowy Magazynowej zawartej między Usługodawcą a oddziałem Spółki w Wielkiej Brytanii. Na podstawie Umowy Magazynowej, Usługodawca zobowiązuje się świadczyć na rzecz Spółki usługi magazynowania, napraw i logistyki w odniesieniu do zapasów Spółki w siedzibie Usługodawcy tj. w Polsce.

Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego. Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Z okoliczności sprawy wynika, że w celu prowadzenia działalności w zakresie sprzedaży towarów z magazynu w Polsce Spółka nie zorganizowała żadnego zaplecza personalnego ani technicznego. Spółka nie zatrudnia w Polsce ani nie deleguje do Polski pracowników odpowiedzialnych za bieżące zarządzanie magazynem ani za realizację procesów logistycznych związanych z dystrybucją towarów. Ponadto Spółka nie posiada własnego ani wynajmowanego zaplecza technicznego/rzeczowego w Polsce w związku z dostawą towarów dokonywanych z terytorium Polski. Dodatkowo w związku z realizowanymi dostawami towarów Spółka nie posiada ani nie wynajmuje nieruchomości w Polsce.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika, że Spółka realizując działalność w zakresie sprzedaży towarów współpracuje na terytorium Polski z Usługodawcą od którego nabywa usługi magazynowania, napraw i logistyki w ramach Umowy Magazynowej. Przy czym Usługodawca jest podmiotem działającym niezależnie we własnym imieniu i przy wykorzystaniu własnego personelu i własnych zasobów technicznych. Spółka nie ma prawa do dysponowania powierzchnią magazynową Usługodawcy jak właściciel. W odniesieniu do Umowy Magazynowej, Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli ani nadzoru, ani też nie wywiera jakiegokolwiek wpływu na zasoby ludzkie, techniczne i rzeczowe Usługodawcy świadczącego usługi na rzecz Spółki. Spółka dba, jednak aby usługi na jej rzecz były wykonywane prawidłowo i z należytą starannością, ale dbałość ta ma charakter ogólnie przyjęty dla tego rodzaju umów i nie wykracza ponad to co jest przewidziane dla odbioru tego rodzaju usług. Zatem Spółka nie posiada kontroli nad zapleczem Usługodawcy porównywalnej do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że Wnioskodawca w zakresie działalności dotyczącej sprzedaży towarów nie posiada w Polsce żadnych zasobów personalnych, technicznych i nieruchomości. Dodatkowo kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce w zakresie dostawy towarów są podejmowane w jej Centrali w Belgii oraz w Oddziale w Wielkiej Brytanii. Zatem, skoro Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski żadnych zasobów osobowych i technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności w zakresie sprzedaży towarów to nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i technicznych.

Należy raz jeszcze zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do sytuacji należy stwierdzić, że Usługodawca świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi w ramach Umowy Magazynowej, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych Usługodawcy byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Wnioskodawcy.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych w opisanym stanie faktycznym okoliczności sprawy należy stwierdzić, że realizowana przez Spółkę sprzedaż towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce nie powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Spółki na terytorium Polski.

Jednocześnie należy wskazać, że oprócz sprzedaży towarów z magazynu w (...) Spółka realizuje w Polsce drugi segment działalności tj. świadczenia usług. Działalność ta jest realizowana poprzez polski Oddział Spółki. Oddział świadczy na rzecz różnych spółek należących do Grupy usługi wsparcia o charakterze pomocniczym. Działalność usługowa prowadzona przez Polski oddział jest oddzielana od działalności handlowej Spółki i jest oddzielnie zarządzana. Podstawą świadczenia usług przez polski Oddział są umowy podpisywane ze spółkami z Grupy. W przypadku tego segmentu działalności Spółki, tj. świadczenia usług Spółka zorganizuje na terytorium kraju odpowiednie zasoby osobowe i techniczne umożliwiające samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały prowadzące do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Jak wynika z opisu sprawy Polski Oddział zatrudnia pracowników niezbędnych do świadczenia usług oraz wynajmuje powierzchnię biurową i nabywa standardowe usługi i wyposażenie techniczne potrzebne pracownikom oddziału do świadczenia przez nich pracy, tj. komputery, skanery, kopiarki, meble biurowe i inne artykuły niezbędne w codziennej pracy. Dodatkowo kierownik polskiego Oddziału jest pracownikiem tego Oddziału, a nie centrali Spółki w Belgii czy oddziału w Wielkiej Brytanii. Zatem mając na uwadze powyższe informacje należy uznać, że Oddział posiada własne zaplecze personalne i techniczne niezbędne do świadczenia usług wsparcia o charakterze pomocniczym na rzecz różnych spółek z Grupy.

Co także istotne polski Oddział nabywa towary i usługi na swoje własne potrzeby związane z działalnością Oddziału, tj. w związku ze świadczenie usług wsparcia świadczonych na potrzeby Spółek z Grupy. W tym celu przedstawiciel Spółki w Oddziale w Polsce zawiera umowy na własne potrzeby Oddziału tzn. na potrzeby usług świadczonych przez Oddział jako taki. Ponadto Centrala Spółki z siedzibą w Belgii nie jest bezpośrednio zaangażowana w bieżące świadczenie ani w operacyjne zarządzanie usługami wsparcia realizowanymi przez polski Oddział. Polski Oddział obciąża spółki z Grupy kosztami świadczonych usług wsparcia, wystawiając na ich rzecz stosowne faktury sprzedaży. Zatem działalność Oddziału ma charakter samodzielny i niezależny. Jednocześnie Oddział zamierza prowadzić działalność na terytorium Polski w sposób ciągły.

W konsekwencji w przypadku działalności Spółki w zakresie świadczenia usług za pośrednictwem polskiego oddziału zostaną spełnione wszystkie przesłanki warunkujące powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym Oddział należy uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki na terytorium Polski.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 jest prawidłowe.

Ponadto przedmiotem Państwa wątpliwości jest również ustalenie czy:

• w odniesieniu do świadczenia usług wsparcia o charakterze pomocniczym świadczonych na rzecz różnych spółek należących do Grupy przez polski Oddział, Wnioskodawca będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U z 2025 r. poz. 775, dalej: „ustawa o VAT”) oraz do otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy o VAT (pytanie nr 3a),
• w odniesieniu do sprzedaży przez Wnioskodawcę towarów znajdujących się w magazynie zlokalizowanym w Polsce, w sytuacji gdy transakcje te podlegają opodatkowaniu VAT w Polsce i są dokumentowane z wykorzystaniem polskiego numeru VAT, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT oraz, w odniesieniu do zakupów związanych z tą działalnością Wnioskodawca będzie uprawniony do otrzymania faktur ustrukturyzowanych w sposób z nim uzgodniony (poza KSeF) zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 3 ustawy o VAT (pytanie nr 3b).

Odnosząc się do powyższych wątpliwości Spółki, należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który obowiązuje od 1 lutego 2026 r. wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy przewiduje również wyłączenie z tego obowiązku podmiotów, które nie posiadają siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju, lecz posiadają stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę. Zatem istotne jest zbadanie czy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej ma możliwość dokonania transakcji, która zostałaby objęta przepisami krajowymi w zakresie fakturowania, w tym w odniesieniu do KSeF. Jeżeli podatnik zagraniczny posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, które czynnie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, spowoduje to, że podatnik ten będzie zobligowany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych.

Jak już stwierdziłem Oddział spełnia przesłanki do uznania prowadzonej przez niego działalności w Polsce związanej ze świadczeniem usług wsparcia o charakterze pomocniczym na rzecz spółek z Grupy za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju. Jednocześnie okoliczności sprawy wskazują, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczy w świadczeniu usług na rzecz spółek z Grupy. W konsekwencji dokonując świadczenia usług z terytorium Polski Spółka, zarejestrowany czynny podatnik VAT, posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce (Oddział), które uczestniczy w świadczeniu usług jest zobowiązana, zgodnie z art. 106ga ust. 1 ustawy do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Jednocześnie zgodnie z art. 106gb ust. 1 ustawy Spółka jest zobowiązana do otrzymywania przy użyciu KSeF faktur wystawionych na rzecz Oddziału.

Przy czym okoliczności sprawy wskazują, że Oddział w Polsce, będący stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, nie bierze udziału w dostawie towarów realizowanej przez Spółkę z magazynu w (...). Zatem, w odniesieniu do sprzedaży towarów Spółka nie ma obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 2 ustawy, bowiem stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Spółki na terytorium kraju tj. Oddział, nie uczestniczy w dostawie towarów z polskiego magazynu. Ponadto stałe miejsce prowadzenia działalności Spółki nie uczestniczy również w nabywaniu towarów lub usług w związku z prowadzoną działalnością w zakresie sprzedaży towarów. W związku z tym zgodnie z art. 106gb ust 4 pkt 3 ustawy Spółka nie jest zobowiązana do odbioru faktur przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z kontrahentami inny sposób odbioru ustrukturyzowanych faktur.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 uznaję za prawidłowe.

Jednocześnie Państwa wątpliwości dotyczą także ustalenia czy w sytuacji gdy Wnioskodawca dokonuje czynności w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, faktury dokumentujące te czynności (zarówno wystawiane przez Wnioskodawcę, jak i otrzymywane przez Wnioskodawcę) powinny zawierać wyłącznie dane Wnioskodawcy jako podmiotu zagranicznego zarejestrowanego dla celów VAT w Polsce, czy też dane Wnioskodawcy jako podmiotu zagranicznego wraz z danymi jego oddziału w Polsce stanowiącego w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (pytanie nr 4).

Kwestie dotyczące funkcjonowania oddziału podmiotu zagranicznego działającego w Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 89), zwanej dalej ustawą o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych.

W myśl art. 19 pkt 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych:

Natomiast kwestie dotyczące zasad wystawiania faktur zawarte zostały w art. 106a-106g ustawy.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:

Faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich elementów faktury.

Dane które powinna zawierać faktura, zostały wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy, gdzie w pkt 3-5 wymieniono:

Z cytowanych przepisów wynika, że podmiot który wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług jest zobowiązany do wystawienia faktury. Faktura dokumentująca sprzedaż powinna zawierać dane dotyczące nabywcy i sprzedawcy, określone w art. 106e ust. 1 pkt 3 ustawy, tj. imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy. Ponadto faktura powinna zawierać, stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, numery, za pomocą których zarówno nabywca jak i sprzedawca są zidentyfikowani dla podatku lub podatku od wartości dodanej.

Należy również zwrócić uwagę na regulacje zawarte w ustawie z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 151), zwanej dalej „ustawą o NIP”, dotyczące posługiwania się numerem identyfikacji podatkowej NIP.

Na podstawie art. 2 ust. 1-3 ww. ustawy o NIP:

Jak natomiast wskazuje art. 5 ust. 1 ustawy o NIP:

W myśl art. 5 ust. 3 ustawy o NIP:

Numer identyfikacji podatkowej nie może być zatem używany w oderwaniu od nazwy podmiotu, która występuje w decyzji o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej. Numer identyfikacji podatkowej może być przypisany wyłącznie jednemu podatnikowi (płatnikowi).

Zgodnie bowiem z art. 11 powołanej ustawy o NIP:

Zatem, identyfikacja danego podmiotu, a tym samym wynikających z tego tytułu obowiązków, odbywa się na podstawie nadanego mu numeru identyfikacji podatkowej. Konsekwencją decyzji administracyjnej o nadaniu numeru NIP jest jednoznaczna identyfikacja podmiotu poprzez jego NIP, nazwę i adres.

Jednocześnie, stosownie do art. 160 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, osoba prawna, której zakłady (oddziały) rozliczały się jako odrębni podatnicy, wstępuje z dniem 1 maja 2004 r. we wszystkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki swojego zakładu (oddziału), który przestał być wyodrębnionym podatnikiem – w zakresie, w jakim dotyczą podatku od towarów i usług.

Zatem z dniem 1 maja 2004 r. oddział jako forma organizacyjna przestał być odrębnym podatnikiem podatku od towarów i usług i jest obowiązany we wszystkich sprawach związanych z rozliczeniem podatku VAT do posługiwania się numerem NIP jednostki macierzystej.

W świetle powyższych regulacji prawnych należy stwierdzić, że podmiotem identyfikowanym na podstawie numeru identyfikacji podatkowej jesteście Państwo jako spółka macierzysta. Spółka jest zobowiązana do podawania na wszelkich dokumentach związanych z wykonywaniem zobowiązań podatkowych swojej nazwy wraz z numerem identyfikacji podatkowej oraz adresem.

Przy tym, faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni zatem szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku od towarów i usług, dlatego też istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich jej elementów. Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wówczas gdy odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze.

Z powyższych przepisów wynika, że prawidłowo wystawiona faktura powinna zawierać nazwę spółki macierzystej z jej danymi i numerem NIP. Dodatkowo, w celu łatwiejszej identyfikacji, oprócz danych identyfikacyjnych spółki macierzystej, faktury mogą zawierać informacje dodatkowe pozwalające na identyfikację oddziału (np. nazwę jaką posługuje się w obrocie gospodarczym oraz jego adres). Przy tym, jak wskazuje cytowany art. 19 pkt 1 ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych, przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany używać do oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz z przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”. Ponadto wystawiona faktura zasadniczo powinna zawierać adres podmiotu zagranicznego, który może zostać uzupełniony o adres jego oddziału w Polsce.

Zatem w przypadku faktur (zarówno wystawianych jak i otrzymywanych) dokumentujących czynności wykonywane w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które stanowi Oddział, powinny zawierać oprócz danych Spółki jako podmiotu zagranicznego również dane Oddziału. Wskazanie nazwy, numeru identyfikacji podatkowej dla celów VAT oraz adresu prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce za pośrednictwem Oddziału pozwoli na pełną identyfikację podmiotu wystawiającego/otrzymującego faktury.

W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.