Interpretacja indywidualna z dnia 3 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.267.2026.2.AP

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz zobowiązania do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 20 maja 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. GmbH (dalej jako Wnioskodawca, Spółka) jest spółką prawa niemieckiego z siedzibą w (…) (Republika Federalna Niemiec). Spółka jest zarejestrowana dla celów podatku od towarów i usług w Niemczech i posługuje się niemieckim numerem identyfikacji podatkowej VAT (…).

Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja specjalistycznych maszyn przemysłowych, w szczególności (…). Spółka realizuje również projekty obejmujące kompleksowe linie technologiczne, w tym projektowanie, dostawę, montaż, uruchomienie oraz serwis maszyn.

Wnioskodawca prowadzi działalność o charakterze międzynarodowym, realizując projekty na rzecz klientów w wielu krajach. Jednocześnie zasadnicza część działalności operacyjnej i decyzyjnej koncentruje się w kraju jej siedziby, tj. w Niemczech. W Niemczech zlokalizowane są kluczowe funkcje zarządcze, inżynieryjne i produkcyjne spółki, w tym planowanie strategiczne, projektowanie, badania i rozwój, produkcja maszyn i komponentów oraz integracja kompletnych instalacji przemysłowych. Spółka dysponuje tam pełnym zapleczem technicznym i osobowym, które umożliwia samodzielne prowadzenie i koordynowanie działalności gospodarczej na rynkach zagranicznych.

Wnioskodawca posiada na terenie Niemiec zakłady produkcyjne, centra projektowo-konstrukcyjne oraz biura, w których realizowane są procesy projektowania, badań i rozwoju, produkcji maszyn i komponentów, testów technologicznych oraz integracji całych linii produkcyjnych. Zatrudnia wykwalifikowanych pracowników, w tym inżynierów, konstruktorów, technologów, specjalistów ds. automatyki i zarządzania projektami, a także personel produkcyjny, serwisowy i administracyjny. Zasoby te umożliwiają samodzielne prowadzenie działalności operacyjnej, realizację złożonych projektów przemysłowych oraz bieżące zarządzanie i rozwój działalności spółki w Niemczech.

W Polsce Spółka zarejestrowana jest jako podatnik VAT od (…) 2013 r. Rejestracja ta była i jest związana z realizacją na terytorium Polski projektów inwestycyjnych, które ze względu na swój charakter oraz zakres prac wymagają lokalnej rejestracji dla celów podatku od towarów i usług. Projekty te obejmują w szczególności dostawę, montaż oraz uruchomienie maszyn i kompletnych instalacji przemysłowych.

Dnia (…) 2025 r. Wnioskodawca zawarł umowę z kontrahentem - spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce (dalej jako Kontrahent), na zaprojektowanie i dostawę wyposażenia linii produkcyjnej do produkcji (…) oraz nadzór nad montażem wyposażenia i niezbędnym uruchomieniem takiego wyposażenia w zakładzie kontrahenta.

Dostawa będzie przebiegała zgodnie z warunkami Incoterms DAP.

Wnioskodawca, na podstawie zapisów umowy, zobowiązany jest ponadto do:

1. Zarządzania pracami na miejscu:

-nadzorowania przygotowania placu montażu przez kontrahenta,

-koordynowania i organizacji działań związanych z instalacją dostarczonej linii,

-utrzymywania bieżącej komunikacji z personelem kontrahenta i podwykonawcami,

-uzgadniania i harmonizowania czynności wykonywanych na miejscu instalacji.

2. Sprawowania nadzoru nad montażem instalacji:

-nadzorowania prac montażowych w zakresie mechanicznym i elektrycznym,

-udzielania konsultacji dotyczących przygotowania i prowadzenia montażu,

-kontrolowania zgodności prowadzonych prac z dokumentacją techniczną,

-przeprowadzania inspekcji z zakresu bezpieczeństwa.

3. Nadzorowania uruchomienia instalacji:

-kontrolowania prób działania instalacji bez materiału,

-kierowania kolejnymi etapami uruchamiania z materiałem,

-nadzorowania produkcji pierwszych wyrobów,

-weryfikowania osiągnięcia wymaganych parametrów funkcjonalnych i jakościowych,

-doprowadzenia instalacji do stabilnej pracy ciągłej.

4. Szkolenia personelu kontrahenta:

-szkolenia pracowników z obsługi, bezpieczeństwa i podstaw utrzymania instalacji,

-wdrożenia personelu Klienta do samodzielnej pracy z linią technologiczną,

-prowadzenia szkolenia bezpośrednio na stanowiskach pracy.

5. Optymalizacji pracy instalacji:

-wspierania Klienta w poprawie wydajności i parametrów pracy instalacji,

-dostosowywania ustawień produkcyjnych w ramach ustaleń umownych,

-przygotowywania instalacji do testu odbiorowego.

6. Przeprowadzenia testu odbiorowego tzw. Acceptance Test:

-przygotowania instalacji do testu końcowego,

-przeprowadzenia testu odbiorowego potwierdzającego prawidłowe działanie i gotowość instalacji do produkcji.

Umowa zostanie uznana przez strony za zrealizowaną dopiero w momencie dokonania „Acceptance Test” urządzenia w Polsce, dokonania jego końcowego odbioru i wówczas na nabywcę przejdzie prawo do dysponowania towarem jak właściciel. Zatem w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775) na podstawie zawartej umowy zostanie dokonana na terytorium Polski tzw. dostawa z montażem, podlegająca opodatkowaniu VAT w miejscu, w którym towary są instalowane lub montowane, tj. na terytorium Polski.

Sam montaż maszyny z części dostarczonych przez Wnioskodawcę ma być wykonywany przez nabywcę pod nadzorem Wnioskodawcy. Proces montażu jest bowiem na tyle skomplikowany, że bez wiedzy fachowej, specjalistycznych narzędzi i dokumentacji montażowej dostawcy, nabywca nie mógłby go samodzielnie przeprowadzić. Po stronie nabywcy leży zapewnienie personelu, materiałów czy narzędzi niezbędnych do dokonania montażu.

Cały projekt zgodnie z harmonogramem będzie trwał (…) miesiące, a prace na miejscu w Polsce - (…) miesiące.

W celu realizacji postanowień umowy pracownicy Wnioskodawcy będą przebywać na miejscu montażu zasadniczo przez cały okres trwania prac montażowych. Rozpoczęcie obecności pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej planowane jest na (…) 2026 r.

Na miejscu montażu stale obecny będzie wyznaczony Site Manager odpowiedzialny za bieżącą koordynację prac i nadzór nad ich realizacją. Pozostali pracownicy Wnioskodawcy będą przyjeżdżać do Polski okresowo, na krótkie pobyty, w ramach delegacji z Niemiec, wyłącznie na czas niezbędny do wykonania określonych czynności w ramach realizacji projektu. W zależności od stanowiska i zakresu obowiązków, dana osoba będzie pozostawać i pracować w Polsce z różną intensywnością przez różne okresy - od kilku do kilkunastu dni.

Personel Wnioskodawcy nie będzie pełnił żadnych funkcji przełożonych hierarchicznych lub dyscyplinarnych wobec personelu kontrahenta, lecz będzie świadczył wyłącznie doradztwo techniczne oraz specjalistyczne m.in. przez wyznaczanie zadań pracownikom dokonującym montażu, udzielanie im bieżących instrukcji i wytycznych dotyczących tego procesu, zlecanie niezbędnych poprawek i modyfikacji. Kontrahent zobowiązany jest odpowiednio instruować swój personel oraz zapewnić, że wskazówki i porady Wnioskodawcy są przestrzegane i właściwie wdrażane. Site Manager Wnioskodawcy lub jego przedstawiciel oraz przedstawiciel kontrahenta będą odbywać codzienne spotkania w celu omówienia sprawnego przebiegu prac na budowie.

Pracownicy oddelegowani do Polski nie mogą reprezentować Spółki i w jej imieniu zawierać kolejnych umów na realizację projektu bądź kolejnych projektów. Wszystkie kluczowe decyzje podejmowane są z centrali w Niemczech.

Oznacza to, że w Polsce nie ma pracownika ani żadnej innej upoważnionej osoby, która byłaby uprawniona do reprezentowania Spółki lub zawierania w jej imieniu umów. Pracownicy oddelegowani nie posiadają uprawnień do zawierania umów. Posiadają natomiast uprawnienia do odbioru w imieniu Spółki usług innych niż pomocnicze.

Spółka będzie na miejscu korzystać z usług podwykonawców a pracownicy Wnioskodawcy będą odbierać zamówione u podwykonawców prace.

Wnioskodawca będzie nabywał od podwykonawców na terytorium Polski usługi wsparcia technicznego potrzebnego do nadzoru montażowego oraz/lub do prac związanych z uruchomieniem instalacji na placu budowy.

Wnioskodawca nie posiada ani nie będzie posiadał bezpośredniej kontroli, nadzoru ani jakiegokolwiek wpływu na zasoby personalne oraz techniczne/rzeczowe podwykonawców. Podwykonawcy samodzielnie organizują swój personel, narzędzia pracy, infrastrukturę oraz sposób wykonywania czynności, a Wnioskodawca nie ma możliwości zarządzania ich pracownikami, zmiany podziału obowiązków, decydowania o kwalifikacjach, czasie pracy czy wykorzystaniu zasobów technicznych.

Kontakty Wnioskodawcy z podwykonawcami ograniczają się wyłącznie do:

• określenia zakresu zamówienia,
• odbioru rezultatów usług,
• weryfikacji zgodności wykonania z ustalonymi warunkami.

Nie stanowi to jednak żadnej kontroli operacyjnej nad personelem ani infrastrukturą podwykonawcy, a jedynie typowe elementy relacji biznesowej typu B2B. Kontrola ta nie jest i nie będzie porównywalna do kontroli, jaką Wnioskodawca sprawuje nad własnym zapleczem personalnym czy technicznym.

Spółka nie posiada na własność, nie wynajmuje ani nie dzierżawi w Polsce żadnego biura, magazynu, warsztatu ani innej infrastruktury. Spółka nie posiada i nie planuje posiadać na terenie kraju żadnych maszyn ani innych urządzeń niezbędnych do niezależnego wykonywania działalności gospodarczej. Pracownicy Wnioskodawcy będą korzystali z udostępnionych im przez kontrahenta pomieszczeń/kontenera biurowego oraz kontenera do przechowywania drobnych części na terenie budowy. Sam Wnioskodawca nie dysponuje w Polsce prawem do żadnego lokalu.

Wszelkie narzędzia i maszyny do prac montażowych zostaną zapewnione przez kontrahenta.

Na ten moment Spółka planuje realizację kolejnego analogicznego projektu dla innego klienta w Polsce i nie wyklucza podpisania umów na inne projekty, jeżeli przyszli, potencjalni klienci Spółki będą chcieli realizować nowe projekty ze Spółką w Polsce. Spółka w Polsce nie prowadzi jednak obecnie aktywnych działań mających na celu pozyskanie potencjalnych klientów w celu realizacji kolejnych projektów.

Do realizacji analogicznych projektów dla innych klientów Wnioskodawca korzysta z takich samych lub porównywalnych zasobów osobowych oraz technicznych/rzeczowych jak w przypadku umowy z Kontrahentem. Wynika to z faktu, że wszystkie projekty realizowane przez Wnioskodawcę mają zbliżony charakter technologiczny i organizacyjny. Na każdym placu budowy przez cały okres realizacji projektu obecny jest jeden kierownik budowy. Ponadto Wnioskodawca korzysta z następujących kategorii personelu technicznego (każdorazowo po jednej osobie na dany obszar): nadzór montażu mechanicznego (kilka obszarów), nadzór instalacji elektrycznych, programiści ds. uruchomienia, specjaliści ds. technologii. Personel techniczny - w przeciwieństwie do kierownika budowy - nie jest przypisany do danej budowy, może wykonywać prace na kilku projektach równocześnie.

W przeszłości Wnioskodawca realizował na terytorium Polski kilka projektów o charakterze analogicznym do projektu będącego przedmiotem niniejszego wniosku.

Projekty te miały wyłącznie charakter czasowy i trwały krócej niż projekt realizowany dla Kontrahenta - zazwyczaj od 3 do 6 miesięcy (ostatnio w okresie (…) r. - (…) r.). Zakres tych projektów obejmował standardowe czynności związane z dostawą wraz z montażem urządzeń technologicznych oraz wsparciem przy ich uruchomieniu. W szczególności angażowane były podobne kategorie personelu jak w obecnym projekcie.

W uzupełnieniu udzielili Państwo odpowiedzi na pytania:

1)Czy stale obecny na miejscu montażu Site Manager będzie posiadał uprawnienia do reprezentowania Państwa Spółki? W jakim zakresie? Czy Site Manager na miejscu montażu w Polsce będzie działał samodzielnie w imieniu Państwa Spółki, czy też jego praca podlega nadzorowi (np. centrali w Niemczech)?

Odp.: Site Manager na miejscu montażu w Polsce nie posiada żadnych uprawnień do reprezentowania Spółki.

W szczególności obowiązuje następująca zasada:

• nie jest wpisany do rejestru handlowego Spółki, ani
• nie posiada pełnomocnictwa do czynności prawnych (w szczególności nie posiada prokury ani pełnomocnictwa do prowadzenia spraw), które uprawniałoby go do składania oświadczeń prawnie wiążących w imieniu Spółki,
• nie jest uprawniony do zawierania umów, zmiany warunków umów ani podejmowania innych decyzji biznesowych, które mogłyby wiązać Spółkę prawnie.

Zakres obowiązków Site Managera ogranicza się wyłącznie do wspierającej, techniczno-operacyjnej funkcji w ramach realizacji projektu. Obejmuje to w szczególności:

• nadzór nad pracami montażowymi wykonywanymi przez personel montażowy zapewniony przez klienta,
• zapewnienie prawidłowej dostawy elementów instalacji, dostosowanej do potrzeb montażu,
• koordynację i uzgadnianie działań związanych z usuwaniem usterek jako osoba kontaktowa na miejscu,
• pełnienie funkcji pośrednika między klientem a niemiecką centralą.

Site Manager w żadnym momencie nie działa samodzielnie, lecz jest w pełni włączony w strukturę organizacyjną i hierarchię poleceń niemieckiej centrali ((...)). Wszystkie istotne decyzje (techniczne, organizacyjne i ekonomiczne) są podejmowane wyłącznie w siedzibie głównej w (...) Site manager jest zobowiązany do bieżącego uzgadniania wszystkich istotnych kwestii z siedzibą Spółki w Niemczech. Nie posiada on żadnych samodzielnych uprawnień decyzyjnych na miejscu montażu w Polsce.

2)W jaki sposób Państwa Spółka pozyskuje klientów? Jakie, do kogo należące i na terytorium jakiego państwa znajdujące się zasoby osobowe oraz techniczne (ludzie/urządzenia/ narzędzia) są w tym procesie wykorzystywane? Kto zawiera/będzie zawierać umowy z klientami w imieniu Państwa Spółki?

Odp.: Cały proces pozyskiwania klientów odbywa się wyłącznie za pośrednictwem centralnego działu sprzedaży Spółki w (...) (Niemcy). Na terenie Polski nie są prowadzone żadne działania sprzedażowe.

Cały proces, od pierwszego kontaktu z klientem do ostatecznego podpisania umowy, odbywa się z centrali w Niemczech. Wszystkie negocjacje techniczne i handlowe prowadzone są przy udziale zasobów osobowych i technicznych znajdujących się w Niemczech, w (...).

Ze względu na fakt, że są to instalacje projektowane indywidualnie, opracowanie techniczne odbywa się wyłącznie przez wyspecjalizowane działy w Niemczech.

Umowy z klientami są zawierane wyłącznie przez organy uprawnione do reprezentowania spółki w Niemczech:

• z odniesieniem do niemieckiego rejestru handlowego
• z reguły przy udziale wspólnika zarządzającego, w szczególności w przypadku projektów tej wielkości.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, Spółka nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT w Polsce (zgodnie z definicją z art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.) i w konsekwencji, nie będzie miała na podstawie art. 106ga ust. 2 pkt 1 i 2 Ustawy o VAT obowiązku wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur?

Państwa stanowisko w sprawie

Spółka stoi na stanowisku, że w związku z przedstawionym stanem faktycznym nie posiada ona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, o którym mowa w art. 11 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r . i w konsekwencji nie będzie miała obowiązku wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” nie zostało zdefiniowane ani w ustawie o podatku od towarów i usług, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Jego definicja została natomiast zawarta w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r., wydanym na podstawie Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: „Rozporządzenie 282/2011”, „Rozporządzenie Wykonawcze”).

Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na potrzeby stosowania art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się odpowiednią trwałością oraz strukturą organizacyjną w zakresie zaplecza technicznego i personalnego, umożliwiającą odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych na potrzeby tego miejsca.

Zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, samo posiadanie numeru identyfikacyjnego VAT w danym państwie członkowskim nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania, że podatnik posiada tam stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Biorąc zatem pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wynikającą z Rozporządzenia 282/2011, dokonując oceny, czy dane przedsiębiorstwo posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju należy zweryfikować czy łącznie spełnione zostały następujące warunki:

• obecność odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, oraz
• wystarczająca stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz
• możliwość odbioru i wykorzystania usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca.

W definicji pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” zawartej w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 zastosowano koniunkcję poprzez użycie spójnika „oraz”, co oznacza, że wypełnienie dyspozycji zawartej w tej definicji wymaga spełnienia wszystkich wskazanych w niej przesłanek. W przypadku, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie można uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT.

W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, C-547/18 (Dong Yang Electronics) jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Odnosząc powyższe do analizowanego stanu faktycznego należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie będzie spełniać warunków dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. To stwierdzenie potwierdza poniższa analiza przesłanek powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego

Spółka nie posiada na własność, nie wynajmuje ani nie dzierżawi w Polsce żadnego biura, magazynu, warsztatu ani innej infrastruktury. Spółka nie posiada i nie planuje posiadać na terenie kraju żadnych maszyn ani innych urządzeń niezbędnych do niezależnego wykonywania działalności gospodarczej. Pracownicy Wnioskodawcy korzystają wyłącznie z pomieszczeń/kontenera biurowego udostępnionego przez Kontrahenta oraz z kontenera do przechowywania drobnych części zlokalizowanych na terenie budowy. Udostępnienie tych przestrzeni ma charakter funkcjonalnie i czasowo związany z realizacją konkretnego projektu i nie stanowi trwałego, własnego zaplecza technicznego Wnioskodawcy w Polsce. Zakres wykorzystania przedmiotowych pomieszczeń będzie ograniczony do minimum - pracownicy będą z nich korzystali jedynie w celu wykonania umownych zadań.

W praktyce oznacza to, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski jakichkolwiek własnych środków technicznych w szczególności nie posiada i nie utrzymuje infrastruktury, która mogłaby służyć do prowadzenia działalności w sposób autonomiczny i ciągły. Wszelkie zasoby lokalowe oraz organizacyjne „na miejscu” pozostają w dyspozycji Kontrahenta i mają charakter udostępnienia pomocniczego na placu montażu. Tego rodzaju dostęp do infrastruktury kontrahenta nie spełnia kryterium posiadania „odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego” w rozumieniu art. 11 rozporządzenia 282/2011.

Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego

Model personalny również nie pozwala na uznanie, iż Wnioskodawca dysponuje w Polsce własną, stałą kadrą umożliwiającą samodzielne prowadzenie działalności.

Co prawda w związku z realizacją projektu na miejscu montażu w Polsce stale obecny będzie Manager ale jego obecność ma charakter celowy i projektowy - jest ograniczona do okresu i zakresu prac montażowych. Pozostali pracownicy Wnioskodawcy będą przyjeżdżać okresowo (na krótkie delegacje z Niemiec, od kilku do kilkunastu dni), wyłącznie w celu wykonania konkretnych, z góry określonych czynności technicznych w ramach realizacji projektu.

Pracownicy oddelegowani do Polski nie są uprawnieni do reprezentowania Spółki, nie zawierają w jej imieniu umów, a wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działalności gospodarczej są podejmowane w centrali w Niemczech. Uprawnienia personelu na miejscu ograniczają się m.in. do odbioru usług zamówionych u podwykonawców.

Personel Wnioskodawcy nie pełni wobec pracowników Kontrahenta żadnych funkcji hierarchicznych ani dyscyplinarnych. Zakres jego działań ogranicza się wyłącznie do doradztwa technicznego i specjalistycznego, obejmującego przekazywanie bieżących instrukcji montażowych, wskazywanie zadań, weryfikację zgodności wykonywanych prac z dokumentacją techniczną oraz zlecanie ewentualnych poprawek. Odpowiedzialność za organizację pracy, nadzór nad personelem oraz prawidłowe wdrożenie zaleceń Wnioskodawcy spoczywa wyłącznie na Kontrahencie.

Skoro Wnioskodawca nie posiada rzeczywistej możliwości kierowania personelem Kontrahenta ani sprawowania kontroli nad jego zapleczem personalnym, nie można uznać, że zasoby te pozostają do dyspozycji Wnioskodawcy w sposób porównywalny z zasobami własnymi. W konsekwencji korzystanie z zasobów Kontrahenta następuje wyłącznie w ramach typowej współpracy handlowej i nie prowadzi do „przypisania” tych zasobów Wnioskodawcy. Brak faktycznej kontroli nad personelem Kontrahenta oznacza tym samym, że po stronie Wnioskodawcy nie dochodzi do stworzenia w danym państwie odpowiedniej struktury personalnej, stanowiącej jeden z kluczowych warunków uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Odmienne podejście prowadziłoby do nieuzasadnionego wniosku, zgodnie z którym samo korzystanie z usług lub zasobów zagranicznego kontrahenta skutkowałoby automatycznym powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności po stronie współpracującego podmiotu.

Analogicznie pracownicy ewentualnych podwykonawców nie mogą być uznani za element zasobów personalnych Wnioskodawcy. Spółka nie będzie bowiem sprawowała bezpośredniej kontroli nad zapleczem podwykonawców, a jedynie pośredni nadzór, oparty na ogólnym zarządzaniu projektem i zapewnieniu odpowiedniej jakości instalacji.

W świetle powyższych argumentów w ocenie Wnioskodawcy nie posiada on i nie będzie posiadać w Polsce personelu charakteryzującego się wymaganym poziomem stałości bądź porównywalnego dostępu do zasobów ludzkich innego podmiotu. Zatem przesłanka warunkująca powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w aspekcie zaplecza personalnego nie zostanie spełniona.

Potwierdzeniem tej wykładni jest są liczne interpretacja indywidualne Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (przykładowo z dnia 28 listopada 2024 roku sygn. 0114-KDIP1-2.4012.433.2024.2.RST, z dnia 25 stycznia 2022 r. znak: 0114-KDIP1-2.4012.542.2021.3.RST, z dnia 24 sierpnia 2022 r. znak: 0114-KDIP1-2.4012.294.2022.2.RD) w których organ podatkowy uznał, iż w przypadku realizowania dostawy z montażem fakt tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych (własnych czy należących do usługodawcy) na terytorium kraju nie jest wystarczający do stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Warunkiem uznania, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego państwa, jest - obok odpowiedniego zaplecza personalnego i technicznego-występowanie wystarczającej stałości tej struktury, rozumianej jako trwale zakorzeniona, przewidywalna i gotowa do ciągłego wykorzystania organizacja zasobów pozwalająca na prowadzenie działalności w sposób autonomiczny względem siedziby. W realiach niniejszej sprawy kryterium to nie jest spełnione z następujących względów.

Pomijając fakt, że brak odpowiedniej struktury personalnej i technicznej w Polsce eliminuje możliwość uznania, że Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce, w przedstawionym stanie faktycznym nie jest spełniona również przesłanka wystarczającej stałości i samodzielności prowadzonej działalności w Polsce.

Obecność Wnioskodawcy w Polsce jest ściśle związana z konkretnym projektem/projektami oraz ograniczona do okresu prac montażowych i uruchomieniowych. Tak ukształtowany model, podporządkowany harmonogramowi kontraktu i powiązany z osiągnięciem z góry określonego rezultatu, nie prowadzi do trwałego zakorzenienia działalności na terytorium Polski. Sam upływ czasu realizacji (w tym wielomiesięczny montaż) nie przesądza jeszcze o stałości - decydujące jest to, że struktura istnieje wyłącznie na potrzeby określonego projektu i nie jest projektowana jako stały komponent operacyjny Wnioskodawcy w Polsce.

Planowane zawieranie kolejnych umów z innymi kontrahentami - przy braku trwałego zaplecza - nie tworzy stałości wymaganej do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności.

Zasoby personalne realizujące określony projekt nie tworzą stałej kadry operującej na terytorium RP, a zatem nie spełnia przesłanki stałości: nie istnieje zespół dostępny w sposób ciągły i przewidywalny, zdolny do nieprzerwanego świadczenia usług bądź wykorzystywania usług na rzecz ewentualnego stałego miejsca.

Realizacja prac odbywa się w oparciu o plac montażu i zasoby Kontrahenta, z codziennymi spotkaniami koordynacyjnymi przedstawicieli stron. Zależność od zaplecza udostępnionego przez Kontrahenta oraz pomocniczy, wykonawczy charakter obecności Wnioskodawcy na budowie dowodzą, że po stronie Spółki nie powstaje trwała, samodzielna struktura możliwa do utrzymania po zakończeniu projektu.

Wszelkie kluczowe decyzje zapadają w siedzibie Wnioskodawcy w Niemczech. Pracownicy obecni w Polsce nie są uprawnieni do reprezentowania Spółki, nie zawierają w jej imieniu umów i nie kształtują samodzielnie kierunków działalności. Czynności wykonywane na miejscu mają charakter nadzorczo-techniczny (koordynacja, instruktaż, weryfikacja zgodności z dokumentacją, odbiory prac podwykonawców), a nie strategiczny czy zarządczy. W konsekwencji, w analizowanym stanie faktycznym nie zostanie spełniona przesłanka prowadzenia działalności w sposób niezależny od działalności Wnioskodawcy w kraju jego siedziby.

Na kryterium niezależności decyzyjnej w kontekście powstania SMPD wskazał również DKIS w interpretacji indywidualnej z dnia 5 grudnia 2023 r. znak: 0114-KDIP1-2.4012.447.2023.2.RST, podkreślając, że: „(...) Ponadto wszystkie decyzje dotyczące działalności gospodarczej A. B.V. są podejmowane poza granicami Polski. Jednocześnie Spółka nie upoważniła żadnych podmiotów/osób w Polsce do negocjowania umów w jego imieniu, zawierania umów z klientami lub przyjmowania zamówień składanych przez klientów. W konsekwencji wszystkie kluczowe czynności od budowy maszyn, ich testowania oraz próbnego uruchomienia oraz wszelkie czynności administracyjne wykonywane są z terytorium Holandii. Natomiast działalność w Polsce to tylko końcowy etap całego projektu, a więc instalacja maszyny, rozruch i przygotowanie do przeprowadzenia oraz przeprowadzenie testu odbioru technicznego, a także wsparcie rozruchu i produkcji/szkolenia. Zatem działalność, jaka jest prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Wobec tego środki, które angażowane są w Polsce stanowią niezbędne minimum, aby zakończyć projekt rozpoczęty jeszcze w kraju siedziby, a nie mogą być traktowane jako wystarczające do samodzielnego świadczenia usług. Mając na uwadze całokształt działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę na terytorium Polski należy wskazać, że A. B.V. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.”

Biorąc pod uwagę powyższe, nie można uznać, że działalność Wnioskodawcy na terytorium Polski będzie miała charakter niezależny, co również wyklucza możliwość uznania, iż Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Reasumując, biorąc pod uwagę całokształt przedstawionych okoliczności, zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym nie dochodzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu art. 11 Rozporządzenia 282/2011.

Jednocześnie, zgodnie z art. 106ga oraz art. 106gb ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur dotyczy wyłącznie podatników posiadających w Polsce siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności. Z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że obowiązek ten nie obejmuje podatników nieposiadających w Polsce ani siedziby, ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

W związku z tym, że Spółka - jak wykazano powyżej - nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, nie będzie również podlegała obowiązkowi wystawiania ani odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:

Z opisu sprawy wynika, że Spółka A. (Wnioskodawca, Spółka) jest spółką prawa niemieckiego z siedzibą w (...) (Republika Federalna Niemiec). Spółka jest zarejestrowana dla celów podatku od towarów i usług w Niemczech oraz od (…) 2013 r. jest również zarejestrowana jako podatnik VAT w Polsce. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja specjalistycznych maszyn przemysłowych, w szczególności (…). Spółka realizuje również projekty obejmujące kompleksowe linie technologiczne, w tym projektowanie, dostawę, montaż, uruchomienie oraz serwis maszyn.

Wnioskodawca prowadzi działalność o charakterze międzynarodowym, realizując projekty na rzecz klientów w wielu krajach. Jednocześnie zasadnicza część działalności operacyjnej i decyzyjnej koncentruje się w kraju jej siedziby, tj. w Niemczech. W Niemczech zlokalizowane są kluczowe funkcje zarządcze, inżynieryjne i produkcyjne spółki, w tym planowanie strategiczne, projektowanie, badania i rozwój, produkcja maszyn i komponentów oraz integracja kompletnych instalacji przemysłowych. Spółka dysponuje tam pełnym zapleczem technicznym i osobowym, które umożliwia samodzielne prowadzenie i koordynowanie działalności gospodarczej na rynkach zagranicznych.

Wnioskodawca posiada na terenie Niemiec zakłady produkcyjne, centra projektowo-konstrukcyjne oraz biura, w których realizowane są procesy projektowania, badań i rozwoju, produkcji maszyn i komponentów, testów technologicznych oraz integracji całych linii produkcyjnych. Zatrudnia wykwalifikowanych pracowników, w tym inżynierów, konstruktorów, technologów, specjalistów ds. automatyki i zarządzania projektami, a także personel produkcyjny, serwisowy i administracyjny. Zasoby te umożliwiają samodzielne prowadzenie działalności operacyjnej, realizację złożonych projektów przemysłowych oraz bieżące zarządzanie i rozwój działalności spółki w Niemczech.

Dnia (…) 2025 r. Wnioskodawca zawarł umowę z kontrahentem - spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce (Kontrahent), na zaprojektowanie i dostawę wyposażenia linii produkcyjnej do produkcji (…) oraz nadzór nad montażem wyposażenia i niezbędnym uruchomieniem takiego wyposażenia w zakładzie kontrahenta. Sam montaż maszyny z części dostarczonych przez Wnioskodawcę ma być wykonywany przez nabywcę pod nadzorem Wnioskodawcy. Proces montażu jest bowiem na tyle skomplikowany, że bez wiedzy fachowej, specjalistycznych narzędzi i dokumentacji montażowej dostawcy, nabywca nie mógłby go samodzielnie przeprowadzić. Po stronie nabywcy leży zapewnienie personelu, materiałów czy narzędzi niezbędnych do dokonania montażu. Cały projekt zgodnie z harmonogramem będzie trwał (…) miesiące, a prace na miejscu w Polsce - (…) miesiące.

W przeszłości Wnioskodawca realizował na terytorium Polski kilka projektów o charakterze analogicznym do projektu będącego przedmiotem niniejszego wniosku. Projekty te miały wyłącznie charakter czasowy i trwały krócej niż projekt realizowany dla Kontrahenta - zazwyczaj od 3 do 6 miesięcy (ostatnio w okresie (…) r. - (…) r.). Zakres tych projektów obejmował standardowe czynności związane z dostawą wraz z montażem urządzeń technologicznych oraz wsparciem przy ich uruchomieniu.

Na ten moment Spółka planuje realizację kolejnego analogicznego projektu dla innego klienta w Polsce i nie wyklucza podpisania umów na inne projekty, jeżeli przyszli, potencjalni klienci Spółki będą chcieli realizować nowe projekty ze Spółką w Polsce. Spółka w Polsce nie prowadzi jednak obecnie aktywnych działań mających na celu pozyskanie potencjalnych klientów w celu realizacji kolejnych projektów.

Cały proces pozyskiwania klientów odbywa się wyłącznie za pośrednictwem centralnego działu sprzedaży Spółki w (...) (Niemcy). Na terenie Polski nie są prowadzone żadne działania sprzedażowe. Wszystkie negocjacje techniczne i handlowe prowadzone są przy udziale zasobów osobowych i technicznych znajdujących się w Niemczech, w (...). Ze względu na fakt, że są to instalacje projektowane indywidualnie, opracowanie techniczne odbywa się wyłącznie przez wyspecjalizowane działy w Niemczech.

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy w związku z opisaną działalnością będzie posiadał w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy będzie zobowiązany do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.

Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.

Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia, jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:

Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:

Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.

Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób przemijający, czy okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.

Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.

Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.

Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C‑533/22, w którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”

Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka nie posiada i nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważnie zorganizuje na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że główną działalnością Spółki jest produkcja specjalistycznych maszyn przemysłowych, w szczególności (…). Spółka realizuje również projekty obejmujące kompleksowe linie technologiczne, w tym projektowanie, dostawę, montaż, uruchomienie oraz serwis maszyn.

W siedzibie Spółki w Niemczech zlokalizowane są kluczowe funkcje zarządcze, inżynieryjne i produkcyjne Spółki, w tym planowanie strategiczne, projektowanie, badania i rozwój, produkcja maszyn i komponentów oraz integracja kompletnych instalacji przemysłowych. Spółka dysponuje tam pełnym zapleczem technicznym i osobowym, które umożliwia samodzielne prowadzenie i koordynowanie działalności gospodarczej na rynkach zagranicznych.

Spółka zawarła umowę z Kontrahentem w Polsce na zaprojektowanie i dostawę wyposażenia linii produkcyjnej do produkcji (…) oraz nadzór nad montażem wyposażenia i niezbędnym uruchomieniem takiego wyposażenia w zakładzie kontrahenta.

Spółka nie posiada na własność, nie wynajmuje ani nie dzierżawi w Polsce żadnego biura, magazynu, warsztatu ani innej infrastruktury. Spółka nie posiada i nie planuje posiadać na terenie kraju żadnych maszyn ani innych urządzeń niezbędnych do niezależnego wykonywania działalności gospodarczej. Pracownicy Wnioskodawcy będą korzystali z udostępnionych im przez kontrahenta pomieszczeń/ kontenera biurowego oraz kontenera do przechowywania drobnych części na terenie budowy. Sam Wnioskodawca nie dysponuje w Polsce prawem do żadnego lokalu. Wszelkie narzędzia i maszyny do prac montażowych zostaną zapewnione przez kontrahenta.

Na czas realizacji projektu w Polsce będą jednak przebywać pracownicy Spółki. W celu realizacji postanowień umowy pracownicy Wnioskodawcy będą przebywać na miejscu montażu zasadniczo przez cały okres trwania prac montażowych. Rozpoczęcie obecności pracowników na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej planowane jest na (…) 2026 r. Na miejscu montażu stale obecny będzie wyznaczony Site Manager odpowiedzialny za bieżącą koordynację prac i nadzór nad ich realizacją. Pozostali pracownicy Wnioskodawcy będą przyjeżdżać do Polski okresowo, na krótkie pobyty, w ramach delegacji z Niemiec, wyłącznie na czas niezbędny do wykonania określonych czynności w ramach realizacji projektu. W zależności od stanowiska i zakresu obowiązków, dana osoba będzie pozostawać i pracować w Polsce z różną intensywnością przez różne okresy - od kilku do kilkunastu dni. Site Manager Wnioskodawcy lub jego przedstawiciel oraz przedstawiciel kontrahenta będą odbywać codzienne spotkania w celu omówienia sprawnego przebiegu prac na budowie.

Należy jednak zauważyć, że personel Wnioskodawcy nie będzie pełnił żadnych funkcji przełożonych hierarchicznych lub dyscyplinarnych wobec personelu kontrahenta, lecz będzie świadczył wyłącznie doradztwo techniczne oraz specjalistyczne m.in. przez wyznaczanie zadań pracownikom dokonującym montażu, udzielanie im bieżących instrukcji i wytycznych dotyczących tego procesu, zlecanie niezbędnych poprawek i modyfikacji. Kontrahent zobowiązany jest odpowiednio instruować swój personel oraz zapewnić, że wskazówki i porady Wnioskodawcy są przestrzegane i właściwie wdrażane.

We wniosku wskazali Państwo także, że pracownicy oddelegowani do Polski nie mogą reprezentować Spółki i w jej imieniu zawierać kolejnych umów na realizację projektu bądź kolejnych projektów. Wszystkie kluczowe decyzje podejmowane są z centrali w Niemczech. Oznacza to, że w Polsce nie ma pracownika ani żadnej innej upoważnionej osoby, która byłaby uprawniona do reprezentowania Spółki lub zawierania w jej imieniu umów. Site Manager na miejscu montażu w Polsce nie posiada żadnych uprawnień do reprezentowania Spółki, a zakres jego obowiązków ogranicza się wyłącznie do wspierającej, techniczno-operacyjnej funkcji w ramach realizacji projektu. Obejmuje to w szczególności nadzór nad pracami montażowymi wykonywanymi przez personel montażowy zapewniony przez klienta, zapewnienie prawidłowej dostawy elementów instalacji, dostosowanej do potrzeb montażu, koordynację i uzgadnianie działań związanych z usuwaniem usterek jako osoba kontaktowa na miejscu, pełnienie funkcji pośrednika między klientem a niemiecką centralą. Site Manager w żadnym momencie nie działa samodzielnie, lecz jest w pełni włączony w strukturę organizacyjną i hierarchię poleceń niemieckiej centrali. Wszystkie istotne decyzje (techniczne, organizacyjne i ekonomiczne) są podejmowane wyłącznie w siedzibie głównej w Niemczech, a Site manager jest zobowiązany do bieżącego uzgadniania wszystkich istotnych kwestii z siedzibą Spółki. Nie posiada on żadnych samodzielnych uprawnień decyzyjnych na miejscu montażu w Polsce.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że pomimo, iż Spółka na czas montażu wykonywanego w Polsce posiada pewne zaplecze osobowe w postaci pracownika (Site Managera), to nie sposób uznać, że jest w stanie prowadzić na terytorium Polski niezależną działalność w zakresie realizacji projektów dotyczących specjalistycznych maszyn przemysłowych i skala posiadanego w Polsce zaplecza personalnego uniemożliwia Spółce w sposób niezależny i samodzielny prowadzenie części działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np. umowy na dostarczanie towaru czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie, pomimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych, działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależnością w stosunku działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki. Jak już powyżej wskazano wszelkie kluczowe decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce podejmowane są w Niemczech, a wykonujący swoje obowiązki na terytorium Polski pracownik (Site Manager) nie jest uprawniony do samodzielnego zawierania umów w imieniu Spółki. Cały proces pozyskiwania klientów odbywa się wyłącznie za pośrednictwem centralnego działu sprzedaży Spółki w (...) (Niemcy), a zakres obowiązków Site Managera ogranicza się wyłącznie do wspierającej, techniczno-operacyjnej funkcji w ramach realizacji projektu. W konsekwencji, mimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych (Site Managera) nie są spełnione przesłanki do uznania, że Spółka na terytorium Polski posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

Spółka będzie na miejscu korzystać z usług podwykonawców, a pracownicy Wnioskodawcy będą odbierać zamówione u podwykonawców prace. Wnioskodawca będzie nabywał od podwykonawców na terytorium Polski usługi wsparcia technicznego potrzebnego do nadzoru montażowego oraz/lub do prac związanych z uruchomieniem instalacji na placu budowy. Wnioskodawca nie posiada ani nie będzie posiadał bezpośredniej kontroli, nadzoru ani jakiegokolwiek wpływu na zasoby personalne oraz techniczne/rzeczowe podwykonawców. Podwykonawcy samodzielnie organizują swój personel, narzędzia pracy, infrastrukturę oraz sposób wykonywania czynności, a Wnioskodawca nie ma możliwości zarządzania ich pracownikami, zmiany podziału obowiązków, decydowania o kwalifikacjach, czasie pracy czy wykorzystaniu zasobów technicznych. Kontakty Wnioskodawcy z podwykonawcami ograniczają się wyłącznie do określenia zakresu zamówienia, odbioru rezultatów usług i weryfikacji zgodności wykonania z ustalonymi warunkami. Nie stanowi to jednak żadnej kontroli operacyjnej nad personelem ani infrastrukturą podwykonawcy, a jedynie typowe elementy relacji biznesowej typu B2B. Kontrola ta nie jest i nie będzie porównywalna do kontroli, jaką Wnioskodawca sprawuje nad własnym zapleczem personalnym czy technicznym.Powyższe warunki nie wskazują więc, aby Spółka miała możliwość korzystania z zasobów personalnych i technicznych podmiotu trzeciego (podwykonawców) jak z zasobów własnych.

Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.

Ponownie wskazać należy, że choć na czas realizacji projektu Spółka posiada w Polsce pewne zasoby osobowe (Site Managera), jednak nie można uznać, ze zasoby te są wystarczające do prowadzenia niezależnej (od siedziby Spółki) działalności w zakresie realizacji projektów w zakresie produkcji i montażu specjalistycznych maszyn przemysłowych. Pracownik ten bowiem nie jest upoważniony do samodzielnego zawierania umów w imieniu Spółki, a proces dokonywania sprzedaży odbywa się poprzez siedzibę Spółki w Niemczech. Tym samym nie można uznać, ze Spółka na terytorium Polski ma do dyspozycji takie siły i środki, które pozwalałyby na samodzielną dostawę towarów lub wyświadczenie usługi.

W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w świetle aktualnego orzecznictwa TSUE, Spółka A. GmbH nie posiada i nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.

Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:

Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy:

Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy:

Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:

Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy.

Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem skoro Spółka, jak ustaliłem w niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy, nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.

Tym samym stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada i nie będzie posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie będzie zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF, należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.