Interpretacja indywidualna z dnia 8 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.354.2026.1.RST

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka A. Spółka komandytowa z siedzibą w (...) przy ulicy (...) wpisana do rejestru przedsiębiorców pod numerem KRS: (...), REGON: (...), NIP: (...), niniejszym składa wniosek o pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wnioskodawca ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm. dalej jako: ustawa o CIT). Wnioskodawca na dzień składania wniosku jest czynnym podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, dalej jako: ustawa o VAT). W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca nabywa towary oraz usługi od kontrahentów krajowych, jak i zagranicznych, które są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.

W praktyce gospodarczej zdarzają się sytuacje, w których Wnioskodawca ponosi wydatek (dochodzi do wykonania usługi lub dostawy towaru) w danym miesiącu rozliczeniowym, natomiast faktura dokumentująca tę transakcję jest wystawiana i doręczana Wnioskodawcy w miesiącu następnym, jednak przed upływem terminu do złożenia deklaracji (JPK_V7) podatkowej za miesiąc, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. przed 25 dniem następnego miesiąca. Wnioskodawca zamierza odliczać podatek naliczony wynikający z takich faktur w rozliczeniu za miesiąc, w którym faktycznie poniósł wydatek (tj. w którym doszło do nabycia towaru lub wykonania usługi), pod warunkiem otrzymania faktury przed terminem złożenia deklaracji VAT za ten okres rozliczeniowy.

W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym jest uprawniony do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za miesiąc poniesienia wydatku, mimo że faktura została otrzymana w miesiącu następnym, lecz przed upływem ustawowego terminu na złożenie deklaracji podatkowej.

Pytanie

Czy Wnioskodawca uprawniony jest do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z prawidłowo wystawionych faktur w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy, również w sytuacji, gdy faktury dokumentujące dokonanie zakupu w danym okresie rozliczeniowym zostaną przez Wnioskodawcę otrzymane w kolejnym okresie rozliczeniowym, jednak nie później niż w terminie, w którym Spółka złoży deklarację VAT za ten okres?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że jest uprawniony do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z prawidłowo wystawionych faktur VAT dotyczących zakupów związanych z działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 10 ustawy o VAT, tj. w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy, również w sytuacji, gdy faktury dokumentujące dokonanie zakupu w danym okresie rozliczeniowym zostaną przez Wnioskodawcę otrzymane w kolejnym okresie rozliczeniowym, jednak nie później niż w terminie, w którym Wnioskodawca złoży deklarację VAT.

Zasadniczym przepisem dla całego systemu podatku od towarów i usług jest art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi wyraz realizacji fundamentalnej zasady neutralności tego podatku. Zgodnie z jego treścią, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z uwzględnieniem wyjątków wskazanych w art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 ustawy.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego stanowi podstawowy element konstrukcyjny wspólnego systemu VAT i jest jednym z jego najistotniejszych filarów. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej konsekwentnie podkreśla się, że uprawnienie podatnika do odliczenia VAT naliczonego lub zapłaconego przy nabyciu towarów i usług stanowi podstawową zasadę wspólnego systemu VAT ustanowionego przez prawo Unii Europejskiej. Mechanizm odliczenia ma na celu całkowite uwolnienie przedsiębiorcy od ekonomicznego ciężaru podatku VAT należnego lub zapłaconego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wspólny system VAT zapewnia tym samym neutralność podatkową wszystkich rodzajów działalności gospodarczej, niezależnie od ich celu i rezultatu, pod warunkiem, że działalność ta co do zasady podlega opodatkowaniu VAT.

Trybunał wielokrotnie wskazywał, że jeżeli podatnik działa w takim charakterze w momencie nabycia towarów lub usług, a nabyte towary i usługi służą wykonywaniu przez niego czynności opodatkowanych, przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT należnego lub zapłaconego z tego tytułu. Potwierdza to m.in. wyrok TSUE z 14 września 2017 r. w sprawie C-132/16, Iberdrola, jak również liczne inne orzeczenia, w tym wyroki w sprawach C- 101/16 oraz C-124/12. W doktrynie również podkreśla się, że zasada neutralności VAT realizowana jest poprzez stworzenie takich rozwiązań legislacyjnych, które umożliwiają podatnikowi odliczenie podatku naliczonego zawartego w cenie nabywanych towarów i usług wykorzystywanych do działalności opodatkowanej, tak aby podatek ten nie stanowił dla niego definitywnego kosztu. Celem tej zasady jest zapewnienie, aby opodatkowanie nie wpływało na proces gospodarczy ani na poziom cen, a ciężar podatku ponosił wyłącznie konsument końcowy jako ostatnie ogniwo obrotu gospodarczego. W tym kontekście istotne znaczenie ma sama konstrukcja podatku naliczonego, która stanowi fundament podatku od wartości dodanej. Zobowiązanie podatkowe w VAT ustalane jest bowiem jako różnica pomiędzy podatkiem należnym a podatkiem naliczonym zapłaconym na wcześniejszych etapach obrotu. Mechanizm potrącalności podatku naliczonego ma zatem charakter zasadniczy i definiuje istotę tego podatku.

W praktyce podatnik w pierwszej kolejności ustala wysokość podatku należnego wynikającego z dokonanych czynności opodatkowanych. Jeżeli w danym okresie rozliczeniowym nie występuje podatek naliczony albo podatnik nie korzysta z prawa do jego odliczenia, kwota ta stanowi wysokość zobowiązania podatkowego. Natomiast w przypadku wystąpienia podatku naliczonego i skorzystania z prawa do odliczenia, zobowiązanie podatkowe ulega odpowiedniemu obniżeniu. W literaturze wskazuje się dwa podstawowe modele odliczania podatku naliczonego. Pierwszy z nich to odliczenie pro rata temporis, polegające na odliczaniu podatku naliczonego dopiero w okresie, w którym towary lub usługi nabyte na wcześniejszym etapie są faktycznie wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej. W przypadku środków trwałych odliczenie następuje proporcjonalnie, na zasadach zbliżonych do amortyzacji.

Model ten, choć koncepcyjnie najbliższy klasycznej konstrukcji podatku od wartości dodanej, jest nadmiernie skomplikowany i z tego względu nie znajduje praktycznego zastosowania. Drugim rozwiązaniem, przyjętym zarówno w polskiej ustawie o VAT, jak i w Dyrektywie 2006/112/WE, jest tzw. odliczenie bieżące. Polega ono na tym, że podatnik odlicza podatek naliczony w rozliczeniu za okres związany z zaistnieniem określonego zdarzenia, którym w polskich realiach jest co do zasady otrzymanie faktury lub dokumentu celnego. W konsekwencji podatek naliczony może zostać odliczony niezależnie od tego, czy istnieje bezpośredni funkcjonalny związek pomiędzy konkretnym zakupem a sprzedażą wykazywaną w tym samym okresie rozliczeniowym. Oznacza to, że podatek naliczony od zakupu towarów może zostać odliczony już w momencie nabycia, niezależnie od tego, kiedy nastąpi ich dalsza sprzedaż.

Art. 86 ust. 1 ustawy o VAT uzależnia jednak możliwość skorzystania z prawa do odliczenia od tego, aby nabyte towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Regulacja ta stanowi implementację art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym podatnik jest uprawniony do odliczenia VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane na potrzeby jego opodatkowanych transakcji. W realiach analizowanej sprawy nie budzi wątpliwości, że przesłanki materialne tego prawa są spełnione. Kluczowe znaczenie ma natomiast ustalenie momentu powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Kwestię tę reguluje art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, zgodnie z którym prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym, w odniesieniu do nabytych lub importowanych towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. Oznacza to, że moment powstania prawa do odliczenia jest skorelowany z momentem powstania obowiązku podatkowego po stronie dostawcy lub usługodawcy.

W ocenie Wnioskodawcy spełnienie tej przesłanki, przy jednoczesnym spełnieniu warunków materialnych, jest wystarczające do dokonania odliczenia podatku VAT. Tym samym podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przykładowo w czerwcu, dotyczącej świadczenia za czerwiec, powinien zostać rozliczony właśnie za ten okres, ponieważ w tym momencie powstaje obowiązek podatkowy. Sam moment fizycznego otrzymania faktury nie powinien mieć decydującego znaczenia, o ile faktura zostanie otrzymana najpóźniej do dnia złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym podatnik ujmuje ją dla celów VAT. Wprawdzie art. 86 ust. 10b i kolejne przepisy ustawy przewidują dodatkowe warunki formalne umożliwiające faktyczne skorzystanie z prawa do odliczenia, takie jak np. obowiązek posiadania faktury, jednak nie zmienia to charakteru art. 86 ust. 10 jako przepisu określającego moment powstania samego prawa. Art. 86 ust. 10 wskazuje moment powstania uprawnienia materialnego, natomiast art. 86 ust. 10b określa warunki formalne realizacji tego prawa.

Analogiczna konstrukcja wynika z Dyrektywy 2006/112/WE. Art. 167 Dyrektywy stanowi, że prawo do odliczenia powstaje w momencie, w którym podatek podlegający odliczeniu staje się wymagalny. Z kolei art. 178 Dyrektywy przewiduje warunki formalne skorzystania z tego prawa, w tym obowiązek posiadania faktury sporządzonej zgodnie z przepisami. Przepisy unijne nie uzależniają jednak momentu powstania prawa do odliczenia od momentu otrzymania faktury, lecz wyłącznie od jej posiadania jako warunku formalnego realizacji tego uprawnienia. Oznacza to, że uzależnianie momentu powstania prawa do odliczenia od daty otrzymania faktury, a nie od momentu powstania obowiązku podatkowego oraz posiadania faktury najpóźniej na dzień złożenia deklaracji, należy ocenić jako rozwiązanie pozostające w sprzeczności z regulacjami prawa unijnego.

Należy również podkreślić, że obowiązek posiadania faktury ma charakter formalny i nie powinien prowadzić do ograniczenia prawa do odliczenia w sytuacji, gdy przesłanki materialne zostały bezspornie spełnione. Jeżeli na dzień składania deklaracji podatnik dysponuje wszystkimi fakturami dokumentującymi rzeczywiście wykonane transakcje, co do których obowiązek podatkowy powstał w danym okresie rozliczeniowym, brak wcześniejszego fizycznego otrzymania dokumentu nie powinien prowadzić do odmowy prawa do odliczenia. Stanowisko to znajduje pełne potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie TSUE, zgodnie z którym prawo do odliczenia podatku naliczonego powinno zostać przyznane, jeżeli spełnione zostały przesłanki materialnoprawne, nawet jeżeli podatnik nie dochował niektórych wymogów formalnych. Odmowa prawa do odliczenia stanowi wyjątek od zasady neutralności VAT i może nastąpić wyłącznie w sytuacjach szczególnych – przede wszystkim wtedy, gdy naruszenie wymogów formalnych uniemożliwia weryfikację spełnienia przesłanek materialnych albo gdy podatnik uczestniczy w oszustwie podatkowym lub nadużyciu prawa. Potwierdzają to m.in. wyroki TSUE w sprawach C-69/17 oraz C-159/17, w których Trybunał jednoznacznie wskazał, że brak spełnienia wymogów formalnych może prowadzić do odmowy odliczenia jedynie wtedy, gdy uniemożliwia ustalenie, czy transakcja rzeczywiście miała miejsce oraz czy zostały spełnione warunki materialne.

Mając na uwadze powyższe, a także bezsporne spełnienie przesłanek materialnych oraz rzeczywisty charakter dokonywanych transakcji, należy uznać, że Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z prawidłowo wystawionych faktur dokumentujących zakup, zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, tj. w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do tych nabyć powstał obowiązek podatkowy. Moment otrzymania faktury nie powinien mieć w tym zakresie znaczenia, pod warunkiem że faktura zostanie otrzymana najpóźniej do dnia złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym podatnik dokonuje odliczenia.

Ponadto, powyższe zostało potwierdzone przez Sąd Unii Europejskiej w wyroku z dnia 11 lutego 2026 roku, o sygn.: T-689/24. Sąd wskazał, że prawo podatnika do odliczenia podatku od towarów i usług stanowi jedną z podstawowych zasad wspólnego systemu VAT ukształtowanego przez prawo Unii Europejskiej. Uprawnienie to obejmuje możliwość pomniejszenia podatku należnego o podatek VAT naliczony lub zapłacony przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych w działalności gospodarczej podatnika. Mechanizm odliczenia służy temu, aby przedsiębiorca został całkowicie uwolniony od ekonomicznego ciężaru podatku VAT należnego lub poniesionego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W konsekwencji wspólny system podatku od wartości dodanej zapewnia neutralność podatkową wszelkiej działalności gospodarczej w zakresie obciążeń podatkowych, niezależnie od celu tej działalności oraz osiąganych rezultatów, pod warunkiem że działalność ta co do zasady podlega opodatkowaniu VAT.

Zgodnie z art. 167 Dyrektywy 2006/112/WE prawo do odliczenia podatku VAT powstaje w momencie, w którym podatek podlegający odliczeniu staje się wymagalny. Natomiast stosownie do art. 63 tej Dyrektywy podatek staje się wymagalny z chwilą dokonania dostawy towarów albo wykonania usługi.

Oznacza to, że moment powstania prawa do odliczenia jest bezpośrednio związany z chwilą zaistnienia zdarzenia gospodarczego rodzącego obowiązek podatkowy po stronie sprzedawcy, a nie z momentem późniejszego otrzymania dokumentu potwierdzającego tę transakcję. Tym samym prawo do odliczenia powstaje już w chwili, gdy transakcja podlegająca opodatkowaniu została wykonana i podatek stał się należny. Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest uzależnione od spełnienia zarówno przesłanek materialnych, jak i formalnych przewidzianych w Dyrektywie 2006/112/WE. Przesłanki materialne dotyczą samej istoty tego prawa, a więc określają podstawę oraz zakres uprawnienia podatnika.

Zgodnie z art. 168 lit. a Dyrektywy towary lub usługi, w odniesieniu do których podatnik zamierza skorzystać z prawa do odliczenia, muszą zostać nabyte przez niego w charakterze podatnika VAT, a więc w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto towary i usługi te powinny być wykorzystywane na dalszym etapie obrotu na potrzeby wykonywania własnych czynności opodatkowanych. Istotne jest również, aby dostawa tych towarów lub świadczenie usług zostały dokonane przez innego podatnika na wcześniejszym etapie obrotu gospodarczego. Z kolei przesłanki formalne odnoszą się do sposobu wykonywania prawa do odliczenia oraz do mechanizmów kontrolnych zapewniających prawidłowe funkcjonowanie systemu VAT. Obejmują one między innymi obowiązki związane z prowadzeniem ewidencji, składaniem deklaracji podatkowych oraz prawidłowym dokumentowaniem transakcji. Szczególne znaczenie ma w tym zakresie art. 178 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym wykonanie prawa do odliczenia jest uzależnione od posiadania faktury dokumentującej daną transakcję. Faktura pełni zatem funkcję formalną i dowodową, umożliwiając podatnikowi faktyczne skorzystanie z przysługującego mu prawa. Rozróżnienie pomiędzy przesłankami materialnymi a formalnymi ma istotne znaczenie z punktu widzenia zasady neutralności VAT oraz zasady proporcjonalności.

Zarówno orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak i stanowisko sądów krajowych konsekwentnie wskazują, że jeżeli zostały spełnione przesłanki materialne, podatnik nie powinien być pozbawiany prawa do odliczenia wyłącznie z powodu uchybień o charakterze formalnym. Oznacza to, że samo prawo do odliczenia powstaje niezależnie od momentu wejścia w posiadanie faktury, ponieważ faktura nie kreuje tego prawa, lecz stanowi jedynie formalny warunek umożliwiający jego wykonanie. Innymi słowy, prawo do odliczenia powstaje z chwilą, gdy podatek staje się wymagalny, natomiast jego realizacja w praktyce następuje zasadniczo dopiero wtedy, gdy podatnik dysponuje fakturą dokumentującą transakcję. Na tle przepisów krajowych należy jednak zauważyć, że polska ustawa o VAT przewiduje rozwiązanie, zgodnie z którym prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony może zostać wykonane najwcześniej w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę. W rezultacie, jeżeli faktura została doręczona podatnikowi dopiero w kolejnym okresie rozliczeniowym, mimo że sama transakcja oraz obowiązek podatkowy powstały wcześniej, możliwość odliczenia podatku zostaje przesunięta na ten późniejszy okres. W praktyce oznacza to czasowe odroczenie realizacji prawa do odliczenia wyłącznie z przyczyn formalnych, mimo że przesłanki materialne zostały już spełnione. Sąd zwrócił uwagę, że takie przesunięcie momentu powstania prawa do odliczenia nie znajduje oparcia w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE. Regulacje unijne jednoznacznie wiążą bowiem moment powstania prawa do odliczenia z chwilą wymagalności podatku, czyli z momentem wykonania dostawy towarów lub świadczenia usług, a nie z datą otrzymania faktury. Faktura pełni wyłącznie funkcję dowodową i formalną, nie zaś konstytutywną dla samego prawa do odliczenia.

W konsekwencji przyjęcie przez przepisy krajowe rozwiązania prowadzącego do automatycznego przesunięcia momentu powstania prawa do odliczenia wyłącznie z uwagi na późniejsze otrzymanie faktury należy ocenić jako niezgodne z konstrukcją prawa do odliczenia wynikającą z Dyrektywy 2006/112/WE oraz z fundamentalną zasadą neutralności podatku VAT. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:

Art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje, gdy:

•podatek odlicza zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług,

•towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Ta zasada wyłącza jednocześnie możliwość odliczania podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli gdy są wykorzystywane do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających opodatkowaniu.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje pod warunkiem, że:

•spełnione zostały przesłanki pozytywne, wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy oraz

•nie zaistniały przesłanki negatywne, określone w art. 88 ustawy.

W art. 88 ustawy przedstawiona jest lista wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, podatnik może zrealizować w terminach określonych w art. 86 ust. 10-13 ustawy.

Art. 86 ust. 10 ustawy:

Art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:

Art. 86 ust. 10c ustawy:

Art. 86 ust. 11 ustawy:

Art. 86 ust. 13 ustawy:

Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakupy związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, wynika z samej konstrukcji podatku od towarów i usług i zapewnia neutralność tego podatku dla czynnych podatników VAT. W stosunku do faktur podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku:

• w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy po otrzymaniu faktury, lub

•za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych,

•przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca nabywa towary oraz usługi od kontrahentów krajowych, jak i zagranicznych, które są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT. W praktyce gospodarczej zdarzają się sytuacje, w których Wnioskodawca ponosi wydatek (dochodzi do wykonania usługi lub dostawy towaru) w danym miesiącu rozliczeniowym, natomiast faktura dokumentująca tę transakcję jest wystawiana i doręczana Wnioskodawcy w miesiącu następnym, jednak przed upływem terminu do złożenia deklaracji (JPK_V7) podatkowej za miesiąc, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. przed 25 dniem następnego miesiąca.

Wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Wnioskodawca uprawniony jest do odliczenia VAT naliczonego wynikającego z prawidłowo wystawionych faktur w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych towarów powstał obowiązek podatkowy, również w sytuacji, gdy faktury dokumentujące dokonanie zakupu w danym okresie rozliczeniowym zostaną przez Wnioskodawcę otrzymane w kolejnym okresie rozliczeniowym, jednak nie później niż w terminie, w którym Spółka złoży deklarację VAT za ten okres.

Jak już wyżej wskazano prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki wstępne, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Prawo do odliczenia podatku naliczonego generalnie skorelowane jest  z momentem, w którym podatek VAT staje się wymagalny, czyli z momentem powstania obowiązku podatkowego. Jednakże, aby podatnik skorzystał z tego prawa muszą zostać spełnione jeszcze dwie przesłanki, tj. transakcja faktycznie zaistniała i podatnik posiada fakturę dokumentującą tę transakcję.

Zatem, odliczenia podatku naliczonego na podstawie przepisów ustawy o VAT, w odniesieniu do nabytych towarów lub wyświadczonych usług – co do zasady – można dokonać dopiero w rozliczeniu za okres, w którym spełnione są łącznie następujące przesłanki:

•powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług (art. 86 ust. 10 ustawy),

•doszło do faktycznego nabycia tych towarów i usług (art. 86 ust. 10 ustawy),

•podatnik jest w posiadaniu (otrzymał) faktury dokumentującej tę transakcję (art. 86 ust. 10b ustawy).

Zatem Wnioskodawca nie będzie mógł odliczyć podatku naliczonego z faktur VAT w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do tych towarów lub usług powstał obowiązek podatkowy, w sytuacji, gdy faktury dokumentujące dokonanie zakupu w danym okresie rozliczeniowym zostaną przez Wnioskodawcę otrzymane w kolejnym okresie rozliczeniowym, jednak nie później niż w terminie, w którym Wnioskodawca złoży deklarację VAT za ten okres.

Wnioskodawca może skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z ww. faktur w rozliczeniu za okres, w którym spełnione będą trzy przesłanki: powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów lub usług, doszło do nabycia tych towarów lub usług oraz otrzymali Państwo fakturę dotyczącą tej transakcji.

Odnosząc się do powołanego przez Państwa wyroku Sądu Unii Europejskiej z 11 lutego 2026 r. T-689/24, wskazać należy, że w ww. wyroku Sąd Unii Europejskiej orzekł, że:

Art. 256 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 25 marca 1957 r. (Dz. U. 2004 Nr 90 poz. 864) stanowi, że:

Należy wskazać, że zgodnie z art. 62. – Protokół (nr 3) w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. 2012. 326. 210):

Art. 62b Protokołu:

Z wyroku TSUE w sprawie T-689/24 wynika wprawdzie, że podatnik może dokonać odliczenia podatku naliczonego za okres rozliczeniowy, w którym spełnił warunki materialne do skorzystania z tego prawa, jeżeli fakturę dokumentującą nabycie towaru lub usługi otrzymał przed złożeniem deklaracji rozliczeniowej za ten okres.

Jednakże pierwszy rzecznik generalny, zgodnie z art. 62 Protokołu nr 3 w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przedstawił wniosek o poddanie ww. orzeczenia szczególnej procedurze kontroli. Sprawie nadano sygnaturę C-167/26 RX.

Decyzją z 26 marca 2026 r. w sprawie C-167/26 RX Trybunał postanowił poddać szczególnej procedurze kontroli orzeczenie T-689/24. W związku z powyższym w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 62b Protokołu (nr 3), w świetle którego, w przypadku otwarcia procedury kontroli, orzeczenie T-689/24, które zostało poddane kontroli, staje się skuteczne wraz z zakończeniem tej procedury (chyba że Trybunał postanowi inaczej). Jeżeli natomiast Trybunał uzna, że orzeczenie Sądu narusza jedność lub spójność prawa Unii, odpowiedź udzielona przez Trybunał na pytania będące przedmiotem kontroli zastępuje odpowiedź Sądu.

Zatem do czasu zakończenia procedury kontroli orzeczenia, wyrok TSUE w sprawie T-689/24 jest nieskuteczny, co oznacza, że nie możecie Państwo skutecznie powoływać się na to orzeczenie w celu realizacji prawa do odliczenia w innym terminie niż wynikający z obowiązujących przepisów prawa.

Podsumowując należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie będzie mógł odliczyć podatku naliczonego VAT z otrzymanych faktur VAT w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych towarów i usług powstał obowiązek podatkowy, w sytuacji, gdy faktury dokumentujące dokonanie zakupu w danym okresie rozliczeniowym zostaną przez Wnioskodawcę otrzymane w kolejnym okresie rozliczeniowym. Wnioskodawca będzie mógł skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z ww. faktur w rozliczeniu za okres, w którym spełnione będą trzy przesłanki: powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów i usług, doszło do nabycia tych towarów i usług oraz Wnioskodawca otrzyma fakturę dotyczącą tej transakcji.

W konsekwencji Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.