Interpretacja indywidualna z dnia 13 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT1.4011.492.2026.1.ASZ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 24 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pani członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej (...) (kilkudziesięciu członków). Wspólnota ma zarządcę wybranego zgodnie z art. 18.1 Ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. (z późn. zmianami).

Zarządca w sprawozdaniu finansowym za 2025 rok przedstawił między innymi:

•nadwyżkę przychodów nad kosztami utrzymania nieruchomości wspólnej w kwocie 11.456,88 zł,

•niedobór środków na rozliczeniu centralnego ogrzewania w kwocie 11.578,68 zł.

Zarządca na rocznym zebraniu właścicieli lokali poddał pod głosowanie uchwałę o przeksięgowaniu wyników finansowych za rok 2025. Większością głosów powyższa uchwała została podjęta i weszła w życie. W uchwale jest zapis o przeksięgowaniu wyniku finansowego eksploatacji w kwocie 11.456,88 zł na ujemny wynik finansowy rozliczenia CO.

Od zarządcy otrzymała Pani Kartotekę indywidualnych naliczeń i wpłat za rok 2025 z rozliczoną zimną wodą wg wodomierzy lokalowych. W kartotece są wykazane wpłacone przez Panią zaliczki na centralne ogrzewanie, ale nie ma kosztów rzeczywistych CO Pani lokalu.

Pytanie

Czy we wspólnocie mieszkaniowej przeksięgowanie nadwyżki przychodów nad kosztami utrzymania nieruchomości wspólnej na pokrycie niedoboru kosztów centralnego ogrzewania spowodowało obowiązek zapłacenia przez Panią podatku PIT?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, przeksięgowanie nadwyżki środków nie podlega opodatkowaniu podatkiem PIT. Pani i inni właściciele lokali nie otrzymali informacji o kwocie, jaka przypada na poszczególnych właścicieli. Paniwątpliwości wynikają ze sposobu rozliczenia kosztów we wspólnocie mieszkaniowej.

Właściciele lokali wpłacają środki na utrzymanie nieruchomości wspólnej na rachunek wspólnoty. Nadwyżka przychodów nad kosztami utrzymania nieruchomości wspólnej stanowi środki wspólnoty i może być rozdysponowana uchwałą właścicieli na pokrycie przyszłych kosztów lub na obniżenie zaliczek.

Natomiast wydatki właścicieli lokali na media: zimną wodę, wywóz śmieci i centralne ogrzewanie to wydatki związane z utrzymaniem ich lokali. Wspólnota w zakresie tych wydatków występuje jako pośrednik między dostawcami i właścicielami lokali. Zarządca zawiera umowy na dostawę i rozlicza się z nimi, a środki na ten cel otrzymuje od właścicieli lokali. Pieniądze wpłacone na powyższe opłaty nie stają się środkami Wspólnoty. Ze środków tych Wspólnota ma obowiązek rozliczyć się po zakończeniu roku obrachunkowego, musi wskazać ile wynosiły rzeczywiste wydatki na utrzymanie każdego lokalu (zimna woda, CO i śmieci) i jaką kwotę na ten cel wpłacił każdy właściciel. Jeżeli wystąpi niedobór środków to właściciele muszą wpłacić brakujące środki.

W poprzednich latach każdy właściciel lokalu otrzymywał kartotekę z naliczonymi kosztami utrzymania, zimnej wody, centralnego ogrzewania i wywozu śmieci. Występowały nadwyżki lub niedopłaty i w sumie właściciel raz miał nadpłatę, a w innym roku musiał dopłacić środki. Przeksięgowanie nadwyżki przychodów nad kosztami utrzymania na pokrycie kosztów centralnego ogrzewania oznacza, że środki wspólnoty zostały wykorzystane na pokrycie kosztów indywidualnych właścicieli lokali. Taka dopłata może być traktowana jako przysporzenie majątkowe po stronie właścicieli, ponieważ zmniejsza ich indywidualne zobowiązania wobec wspólnoty.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. I tak zgodnie z pkt 9 ww. przepisu źródłem przychodów są „inne źródła”.

Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww. ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Na mocy art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

Odnosząc się do opisu Pani sprawy, w Pani przypadku nie doszło do otrzymania przez Panią świadczenia, które mogłoby stanowić przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przeksięgowanie wyników jest czynnością o charakterze technicznym, dotyczy rozliczeń wspólnoty mieszkaniowej i jako taka operacja ta nie powoduje powstania po Pani stronie realnego przysporzenia majątkowego. Nie uzyskała Pani bowiem żadnych środków pieniężnych, ani nie doszło do umorzenia Pani zobowiązań.

Zaliczki wpłacane przez właścicieli nie są ich zobowiązaniem wobec wspólnoty, lecz środkami przeznaczonymi na pokrycie kosztów wspólnych. Wspólnota nie świadczy usług na rzecz właścicieli, lecz działa jako podmiot zarządzający nieruchomością wspólną. W konsekwencji właściciel nie ma „zobowiązania”, które mogłoby zostać pokryte przez wspólnotę. Co więcej, nadwyżka zaliczek nie jest majątkiem wspólnoty, lecz środkami nienależnymi, które podlegają jedynie rozliczeniu z właścicielami. Wspólnota nie może dowolnie dysponować tymi środkami – ich przeksięgowanie jest wyłącznie czynnością techniczną w ramach rozliczenia kosztów, a nie świadczeniem na rzecz właścicieli.

Tym samym przeksięgowanie nadwyżki przychodów na kosztami utrzymania nieruchomości wspólnej na pokrycie niedoboru kosztów centralnego ogrzewania nie powoduje powstania po Pani stronie przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Pani stanowisko jest więc prawidłowe w tym zakresie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.