Czy zajęcie komornicze otrzymane po rozwiązaniu stosunku pracy obejmuje ekwiwalent za urlop

PROBLEM

Pracodawca rozwiązał stosunek pracy na podstawie art. 30 § 1 pkt 3 w związku z art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (dalej: k.p.), wysyłając oświadczenie pocztą do pracownika. Przesyłka została dwukrotnie awizowana, a po upływie terminu odbioru pismo uznano za doręczone z dniem 3 lipca 2026 r. – z tą datą sporządzono świadectwo pracy, mimo że poczta zwróciła przesyłkę pracodawcy dopiero 7 lipca 2026 r. Pracownikowi przysługuje ekwiwalent za trzy dni niewykorzystanego urlopu. W dniu 6 lipca 2026 r. do pracodawcy wpłynęło zajęcie komornicze. Czy wynagrodzenie z tytułu ekwiwalentu powinno zostać przekazane komornikowi? Za lipiec wynagrodzenie nie przysługuje, ponieważ pracownik ma nieusprawiedliwioną, niepłatną nieobecność w pracy.

RADA

Jeżeli zajęcie wynagrodzenia wpłynęło po rozwiązaniu stosunku pracy, ale przed wypłatą ekwiwalentu za urlop, świadczenie to co do zasady nadal podlega egzekucji. Jeżeli jednak zajęcie dotyczy należności niealimentacyjnej, a kwota ekwiwalentu nie przekracza wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, potrącenia nie można dokonać.

UZASADNIENIE

Do egzekucji z wynagrodzenia za pracę komornik przystępuje przez jego zajęcie, zawiadamiając dłużnika, że do wysokości egzekwowanego świadczenia i aż do pełnego pokrycia długu nie wolno mu odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w inny sposób. Dotyczy to w szczególności periodycznego wynagrodzenia za pracę i wynagrodzenia za prace zlecone, a także nagród i premii przysługujących dłużnikowi za okres zatrudnienia oraz związanego ze stosunkiem pracy zysku lub udziału w funduszu zakładowym i innych funduszach pozostających w związku ze stosunkiem pracy (art. 881 § 1 i 2 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego; dalej k.p.c.).

Komornik wzywa jednocześnie pracodawcę, aby w powyższych granicach nie wypłacał dłużnikowi poza częścią wolną od zajęcia żadnego wynagrodzenia, lecz przekazywał je bezpośrednio wierzycielowi egzekwującemu, zawiadamiając komornika o pierwszej wypłacie, albo – w przypadku skierowania do wynagrodzenia kolejnej egzekucji, gdy wynagrodzenie w części wymagalnej nie wystarcza na pokrycie wszystkich świadczeń – przekazywał je komornikowi. Dokonując zajęcia, komornik wzywa ponadto pracodawcę, aby w ciągu tygodnia przedstawił za trzy miesiące poprzedzające zajęcie zestawienie periodycznego wynagrodzenia dłużnika oraz jego dochodu z innych tytułów, podał kwotę i terminy przekazywania zajętego wynagrodzenia wierzycielowi, a w razie istnienia przeszkód w wypłacie złożył oświadczenie o ich rodzaju, w tym o ewentualnych roszczeniach innych osób lub toczących się postępowaniach dotyczących zajętego wynagrodzenia (art. 882 § 1 k.p.c.). Pracodawca jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić komornika oraz wierzyciela o każdej zmianie wskazanych okoliczności.

Wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach k.p. (art. 833 § 1 k.p.c.). Jeżeli zatem pismo komornicze o zajęciu wynagrodzenia dotarło do pracodawcy po rozwiązaniu stosunku pracy z dłużnikiem, lecz jeszcze przed wypłatą ekwiwalentu za urlop, świadczenie to nadal podlega egzekucji. Obowiązkiem pracodawcy jest wówczas powiadomienie komornika o ustaniu zatrudnienia dłużnika oraz o dokonaniu ostatniej wypłaty z tytułu ekwiwalentu. Jeżeli natomiast zajęcie dotyczy należności niealimentacyjnej, ekwiwalent podlega ochronie na równi z wynagrodzeniem za pracę, co oznacza zachowanie kwoty wolnej od potrącenia odpowiadającej wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę po odliczeniach podatkowo-składkowych. Jeżeli kwota ekwiwalentu jest niższa od kwoty wolnej, potrącenia z tego świadczenia nie można dokonać, o czym pracodawca również musi poinformować komornika.

Izabela Nowacka

ekonomista, specjalizuje się w prawie pracy, ubezpieczeniach społecznych i prawie podatkowym, autor licznych publikacji z zakresu rozliczania płac