Wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. I SA/Lu 708/19

Podatek od towarów i usług

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2020 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia 2004 r. do lipca 2005 r. - oddala skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania G. P., dalej: "podatnik", "strona", "skarżący", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno - Skarbowego w B. P., dalej: "Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego", "organ pierwszej instancji", z [...] r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2004 r. do lipca 2005 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wnika, że w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej wszczętej na wniosek Prokuratury Okręgowej we W. ustalono, że podatnik nie zgłosił do opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej, przedmiotem której była sprzedaż odbarwionego oleju opałowego. Podatnik nie prowadził ksiąg podatkowych oraz nie deklarował zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług. W konsekwencji organ pierwszej instancji oszacował podatnikowi obroty osiągane z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej i dokonał wymiaru należnych zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2004 r. do lipca 2005 r. w łącznej kwocie [...]zł.

Od powyższej decyzji pełnomocnik podatnika złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zarzucił naruszenie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50 ze zm. - ustawa o VAT z 1993 r. dla okresów rozliczeniowych do 30 kwietnia 2004 r.) oraz 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r., Nr 54 poz. 535 ze zm. - ustawa o VAT z 2004 r. dla okresów rozliczeniowych od 1 maja 2004 r.), poprzez ich błędne zastosowanie polegające na określeniu podatku od towarów i usług wobec osób niewykonujących czynności opodatkowanych. Nadto art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. - dalej: "O.p."), poprzez błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz ocenę materiału dowodowego w sposób dowolny, art. 188 § 1 O.p. poprzez oddalenie wniosków dowodowych, art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego, art. 210 § 4 w zw. z art. 188 O.p. poprzez niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji.