Świadczenia w razie niezdolności do pracy na przełomie roku kalendarzowego

Niektórzy ubezpieczeni podlegający ubezpieczeniu chorobowemu, tj. pracownicy, osoby odbywające służbę zastępczą i osoby, z którymi zawarto umowę o pracę nakładczą - za pierwsze 33, a w razie ukończenia 50 lat odpowiednio - za 14 dni niezdolności do pracy z powodu choroby, w każdym roku kalendarzowym zachowują prawo do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy z powodu choroby. Zasadę tę określa art. 92 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (dalej: k.p.). Prawo do zasiłku chorobowego przysługuje tym ubezpieczonym dopiero po wypłacie wynagrodzenia za czas choroby od 34 (15) dnia niezdolności do pracy.

Okresy wypłaty wynagrodzenia za czas choroby sumuje się w całym roku kalendarzowym, począwszy od pierwszej niezdolności do pracy, doliczając następnie kolejne okresy tych niezdolności bez względu na przerwy między tymi okresami aż do wyczerpania maksymalnego okresu. Niewykorzystane dni z przysługującego limitu 33 (14) dni nie przechodzą na kolejny rok kalendarzowy. Jeżeli zatem pracownik np. w 2015 r. chorował w sumie przez 10 dni i otrzymał z tego tytułu wynagrodzenie za czas choroby (czyli nie wyczerpał limitu 33/14 dni, za które przysługuje wynagrodzenie chorobowe), to w 2016 r. będzie miał prawo do tego wynagrodzenia również przez okres do 33 (14) dni.