Błędy prawodawców lokalnych podczas tworzenia aktów prawa miejscowego

Źle podawana podstawa prawna, nieprawidłowo sformułowane przepisy określające termin wejścia w życie uchwały, pominięcie regulacji dotyczących sposobu ogłoszenia aktu normatywnego – to najczęściej spotykane błędy popełniane przez lokalnych prawodawców. Wynikają one przede wszystkim z nieznajomości podstawowego aktu prawnego, który powinien być stosowany przy projektowaniu wszystkich uchwał. Jest nim rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie „Zasad techniki prawodawczej”.

Najczęstszym błędem, jaki prawodawcy lokalni popełniają w tym fragmencie uchwały, jest przywołanie w błędnej kolejności przepisów, które stanowią podstawę prawną aktu przyjmowanego przez radę (sejmik).

WAŻNE

Zgodnie z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (dalej: r.z.t.p.) stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1–7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych – również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.

W 99% uchwał zauważamy, że jako pierwszy przywołany jest konkretny przepis z ustawy o samorządzie gminnym, a następnie przywołane są przepisy innej (lub innych) ustaw szczegółowych. Taka kolejność jest prawie zawsze kolejnością nieprawidłową. Musimy bowiem pamiętać, że w podstawie prawnej uchwały zawsze jako pierwszy przywołujemy przepis z ustawy (lub innego aktu normatywnego, gdy uchwała nie jest aktem prawa miejscowego), który jest najściślej związany z przedmiotem uchwały (zob. przykład 1).