Wyrok SN z dnia 27 maja 2025 r., sygn. III PSKP 11/24
Przepis art. 151⁹ § 2 k.p. należy interpretować w ten sposób, że pracodawca w regulaminie pracy może ustalić inne niż ustawowe ramy czasowe uznawane za pracę w niedzielę i święto, przy czym ramy te mogą rozpoczynać się w dniu poprzedzającym kalendarzową niedzielę lub święto. Warunkiem dopuszczalności takiego ustalenia jest objęcie przez nie kolejnych 24 godzin, których dominująca część przypada na kalendarzową niedzielę lub święto, przy zachowaniu przestrzeni wspólnej obejmującej okres doby astronomicznej od godziny 7:00 do 21:00 tego dnia. Ustalenie w regulaminie pracy, że za pracę w niedzielę i święto uważa się pracę wykonywaną między godziną 22:00 w dniu poprzednim a godziną 22:00 w tym dniu, mieści się w granicach swobody pracodawcy wynikającej z art. 151⁹ § 2 k.p., gdyż obejmuje 22 godziny przypadające na kalendarzową niedzielę lub święto, co stanowi dominującą część tego dnia. Zawarta w art. 9 § 2 i § 4 k.p. zasada, zgodnie z którą postanowienia regulaminów pracy nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż przepisy Kodeksu pracy, nie wyklucza modyfikacji ram czasowych niedzieli i święta w sposób rozpoczynający się w dniu poprzedzającym, o ile zachowana zostaje istota ochrony pracownika poprzez zapewnienie mu możliwości skorzystania ze społecznej funkcji niedziel i świąt.
Teza AI
Istota problemu
Sprawa dotyczyła dwóch zasadniczych problemów prawnych rozstrzyganych przez Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym.
Pierwszy problem prawny koncentrował się wokół kwalifikacji prawnej umowy o pracę zawartej na czas określony na okres 5 lat, a następnie zmienionej porozumieniem z 4 lutego 2016 r. na umowę terminową do 21 listopada 2018 r. Kwestią sporną było ustalenie, czy zawarcie tak długoterminowej umowy o pracę z klauzulą dwutygodniowego wypowiedzenia stanowiło obejście przepisów art. 25 k.p. oraz art. 8 k.p., uzasadniające uznanie stosunku pracy za nawiązany na czas nieokreślony, czy też mieściło się w ramach swobody pracodawcy wynikającej z art. 353¹ k.c. w związku z art. 300 k.p.
