Interpretacja indywidualna z dnia 27 listopada 2025 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0114-KDIP4-3.4012.515.2025.1.IG

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 19 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego przy świadczeniu wskazanych we wniosku usług (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 1). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A.A. (dalej jako Przedsiębiorca, Wykonawca) prowadzi firmę pod nazwą (…) zajmującą się m.in. działalnością o PKD 81.30.Z Działalność usługowa związana z zagospodarowaniem terenów zieleni. Przedsiębiorca planuje wziąć udział w przetargu organizowanym przez B. jako jednostki budżetowej Gminy (…). Przetarg ma dotyczyć usług zimowego utrzymania skoczni i tras biegowych dla B.(dalej jako Zamawiający).

Zamówienie obejmuje wykonanie usług na zlecenie Zamawiającego polegających na wykonaniu prac na terenie (…) w B. oraz na terenie (...), jak też na terenie tras biegowych w okresie zimowym. Wspólny Słownik Zamówień (CPV) zastosowany w przetargu przez B. wskazuje na kod CPV: 90620000-9 - usługi odśnieżania. Przedmiot zamówienia rozpoczyna się od założenia przez Wykonawcę siatek na skoczniach, których rolą jest utrzymanie prawidłowej warstwy śniegu. W tym zakresie możliwe jest wykonywanie prac z intensywnością kilkunastu godzin dziennie.

Powierzchnia obiektów: (...) skocznia, trasy biegowe: pełna część tras zgodnie z aktualnie otwierana trasą. Wszystkie obiekty z instalacjami do naśnieżania.

Wymagania stawiane Wykonawcy:

• umiejętność deptania skoczni na nartach całą szerokością aż do band,
• obsługa wyrzynarek i wyrzynanie codzienne torów na wszystkich skoczniach, zgodnie z poleceniami użytkowników skoczni,
• utrzymanie i odśnieżanie rozbiegów na skoczniach,
• utrzymanie i posypywanie ciągów komunikacyjnych na wszystkich skoczniach,
• przygotowanie skoczni do treningów i zawodów + obsługa podczas treningów i zawodów,
• skocznie w sezonie zimowym muszą być gotowe na godzinę 10:00 rano i popołudniu na godz. 16:00 w każdy dzień za wyjątkiem poniedziałków (dotyczy zespołu (...) skoczni), (...) czynna cały tydzień,
• sprzęt narciarski po stronie firmy Wykonawcy z oznakowaniem,
• pełna współpraca z operatorami ratraków w B.,
• umiejętność zakładania i zabezpieczenia siatek na wszystkich skoczniach (siatki zakłada firma Wykonawcy i po sezonie zimowym firma siatki ściąga i układa do przechowania do następnego sezonu),
• znajomość przepisów FIS co do grubości śniegu i profilu na zeskokach skoczni,
• wymagane umiejętność i znajomość obsługi armatek śnieżnych (wiedza na temat naśnieżania skoczni narciarskich i tras biegowych),
• naśnieżanie skoczni i tras biegowych,
• znajomość w obsłudze pompowni i całego systemu naśnieżania tras biegowych i skoczni narciarskich (snowmatic, snowsat, inne systemy i chęć korzystania z nowoczesnych systemów),
• znajomość przepisów FIS odnośnie przygotowania do zawodów trasy biegowej (pełna współpraca z ratrakowcami B.),
• przekazanie armatek i skutera śnieżnego do obsługi poprzez protokół zdawczo odbiorczy i po przekazaniu firma Wykonawcy w pełni odpowiada za sprzęt jej przekazany (wszelakie usunięcie spowodowanych usterek i uszkodzeń użyczonego sprzętu po stronie obsługującej firmy),
• umiejętność zrobienia torów najazdowych na skoczni (…) (naturalne tory),
• utrzymanie ścieżki za ogrodzenie (...) w stronę (...) (posypywanie i odśnieżanie),
• odśnieżanie trybun (...),
• znajomość zasad obsługi wyciągarek (...) oraz (...),
• znajomość zapinania liny wyciągarki ratraka (...),
• podpinanie (mocowanie liny) ratraka przy progu,
• znajomość obsługi oświetlenia na skoczniach (...),
• dozór nocny (w nocy są najdogodniejsze warunki śnieżenia),
• obsługa imprez sportowych i treningów, w tym wszystkich jednocześnie w zakresie odśnieżania,
• ubiór osób jednolity, w tym wyposażenie wszystkich osób w niezbędny sprzęt.

Rozliczenie będzie następować w trybie comiesięcznym, na podstawie przedłożonego rozliczenia godzin przez Wykonawcę.

Dla należytej realizacji usług należy skalkulować około 10 osób, w tym w miarę konieczności należy dołożyć kolejne osoby, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Zamawiający nie udostępnia posiadanych ratraków (Wykonawca ma obowiązek pełnić asystę przy przygotowywaniu skoczni), tj. obsługa tych maszyn leży po stronie Zamawiającego.

Zamawiający będzie przekazywał Wykonawcy przed rozpoczęciem kalendarzowego tygodnia harmonogram tygodniowy zawierający wykaz planowanych treningów i zawodów na każdy tydzień lub będzie go informował o tych wydarzeniach osobiście lub telefonicznie.

Wykonawca będzie odpowiedzialny za organizację prac, siły roboczej i innych środków niezbędnych dla zrealizowania Umowy, zgodnie z opisem przedmiotu zamówienia. Wykonawca jest odpowiedzialny za przygotowanie powierzonych mu obiektów do imprez i treningów przed organizatorem tych imprez lub treningów. Wynagrodzenie będzie miało charakter wynagrodzenia ryczałtowego, które zawiera wszystkie koszty, jakie poniesie Wykonawca z tytułu wykonywania usług objętych przedmiotem zamówienia.

Zapłata należności następowała będzie w okresach miesięcznych na podstawie oryginałów faktur VAT wystawianych przez Wykonawcę, w terminie 30 dni od daty otrzymania danej faktury, po uprzednim podpisaniu przez Strony protokołu odbioru prac za dany miesiąc. Umowa będzie zawarta na czas określony od 15 listopada 2025 do 31 marca 2026 roku.

Pytanie (oznaczone we wniosku nr 1)

Kiedy powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT przy świadczeniu usług wskazanych w zamówieniu?

Pana stanowisko w sprawie (do pytania nr 1)

Zdaniem Wnioskodawcy obowiązek podatkowy w przypadku realizacji usług zimowego utrzymania skoczni i tras biegowych dla B. powstanie zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy VAT, tj. usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

Moment powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Jednakże przyjąć należy, że momentem wykonania usługi jest moment faktycznego wykonania wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę.

Zatem, usługa jest wykonana, gdy usługodawca zrealizował wszystkie czynności składające się na określony rodzaj usług. Należy zaznaczyć, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Ustalenie zakresu świadczonej usługi i w konsekwencji momentu jej wykonania powinno następować w sposób obiektywny.

Z kolei o charakterze i o dacie wykonania usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba że moment ten jest określony przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady wykonywania danego rodzaju usług.

Stosownie do art. 353¹ ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego.

W art. 19a ust. 3 ustawy ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie ustalenia momentu wykonania usługi w odniesieniu do usługi, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, czyli takiej usługi, która jest wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas, natomiast rozliczenie należności za nią następuje w ramach okresu.

Należy zauważyć, że powołany wyżej przepis art. 19a ust. 3 ustawy jest konsekwencją skorzystania przez ustawodawcę krajowego z możliwości jaką daje art. 64 ust. 2 akapit trzeci Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym:

Państwa członkowskie mogą postanowić, że w niektórych przypadkach, innych niż określone w akapicie pierwszym i drugim, dostawy towarów lub świadczenie usług dokonywane w sposób ciągły przez pewien okres, uważa się za dokonane z upływem okresów nie dłuższych niż jeden rok.

Za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać każdą usługę odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy. Pojęcie ciągłości rozumiane zgodnie z zasadami prawa cywilnego, należy odnieść do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem lub nim nieoznaczony. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypłynąć obowiązki ciągłe lub okresowe.

Przepisy regulujące podatek od towarów i usług nie definiują pojęcia sprzedaży o charakterze ciągłym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 935/11 odniósł się do tego pojęcia następująco:

Sprzedaż o charakterze ciągłym (...) polega na świadczeniach ciągłych podatnika, obejmujących pewne stałe zachowania w czasie trwania stosunku obligacyjnego, zaspokajające interes odbiorcy tych świadczeń, poprzez ich trwały - pod względem czasowym i funkcjonalnym - charakter oraz cechujące się niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika, co jest charakterystyczne dla świadczeń ciągłych (okresowych).

Obowiązek podatkowy z tytułu świadczonych usług powstanie zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy, tj. z upływem każdego okresu rozliczeniowego (czyli w analizowanym przypadku miesiąca), do którego odnoszą się rozliczenia (wystawiona faktura).

Zdarzenia gospodarcze należy dokumentować fakturą - sformalizowanym dokumentem, który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług definiuje ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej „ustawą”.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (…) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przy czym zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1)przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2)zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3)świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.

Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

• w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
• świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.

Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:

• istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
• wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
• istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi,
• odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
• istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Według ust. 2 powołanego artykułu:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan (Wykonawca) firmę zajmującą się m.in. działalnością o PKD 81.30.Z Działalność usługowa związana z zagospodarowaniem terenów zieleni. Planuje Pan wziąć udział w przetargu organizowanym przez B. jako jednostki budżetowej Gminy. Przetarg ma dotyczyć usług zimowego utrzymania skoczni i tras biegowych dla B. (Zamawiający).

Zamówienie obejmuje wykonanie usług na zlecenie Zamawiającego polegających na wykonaniu prac na terenie (…) w B. oraz na terenie (...), jak też na terenie tras biegowych w okresie zimowym. Wspólny Słownik Zamówień (CPV) zastosowany w przetargu przez B. wskazuje na kod CPV: 90620000-9 - usługi odśnieżania. Przedmiot zamówienia rozpoczyna się od założenia przez Wykonawcę siatek na skoczniach, których rolą jest utrzymanie prawidłowej warstwy śniegu. W tym zakresie możliwe jest wykonywanie prac z intensywnością kilkunastu godzin dziennie.

Powierzchnia obiektów: (...) skocznia, trasy biegowe: pełna część tras zgodnie z aktualnie otwierana trasą. Wszystkie obiekty z instalacjami do naśnieżania.

Wymagania stawiane Wykonawcy:

• umiejętność deptania skoczni na nartach całą szerokością aż do band,
• obsługa wyrzynarek i wyrzynanie codzienne torów na wszystkich skoczniach, zgodnie z poleceniami użytkowników skoczni,
• utrzymanie i odśnieżanie rozbiegów na skoczniach,
• utrzymanie i posypywanie ciągów komunikacyjnych na wszystkich skoczniach,
• przygotowanie skoczni do treningów i zawodów + obsługa podczas treningów i zawodów,
• skocznie w sezonie zimowym muszą być gotowe na godzinę 10:00 rano i popołudniu na godz. 16:00 w każdy dzień za wyjątkiem poniedziałków (dotyczy zespołu (...) skoczni), (...) czynna cały tydzień,
• sprzęt narciarski po stronie firmy Wykonawcy z oznakowaniem,
• pełna współpraca z operatorami ratraków w B.,
• umiejętność zakładania i zabezpieczenia siatek na wszystkich skoczniach (siatki zakłada firma Wykonawcy i po sezonie zimowym firma siatki ściąga i układa do przechowania do następnego sezonu),
• znajomość przepisów FIS co do grubości śniegu i profilu na zeskokach skoczni,
• wymagane umiejętność i znajomość obsługi armatek śnieżnych (wiedza na temat naśnieżania skoczni narciarskich i tras biegowych),
• naśnieżanie skoczni i tras biegowych,
• znajomość w obsłudze pompowni i całego systemu naśnieżania tras biegowych i skoczni narciarskich (snowmatic, snowsat, inne systemy i chęć korzystania z nowoczesnych systemów),
• znajomość przepisów FIS odnośnie przygotowania do zawodów trasy biegowej (pełna współpraca z ratrakowcami B.),
• przekazanie armatek i skutera śnieżnego do obsługi poprzez protokół zdawczo odbiorczy i po przekazaniu firma Wykonawcy w pełni odpowiada za sprzęt jej przekazany (wszelakie usunięcie spowodowanych usterek i uszkodzeń użyczonego sprzętu po stronie obsługującej firmy),
• umiejętność zrobienia torów najazdowych na skoczni (…) (naturalne tory),
• utrzymanie ścieżki za ogrodzenie (...) w stronę (...) (posypywanie i odśnieżanie),
• odśnieżanie trybun na (...),
• znajomość zasad obsługi wyciągarek (...) oraz (...),
• znajomość zapinania liny wyciągarki ratraka (...),
• podpinanie (mocowanie liny) ratraka przy progu,
• znajomość obsługi oświetlenia na skoczniach (...),
• dozór nocny (w nocy są najdogodniejsze warunki śnieżenia),
• obsługa imprez sportowych i treningów, w tym wszystkich jednocześnie w zakresie odśnieżania,
• ubiór osób jednolity, w tym wyposażenie wszystkich osób w niezbędny sprzęt.

Rozliczenie będzie następować w trybie comiesięcznym, na podstawie przedłożonego rozliczenia godzin przez Wykonawcę.

Dla należytej realizacji usług należy skalkulować około 10 osób, w tym w miarę konieczności należy dołożyć kolejne osoby, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Zamawiający nie udostępnia posiadanych ratraków (Wykonawca ma obowiązek pełnić asystę przy przygotowywaniu skoczni), tj. obsługa tych maszyn leży po stronie Zamawiającego.

Zamawiający będzie przekazywał Wykonawcy przed rozpoczęciem kalendarzowego tygodnia harmonogram tygodniowy zawierający wykaz planowanych treningów i zawodów na każdy tydzień lub będzie go informował o tych wydarzeniach osobiście lub telefonicznie.

Wykonawca będzie odpowiedzialny za organizację prac, siły roboczej i innych środków niezbędnych dla zrealizowania Umowy, zgodnie z opisem przedmiotu zamówienia. Wykonawca jest odpowiedzialny za przygotowanie powierzonych mu obiektów do imprez i treningów przed organizatorem tych imprez lub treningów. Wynagrodzenie będzie miało charakter wynagrodzenia ryczałtowego, które zawiera wszystkie koszty, jakie poniesie Wykonawca z tytułu wykonywania usług objętych przedmiotem zamówienia.

Zapłata należności następowała będzie w okresach miesięcznych na podstawie oryginałów faktur VAT wystawianych przez Wykonawcę, w terminie 30 dni od daty otrzymania danej faktury, po uprzednim podpisaniu przez Strony protokołu odbioru prac za dany miesiąc. Umowa będzie zawarta na czas określony od 15 listopada 2025 roku do 31 marca 2026 roku.

Pana wątpliwości dotyczą tego, kiedy powstanie obowiązek podatkowy w podatku VAT przy świadczeniu usług wskazanych w zamówieniu.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż z opisu sprawy wynika, że będzie Pan świadczył dla Zamawiającego szereg czynności (usług), które będą dotyczyły usług zimowego utrzymania skoczni i tras biegowych.

W odniesieniu do przedstawionych przez Pana wątpliwości wskazać należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna usługa/dostawa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, to nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej.

Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.

Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.

W orzeczeniu wydanym w sprawie C-349/96 (Card Protection Plan Ltd) TSUE, odnosząc się do art. 2(1) VI Dyrektywy, uznał, że z przepisu tego wynika, po pierwsze, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne, po drugie zaś, że świadczenie składające się z jednolitej usługi (z ekonomicznego punktu widzenia) nie powinno być w sztuczny sposób dzielone, gdyż to mogłoby spowodować naruszenie całego systemu opodatkowania. Ponadto, Trybunał podkreślił, że:

„świadczenie jednolitej usługi ma miejsce w szczególności w przypadkach, gdy jeden lub więcej elementów może być uznany za tworzący świadczenie (usługę) główne podczas, gdy jeden lub więcej elementów mogą być uznane za świadczenia (usługi) dodatkowe, do których stosuje się te same konsekwencje podatkowe, jak w przypadku świadczenia (usługi) głównego. Usługa musi być uznana za dodatkową w stosunku do usługi głównej, jeżeli nie stanowi dla nabywcy celu samego w sobie, ale środek lepszego wykorzystania dostarczonej usługi głównej”.

Natomiast w wyroku z 27 października 2005 r. C-41/04 (Levob Verzekeringen) TSUE zawarł kilka cennych uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. By określić, czy mamy do czynienia z tzw. usługą kompleksową należy - wg TSUE - w pierwszej kolejności poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (por. przez analogię ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 29) (pkt 20 orzeczenia Levob).

W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku TSUE należy przyjąć, że nie ma charakteru kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone.

Dodatkowo warto wskazać na wyroki TSUE (C-425/06, C-572/07), w których również zawarte są przesłanki decydujące o uznaniu szeregu czynności za pojedynczą usługę lub za świadczenie kompleksowe.

I tak, w ww. wyroku w sprawie C-425/06 Part Service, TSUE wskazał, że:

„(…) każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne (zob. ww. wyroki w sprawach CPP pkt 29 oraz Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 20). Jednakże w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są niezależne. Jest tak na przykład, gdy w ramach nawet czysto obiektywnej analizy stwierdza się, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne oraz że jedno lub więcej świadczeń stanowi jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los prawny świadczenia głównego (zob. w tym zakresie ww. wyroki w sprawach CPP pkt 30 oraz Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 21). W szczególności świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (ww. wyrok w sprawie CPP pkt 30 oraz okoliczności sporu przed sądem krajowym, które stały się podstawą do wydania tego wyroku). Można również uznać, że jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności, dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (zob. w tym zakresie ww. wyrok w sprawie Levob Verzekeringen i OV Bank pkt 22)” (pkt 50-53).

Natomiast wyrok TSUE w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV wskazuje, że

„Niemniej jednak w pewnych okolicznościach formalnie odrębne transakcje, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą transakcję, jeżeli nie są one od siebie niezależne (…) Dzieje się tak w szczególności w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedną niepodzielną transakcję gospodarczą, której rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”.

Zatem, aby stwierdzić, czy dane świadczenie będzie świadczeniem złożonym (kompleksowym), winno ono składać się z różnych czynności, których realizacja prowadzi do jednego celu. Na świadczenie takiego rodzaju składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast za pomocniczą należy uznać taką czynność, jeśli nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Innymi słowy, pojedyncza czynność lub świadczenie traktowana jest jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne, które zarazem nie może zostać wykonane lub wykorzystane bez świadczenia pomocniczego.

Podsumowując zatem powyższe, świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze - tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy - wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia. Cechą charakterystyczną jednego świadczenia złożonego jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów. W przypadku jednego świadczenia złożonego poszczególne jego elementy stapiają się ze sobą, tworząc nowe, niezależne świadczenie (sui generis). Ponadto wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji. Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa TSUE jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku będziemy mieli do czynienia z jednym przedmiotem opodatkowania - świadczeniem kompleksowym - jednym Zamówieniem wykonywanym na rzecz Zlecającego, którego rozdzielenie na poszczególne elementy wskazane w opisie sprawy, byłoby nieuzasadnione i sztuczne. Z ekonomicznego punktu widzenia wykonanie wszystkich czynności cząstkowych wskazanych w opisie, obiektywnie tworzy jedną usługę, której celem jest wykonanie usług (prac) na terenie skoczni narciarskich i na terenie tras biegowych, mających na celu przygotowanie wskazanych obiektów do użytkowania w okresie zimowym. Zasadniczy cel usługi jest zdeterminowany przez czynność główną, której celem jest uzyskanie możliwości korzystania ze skoczni i tras przez ich użytkowników. Tylko kompleksowe wykonanie wszystkich wskazanych w opisie czynności obiektywnie rzecz biorąc, będzie umożliwiało korzystanie z ww. obiektów we właściwy sposób. Samodzielne wykonanie tylko niektórych z opisanych czynności, doprowadziłoby do braku możliwości prawidłowego i funkcjonalnego wykorzystania obiektów w okresie zimowym. Wskazane świadczenia są ze sobą powiązane i stanowią szereg czynności, które tylko wykonane systematycznie w sposób zorganizowany, powiązany i ciągły, umożliwiają prawidłowe funkcjonowanie obiektów jako całości. W tej sytuacji, niewątpliwie świadczenie przez Pana wszystkich wskazanych we wniosku czynności będzie stanowić świadczenie kompleksowe.

Utrzymanie wskazanych obiektów w stanie umożliwiającym ich prawidłowe wykorzystanie, wymaga wykonania wielu wzajemnie uzupełniających i zazębiających się czynności, z których żadna traktowana odrębnie, nie spełni wymagań realizacji Zamówienia Zlecającego. Również bez wykonania którejkolwiek ze wskazanych we wniosku czynności, usługa jako całość nie zostanie wykonana poprawnie i w pełny sposób.

Opisane we wniosku świadczenie wpisuje się w zdefiniowane przez TSUE „świadczenie kompleksowe”. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wieloma usługami wskazanymi w opisie sprawy, które są przedmiotem jednego świadczenia. Elementy te są od siebie zależne, względem siebie uzupełniające i niezbędne. W konsekwencji będą stanowiły jedno świadczenie kompleksowe.

Co istotne, w opisie sprawy wskazał Pan, że Wykonawca będzie odpowiedzialny za organizację prac, siły roboczej i innych środków niezbędnych dla zrealizowania Umowy, zgodnie z opisem przedmiotu zamówienia, a także że Wykonawca jest odpowiedzialny za przygotowanie powierzonych mu obiektów do imprez i treningów przed organizatorem tych imprez lub treningów. W przedmiotowej sytuacji to Pan będzie więc każdorazowo odpowiadał za utrzymanie właściwego stanu skoczni i tras biegowych oraz to Pan będzie ponosił ryzyko związane z niedopełnieniem tego obowiązku, i to na Panu będzie ciążyła odpowiedzialność prawidłowego wykonania przedmiotu świadczenia w ramach Umowy z Zamawiającym.

Analizując zakres czynności wchodzących w skład świadczenia będącego przedmiotem wniosku nie sposób wyodrębnić spośród tych czynności jednej usługi głównej oraz usług pomocniczych. Wszystkie elementy składowe realizowanego świadczenia, tzn. czynności jakie będzie Pan wykonywał, są ze sobą tak ściśle związane, że niewykonanie jednej z nich spowoduje, że nie zostanie zrealizowany cel określony przez strony - możliwość użytkowania wskazanych obiektów. Trzeba uznać, że zrealizowanie ww. celu stanowi o ekonomicznym aspekcie transakcji i pozwala ocenić znaczenie poszczególnych świadczeń.

Zatem w niniejszej sprawie należy przyjąć, że będziemy mieli do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, w którym wszystkie elementy świadczenia wskazane w opisie sprawy i do wykonania których Wykonawca będzie zobowiązany przez Zamawiającego - będą niezbędne, aby zapewnić realizację świadczenia. Z punktu widzenia Zamawiającego, nabędzie on jedno świadczenie wymagające podejmowania przez Pana (Wykonawcę) szeregu czynności, mających służyć jednemu celowi jakim będzie przygotowanie i utrzymanie obiektów w należytym stanie do użytkowania. Poszczególne wykonywane czynności traktowane odrębnie, nie będą stanowiły celu samego w sobie. Tym samym, elementy te w równym stopniu będą służyły wykonaniu świadczenia jako całości. Wobec powyższego, żadnej z części składowych analizowanego świadczenia kompleksowego nie można uznać za usługę główną, gdyż wszystkie czynności są tak samo ważne, aby zrealizować cel wyznaczony przez Zamawiającego.

Podsumowując, w niniejszej sprawie będziemy mieli do czynienia ze świadczeniem kompleksowym, w którym wszystkie czynności wykonywane przez Pana w ramach zawartej Umowy będą służyły realizacji celu, jakim jest zimowe utrzymanie skoczni i tras biegowych.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Jak stanowi art. 19a ust. 2 ustawy,

W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę.

Przy czym stosownie do art. 19a ust. 3 ustawy:

Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

Ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa o VAT nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Przy czym przyjąć należy, że momentem wykonania usługi jest moment faktycznego wykonania wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę. Zatem, usługa jest wykonana, gdy usługodawca zrealizował wszystkie czynności składające się na określony rodzaj usług. Należy zaznaczyć, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Jednocześnie podkreślić należy, że ustalenie zakresu świadczonej usługi i w konsekwencji momentu jej wykonania powinno następować w sposób obiektywny. Z kolei o charakterze usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej.

Jak stanowi art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie, ani zasadom współżycia społecznego.

Z zasady tej wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego. Podkreślić należy jednak, że ustalenie zakresu świadczonej usługi i w konsekwencji momentu jej wykonania powinno następować w sposób obiektywny. Oznacza to, że postanowienia umowne w tej kwestii niewątpliwie są istotne, niemniej jednak należy zwrócić uwagę na charakter i specyfikę danego świadczenia, by zapobiec możliwości nieuzasadnionego przesuwania momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Zatem ewentualne postanowienia umowne o uznaniu usługi za wykonaną pozostają bez znaczenia dla określenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.

Przepis art. 19a ust. 2 ustawy stanowi, że w odniesieniu do usług przyjmowanych częściowo obowiązek podatkowy - w przypadku wykonania usługi częściowej - powstaje właśnie w tej części. Usługę przyjmowaną częściowo (określoną część podzielnej w sensie gospodarczym usługi) uważa się za wykonaną w odniesieniu do tej części usługi, dla której to określono zapłatę.

Z kolei w art. 19a ust. 3 ustawy ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie ustalenia momentu wykonania usługi w odniesieniu do „usługi, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli takiej usługi, która jest wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas, natomiast rozliczenie należności za nią następuje w ramach okresu.

Wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia znaczenia przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego PWN (wydanie internetowe sjp.pwn.pl) słowo to zdefiniowane zostało jako «trwający bez przerwy», «powtarzający się stale», «ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni».

Z powyższego wynika, że za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać każdą usługę odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy. Pojęcie ciągłości rozumiane zgodnie z zasadami prawa cywilnego, należy odnieść do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem lub nim nieoznaczony. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypłynąć obowiązki ciągłe lub okresowe.

Przepisy regulujące podatek od towarów i usług nie definiują pojęcia „sprzedaży o charakterze ciągłym”. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 935/11 odniósł się do tego pojęcia następująco:

Sprzedaż o charakterze ciągłym (...) polega na świadczeniach ciągłych podatnika, obejmujących pewne stałe zachowania w czasie trwania stosunku obligacyjnego, zaspokajające interes odbiorcy tych świadczeń, poprzez ich trwały - pod względem czasowym i funkcjonalnym - charakter oraz cechujące się niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika, co jest charakterystyczne dla świadczeń ciągłych (okresowych).

W związku z powyższym sformułować można wniosek, że jako sprzedaż ciągłą można uznać każdą usługę, która jest stale w fazie wykonywania, co oznacza, że wykonywana jest nieprzerwanie przez czas trwania umowy, i w której jednoznacznie można określić jedynie moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej zakończenia rozumianego jako definitywne wykonanie, nie jest z góry określony. Jest on wyznaczony przez datę obowiązywania umowy między kontrahentami.

W opisie sprawy wskazał Pan, że Umowa będzie zawarta na czas określony od 15 listopada 2025 roku do 31 marca 2026 roku. Zamawiający będzie przekazywał Wykonawcy, przed rozpoczęciem kalendarzowego tygodnia, harmonogram tygodniowy zawierający wykaz planowanych treningów i zawodów na każdy tydzień lub będzie go informował o tych wydarzeniach osobiście lub telefonicznie. Wynagrodzenie będzie miało charakter wynagrodzenia ryczałtowego, które zawiera wszystkie koszty, jakie poniesie Wykonawca z tytułu wykonywania usług objętych przedmiotem zamówienia. Rozliczenie będzie następować w trybie comiesięcznym, na podstawie przedłożonego rozliczenia godzin przez Wykonawcę. Zapłata należności następowała będzie w okresach miesięcznych na podstawie oryginałów faktur VAT wystawianych przez Wykonawcę, w terminie 30 dni od daty otrzymania danej faktury, po uprzednim podpisaniu przez Strony protokołu odbioru prac za dany miesiąc.

Odnosząc się do Pana wątpliwości, mając na uwadze wskazane przez Pana w opisie stanu zdarzenia przyszłego informacje - należy stwierdzić, że w opisanym przypadku mamy do czynienia z usługą wykonywaną w sposób ciągły, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy rozliczeń. Wskazał Pan w opisie zdarzenia przyszłego, że umowa będzie zawarta na czas określony od 15 listopada 2025 r. do 31 marca 2026 r. i rozliczana w okresach miesięcznych. Możliwe jest wykonywanie prac z intensywnością kilkunastu godzin dziennie.

Przedstawione przez Pana informacje wskazują, że wykonywane przez Pana czynności składające się na kompleksową usługę polegającą na zimowym utrzymaniu skoczni i tras biegowych będą realizacją przyjętego przez Pana i Zleceniodawcę, w ramach zawartej umowy, zobowiązania, gdzie z góry będzie przyjęta powtarzalność usług i będą ustalone dla nich okresy rozliczeniowe. Zatem mając na uwadze powołane przepisy oraz przedstawiony opis zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że obowiązek podatkowy z tytułu świadczonych usług będzie powstawał u Pana zgodnie z art. 19a ust. 3 ustawy, tj. z upływem każdego okresu rozliczeniowego (czyli w analizowanym przypadku miesiąca) za który to okres będzie wystawiana przez Pana faktura.

Podsumowując, obowiązek podatkowy w opisanym w opisanym zdarzeniu przyszłym będzie powstawał na mocy art. 19a ust. 3 ustawy, tj. z upływem każdego okresu rozliczeniowego określonego w umowie czyli miesiąca.

Tym samym Pana stanowisko w zakresie objętym pytaniem nr 1 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji pokrywa/będzie się pokrywało z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)z zastosowaniem art. 119a;

2)w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.