Interpretacja indywidualna z dnia 22 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.289.2026.3.JP
Nieodpłatne przekazanie nieruchomości do fundacji rodzinnej przez podatnika, który nie miał prawa do odliczenia VAT przy jej nabyciu, nie podlega opodatkowaniu VAT. Nie zachodzi również obowiązek korekty podatku naliczonego, gdy przy nabyciu nieruchomości VAT ten nie wystąpił.
Interpretacja indywidualna
– stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe
Szanowni Państwo,
stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:
·prawidłowe w części dotyczącej:
‒niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT nieodpłatnego przekazania nieruchomości do Fundacji rodzinnej przez Zainteresowanego nr 1
·nieprawidłowe w części dotyczącej:
‒niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT nieodpłatnego przekazania nieruchomości do Fundacji rodzinnej przez Zainteresowaną nr 2
‒obowiązku korekty podatku VAT naliczonego na podstawie art. 91 ustawy przez Zainteresowanego nr 1
‒obowiązku korekty podatku VAT naliczonego na podstawie art. 91 ustawy przez Zainteresowaną nr 2.
Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
21 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT nieodpłatnego przekazania nieruchomości do Fundacji rodzinnej, zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy nieodpłatnego przekazania nieruchomości do Fundacji rodzinnej oraz obowiązku korekty podatku VAT naliczonego na podstawie art. 91 ustawy.
Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 24 kwietnia 2026 r. (data wpływu).
Treść wniosku wspólnego jest następująca:
Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
1)Zainteresowany będący stroną postępowania: …
2)Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: …
Opis zdarzenia przyszłego
Wnioskodawcy są małżonkami pozostającymi w ustroju ustawowej wspólności majątkowej.
W … Wnioskodawcy nabyli do majątku wspólnego lokal użytkowy stanowiący nieruchomość. Nabycie nastąpiło na rynku wtórnym i było opodatkowane podatkiem od czynności cywilnoprawnych (PCC). Przy nabyciu nie wystąpił podatek VAT i Wnioskodawcom nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT.
Nieruchomość została oddana do użytkowania w …
Od … nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej przez jednego z małżonków i była amortyzowana. Nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie w działalności gospodarczej opodatkowanej VAT od ..., co stanowi pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, a od tego momentu upłynął okres znacznie dłuższy niż 2 lata. W tym okresie była w szczególności przedmiotem najmu opodatkowanego VAT. Wnioskodawca prowadzący działalność gospodarczą jest czynnym podatnikiem VAT.
Nieruchomość nie była wykorzystywana do celów prywatnych.
W okresie użytkowania nieruchomości:
•nie poniesiono nakładów na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym przekraczających 30% wartości początkowej nieruchomości,
•nie poniesiono bezpośrednich nakładów inwestycyjnych zwiększających wartość nieruchomości,
•ponoszone były jedynie bieżące koszty eksploatacyjne, od których odliczano VAT,
•najemca ponosił nakłady na lokal rozliczane w formie rabatu czynszowego – nakłady te nie były ponoszone przez właściciela, nie byty przez niego finansowane ani rozliczane jako ulepszenie środka trwałego,
•poniesiono koszt uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania nieruchomości przekraczający 15.000 zł, który nie stanowił ulepszenia środka trwałego. Wydatek ten nie został zaliczony do wartości początkowej środka trwałego.
Poniesione wydatki nie stanowiły ulepszenia w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym i nie zwiększały wartości użytkowej nieruchomości.
Nieruchomość nie była przedmiotem dostawy w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim.
Przy nabyciu nieruchomości nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT, a nieruchomość nie była ulepszana w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Na dzień złożenia wniosku toczy się spór sądowy dotyczący rozliczeń wynikających z umowy najmu nieruchomości. Spór dotyczy roszczeń pieniężnych o charakterze wyłącznie osobistym i nie skutkuje powstaniem zobowiązań obciążających nieruchomość ani przechodzących na jej nabywcę. Zobowiązania te nie będą przejmowane przez fundację w związku z darowizną. Wnioskodawcy wskazują, że w związku z działaniami najemcy polegającymi na dokonaniu zmian w nieruchomości bez wymaganych zgód może powstać roszczenie wobec najemcy o przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego lub pokrycie kosztów doprowadzenia jej do stanu zgodnego z przepisami.
Roszczenia oraz ewentualne zobowiązania dotyczące okresów sprzed dokonania darowizny będą obciążały odpowiednio Wnioskodawców i nie będą przejmowane przez fundację.
W zakresie okresów po dokonaniu darowizny fundacja, jako właściciel nieruchomości i wynajmujący, może dochodzić roszczeń wobec najemcy wynikających z trwającego stosunku najmu.
Powyższe nie stanowi przejęcia długu ani ciężaru w rozumieniu ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w szczególności w rozumieniu art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Wnioskodawcy wskazują, że na moment dokonania darowizny nieruchomość może pozostawać przedmiotem najmu lub umowa najmu może zostać rozwiązana przed tą datą, w zależności od przebiegu toczącego się sporu. Okoliczność ta nie wpływa na fakt, że nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie do działalności opodatkowanej VAT oraz że od pierwszego zasiedlenia upłynął okres dłuższy niż 2 lata.
W przypadku gdy na moment dokonania darowizny umowa najmu będzie nadal obowiązywać, fundacja wstąpi w stosunek najmu na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego. Wstąpienie to będzie miało charakter sukcesji ustawowej i nie będzie stanowiło przejęcia długu ani ciężaru w rozumieniu ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.
Wnioskodawcy planują w ... dokonać nieodpłatnego przekazania (darowizny) nieruchomości do fundacji rodzinnej, której będą fundatorami. Planowany termin dokonania darowizny (listopad 2026 r.) ma charakter orientacyjny i może ulec zmianie, przy czym przekazanie nieruchomości nastąpi po uzyskaniu wpisu fundacji rodzinnej do rejestru fundacji rodzinnych.
W uzupełnieniu na pytania w zakresie podatku od towarów i usług:
1.Czy lokal użytkowy, znajdujący się na nieruchomości, był wykorzystywany w działalności gospodarczej wyłącznie jednego z małżonków (którego i w jakiej działalności gospodarczej)?
2.Czy z tytułu najmu lokalu użytkowego małżonek wykorzystujący go w swojej działalności odprowadzał podatek VAT od całości sprzedaży z tytułu najmu?
3.Czy lokal użytkowy, znajdujący się na nieruchomości, był wykorzystywany w działalności gospodarczej również drugiego z małżonków. Jeśli tak, to którego i do jakiej działalności.
4.Czy wartość początkowa lokalu użytkowego znajdującego się na nieruchomości przekraczała 15 000 zł?
5.Czy w odniesieniu do lokalu użytkowego, znajdującego się na nieruchomości, zakończył się/zakończy się (na moment darowizny do Fundacji rodzinnej) 10-letni okres korekty, o której mowa w art. 91 ust. 2 ustawy?
udzielili Państwo następujących odpowiedzi:
1.Lokal użytkowy znajdujący się na nieruchomości był od ... i nadal jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej … prowadzonej pod firmą ...
2.Z tytułu najmu lokalu użytkowego podatek od towarów i usług był i jest odprowadzany od całości sprzedaży z tego tytułu, począwszy od ...
3.Lokal użytkowy nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej drugiego z małżonków – …, która nie prowadziła i również obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej.
4.Wartość początkowa lokalu użytkowego przekraczała 15 000 zł.
5.Dziesięcioletni okres korekty, o którym mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, obejmuje lata 2017–2026 i zakończy się z końcem 2026 roku.
Pytania
1.Czy planowane nieodpłatne przekazanie nieruchomości do fundacji rodzinnej nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
2.W przypadku uznania, że czynność podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, czy będzie ona korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT?
3.Czy w związku z planowanym przekazaniem nieruchomości nie powstanie obowiązek dokonania korekty podatku VAT naliczonego na podstawie art. 91 ustawy o VAT?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawców planowane nieodpłatne przekazanie nieruchomości do fundacji rodzinnej nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ przy jej nabyciu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Powyższe pozostaje aktualne niezależnie od faktu, że nieruchomość była wykorzystywana w działalności opodatkowanej VAT.
Niezależnie od powyższego, w przypadku uznania, że czynność stanowi dostawę towarów, będzie ona korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, gdyż: - nieruchomość była wykorzystywana w działalności opodatkowanej VAT od ..., co stanowi pierwsze zasiedlenie, od tego momentu upłynął okres znacznie dłuższy niż 2 lata, nieruchomość nie była ulepszana w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
Wnioskodawcy wskazują, że ponoszone wydatki miały charakter bieżący i nie stanowiły ulepszenia, a nakłady najemcy nie były finansowane przez Wnioskodawców.
W konsekwencji nie powstanie obowiązek dokonania korekty podatku VAT naliczonego na podstawie art. 91 ustawy o VAT.
Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
W związku z uzupełnieniem opisu zdarzenia przyszłego Wnioskodawcy wskazują, że w przypadku dokonania darowizny nieruchomości przed zakończeniem dziesięcioletniego okresu korekty, o którym mowa w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług, powstanie obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego w zakresie pozostałego okresu korekty.
Jednocześnie Wnioskodawcy podtrzymują stanowisko, że sama czynność darowizny nieruchomości na rzecz fundacji rodzinnej:
– nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, albo
– ewentualnie będzie korzystała ze zwolnienia od tego podatku
zgodnie z argumentacją przedstawioną we wniosku.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
·prawidłowe w części dotyczącej:
‒niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT nieodpłatnego przekazania nieruchomości do Fundacji rodzinnej przez Zainteresowanego nr 1
·nieprawidłowe w części dotyczącej:
‒niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT nieodpłatnego przekazania nieruchomości do Fundacji rodzinnej przez Zainteresowaną nr 2
‒obowiązku korekty podatku VAT naliczonego na podstawie art. 91 ustawy przez Zainteresowanego nr 1
‒obowiązku korekty podatku VAT naliczonego na podstawie art. 91 ustawy przez Zainteresowaną nr 2.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z przedstawionymi przepisami, nieruchomość spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t.j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
a)określone udziały w nieruchomości,
b)prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
c)udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: „Kodeksem cywilnym”.
Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).
Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.
Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. 2026 r. poz. 236).
Jak stanowi art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.
Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
Jak wynika z art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
Zgodnie z art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.
W myśl art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
W świetle art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.
Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
W oparciu o art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości, jak również udziału we współwłasności nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów, co do zasady, podlega opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem). Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów wykonywane nieodpłatnie z odpłatną dostawą towarów, a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
I tak, stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy:
Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2) wszelkie inne darowizny
- jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
Zatem, co do zasady, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, a także wszelkie inne darowizny, z którymi wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, ale jedynie wówczas, gdy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych.
W konsekwencji niespełnienie ww. warunku jest podstawą do traktowania nieodpłatnego przekazania towarów – w świetle brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – jako wyłączonego spod zakresu działania ustawy, bez względu na cel, na który zostały one przekazane.
Jednocześnie wskazać należy, iż nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ww. ustawy lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę na przepisy dotyczące działalności fundacji rodzinnej, która uregulowana została w ustawie z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 326), zwanej dalej ustawą o fundacji rodzinnej.
Jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy o fundacji rodzinnej:
Fundacja rodzinna jest osobą prawną utworzoną w celu gromadzenia mienia, zarządzania nim w interesie beneficjentów oraz spełniania świadczeń na rzecz beneficjentów. Fundator określa w statucie szczegółowy cel fundacji rodzinnej.
Według art. 2 ust. 2 ustawy o fundacji rodzinnej:
Przez świadczenie rozumie się składniki majątkowe, w tym środki pieniężne, rzeczy lub prawa, przeniesione na beneficjenta albo oddane beneficjentowi do korzystania przez fundację rodzinną albo fundację rodzinną w organizacji, zgodnie ze statutem i listą beneficjentów.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o fundacji rodzinnej:
1. Fundacja rodzinna może wykonywać działalność gospodarczą w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r. poz. 221) tylko w zakresie:
1) zbywania mienia, o ile mienie to nie zostało nabyte wyłącznie w celu dalszego zbycia;
2) najmu, dzierżawy lub udostępniania mienia do korzystania na innej podstawie;
3) przystępowania do spółek handlowych, funduszy inwestycyjnych, spółdzielni oraz podmiotów o podobnym charakterze, mających swoją siedzibę w kraju albo za granicą, a także uczestnictwa w tych spółkach, funduszach, spółdzielniach oraz podmiotach;
4) nabywania i zbywania papierów wartościowych, instrumentów pochodnych i praw o podobnym charakterze;
5) udzielania pożyczek:
a) spółkom kapitałowym, w których fundacja rodzinna posiada udziały albo akcje,
b) spółkom osobowym, w których fundacja rodzinna uczestniczy jako wspólnik,
c) beneficjentom;
6) obrotu zagranicznymi środkami płatniczymi należącymi do fundacji rodzinnej w celu dokonywania płatności związanych z działalnością fundacji rodzinnej;
7) produkcji przetworzonych w sposób inny niż przemysłowy produktów roślinnych i zwierzęcych, z wyjątkiem przetworzonych produktów roślinnych i zwierzęcych uzyskanych w ramach prowadzonych działów specjalnych produkcji rolnej oraz produktów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, o ile ilość produktów roślinnych lub zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy, hodowli lub chowu, użytych do produkcji danego produktu stanowi co najmniej 50% tego produktu;
8) gospodarki leśnej.
Stosownie do art. 17 ustawy o fundacji rodzinnej:
Fundator wnosi do fundacji rodzinnej mienie na pokrycie funduszu założycielskiego o wartości określonej w statucie, nie niższej niż 100 000 zł.
Z cytowanych przepisów ustawy o fundacji rodzinnej wynika, że fundacja rodzinna tworzona jest w celu gromadzenia majątku rodzinnego przedsiębiorstwa, zarządzania nim oraz zabezpieczenia potrzeb finansowych beneficjentów tej fundacji. Fundator określa w statucie szczegółowy cel fundacji, dodatkowo przepisy ustawy o fundacji rodzinnej określają również zakres, w jakim fundacja może prowadzić działalność gospodarczą.
Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.
W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Art. 659 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
§ 1. Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.
§ 2. Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
Jeżeli przedmiotem dokonywanej dostawy lub świadczonej usługi jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT.
Z opisu sprawy wynika, że są Państwo małżonkami pozostającymi w ustroju ustawowej wspólności majątkowej. W … roku nabyli Państwo do majątku wspólnego lokal użytkowy stanowiący nieruchomość. Od … roku nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej przez jednego z małżonków (Zainteresowanego nr 1) i była amortyzowana. Lokal użytkowy znajdujący się na nieruchomości był od ... i nadal jest wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej Zainteresowanego nr 1 prowadzonej pod firmą ... Wnioskodawca prowadzący działalność gospodarczą jest czynnym podatnikiem VAT. Nieruchomość w tym okresie była w szczególności przedmiotem najmu opodatkowanego VAT. Z tytułu najmu lokalu użytkowego podatek od towarów i usług był i jest odprowadzany od całości sprzedaży z tego tytułu, począwszy od … roku. Nieruchomość nie była wykorzystywana do celów prywatnych. Lokal użytkowy nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej drugiego z małżonków – Zainteresowanej nr 2, która nie prowadziła i również obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej.
Aby rozstrzygnąć, czy nieodpłatne przekazanie do Fundacji rodzinnej lokalu użytkowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej wyłącznie przez Zainteresowanego nr 1, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy ustalić, czy w odniesieniu do tej czynności będą spełniali Państwo przesłanki do uznania za podatnika podatku od towarów i usług.
Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
‒po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
‒po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
W rozpatrywanej sprawie, pomimo że będący przedmiotem nieodpłatnego przekazania do Fundacji rodzinnej lokal użytkowy nabyli Państwo do majątku wspólnego, to jednak lokal ten jest wykorzystywany w działalności gospodarczej wyłącznie Zainteresowanego nr 1, zatem to Zainteresowany nr 1 prowadząc działalność gospodarczą w oparciu o składnik majątku wspólnego ma nad tym majątkiem kontrolę ekonomiczną. Natomiast – jak wskazali Państwo w opisie sprawy – nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana przez Zainteresowaną nr 2 w działalności gospodarczej.
Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług umowa najmu wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż w wyniku zawartej umowy powstaje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym. Zatem w przedmiotowej sprawie Zainteresowany nr 1 jest podatnikami w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącym działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Zainteresowana nr 2 nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
W konsekwencji przy nieodpłatnym przekazaniu lokalu użytkowego do Fundacji rodzinnej, tylko Zainteresowany nr 1 będzie występował w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Natomiast Zainteresowana nr 2 przy transakcji nieodpłatnego przekazania nieruchomości do Fundacji rodzinnej nie będzie działała w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
W sytuacji nieodpłatnego przekazania lokalu użytkowego na rzecz Fundacji rodzinnej koniecznym jest dokonanie analizy, czy – w świetle art. 7 ust. 2 ustawy – zostały spełnione warunki do uznania przedmiotowej czynności za nieodpłatną dostawę towarów zrównaną z odpłatną dostawą, o której mowa w powołanym przepisie.
Z powołanego wyżej przepisu art. 7 ust. 2 ustawy wynika, że ustawodawca zrównuje czynności dokonane bez wynagrodzenia z czynnościami odpłatnymi, przy spełnieniu warunków wymienionych w tym przepisie. W ten sposób wszelkie nieodpłatne przekazanie przez podatnika należących do jego przedsiębiorstwa towarów, wchodzi w zakres objęty pojęciem „odpłatnej dostawy towarów”, o ile podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
W analizowanej sprawie nabycie lokalu użytkowego nastąpiło na rynku wtórnym i było opodatkowane podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Przy nabyciu nieruchomości nie wystąpił podatek VAT, a tym samym nie powstało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.
W konsekwencji, nieodpłatne przekazanie przez Zainteresowanego nr 1 lokalu użytkowego do Fundacji rodzinnej, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy, bowiem z tytułu nabycia tego lokalu użytkowego Zainteresowanemu nr 1 nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy, należy stwierdzić, że nieodpłatne przekazanie lokalu użytkowego do Fundacji rodzinnej, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż przy nabyciu tej nieruchomości nie przysługiwało Zainteresowanemu nr 1 prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
Wobec tego stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe w zakresie Zainteresowanego nr 1 i nieprawidłowe w zakresie Zainteresowanej nr 2.
Z związku z tym, że czynność nieodpłatnego przekazania nieruchomości do Fundacji rodzinnej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, rozpatrzenie kwestii zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy oznaczonego we wniosku nr 2 jest bezzasadne.
Państwa wątpliwość dotyczy również kwestii obowiązku dokonania korekty podatku VAT naliczonego na podstawie art. 91 ustawy.
Zasady dotyczące sposobu dokonywania korekt podatku naliczonego zostały określone w art. 91 ustawy.
Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy:
Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub 10 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
Przepisy art. 91 ust. 2-8 ustawy regulują zasady dokonywania korekty, o której mowa w ust. 1.
Jak wynika z art. 91 ust. 2 ustawy:
W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.
Zgodnie z art. 91 ust. 3 ustawy:
Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
Stosownie do art. 91 ust. 4 ustawy:
W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu korekty.
Natomiast jak stanowi art. 91 ust. 5 ustawy:
W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek podatkowy.
Na podstawie art. 91 ust. 6 ustawy:
W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
1) opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.
Zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy:
Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
Jak stanowi art. 91 ust. 7a ustawy:
W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty.
Art. 91 ust. 7b stanowi:
W przypadku towarów i usług innych niż wymienione w ust. 7a, wykorzystywanych przez podatnika do działalności gospodarczej, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 1, ust. 2 zdanie trzecie i ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 7c.
Według art. 91 ust. 7c ustawy:
Jeżeli zmiana prawa do obniżenia podatku należnego wynika z przeznaczenia towarów lub usług, o których mowa w ust. 7b, wyłącznie do wykonywania czynności, w stosunku do których nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego, lub wyłącznie do czynności, w stosunku do których takie prawo przysługuje - korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za okres rozliczeniowy, w którym wystąpiła ta zmiana. Korekty tej nie dokonuje się, jeżeli od końca okresu rozliczeniowego, w którym wydano towary lub usługi do użytkowania, upłynęło 12 miesięcy.
W myśl art. 91 ust. 8 ustawy:
Korekty, o której mowa w ust. 5-7, dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte do wytworzenia towaru, o którym mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich przeznaczenie przed oddaniem tego towaru do użytkowania.
Przepisy art. 91 wprowadzają konstrukcję korekty podatku naliczonego dokonywaną z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na zmianę pierwotnego przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek naliczony).
Wprowadzenie procedury korekty związane jest z faktem, że we wspólnym systemie VAT obowiązuje zasada odliczenia niezwłocznego, tzn. w momencie nabycia. W tym momencie czasowym związek towaru z danym rodzajem czynności (opodatkowane, zwolnione, mieszane) ma zazwyczaj charakter planowany. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru lub usługi faktyczny związek z danym rodzajem czynności może się zmienić, przekreślając prawo do odliczenia albo uzasadniając dokonanie odliczenia. Jednocześnie przepisy wprowadzają szczególny tryb korekty do wybranych składników majątku. Z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku zaliczanych do środków trwałych, których wartość początkowa przekracza 15 000 zł ustawa przyjmuje zasadę dokonywania cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości przez 10 lat, a dla pozostałych składników majątku - przez 5 lat). Regulacje te mają na celu urealnienie odliczenia podatku naliczonego. Ustawa zakłada bowiem, że środki trwałe (jako dobra o charakterze trwałym) zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo. W tym też czasie stopniowo konsumowane jest prawo do odliczenia i należy je oceniać w dłuższej perspektywie czasu, a nie jednorazowo.
Zatem w przypadku, w którym podatnik zmienia przeznaczenie środka trwałego nabytego (wytworzonego) dla celów działalności opodatkowanej VAT (lub mieszanej) i zaczyna go używać wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych z opodatkowania, ma on zasadniczo obowiązek skorygować odliczony VAT, jeżeli taki został odliczony. Analogicznie powinien postąpić podatnik w sytuacji sprzedaży takiego środka trwałego, jeżeli przy jego nabyciu (wytworzeniu) odliczył VAT naliczony, a przy zbyciu zastosuje zwolnienie od VAT.
Przy czym, przepis art. 91 ust. 5 ustawy, wprowadza szczególny przypadek dokonywania korekt w sytuacji, gdy podatnik w okresie trwania korekty cząstkowej zbywa dany środek trwały. W takich sytuacjach – zbycia środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych – przyjmuje się fikcję prawną, że zbyte składniki majątku służą nadal działalności opodatkowanej lub nadal działalności zwolnionej, aż do końca okresu korekty. Korekty za wszystkie pozostałe okresy dokonuje się w deklaracji za miesiąc, w którym dokonano sprzedaży.
W analizowanej sprawie – jak Państwo wskazali – przy nabyciu nieruchomości nie wystąpił podatek VAT i nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego. Lokal użytkowy był wykorzystywany w działalności gospodarczej przez Zainteresowanego nr 1. Od … roku nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej przez Zainteresowanego nr 1 i była amortyzowana. Wartość początkowa lokalu użytkowego przekroczyła 15 000 zł. Dziesięcioletni okres korekty, o którym mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, obejmuje lata 2017–2026 i zakończy się z końcem 2026 roku.
Jak wskazałem wyżej, przedmiotem transakcji będzie nieodpłatne przekazanie do Fundacji rodzinnej lokalu użytkowego i czynność ta na podstawie art. 7 pkt 2 ustawy nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Mając zatem powyższe na uwadze należy stwierdzić, że po nieodpłatnym przekazaniu lokalu użytkowego do Fundacji rodzinnej, w świetle art. 91 ust. 2 w zw. z art. 91 ust. 7 ustawy, Zainteresowany nr 1 nie będzie zobowiązany do dokonywania korekty podatku naliczonego w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym lokal użytkowy został oddany do użytkowania, bowiem przy nabyciu lokalu użytkowego nie wystąpił podatek VAT naliczony i Zainteresowany nr 1 nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego. Obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego nie dotyczy Zainteresowanej nr 2.
Wobec tego stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 jest nieprawidłowe w zakresie Zainteresowanego nr 1 i nieprawidłowe w zakresie Zainteresowanej nr 2.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.
Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług. Natomiast w pozostałym zakresie zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Państwa będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
1) z zastosowaniem art. 119a;
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania
Pan … (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w ... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji
Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622).


