Interpretacja indywidualna z dnia 3 czerwca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL1-3.4012.144.2026.1.KK

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu importu rzeźby.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług opodatkowanych VAT oraz wynajmie powierzchni komercyjnych (lokali użytkowych).

Spółka jest właścicielem dwóch lokali niemieszkalnych, wykorzystywanych w całości do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT (m.in. najem pod oddział A, żłobek, przedszkole, usługi medyczne i handlowe).

Z tytułu prawa własności lokali Spółce przysługuje udział w nieruchomości wspólnej (grunt). Zasady korzystania z niej uregulowano w drodze podziału do korzystania (quoad usum).

Stosowne zapisy znajdują się w każdej umowie przeniesienia własności lokali mieszkalnych i niemieszkalnych o charakterze usługowym (akty notarialne). Zgodnie z nimi, Wnioskodawca, jako nabywca oraz aktualny właściciel lokali usługowych, posiada wyłączne prawo do zagospodarowania oznaczonego obszaru na terenie wspólnym bez konieczności wnioskowania o dodatkową zgodę wspólnoty mieszkaniowej.

Wnioskodawca zawarł umowę z deweloperem, na mocy której przejął od dewelopera zobowiązanie do nabycia i montażu rzeźby na wskazanym terenie, stanowiącym własność wspólną (teren objęty quoad usum).

W związku z przejęciem tego długu operacyjnego, deweloper zobowiązał się do wypłaty Wnioskodawcy rekompensaty pokrywającej uzasadnione wydatki związane z nabyciem i montażem obiektu małej architektury – rzeźby.

Po montażu, rzeźba będzie stanowić własność Wnioskodawcy, który będzie miał prawo do decydowania o formie jej ekspozycji, przy jednoczesnym obowiązku utrzymania jej w należytym stanie technicznym i estetycznym.

Wspólnota mieszkaniowa nie odnosi z rzeźby korzyści gospodarczych, a jej wpływ na część mieszkalną jest wyłącznie incydentalny i estetyczny.

Rzeźba będzie pełnić funkcję landmarku (punktu orientacyjnego), zwiększając rozpoznawalność strefy usługowej budynku, co będzie miało bezpośredni wpływ na atrakcyjność lokali i wysokość uzyskiwanych czynszów opodatkowanych VAT.

Wnioskodawca planuje nabycie rzeźby w ramach importu z Chin. Z tytułu importu zostanie naliczony i zapłacony podatek VAT zgodnie z art. 33a ustawy o VAT. Podstawa opodatkowania będzie obejmowała wartość towaru oraz koszty dodatkowe (local charges). Koszty dodatkowe, będą stanowić element podstawy opodatkowania z tytułu importu rzeźby, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług regulującymi podstawę opodatkowania przy imporcie towarów.

Na Spółce – jako importerze – będzie ciążył obowiązek uiszczenia cła w rozumieniu art. 77 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego Unijny Kodeks Celny. Spółka będzie posiadać dokument celny, z którego będzie wynikać kwota podatku VAT z tytułu importu towarów, w szczególności notę celno-skarbową wystawioną przez agencję celną działającą jako przedstawiciel pośredni lub bezpośredni. Spółka będzie wskazana w zgłoszeniu celnym jako importer przedmiotowych towarów.

Pytania

1.Czy w opisanym stanie faktycznym Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu importu rzeźby, rozliczonego zgodnie z art. 33a ustawy o VAT, jeżeli rzeźba zostanie nabyta i wykorzystana w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą polegającą na odpłatnym najmie lokali usługowych opodatkowanym VAT?

2.Czy prawo do odliczenia, o którym mowa w pytaniu nr 1, obejmie całość podatku VAT wykazanego w dokumencie SAD, w tym VAT od kosztów dodatkowych (local charges), które zgodnie z przepisami celnymi zwiększą podstawę opodatkowania importu?

3.Czy fakt, że rzeźba zostanie posadowiona na gruncie wspólnym na podstawie umownego prawa do korzystania (quoad usum), przy jednoczesnym otrzymaniu rekompensaty od dewelopera za jej montaż, wpływa na prawo Spółki do pełnego odliczenia VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1. i 2.:

Zdaniem Wnioskodawcy, przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku VAT. Rzeźba pełni funkcję narzędzia marketingowego wspierającego główną działalność opodatkowaną (najem).

Związek z przychodami jest bezsporny, choć pośredni – prestiżowy obiekt typu „landmark” przyciąga klientów do najemców, co stabilizuje przychody Spółki. Co do kosztów dodatkowych (local charges), skoro zwiększyły one podstawę opodatkowania w SAD zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy, to VAT od nich naliczony jest nierozerwalną częścią podatku z tytułu importu towarów (art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a) i podlega odliczeniu.

Ad 3.:

W ocenie Wnioskodawcy, posadowienie rzeźby na gruncie wspólnym w reżimie quoad usum nie ogranicza prawa do odliczenia. Spółka posiada silny tytuł prawny do wyłącznego zagospodarowania tego terenu, wynikający bezpośrednio z aktów notarialnych wszystkich właścicieli. Fakt przejęcia zobowiązania od dewelopera i otrzymania rekompensaty nie zmienia charakteru zakupu – rzeźba pozostaje środkiem wykorzystywanym w działalności Wnioskodawcy, jest jego własnością i to on ponosi ryzyko oraz koszty jej utrzymania. Otrzymana rekompensata jest jedynie formą rozliczenia nakładów między stronami umowy, a nie zapłatą za usługę na rzecz wspólnoty. Spełnione są zatem wszystkie przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatne świadczenie usług oraz odpłatna dostawa towarów, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 1 ustawy:

Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:

Natomiast jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 7 ustawy:

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Według art. 5 pkt 15, 18, 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) – zwanym dalej UKC:

Stosownie do art. 77 UKC:

Z powołanych regulacji prawa wynika, że dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, natomiast dłużnikiem, czyli podmiotem odpowiedzialnym za dług celny jest zgłaszający.

Według art. 33 ust. 1 ustawy:

Według art. 33a ust. 1 i 2 ustawy:

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Spółka jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług opodatkowanych VAT oraz wynajmie powierzchni komercyjnych (lokali użytkowych). Spółka jest właścicielem dwóch lokali niemieszkalnych, wykorzystywanych w całości do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT.

Z tytułu prawa własności lokali Spółce przysługuje udział w nieruchomości wspólnej (grunt). Zasady korzystania z niej uregulowano w drodze podziału do korzystania (quoad usum).

Stosowne zapisy znajdują się w każdej umowie przeniesienia własności lokali mieszkalnych i niemieszkalnych o charakterze usługowym (akty notarialne). Zgodnie z nimi, Wnioskodawca, jako nabywca oraz aktualny właściciel lokali usługowych, posiada wyłączne prawo do zagospodarowania oznaczonego obszaru na terenie wspólnym bez konieczności wnioskowania o dodatkową zgodę wspólnoty mieszkaniowej.

Spółka zawarła umowę z deweloperem, na mocy której przejęła od dewelopera zobowiązanie do nabycia i montażu rzeźby na wskazanym terenie, stanowiącym własność wspólną (teren objęty quoad usum).

W związku z przejęciem tego długu operacyjnego, deweloper zobowiązał się do wypłaty Spółce rekompensaty pokrywającej uzasadnione wydatki związane z nabyciem i montażem obiektu małej architektury – rzeźby.

Po montażu, rzeźba będzie stanowić własność Spółki, która będzie miała prawo do decydowania o formie jej ekspozycji, przy jednoczesnym obowiązku utrzymania jej w należytym stanie technicznym i estetycznym.

Wspólnota mieszkaniowa nie odnosi z rzeźby korzyści gospodarczych, a jej wpływ na część mieszkalną jest wyłącznie incydentalny i estetyczny.

Rzeźba będzie pełnić funkcję landmarku (punktu orientacyjnego), zwiększając rozpoznawalność strefy usługowej budynku, co będzie miało bezpośredni wpływ na atrakcyjność lokali i wysokość uzyskiwanych czynszów opodatkowanych VAT.

Spółka planuje nabycie rzeźby w ramach importu z Chin. Z tytułu importu zostanie naliczony i zapłacony podatek VAT zgodnie z art. 33a ustawy. Podstawa opodatkowania będzie obejmowała wartość towaru oraz koszty dodatkowe (local charges). Koszty dodatkowe, będą stanowić element podstawy opodatkowania z tytułu importu rzeźby, zgodnie z przepisami ustawy regulującymi podstawę opodatkowania przy imporcie towarów.

Na Spółce – jako importerze – będzie ciążył obowiązek uiszczenia cła w rozumieniu art. 77 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego Unijny Kodeks Celny. Spółka będzie posiadać dokument celny, z którego będzie wynikać kwota podatku VAT z tytułu importu towarów, w szczególności notę celno-skarbową wystawioną przez agencję celną działającą jako przedstawiciel pośredni lub bezpośredni. Spółka będzie wskazana w zgłoszeniu celnym jako importer przedmiotowych towarów.

Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą kwestii:

- czy Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu importu rzeźby, rozliczonego zgodnie z art. 33a ustawy, jeżeli rzeźba zostanie nabyta i wykorzystana w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą polegającą na odpłatnym najmie lokali usługowych opodatkowanym VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),

- czy prawo do odliczenia, obejmie całość podatku VAT wykazanego w dokumencie SAD, w tym VAT od kosztów dodatkowych (local charges), które zgodnie z przepisami celnymi zwiększą podstawę opodatkowania importu (pytanie oznaczone we wniosku nr 2),

- czy fakt, że rzeźba zostanie posadowiona na gruncie wspólnym na podstawie umownego prawa do korzystania (quoad usum), przy jednoczesnym otrzymaniu rekompensaty od dewelopera za jej montaż, wpływa na prawo Spółki do pełnego odliczenia VAT (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy, że z powołanych wyżej regulacji prawnych wynika, że dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, natomiast dłużnikiem, czyli podmiotem odpowiedzialnym za dług celny jest zgłaszający. Obowiązek uiszczenia cła związany jest z ciążącym na określonym podmiocie długiem celnym. Zatem, w przypadku importu towarów podatnikiem jest ten podmiot, który jest dłużnikiem celnym, czyli co do zasady podmiot dokonujący zgłoszenia celnego lub podmiot, na rzecz którego działa przedstawiciel pośredni.

Mając zatem na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że Spółka będzie – na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy – podatnikiem z tytułu importu rzeźby, gdyż – jak Państwo wskazali – na Spółce będzie ciążył obowiązek uiszczenia cła z tytułu importu tego towaru.

Kwestie związane z prawem do odliczenia podatku naliczonego uregulowane zostały w art. 86 ustawy.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:

Ponadto, w myśl art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy:

Oznacza to, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT należnego lub zapłaconego w związku z importem towarów do państwa członkowskiego, w którym przeprowadza on transakcje podlegające opodatkowaniu w zakresie, w jakim te (importowane) towary są wykorzystywane do celów tych opodatkowanych transakcji.

Z powołanego art. 86 ustawy, wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług natomiast towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przedstawiona zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Przy czym, związek dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą może mieć charakter pośredni lub bezpośredni.

O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży – towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów będących przedmiotem dostawy, czy też niezbędne do świadczenia usług – bezpośrednio wiążą się więc z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania firmy, mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym osiąganymi przychodami. Aby jednak można było wskazać, że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością gospodarczą, musi istnieć związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a powstaniem obrotu.

Powyższe regulacje oznaczają, że aby stwierdzić, czy podatnikowi podatku od towarów i usług przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, należy zbadać wyłącznie związek ponoszonych wydatków z wykonywanymi przez podatnika czynnościami opodatkowanymi, przy czym związek ten musi mieć charakter niewątpliwy, lecz niekoniecznie bezpośredni. Podatnik musi jednak wykazać związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Istnienie związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do odliczenia podatku również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.). Stanowisko powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zasada neutralności podatku VAT, a także kwestia pośredniego związku pomiędzy podatkiem naliczonym VAT a czynnościami opodatkowanymi jako warunku wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT były przedmiotem licznych orzeczeń TSUE m.in. wyrok z 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37/95 (Państwo Belgijskie v. Ghent Coal Terminal NV), wyrok z 22 lutego 2001 r. w sprawie C-408/96 (Abbey National plc v. Commissioners of Customs & Excise), wyrok z 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03 (Kretztechnik AG v. Finanzamt Linz), wyrok z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 (CIBO Participations SA v. Directeur region al des impots du Nord-Pas-de-Calats). TSUE podkreślał, że co do zasady, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przysługuje podatnikom wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek poniesionych wydatków ze sprzedażą opodatkowaną. Jednakże, brak bezpośredniego związku z konkretną czynnością podlegającą opodatkowaniu nie wyklucza prawa odliczenia podatku VAT w przypadku tzw. kosztów ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą być przypisane do działalności podatnika opodatkowanej podatkiem VAT.

Podobny pogląd wyraził Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 8 czerwca 2000 r. w sprawie C-98/98, Commissioners of Customs and Excise a Midland Bank. Trybunał nie miał w tej sprawie wątpliwości, że art. 2 Pierwszej Dyrektywy i art. 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej Dyrektywy w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, należy interpretować w taki sposób, aby warunkiem odliczenia przez podatnika podatku VAT oraz podstawą do ustalenia zakresu tego prawa, było zasadniczo istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną transakcją nabycia a daną transakcją (lub transakcjami) sprzedaży, uprawniającymi do dokonania odliczenia. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał wyjaśnił, że w przypadku gdy podatnik dokonuje transakcji, w odniesieniu do których podatek VAT podlega odliczeniu oraz transakcji nie dających podstaw do odliczenia podatku naliczonego, podatnik może dokonać odliczenia podatku VAT naliczonego od towarów i usług przez niego nabytych w przypadku, gdy towary te pozostają w bezpośrednim związku z transakcjami sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT.

W tym miejscu warto przywołać orzeczenie TSUE z 8 lutego 2007 r. C-435/05 w sprawie Investrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën. W wyroku tym (pkt 23) w pierwszej kolejności TSUE wskazał, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem, aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT i określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne jest istnienie bezpośredniego i ścisłego związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia (zob. ww. wyroki: w sprawie Midland Bank, pkt 24; w sprawie Abbey National, pkt 26; oraz wyrok z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-32/03 Fini H, Zb.Orz. str. I 1599, pkt 26). Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów lub usług zakłada, iż wydatki poczynione celem ich nabycia stanowiły element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzących prawo do jego odliczenia (zob. ww. wyroki: w sprawie Midland Bank, pkt 30, w sprawie Abbey National, pkt 28, jak i wyrok z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 Cibo Participations, Rec. str. I 6663, pkt 31).

Ostatecznie jednak TSUE doszedł w tej sprawie do konkluzji, że artykuł 17 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że koszty usług doradczych, z których podatnik skorzystał w celu ustalenia kwoty wierzytelności stanowiącej część majątku jego przedsiębiorstwa i związanej ze sprzedażą akcji dokonaną w okresie, w którym nie był on jeszcze podatnikiem podatku VAT, z braku dowodów na to, że wyłączną przyczyną tych usług jest działalność gospodarcza w rozumieniu tej dyrektywy wykonywana przez podatnika, nie wykazują bezpośredniego i ścisłego związku z tą działalnością, a w konsekwencji nie uprawniają do odliczenia podatku VAT, który je obciąża.

W konsekwencji, z wyroku tego wynika, że aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT związek pomiędzy zakupami a działalnością gospodarczą co do zasady powinien być bezpośredni, może być również pośredni jednak tylko gdy zakupy związane są z działalnością gospodarczą („wyłączną przyczyną tych usług jest działalność gospodarcza w rozumieniu tej dyrektywy wykonywana przez podatnika”). W przeciwnym wypadku koszty pośrednie nie wykazują bezpośredniego i ścisłego związku z tą działalnością, a w konsekwencji nie uprawniają do odliczenia podatku VAT, który je obciąża.

Kwestię prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu importu towarów rozpatrywał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 25 czerwca 2015 r. w sprawie C-187/14 DSV Road. W orzeczeniu tym TSUE wskazał, że zgodnie z art. 168 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE, prawo do odliczenia istnieje wówczas, gdy przywiezione towary są wykorzystywane na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Jednocześnie Trybunał przypomniał, że przesłanka ta jest spełniona jedynie wtedy, gdy koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku jest włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej. Ponieważ w sprawie badanej przez TSUE wartość przewożonych towarów nie stanowiła części kosztów składających się na cenę zafakturowaną przez przewoźnika, którego działalność ogranicza się do przewozu tych towarów za wynagrodzeniem, przesłanki zastosowania art. 168 lit. e) dyrektywy VAT nie zostały spełnione. Zatem, jeżeli zgłoszenie towarów do odprawy celnej dokonywane jest przez przewoźnika, który na podstawie przepisów celnych może zostać zobowiązany do uiszczenia zobowiązania wynikającego z cła oraz podatku VAT z tytułu importu towarów, uiszczony przez tego przewoźnika należny podatek z tytułu importu towarów nie będzie stanowił u niego podatku naliczonego i nie będzie podlegał odliczeniu. Te same zasady w kwestii odliczania podatku naliczonego będą dotyczyły wszystkich podmiotów, które w rozumieniu przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego mogą być uznane za dłużników i zobowiązane do uiszczenia należnego podatku VAT z tytułu importu towarów (np. przedstawiciele pośredni, agencje celne, przewoźnicy, podmioty dokonujące importu towarów na rzecz innych podmiotów itd.). W każdym przypadku należy zatem badać, czy koszt towarów powodujących naliczenie podatku z tytułu importu jest włączony w cenę transakcji objętych podatkiem należnym (w cenę towarów lub usług), świadczonych przez tego konkretnego podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.

Należy również podkreślić, że ustawodawca umożliwił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Przechodząc do zagadnienia będącego przedmiotem zapytania ponownie wskazuję, że kwestia prawa do odliczenia VAT z tytułu importu towarów uregulowana została w art. 86 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przy czym – stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy – w przypadku importu towarów kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku wynikająca z otrzymanego dokumentu celnego. Jednocześnie, jak wskazał TSUE w wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie C-187/14 DSV Road, koszt świadczeń powodujących naliczenie podatku powinien być włączony w cenę poszczególnych transakcji objętych podatkiem należnym lub w cenę towarów lub usług świadczonych przez podatnika w ramach jego działalności gospodarczej.

Zatem, aby podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z otrzymanych dokumentów celnych, warunkiem koniecznym jest wykorzystanie importowanego towaru do działalności opodatkowanej tego podatnika. Oznacza to, że podatnik jest uprawniony do odliczenia podatku VAT należnego lub zapłaconego w związku z importem towarów do państwa członkowskiego, w którym przeprowadza on transakcje podlegające opodatkowaniu w zakresie, w jakim te (importowane) towary są wykorzystywane do celów tych opodatkowanych transakcji.

Odpowiadając na Państwa pytania należy w odniesieniu do wydatków związanych z importem rzeźby przeanalizować, czy istnieje pomiędzy tymi wydatkami a opodatkowaną działalnością gospodarczą Spółki bezpośredni lub pośredni (tj. wpływający na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości i przyczyniający się do generowania przez Spółkę obrotów) związek uprawniający podatnika do odliczenia podatku naliczonego, tj. czy koszt nabycia rzeźby będzie włączony w cenę usług świadczonych przez Spółkę w ramach jego działalności gospodarczej. Prawo to jest bowiem uzależnione od okoliczności konkretnego przypadku, a w szczególności charakteru poniesionego wydatku i profilu prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

W analizowanej sprawie, wskazali Państwo, że Spółka jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług opodatkowanych VAT oraz wynajmie powierzchni komercyjnych (lokali użytkowych). Spółka jest właścicielem dwóch lokali niemieszkalnych, wykorzystywanych w całości do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT. Z tytułu prawa własności lokali Spółce przysługuje udział w nieruchomości wspólnej (grunt). Zasady korzystania z niej uregulowano w drodze podziału do korzystania (quoad usum). Spółka zobowiązała się do nabycia i montażu rzeźby na wskazanym terenie, stanowiącym własność wspólną (teren objęty quoad usum). Po montażu, rzeźba będzie stanowić własność Spółki, która będzie miała prawo do decydowania o formie jej ekspozycji, przy jednoczesnym obowiązku utrzymania jej w należytym stanie technicznym i estetycznym. Rzeźba będzie pełnić funkcję landmarku (punktu orientacyjnego), zwiększając rozpoznawalność strefy usługowej budynku, co będzie miało bezpośredni wpływ na atrakcyjność lokali i wysokość uzyskiwanych czynszów opodatkowanych VAT.

Mając na uwadze całokształt ocenianej sprawy należy wskazać, że pomimo, że – jak wynika z opisu sprawy – przedmiotowa rzeźba będzie mała pośredni związek z prowadzoną przez Spółkę działalnością opodatkowaną, to jednak taki związek nie jest wystarczający, by przyznać Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatku poniesionego w związku importem rzeźby. Związek pomiędzy poniesionym wydatkiem na zakup ww. rzeźby jest zbyt nikły, aby można było mówić o faktycznym wpływie tych czynników na działalność opodatkowaną Spółki.

Nie sposób z faktu zakupu przez Spółkę rzeźby wyprowadzić wniosek o wzroście uzyskiwanych przez Spółkę czynszów opodatkowanych VAT. Z okoliczności przedstawionych przez Państwa nie wynika, że wydatek poniesiony na zakup ww. rzeźby będzie miał wpływ na wzrost uzyskiwanego przez Państwa czynszu z tytułu najmu lokali niemieszkalnych.

Wskazali Państwo, że rzeźba będzie pełnić funkcję landmarku (punktu orientacyjnego), zwiększając rozpoznawalność strefy usługowej budynku, co będzie miało bezpośredni wpływ na atrakcyjność lokali. Rzeźba będzie zamontowana na części wspólnej. Państwa zdaniem, wspólnota mieszkaniowa nie będzie odnosić z rzeźby korzyści gospodarczych, a jej wpływ na część mieszkalną jest wyłącznie incydentalny i estetyczny. Nie sposób zgodzić się z Państwem w powyższym zakresie, bowiem nabyta przez Państwa rzeźba umieszczona będzie w części wspólnej i w związku z tym będzie służyć zarówno Państwu, jak i wspólnocie mieszkaniowej. Ponadto wskazali Państwo, że Spółka jest właścicielem dwóch lokali niemieszkalnych, wykorzystywanych w całości do prowadzenia działalności opodatkowanej VAT (m.in. najem pod oddział Narodowego Funduszu Zdrowia, żłobek, przedszkole, usługi medyczne i handlowe). Zatem, posiadane przez Państwa lokale są już przedmiotem najmu a z wniosku nie wynika, aby po zamontowaniu rzeźby, uzyskiwany przez Państwa czynsz miał wzrosnąć. Wskazali Państwo jedynie ogólną informację, że zamontowanie rzeźby zwiększy atrakcyjność lokali zwiększając rozpoznawalność strefy usługowej budynku, co będzie miało bezpośredni wpływ na atrakcyjność lokali i wysokość uzyskiwanych czynszów opodatkowanych VAT. Ponadto, skoro posiadane przez Państwa lokale są już przedmiotem najmu, a zamontowana rzeźba zwiększy rozpoznawalność strefy usługowej budynku, to korzyści z tytułu montażu rzeźby, będą mieć również najemcy.

W analizowanej sprawie nie można zatem uznać, że koszt nabycia przez Państwa rzeźby będzie wliczony w cenę świadczonych przez Państwa usług najmu. Związek przyczynowo-skutkowy – na jaki powołują się Państwo we wniosku – jest odległy i niepewny, aby móc określić go jako pośrednio związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę. Powiązanie montażu rzeźby na części wspólnej nieruchomości z wzrostem uzyskiwanego przez Państwa czynszu, jest zbyt daleko idące i niedające się zracjonalizować.

Podsumowując stwierdzić należy, że Spółce nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, z tytułu importu rzeźby (wykazanego w dokumencie SAD, w tym VAT od kosztów dodatkowych (local charges), rozliczonego zgodnie z art. 33a ustawy.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1 i 2 jest nieprawidłowe.

Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy fakt, że rzeźba zostanie posadowiona na gruncie wspólnym na podstawie umownego prawa do korzystania (quoad usum), przy jednoczesnym otrzymaniu rekompensaty od dewelopera za jej montaż, wpływa na prawo Spółki do pełnego odliczenia VAT.

Odnoszą się do ww. wątpliwości w pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlega opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie.

Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

-w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

-świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Dana usługa podlega więc opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.

W wyroku z dnia 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.

Na uwagę zasługuje także orzeczenie z dnia 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.

Aby dana czynność (świadczenie) podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ustawy.

Na gruncie stosunków cywilnoprawnych szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania. Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w zamian za wynagrodzenie – co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata taka nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.

Ustalanie statusu wypłacanej rekompensaty, jako podlegającej bądź niepodlegającej opodatkowaniu VAT, należy więc oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem.

Trzeba zaznaczyć, że bez znaczenia pozostaje nazwa danej płatności. Istotnym jest natomiast, czy stanowi ona zapłatę za konkretne świadczenie czy też jest odszkodowaniem w znaczeniu wyżej opisanym.

Jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanego odszkodowania nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem.

Odwołując się do art. 361 i art. 471 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym, należy stwierdzić, że istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie występuje świadczenie w zamian za wynagrodzenie, a zatem otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.

Także w przypadku, gdy odszkodowanie wynika z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, jego istota sprowadza się do naprawienia wyrządzonej w związku z tym szkody. Innymi słowy, przesłanką odszkodowania przewidzianego w art. 471 Kodeksu cywilnego jest nie samo niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, a spowodowanie tym szkody w rozumieniu art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego.

Z opisu sprawy wynika,że Spółka zawarła umowę z deweloperem, na mocy której przejęła od dewelopera zobowiązanie do nabycia i montażu rzeźby na wskazanym terenie, stanowiącym własność wspólną (teren objęty quoad usum). W związku z przejęciem tego długu operacyjnego, deweloper zobowiązał się do wypłaty Spółce rekompensaty pokrywającej uzasadnione wydatki związane z nabyciem i montażem obiektu małej architektury – rzeźby.

Biorąc pod uwagę opis sprawy stwierdzić należy, że wypłacona „rekompensata” stanowi wynagrodzenie za świadczenie usług. Spółka zobowiązała się do nabycia i montażu rzeźby a deweloper wypłaci Spółce rekompensatę za montaż rzeźby. Zatem, zobowiązanie Spółki do nabycia i montażu rzeźby, stanowi świadczenie usług, za które Spółka otrzyma od dewelopera wynagrodzenie.

Wskazać należy, że ani przepisy ustawy o podatku od towarów i usług ani przepisy wykonawcze do tej ustawy nie przewidują zwolnienia dla ww. świadczenia usług montażu rzeźby.

Zatem, świadczona przez Państwa usługa podlega opodatkowaniu według właściwej stawki VAT. Tym samym, Spółka powinna wystawić fakturę dokumentującą wykonanie usługi montażu na wartość otrzymanego od dewelopera wynagrodzenia (w postaci rekompensaty) za montaż rzeźby, pomniejszonego o kwotę podatku.

Wskazać należy, że na prawo do odliczenia nie ma wpływu fakt, że rzeźba jest montowana na gruncie wspólnym. Dla prawa do odliczenia istotny jest bezsprzeczny i niewątpliwy związek wydatku od którego planuje się odliczyć podatek naliczony z czynnościami opodatkowanymi, np. wydatek na zakup rzeźby z opodatkowaną usługą jej montażu.

Podsumowując, skoro otrzymana przez Państwa rekompensata stanowi wynagrodzenie za świadczoną przez Państwa usługę montażu rzeźby i podlega opodatkowaniu według właściwej stawki podatku VAT, to będzie Państwu przysługiwało pełne prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z tą usługą. Zatem będzie Państwu przysługiwało pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia rzeźby, z uwagi na związek tego wydatku wyłącznie z wykonywanymi przez Państwa czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3 zgodnie z którym „posadowienie rzeźby na gruncie wspólnym w reżimie quoad usum nie ogranicza prawa do odliczenia. Spółka posiada silny tytuł prawny do wyłącznego zagospodarowania tego terenu, wynikający bezpośrednio z aktów notarialnych wszystkich właścicieli. Fakt przejęcia zobowiązania od dewelopera i otrzymania rekompensaty nie zmienia charakteru zakupu – rzeźba pozostaje środkiem wykorzystywanym w działalności Wnioskodawcy, jest jego własnością i to on ponosi ryzyko oraz koszty jej utrzymania. Otrzymana rekompensata jest jedynie formą rozliczenia nakładów między stronami umowy, a nie zapłatą za usługę na rzecz wspólnoty”, oceniając całościowo jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Ponadto wskazuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.