Postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2026 r., sygn. II SA/Gd 338/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na uchwałę Rady Gminy Stężyca z dnia 12 września 2023 r., nr XLIII/764/2023 w sprawie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu ewidencyjnego Gapowo, gmina Stężyca. postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu K. W. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 zł (trzysta złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Uzasadnienie

1. Skarżący we wniesionej do Sądu skardze, powołując się na interes prawny do zaskarżenia uchwały, wskazał że jest mieszkańcem gminy Stężyca, w związku z tym zaskarżona uchwała dotyczy bezpośrednio jego interesów, ponieważ obejmuje obszar zagospodarowania przestrzennego w zamieszkanej przez niego gminie. Na dowód tego, załączył zaświadczenie o zameldowaniu. Dalej Skarżący przywołał treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym podając, że przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a., określającej legitymację do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego. Według Skarżącego, biorąc pod uwagę, że stwierdzenie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę rady gminy jest warunkiem koniecznym rozpoznania skargi, strona inicjująca postępowanie sądowe w tym trybie musi wykazać, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, np. pozbywając ją uprawnień lub uniemożliwiając ich realizacji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że naruszenie interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, powinno być obiektywne, tzn. polegające na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Zdaniem Skarżącego, przywołane w skardze zarzuty jednoznacznie wskazują, że uchybienia organu w zakresie nieprawidłowości w uzyskaniu opinii i uzgodnień co do treści planu oraz rozbieżności czasowe w jego udostępnieniu do wiadomości publicznej, w tym błędy w zakresie przeprowadzenia dyskusji publicznej nad jego treścią, bezpośrednio rzutowały na jego prawa związane z aktywnym uczestnictwem w uchwalaniu planu. W tej sytuacji w pełni zasadne jest złożenie skargi, mając na uwadze konieczność obrony przysługujących Skarżącemu praw.