Interpretacja indywidualna z dnia 29 lipca 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP3-2.4011.567.2026.2.AC

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 9 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W lutym 2026 r. doszło do awarii sieci elektroenergetycznej polegającej na upaleniu przewodu neutralnego, potocznie określanego jako „zero”, na słupie/elemencie infrastruktury elektroenergetycznej należącej do A. S.A. Zdarzenie dotyczyło budynku mieszkalnego położonego w (…). W wyniku tej awarii doszło do uszkodzenia prywatnych urządzeń gospodarstwa domowego, tj. elektroniki pieca gazowego oraz pralki.

Uszkodzone urządzenia nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie stanowiły składników majątku firmowego, nie były środkami trwałymi i służyły wyłącznie celom prywatnym, związanym z normalnym korzystaniem z budynku mieszkalnego.

W związku z powstałą szkodą poniosła Pani koszty naprawy uszkodzonych urządzeń w łącznej wysokości 2 580 zł. Kwota ta odpowiada rzeczywistym i udokumentowanym kosztom naprawy, które musiała Pani ponieść w celu przywrócenia urządzeń do stanu używalności sprzed awarii. A. S.A. uznał odpowiedzialność za powstałą szkodę i przyznał Pani odszkodowanie w kwocie 2 580 zł. Odszkodowanie to ma zostać wypłacone przez A. S.A. jako podmiot odpowiedzialny za powstałą szkodę.

A. poinformował Panią, że wypłacone odszkodowanie kwalifikuje jako przychód z tzw. „innych źródeł” w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz że na podstawie art. 42a ust. 1 tej ustawy sporządzi informację PIT-11.

A. wskazał ponadto, że w Pani sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania zwolnień podatkowych wymienionych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności dlatego, że odszkodowanie nie zostało wypłacone na podstawie wyroku sądu ani ugody sądowej.

A. odmówił także zwiększenia wartości odszkodowania o kwotę podatku, wskazując, że jego odpowiedzialność ogranicza się do naprawienia szkody powstałej bezpośrednio w wyniku awarii, a obowiązek zapłaty podatku dochodowego wynika z przepisów prawa publicznego.

W związku z powyższym, powstała u Pani wątpliwość, jak prawidłowo ma Pani rozliczyć kwotę w wysokości 2 580 zł na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, którą Pani otrzyma.

W Pani ocenie wypłata ta nie ma charakteru wynagrodzenia, nagrody, dopłaty ani dodatkowego świadczenia. Nie stanowi również rekompensaty za utracone korzyści. Jest to wyłącznie zwrot kosztów poniesionych na naprawę szkody powstałej z przyczyn od Pani niezależnych. Kwota 2 580 zł odpowiada kosztom, które musiała Pani ponieść, aby przywrócić uszkodzone urządzenia do sprawności. Nie uzyskała Pani przez to żadnego dodatkowego majątku ani korzyści ekonomicznej. Wypłata od A. S.A. nie poprawia Pani stanu majątkowego względem sytuacji sprzed awarii, lecz jedynie ma na celu wyrównanie poniesionej szkody. Jednocześnie, jeżeli kwota 2 580 zł zostałaby potraktowana jako przychód podlegający opodatkowaniu bez możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego albo bez możliwości uwzględnienia poniesionych kosztów naprawy, w praktyce oznaczałoby to, że szkoda nie zostałaby naprawiona w pełnym wymiarze ekonomicznym. Odzyskałaby Pani sprawność uszkodzonych urządzeń, ale jednocześnie byłaby Pani finalnie uboższa o kwotę podatku należnego od wypłaconego odszkodowania.

Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego

Odszkodowanie zostało przyznane przez A. S.A. w związku ze zgłoszoną przez Panią szkodą majątkową powstałą wskutek awarii sieci elektroenergetycznej polegającej na upaleniu przewodu neutralnego, tzw. „zero”.

Sprawa była prowadzona pod numerem (…). Podstawą przyznania odszkodowania było zgłoszenie szkody oraz pismo A. S.A. z dnia 18.03.2026 r., w którym poinformowano o przyznaniu odszkodowania w kwocie 2 580 zł. Nie zawierała Pani z A. S.A. odrębnej umowy, ugody sądowej ani odrębnego porozumienia dotyczącego zasad lub wysokości odszkodowania. Z pisma wynika, że do wypłaty wymagane jest odesłanie podpisanego oświadczenia.

Odszkodowanie zostanie wypłacone przez A. S.A. Z pisma z dnia 18 marca 2026 r. wynika, że ubezpieczyciel A. tj. B. S.A., ustalił wysokość odszkodowania, natomiast A. wypłaci odszkodowanie w kwocie 2 580 zł, ponieważ świadczenie mieści się w wysokości franszyzy. Nie jest Pani stroną umowy ubezpieczenia zawartej między A. S.A. a B. S.A.

Odszkodowanie nie zostanie wypłacone Pani bezpośrednio przez Pani ubezpieczyciela. Wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie dokumentów przekazanych przez Panią do A. S.A., w szczególności faktur potwierdzających rzeczywiste koszty naprawy uszkodzonego sprzętu. Faktury dotyczyły naprawy kotła gazowego/elektroniki kotła gazowego oraz pralki. Łączna wartość kosztów wyniosła 2 580 zł i dokładnie taką kwotę A. S.A. wskazał jako odszkodowanie do wypłaty. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2026 r.

A. S.A. powołał się na ustawę o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz Kodeks cywilny, wskazując, że odszkodowanie ma na celu naprawienie szkody, ale w jego ocenie stanowi przychód podatkowy. A. poinformował Panią również, że zamierza zakwalifikować wypłaconą kwotę 2 580 zł jako przychód z tzw. „innych źródeł” i wystawić informację PIT-11.

Z posiadanych przez Panią dokumentów nie wynika jednak, aby A. S.A. wskazał konkretne przepisy prawa określające wysokość lub szczegółowe zasady ustalenia kwoty odszkodowania. Nie posiada Pani również informacji, aby wysokość lub zasady ustalania odszkodowania wynikały z odrębnej ustawy, przepisów wykonawczych, układów zbiorowych pracy, regulaminów lub statutów.

Według Pani wiedzy kwota 2 580 zł stanowi zwrot faktycznie poniesionych kosztów naprawy, a nie świadczenie ponad wartość szkody.

Na dzień składania niniejszego uzupełnienia odszkodowanie nie zostało jeszcze wypłacone. Nie odesłała Pani jeszcze podpisanego oświadczenia wymaganego przez A. S.A. do dokonania wypłaty odszkodowania.

Uszkodzone urządzenia, tj. kocioł gazowy/elektronika kotła gazowego oraz pralka, znajdowały się w użytkowanym przez Panią budynku mieszkalnym i służyły wyłącznie celom prywatnym. Nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie stanowiły składników majątku firmowego i nie były środkami trwałymi. Była Pan właścicielką uszkodzonych urządzeń. Posiada Pani dokumenty potwierdzające pierwotne nabycie uszkodzonego sprzętu.

Koszty, które chce Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu, są udokumentowane fakturami wystawionymi za naprawę uszkodzonego sprzętu, tj. kotła gazowego/elektroniki kotła gazowego oraz pralki. Faktury zostały przekazane do A. S.A. jako podstawa ustalenia wysokości odszkodowania. Łączna wartość kosztów naprawy wynikająca z tych faktur wynosi 2 580 zł. W dniu 9 lutego 2026 r. poniosła Pani wydatek na naprawę kotła gazowego/elektroniki kotła gazowego, udokumentowany fakturą nr (…), na kwotę 1 980 zł. W dniu 17 lutego 2026 r. poniosła Pani wydatek na naprawę pralki, udokumentowany fakturą nr (…), na kwotę 600 zł. Łączna wartość poniesionych kosztów naprawy wyniosła 2 580 zł. Poniesienie wydatków oraz ich wysokość są udokumentowane wskazanymi fakturami.

Pytania (sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu)

1.Czy kwota 2 580 zł, która ma zostać Pani wypłacona przez A. S.A. tytułem odszkodowania/zwrotu kosztów naprawy elektroniki pieca gazowego oraz pralki, uszkodzonych wskutek awarii sieci elektroenergetycznej, stanowi dla Pani przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też z uwagi na brak realnego przysporzenia majątkowego nie powoduje powstania przychodu podatkowego?

2.Jeżeli organ uzna, że kwota 2 580 zł stanowi przychód podatkowy, czy kwota ta korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako odszkodowanie, którego obowiązek naprawienia wynika z przepisów Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za szkodę?

3.Jeżeli organ uzna, że kwota 2 580 zł wypłacona przez A. S.A. stanowi przychód z tzw. „innych źródeł” i nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego, czy będzie Pani uprawniona, na podstawie art. 9 ust. 2 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do zaliczenia poniesionych i udokumentowanych wydatków na naprawę uszkodzonych urządzeń w wysokości 2 580 zł, tj. kotła gazowego/elektroniki kotła gazowego oraz pralki, do kosztów uzyskania przychodu związanego z otrzymanym odszkodowaniem?

Pani stanowisko w sprawie

Ad. 1

Pani zdaniem, kwota 2 580 zł, która ma zostać Pani wypłacona przez A. S.A. tytułem odszkodowania/zwrotu kosztów naprawy szkody majątkowej nie powinna stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Wypłacona kwota nie powoduje bowiem realnego przysporzenia majątkowego po Pani stronie. Jej celem jest wyłącznie naprawienie szkody powstałej wskutek awarii sieci elektroenergetycznej oraz przywrócenie mojego majątku do stanu sprzed awarii. Przed awarią elektronika pieca gazowego oraz pralka były sprawne. Wskutek awarii doszło do ich uszkodzenia, a Pani musiała ponieść koszt ich naprawy w wysokości 2 580 zł.

Zwrot tej kwoty przez A. S.A. nie zwiększa Pani majątku ponad stan istniejący przed szkodą, lecz jedynie wyrównuje poniesiony uszczerbek. Jest to wyłącznie świadczenie o charakterze kompensacyjnym, odpowiadające rzeczywiście poniesionym kosztom naprawy.

W konsekwencji uważa Pani, że w opisanej sytuacji nie dochodzi do powstania dochodu ani realnego wzbogacenia po Pani stronie. Kwota 2 580 zł powinna być traktowana jako neutralny podatkowo zwrot kosztów naprawy szkody majątkowej.

Ad. 2

Na wypadek gdyby organ uznał, że kwota 2 580 zł stanowi jednak przychód podatkowy, Pani zdaniem kwota ta powinna korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odszkodowanie powinno być zwolnione z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ obowiązek naprawienia szkody przez A. S.A. wynika bezpośrednio z przepisów Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za szkodę. W szczególności z przepisów Kodeksu cywilnego wynika zasada odpowiedzialności za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, oraz zasada naprawienia szkody obejmującej straty poniesione przez poszkodowanego. W związku z tym, jeżeli organ uzna, że sama wypłata odszkodowania powoduje powstanie przychodu, to przychód ten powinien być zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ad. 3

Na wypadek gdyby organ uznał, że kwota 2 580 zł stanowi przychód z tzw. „innych źródeł” i nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego, uważa Pani, że ma prawo wykazać poniesione i udokumentowane koszty naprawy uszkodzonych urządzeń w wysokości 2 580 zł jako koszty uzyskania przychodu.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem ze źródła przychodów jest zasadniczo nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania.

Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 1 tej ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

W opisanej sprawie istnieje bezpośredni związek pomiędzy poniesieniem kosztów naprawy a otrzymaniem odszkodowania. Gdyby szkoda nie powstała i gdyby Pani nie musiała ponieść kosztów naprawy, nie otrzymałaby Pani od A. S.A. kwoty 2 580 zł. Poniesione koszty naprawy nie miały charakteru osobistego wydatku konsumpcyjnego w oderwaniu od przychodu. Były one bezpośrednią konsekwencją awarii i stanowiły podstawę ustalenia oraz wypłaty odszkodowania. W takim zakresie pozostają w związku z przychodem, jeżeli organ uzna, że otrzymane odszkodowanie jest przychodem podatkowym. W konsekwencji, jeżeli kwota 2 580 zł zostanie uznana za przychód z innych źródeł i nie zostanie objęta zwolnieniem podatkowym, to poniesione i udokumentowane koszty naprawy w tej samej wysokości powinny zostać uznane za koszty uzyskania tego przychodu.

Pani zdaniem, jeżeli kwota 2 580 zł wypłacona przez A. S.A. zostanie uznana za przychód z tzw. „innych źródeł” i nie będzie korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego, to będzie Pani uprawniona do zaliczenia poniesionych i udokumentowanych wydatków na naprawę uszkodzonych urządzeń do kosztów uzyskania tego przychodu. Koszty naprawy pozostają w bezpośrednim związku z otrzymanym odszkodowaniem. Odszkodowanie zostało przyznane właśnie dlatego, że doszło do szkody majątkowej oraz konieczności naprawy uszkodzonych urządzeń. Gdyby nie doszło do awarii sieci elektroenergetycznej i uszkodzenia kotła gazowego/elektroniki kotła gazowego oraz pralki, nie poniosłaby Pani wydatków na naprawę i nie otrzymałaby Pani odszkodowania.

Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dochodem ze źródła przychodów jest co do zasady nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania.

Z kolei art. 22 ust. 1 tej ustawy przewiduje możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów poniesionych w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

W Pani sprawie wydatki na naprawę uszkodzonych urządzeń zostały poniesione w związku ze szkodą, której naprawienie stanowi podstawę wypłaty odszkodowania. Wydatki te są udokumentowane fakturami i odpowiadają wysokości szkody, której dotyczy wypłacane odszkodowanie. Kwota odszkodowania odpowiada dokładnie kwocie rzeczywistych kosztów naprawy, które wcześniej musiała Pani ponieść. W związku z tym uważam, że jeżeli otrzymane odszkodowanie zostanie uznane za przychód podatkowy i nie będzie korzystało ze zwolnienia, to powinnam mieć prawo pomniejszyć ten przychód o poniesione i udokumentowane koszty naprawy uszkodzonych urządzeń.

Pani zdaniem, jeżeli organ uzna, że mające zostać otrzymane odszkodowanie stanowi przychód z innych źródeł i nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego, to po uwzględnieniu kosztów uzyskania przychodu w wysokości 2 580 zł dochód do opodatkowania wyniesie 0 zł. W takim wariancie rozliczenie powinno wyglądać następująco:

‒przychód z tytułu odszkodowania: 2 580 zł,

‒koszty uzyskania przychodu: 2 580 zł,

‒dochód do opodatkowania: 0 zł.

Takie rozliczenie odpowiada ekonomicznemu charakterowi sprawy. Otrzymana kwota służy wyłącznie pokryciu kosztów naprawy szkody. Opodatkowanie całej kwoty bez możliwości zastosowania zwolnienia albo bez możliwości uwzględnienia kosztów naprawy prowadziłoby do sytuacji, w której szkoda nie zostałaby naprawiona w pełnym wymiarze ekonomicznym. W związku z powyższym wnoszę o potwierdzenie, że kwota 2 580 zł nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ewentualnie że korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w przypadku odmiennej oceny organu - że poniesione i udokumentowane koszty naprawy uszkodzonych urządzeń w wysokości 2 580 zł mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, skutkiem czego dochód do opodatkowania z tego tytułu wyniesie 0 zł.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ogólne przepisy dotyczące opodatkowania odszkodowań

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią:

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W świetle art. 9 ust. 2 cytowanej ustawy:

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy:

Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

‒ pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

‒ pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.

Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.

Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.

W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

W związku z powyższym otrzymane przez Panią świadczenie stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, zgodnie z art. 20 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Należy zauważyć, że nie wszystkie świadczenia otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.

Katalog zwolnień przedmiotowych określony został przez ustawodawcę w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Podkreślić również należy, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.

Jak wynika z art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy, objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.

Zgodnie z powyższym przepisem, dla objęcia odszkodowania lub zadośćuczynienia zwolnieniem niezbędne jest między innymi, aby z przepisów prawa (ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw) wynikały wprost wysokość lub zasady ustalania otrzymanego odszkodowania.

Ponadto ustawodawca wyłączył z katalogu zwolnień przepisem art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) odszkodowania i zadośćuczynienia, które zostały otrzymane na podstawie zawartej pomiędzy stronami umowy lub ugody pozasądowej, nawet w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.) także nie zawiera legalnej definicji odszkodowania, jednakże można ją wywieść z jej regulacji.

Jak wynika z art. 144 Kodeksu cywilnego:

W świetle art. 361 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:

Zgodnie z art. 363 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

Na mocy art. 415 Kodeksu:

O odszkodowaniu można więc mówić wyłącznie w przypadku powstania konkretnej szkody, która wywołana została określonym działaniem lub zaniechaniem drugiej strony, której można przypisać odpowiedzialność za jej powstanie. Odszkodowanie to rodzaj świadczenia, które należy się za wyrządzenie szkody od podmiotu, który szkodę wyrządził lub ponosi za nią odpowiedzialność. Odszkodowanie stanowić może przywrócenie stanu poprzedniego lub zapłatę pieniężną stanowiącą równowartość szkody majątkowej lub szkody na osobie.

Szkodą jest przy tym uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

Pani skutki podatkowe otrzymania odszkodowania

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy, stwierdzić zatem należy, że do wypłaconego Pani świadczenia nie będzie miało zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ wysokość lub zasady ustalenia tego odszkodowania nie wynikały wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, jak również nie wynikały z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy.

Wysokość świadczenia – jak sama Pani wskazała – wynikała z wyliczenia wartości szkody dokonanego przez ubezpieczyciela A. tj. B. S.A., a więc nie jest odszkodowaniem, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z przepisów odrębnych ustaw.

Otrzymane przez Panią świadczenie nie może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie ww. art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy również z uwagi na wyłączenie wynikające z lit. g) tego przepisu, tj. gdy świadczenie jest otrzymane na podstawie umowy lub ugody innej niż ugoda sądowa.

Brak jest również możliwości objęcia opisanego we wniosku świadczenia którymkolwiek z pozostałych zwolnień przedmiotowych wymienionych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zatem wypłacone Pani świadczenie będzie stanowiło dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten należy zaliczyć do przychodów z tzw. „innych źródeł”, o których mowa w art. 20 ust. 1 ww. ustawy podlegający opodatkowaniu według skali podatkowej. Świadczenie to należy wykazać w zeznaniu podatkowym za rok, w którym zostanie wypłacone.

Prawo do wykazania kosztów uzyskania przychodu

W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodu należy zauważyć, że stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny – nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane ze źródłem przychodów, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym, dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów) nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Generalnie zatem należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów.

Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została zatem od istnienia związku przyczynowo-skutkowego, polegającego na tym, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, bądź funkcjonowanie źródła tego przychodu. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Innymi słowy podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów). Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony.

Zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest by wydatek łącznie spełniał następujące przesłanki:

• ­został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione przez osoby inne niż podatnik),
• ­był definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
• ­poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
• ­został właściwie udokumentowany,
• nie znajdował się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.

Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.

Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.

Z opisu sprawy wynika, że poniosła Pani koszty naprawy uszkodzonych urządzeń w kwocie 2.580 zł. Wydatki te chciałaby Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu z tytułu otrzymanego świadczenia.

Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez Panią wydatków należy rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 ww. ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga, bowiem uwzględnienia unormowań art. 23 ust. 1 ww. ustawy, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych, nawet, jeśli ponoszone są w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Przy kwalifikowaniu poniesionych wydatków trzeba brać pod uwagę ich celowość oraz potencjalną możliwość przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu, a także racjonalność wydatków, to znaczy ich adekwatność do rzeczywistych potrzeb oraz konieczność ich poniesienia dla osiągnięcia przychodu.

W przypadku źródła przychodów, jakim jest wypłacone Pani przez A. świadczenie tytułem odszkodowania, należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki, których celem jest osiągnięcie ww. przychodu, zabezpieczenie i zachowanie źródła ww. przychodu.

Nie jest wystarczające samo wskazanie przez Panią, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy poniesieniem kosztów naprawy a otrzymanym odszkodowaniem.

Trudno uznać, aby wydatek ten był niezbędny dla osiągnięcia takiego przychodu. Co więcej wydatek na naprawę uszkodzonych urządzeń, tj. elektroniki kotła gazowego oraz pralki jest całkowicie niezależny i nie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym.

Uzasadnionymi racjonalnie i gospodarczo kosztami, których poniesienie mogłoby przyczynić się do osiągnięcia przychodu z tytułu otrzymanego przez Panią świadczenia, są takie wydatki które mają bezpośredni lub pośredni związek z uzyskaniem tego świadczenia, np. koszty ekspertyz lub pomocy prawnej. Zatem powinny być to takie wydatki, które zostały poniesione w celu wywalczenia lub otrzymania danego świadczenia.

W świetle powyższego wskazać należy, że wydatek poniesiony przez Panią na naprawę uszkodzonego sprzętu nie może zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie został on poniesiony w celu uzyskania przez Panią świadczenia od A.

Zatem, nie będzie Pani uprawniona na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do zaliczenia poniesionych i udokumentowanych wydatków na naprawę uszkodzonych urządzeń, tj. elektroniki kotła gazowego oraz pralki do kosztów uzyskania przychodu.

Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.