Czy zakaz amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych jest jednak niezgodny z konstytucją?
Zakaz ten zaczął obowiązywać z początkiem 2023 r., a organy podatkowe w wydawanych interpretacjach indywidualnych i sądy administracyjne w orzeczeniach konsekwentnie potwierdzały jego stosowanie, prezentując niekorzystne dla podatników stanowisko. Przełomem okazał się tegoroczny wyrok NSA, który może zapoczątkować zmianę dotychczasowej linii orzeczniczej.
Zmiana wprowadzona przez Polski Ład [ramka] została przez wielu podatników odebrana jako wyjątkowo dotkliwa. W praktyce oznaczała bowiem pozbawienie ich możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na nabycie lub wytworzenie nieruchomości mieszkalnych, które często były realizowane z myślą o długoterminowej inwestycji.
► Jak było do 1 stycznia 2022 r.
Podatnicy mogli zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych, o ile spełniały one definicję środka trwałego określoną w art. 16a ustawy o CIT lub odpowiednio w art. 22a ustawy o PIT. Amortyzacji podlegały zatem m.in. budynki i lokale będące odrębną własnością, które:
- stanowiły własność lub współwłasność podatnika,
- zostały przez niego nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
- były kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
- miały przewidywany okres używania dłuższy niż rok,
- były wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu.
Odpisów dokonywano co do zasady metodą liniową, według stawki 1,5 proc. rocznie. Przepisy dopuszczały także możliwość stosowania stawek podwyższonych uzależnionych od warunków użytkowania nieruchomości:






