KTO MOŻE BYĆ PRACODAWCĄ

Ewa Drzewiecka

Pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników (art. 3 k.p.). Pracodawcą jest każda osoba prawna, z wyjątkiem Skarbu Państwa. Posiadanie osobowości prawnej wystarcza bowiem do uznania jednostki organizacyjnej za zdolną do zatrudniania pracowników (wyrok SN z 6 listopada 1991 r., I PRN 47/91). A zatem spółka córka jest odrębnym pracodawcą.

Pracodawcami są m.in: jednostki organizacyjne Skarbu Państwa, a w szczególności urzędy organów administracji państwowej, Kancelarie Sejmu, Senatu i Prezydenta, sądy, jednostki wojskowe, przedstawicielstwa polskie za granicą, stowarzyszenia, fundacje. Pracodawcami mogą być także samodzielne jednostki organizacyjne, które nie mają osobowości prawnej, takie jak spółki osobowe. Pracodawcą może być również spółka cywilna. Potwierdził to Sąd Najwyższy w uchwale z 14 stycznia 1993 r. (II UZP 21/92). Występując jednak z powództwem przeciwko pracodawcy będącemu spółką cywilną, pracownik powinien w pozwie oznaczyć jako stronę pozwaną nie tylko spółkę, ale także wszystkich wspólników (wyrok SN z 10 maja 1996 r. I PRN 63/95). Do egzekucji z majątku wspólnego wspólników tej spółki konieczny jest bowiem tytuł egzekucyjny wydany przeciwko wszystkim wspólnikom (art. 778 k.p.c.).