Świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego z tytułu choroby

Pracownikowi przysługuje wynagrodzenie chorobowe za czas niezdolności do pracy trwającej łącznie do 33 dni w całym roku kalendarzowym, a dla osób, które ukończyły 50 lat - przez 14 dni w danym roku. Okres pobierania tego wynagrodzenia pracodawca ustala poprzez zsumowanie wszystkich okresów niezdolności do pracy pracownika, jakie miały miejsce w danym roku, bez znaczenia, czy i jak długie przerwy występowały między tymi okresami. Za czas niezdolności do pracy w roku kalendarzowym dłuższy niż wymienione okresy, pracownikowi przysługuje zasiłek chorobowy na zasadach określonych w ustawie z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa).

Osobie, która jest niezdolna do pracy dłużej, niż wynosi maksymalny okres pobierania zasiłku chorobowego, i dalsze leczenie umożliwi jej odzyskanie zdolności do pracy, przysługuje świadczenie rehabilitacyjne. Natomiast ubezpieczonemu będącemu pracownikiem ze zmniejszoną sprawnością do pracy przysługuje zasiłek wyrównawczy.

Zasiłek chorobowy

Zasiłek chorobowy przysługuje:

● osobie, która podlega ubezpieczeniu chorobowemu i stała się niezdolna do pracy z powodu choroby w czasie trwania tego ubezpieczenia,

● pracownikom po wyczerpaniu okresu pobierania wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy przysługującego na podstawie ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (dalej: k.p.)

nie dłużej niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy spowodowana została gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni, nie wyłączając dni wolnych od pracy.

Zasiłek chorobowy wypłacany jest z powodu niezdolności do pracy: