Ograniczenie rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe

Pracodawcy mają obowiązek naliczać i przekazywać do ZUS składki za pracowników na ubezpieczenia społeczne. Aby określić wysokość tych składek, muszą znać zasady ustalania podstawy ich wymiaru. Podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników jest przychód w rozumieniu przepisów ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: updof) osiągany u pracodawcy z tytułu zatrudnienia.

Podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników

Aby ustalić podstawę wymiaru składek, należy określić, jakie przychody pracownik osiągnął z tytułu zatrudnienia. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych uznaje za takie przychody wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło ich finansowania (art. 12 ust. 1 updof).

W szczególności przychodem z tytułu stosunku pracy jest: wynagrodzenie zasadnicze, wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany w naturze urlop, a także wszelkie inne kwoty - bez względu na to, czy ich wysokość została z góry ustalona. Przychodem ze stosunku pracy są również świadczenia pieniężne ponoszone przez pracodawcę za pracownika oraz wartość innych nieodpłatnych świadczeń oraz świadczeń częściowo odpłatnych.

Przychody ze stosunku pracy dzielą się więc na cztery kategorie:

1) wypłaty pieniężne,

2) wartość pieniężna świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty,

3) świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika,

4) wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń.