Ustalanie podstawy wymiaru zasiłków - część II

Dla płatników wypłacających świadczenia w razie choroby i macierzyństwa bardzo istotna jest znajomość zasad prawidłowego ustalania podstawy wymiaru przysługującego świadczenia, w tym okoliczności powodujących konieczność ponownego przeliczenia tej podstawy. W tym artykule szczegółowo zostały omówione te zagadnienia.

Ponowne ustalenie podstawy wymiaru zasiłku

Podstawę wymiaru zasiłku pobieranego u tego samego pracodawcy oblicza się na nowo, jeżeli przerwa między okresami pobierania zasiłku zarówno tego samego rodzaju, jak i innego rodzaju zasiłku trwa co najmniej 3 miesiące kalendarzowe (art. 43 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa; dalej: ustawa zasiłkowa). Zasada ta nie ma zastosowania w sytuacji, gdy zmienił się wymiar czasu pracy i jednocześnie wystąpiła przerwa w pobieraniu zasiłku. Wówczas dla zasiłku po przerwie należy ustalić nową podstawę wymiaru (także gdy przerwa trwa krócej niż 3 miesiące kalendarzowe, np. 1 dzień).

Przez pojęcie "miesiąc kalendarzowy" należy rozumieć długość od pierwszego do ostatniego dnia danego miesiąca, tj. 28, 29, 30 i 31 dni. Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt I UK 372/04 (patrz: http://administracja3.inforlex.pl), w którym stwierdził, że trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 43 powołanej ustawy, obejmuje pełne miesiące kalendarzowe i do jego obliczania nie ma zastosowania art. 112 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

Przykład

52-letni pracownik stał się niezdolny do pracy z powodu choroby od 15 do 23 listopada 2012 r. i z tego tytułu nabył prawo do wynagrodzenia za czas choroby. Podstawę przysługującego mu wynagrodzenia za czas choroby stanowiło przeciętne miesięczne wynagrodzenie za okres od listopada 2011 r. do października 2012 r.