NIK o funkcjonowaniu Krajowego Funduszu Szkoleniowego

Krajowy Fundusz Szkoleniowy pomógł (w latach 2019-2020) w zwiększeniu kompetencji ponad 212 tys. pracowników i pracodawców. Prawie 490 mln zł, jakimi gospodarował KFS zostały rozdysponowane i wykorzystane na ogół prawidłowo. Najwyższa Izba Kontroli zwraca jednak uwagę, że kierunki i założenia działań finansowanych z KFS nie zostały w pełni prawidłowo zaprojektowane. W efekcie dochodziło do nierównego traktowania pracodawców, tj. beneficjentów Funduszu. W większości skontrolowanych powiatowych urzędów pracy wprowadzono nieuprawnione lokalne ograniczenia lub preferencyjne warunki dostępu do środków Funduszu. Dopuszczono też możliwość finansowania kształcenia ustawicznego poza celami określonymi przez Ministra właściwego do spraw pracy i Radę Rynku Pracy. Dane dotyczące realizacji zadań KFS nie były wykorzystywane przez Ministra i urzędy pracy do kompleksowej oceny efektów udzielonego pracodawcom wsparcia.

Krajowy Fundusz Szkoleniowy został utworzony w 2014 r. Jego istotą jest wsparcie kształcenia ustawicznego pracodawców i pracowników podejmowane z inicjatywy lub za zgodą pracodawcy. Środki KFS, co do zasady, planowane były corocznie w wysokości 2% przychodów Funduszu Pracy. Głównym założeniem powstania Funduszu było budowanie konkurencyjnej gospodarki opartej na wiedzy oraz zapobieganie wykluczeniu społecznemu osób o niskich lub niedostosowanych do potrzeb rynku pracy kompetencjach. W kolejnych latach konkretne cele Funduszu określane były jako priorytety przez Ministra i Radę Rynku Pracy. Środki KFS mogły służyć finansowaniu kształcenia ustawicznego pracowników i pracodawców, w szczególności kursów i studiów podyplomowych. Mogły zostać przeznaczone również na działania pozaszkoleniowe takie jak badanie efektywności wsparcia udzielonego ze środków KFS oraz promocję Funduszu.