Interpretacja indywidualna z dnia 28 maja 2026 r., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB3-3.4012.152.2026.1.MW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 30 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy możliwości obniżenia kwoty podatku VAT należnego z tytułu importu towarów oraz opodatkowania nabycia na terytorium kraju importowanych towarów wpłynął 2 kwietnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X (dalej jako Wnioskodawca lub Spółka) prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Spółka wchodzi w skład międzynarodowej grupy kapitałowej, która dostarcza wyroby, towary i usługi dla branży budowlanej, w szczególności w zakresie zaawansowanych rozwiązań dla inżynierii lądowej i wodnej, geotechniki oraz konstrukcji żelbetowych.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje importu towarów z krajów trzecich (spoza terytorium Unii Europejskiej), które są składowane w magazynie na terytorium Polski. Towary te są dostarczane na zasadzie magazynu konsygnacyjnego. W momencie przekroczenia granicy i dopuszczenia do obrotu, Wnioskodawca nie posiada jeszcze prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Właścicielem towarów pozostaje dostawca zagraniczny do momentu ich pobrania z magazynu przez Wnioskodawcę.

Proces przebiega według następujących kroków:

1. Import: Towary wjeżdżają do Polski na podstawie faktury proforma, wystawionej wyłącznie do celów celnych. Spółka ponosi ciężar ekonomiczny należności celnych oraz VAT z tytułu importu towarów i nie są one jej zwracane w jakiejkolwiek formie przez dostawcę.

2. Rozliczenie VAT: Wnioskodawca rozlicza podatek VAT z tytułu importu towarów bezpośrednio w deklaracji podatkowej, korzystając z procedury określonej w art. 33a ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług Dz. U. 2004 nr 54 poz. 535 z późniejszymi zmianami (dalej: ustawa o VAT). W zgłoszeniu celnym Wnioskodawca figuruje jako importer.

3. Pobranie: Towary po odprawie celnej przechowywane są w magazynie na terytorium Polski, z którego Spółka pobiera je w miarę zapotrzebowania. Przeniesienie własności następuje w momencie pobrania towaru z magazynu.

4. Fakturowanie: Dostawca wystawia faktury handlowe po otrzymaniu raportów z pobrań. Na podstawie faktur handlowych następuje zapłata za towar.

Importowane i następnie nabywane przez Spółkę towary są wykorzystywane przez nią zarówno przy produkcji wyrobów, jak i traktowane jako towary handlowe. Każdorazowo sprzedawane są przez Spółkę w ramach czynności opodatkowanych VAT. Dostawcy importowanych towarów nie posiadają w Polsce siedziby ani - według wiedzy Spółki - stałego miejsca prowadzenia działalności. Nie są również zarejestrowani w Polsce dla celów VAT.

Pytania

1. Czy w świetle art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 lit. b. oraz art. 33a ustawy o VAT, Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu importu towarów rozliczonego w deklaracji, w sytuacji, gdy w momencie importu nie jest on właścicielem towarów, a przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel następuje dopiero w momencie pobrania z magazynu konsygnacyjnego?

2. Czy w przypadku uznania, że Spółka prawidłowo rozliczyła VAT z tytułu importu towarów na podstawie art. 33a ustawy o VAT, późniejsze pobranie tych towarów z magazynu konsygnacyjnego i wystawienie faktury handlowej przez dostawcę powinno być traktowane jako odrębna dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu VAT w Polsce?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad.1

W ocenie Wnioskodawcy, przysługuje mu pełne prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tytułu importu, mimo że w momencie w momencie importu towarów nie posiada on prawa własności do towarów.

Uzasadnienie:

Zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy o VAT, przez import towarów należy rozumieć przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Czynność polegająca na przywozie towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju stanowi import towarów, który zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski.

Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje - zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 9 ustawy o VAT - z chwilą powstania długu celnego.

Przepis art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wskazuje, że podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

W związku z powyższym, w analizowanym stanie faktycznym, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikiem z tytułu importu towarów od dostawcy będzie Wnioskodawca.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi kwota podatku wynikająca z dokumentu celnego lub - w przypadku art. 33a - kwota podatku należnego z tytułu importu towarów. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje podatnikowi, jeżeli towary są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Art. 33a ustawy o VAT nakłada obowiązek rozliczenia VAT na importera, którym w opisanym procesie jest Spółka. Skoro ustawa wprost wskazuje Spółkę jako podmiot zobowiązany do rozliczenia podatku należnego z importu, to musi ona posiadać symetryczne prawo do jego odliczenia, aby zachować unijną zasadę neutralności. Fakt, że towar trafia do magazynu konsygnacyjnego i prawo własności przechodzi na Spółkę później, nie zmienia roli Spółki jako podatnika z tytułu importu w rozumieniu art. 33a. Stanowisko Spółki w kwestii stosowania procedury uproszczonej z art. 33a ustawy o VAT w opisanym modelu logistycznym znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. 2461-IBPP2.4512.805.2016.1.IK, wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach.

W orzecznictwie organów podatkowych i sądów administracyjnych (np. wyrok TSUE z 25 czerwca 2015 r. w sprawie C-187/14 DSV Road A/S vs Skatteministeriet) dominuje pogląd, że status importera (podmiotu wskazanego w zgłoszeniu celnym) jest wystarczający do odliczenia VAT, o ile koszt importowanych towarów jest włączony w cenę produktów lub usług oferowanych przez podatnika w ramach jego działalności opodatkowanej. Fakt, że import towarów odbywa się na podstawie faktury proforma, a przeniesienie na Spółkę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (na podstawie faktury handlowej) następuje później, nie pozbawia Spółki prawa do odliczenia, gdyż towary te są docelowo nabywane przez Spółkę w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

Powyższy fakt potwierdzają interpretacje wydane w bardzo podobnych stanach faktycznych: interpretacja indywidualna z 19 sierpnia 2025 r. sygn. 0111-KDIB3-3.4012.388.2025.1.PJ oraz interpretacja indywidualna z dnia 21 lutego 2024 r. sygn. 0111-KDIB3-3.4012.488.2023.1.MW.

Tym samym rozliczenie VAT na podstawie art. 33a ustawy o VAT przez Spółkę jako importera jest prawidłowe i Spółka ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Ad. 2

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie ma konieczności ponownego opodatkowania VAT dostawy towarów w momencie ich pobrania z magazynu konsygnacyjnego, jeżeli podatek należny został już uprzednio rozliczony z tytułu dokonania importu tych towarów przez Spółkę.

Uzasadnienie:

Zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy o VAT, przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (pobranie z magazynu) po dokonaniu importu mogłoby sugerować wystąpienie dostawy krajowej na terytorium Polski. Jednakże przyjęcie takiej interpretacji prowadziłoby do naruszenia zasady neutralności VAT oraz zasady braku podwójnego opodatkowania VAT tożsamych ekonomicznie transakcji:

-opodatkowania najpierw poprzez pobranie podatku należnego z tytułu importu towarów (art. 33a ustawy o VAT), gdzie importerem jest Spółka.

-opodatkowania drugi raz jako dostawy krajowej realizowanej przez kontrahenta zagranicznego na rzecz Spółki w momencie pobrania towaru.

Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku importu towarów, to zgłoszenie celne i procedura dopuszczenia do obrotu wyznaczają moment opodatkowania konsumpcji towaru na terytorium kraju. Skoro Spółka, działając jako importer, rozliczyła już podatek VAT z tytułu wprowadzenia tych towarów na terytorium Unii Europejskiej to późniejsze przeniesienie własności na podstawie faktury handlowej jest jedynie formalnym dopełnieniem transakcji ekonomicznej rozpoczętej importem. W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli towar został już opodatkowany jako import, to późniejsza dostawa tego samego towaru na terytorium kraju przez dostawcę z kraju trzeciego na rzecz importera (przed jakimkolwiek innym wykorzystaniem) nie powinna stanowić odrębnej czynności podlegającej opodatkowaniu, o ile nabywcą jest podmiot, który ten import rozliczył. W przeciwnym razie doszłoby do sytuacji, w której Spółka musiałaby rozliczyć VAT z importu, a następnie sprzedawca musiałby naliczyć VAT na fakturze handlowej (lub Spółka musiałaby go rozliczyć w ramach odwrotnego obciążenia), co jest sprzeczne z logiką systemu VAT. Orzecznictwo w zakresie braku podwójnego opodatkowania, o którym mowa, zostało powołane poniżej.

Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim zasada wyrażona w Dyrektywie Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.; dalej: Dyrektywa VAT), stanowiąca o jednokrotności opodatkowania zdarzeń ekonomicznych podlegających VAT. Jak wynika z opisu stanu faktycznego towary są opodatkowane VAT już w ramach czynności importu towarów przez Wnioskodawcę, a późniejsza ich dostawa jest wynikiem wyłącznie warunków handlowych pomiędzy Spółką a dostawcą oraz sposobu rozliczeń dokonywanych pomiędzy tymi podmiotami.

Stanowisko zaprezentowane powyżej przez Spółkę znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie. Przykładem orzeczeń odrzucających podwójne opodatkowanie w przypadku nabycia i importu jest wyrok WSA w Warszawie z 20 kwietnia 2010 r. (sygn. akt III SA/Wa 224/10) oraz WSA w Poznaniu z 29 września 2010 r. (sygn. akt I SA/Po 452/10).

Stanowisko Wnioskodawcy jest także zbieżne ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażonym m.in. w następujących interpretacjach: z 19 listopada 2018 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.261.2018.1.PK oraz z 22 kwietnia 2020 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.55.2020.1.PJ.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.

Przy czym, stosownie do definicji zawartej w art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ustawy.

Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej (...).

Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3 ustawy.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 2 pkt 7 ustawy:

Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Należy zauważyć, że powyższa definicja kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu bądź stosunek prawny, w ramach którego dokonano przywozu.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

W myśl art. 5 pkt 15, 18 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (t.j. Dz.Urz. UE L 269 z 10 października 2013 r. str. 1 ze zm.) – zwanym dalej UKC:

- „zgłaszający” oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane;

- „dług celny” oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego;

- „dłużnik” oznacza każdą osobę odpowiedzialną za dług celny.

Jak stanowi art. 77 UKC:

1. Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych:

a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;

b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.

1. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

2. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego (...).

Według art. 18 ust. 1 UKC:

Każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego.

Przedstawicielstwo może być bezpośrednie – w tym przypadku przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie – w tym przypadku przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.

Na podstawie art. 26a ust. 1 i 2 ustawy o VAT:

1. Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.

2. W przypadku gdy towary zostaną objęte z momentem ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej jedną z następujących procedur:

1) uszlachetniania czynnego,

2) odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych,

3) składowania celnego,

4) tranzytu, w tym także składowaniem czasowym przed objęciem towarów jedną z procedur celnych,

5) wolnego obszaru celnego

– miejscem importu takich towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary te przestaną podlegać tym procedurom.

Jak stanowi art. 19a ust. 9 ustawy:

Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.

Z art. 33 ust. 1 ustawy wynika, że:

Podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 1b, są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b.

Stosownie do art. 33a ust. 1 ustawy:

Podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów.

Szczególne zasady wymiaru i poboru podatku w imporcie wiążą się ze specyfiką importu jako czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Przede wszystkim należy podkreślić, że obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu towarów ciąży na osobach przywożących towary, bez względu na to, czy są one podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy, czy też nie. W konsekwencji, każdy podmiot importujący towary obowiązany jest uiścić podatek z tytułu importu towarów, ponieważ w tym przypadku podatek obciąża czynność faktyczną, jaką jest przywóz towarów.

Przepisy nie uzależniają natomiast powstania tego obowiązku od warunku posiadania przez importera prawa do dysponowania towarem jak właściciel.

Na podstawie ww. przepisów należy stwierdzić, że import towarów jest jedną z czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, a podatnikiem, czyli podmiotem zobowiązanym do opodatkowania importu jest importer.

W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy – Spółka powinna rozpoznać obowiązek podatkowy z chwilą powstania długu celnego.

Przechodząc natomiast do kwestii odliczenia podatku z tytułu importu towarów (Państwa wątpliwości wyrażonych w pytaniu nr 1, należy zauważyć, że stosownie do dyspozycji art. 86 ust. 1 ustawy:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114,art. 119 ust. 4,art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z powyższego przepisu wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie czynnym podatnikom podatku od towarów i usług ściśle w takim przypadku, gdy dokonywane przez nich zakupy towarów i usług mają związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 2 lit. b) ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi - w przypadku importu towarów - kwota podatku należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a.

Jak stanowi art. 86 ust. 10 ustawy:

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.

W myśl art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.

Katalog przesłanek wyłączających prawo podatnika do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku zawiera natomiast art. 88 ustawy.

Jak wynika z powyższych przepisów, z odliczenia podatku na podstawie art. 86 ust. 10 i 10b pkt 1 ustawy może skorzystać podmiot, który rozlicza import na zasadach ogólnych, w rozliczeniu za okres, w którym spełnione są łącznie następujące przesłanki:

-powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do importowanych towarów,

-podatnik jest w posiadaniu dokumentu celnego potwierdzającego import przez Niego tych towarów.

Natomiast podmiot, który rozlicza import zgodnie z procedurą uproszczoną - zgodnie z regulacjami wynikającymi z art. 33a ustawy - może skorzystać z odliczenia podatku na podstawie art. 86 ust. 10 ustawy, czyli w rozliczeniu za okres w którym powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do importowanych towarów.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. Spółka wchodzi w skład międzynarodowej grupy kapitałowej, która dostarcza wyroby, towary i usługi dla branży budowlanej, w szczególności w zakresie zaawansowanych rozwiązań dla inżynierii lądowej i wodnej, geotechniki oraz konstrukcji żelbetowych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje importu towarów z krajów trzecich (spoza terytorium Unii Europejskiej), które są składowane w magazynie na terytorium Polski. Towary te są dostarczane na zasadzie magazynu konsygnacyjnego. W momencie przekroczenia granicy i dopuszczenia do obrotu, Wnioskodawca nie posiada jeszcze prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Właścicielem towarów pozostaje dostawca zagraniczny do momentu ich pobrania z magazynu przez Wnioskodawcę.

Wskazali Państwo, że proces przebiega według następujących kroków:

1. Import: Towary wjeżdżają do Polski na podstawie faktury proforma, wystawionej wyłącznie do celów celnych. Spółka ponosi ciężar ekonomiczny należności celnych oraz VAT z tytułu importu towarów i nie są one jej zwracane w jakiejkolwiek formie przez dostawcę.

2. Rozliczenie VAT: Wnioskodawca rozlicza podatek VAT z tytułu importu towarów bezpośrednio w deklaracji podatkowej, korzystając z procedury określonej w art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług. W zgłoszeniu celnym Wnioskodawca figuruje jako importer.

3. Pobranie: Towary po odprawie celnej przechowywane są w magazynie na terytorium Polski, z którego Spółka pobiera je w miarę zapotrzebowania. Przeniesienie własności następuje w momencie pobrania towaru z magazynu.

4. Fakturowanie: Dostawca wystawia faktury handlowe po otrzymaniu raportów z pobrań. Na podstawie faktur handlowych następuje zapłata za towar.

Importowane i następnie nabywane przez Spółkę towary są wykorzystywane przez nią zarówno przy produkcji wyrobów, jak i traktowane jako towary handlowe. Każdorazowo sprzedawane są przez Spółkę w ramach czynności opodatkowanych VAT. Dostawcy importowanych towarów nie posiadają w Polsce siedziby ani - według wiedzy Spółki - stałego miejsca prowadzenia działalności. Nie są również zarejestrowani w Polsce dla celów VAT.

Mając na uwadze powyższy opis oraz przywołane przepisy, należy stwierdzić, że Spółka będąca importerem towarów, wykorzystywanych do działalności opodatkowanej podatkiem VAT – pomimo, że nie będzie posiadała prawa do dysponowania nimi jak właściciel – będzie mogła obniżyć podatek VAT należny o podatek VAT naliczony z tytułu importu towarów, rozliczając prawidłowo przedmiotowy import na zasadach ogólnych, bądź zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 33a ustawy (korzystając z procedury uproszczonej).

Tym samym, stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.

Przechodząc do Państwa wątpliwości wyrażonych w pytaniu nr 2, dotyczących kwestii pobrania towarów z magazynu konsygnacyjnego powinno być traktowane jako odrębna dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu VAT w Polsce, wskazać należy, że – jak Organ zauważył powyżej – przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Definicja ta kładzie nacisk na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu bądź stosunek prawny, w ramach którego dokonano przywozu.

Natomiast w myśl art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10a i 11.

Skoro zatem w omawianej sprawie obowiązek podatkowy powstanie z chwilą powstania długu celnego, czyli obowiązku zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych, określonej dla towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego – to biorąc pod uwagę przepisy ustawy o podatku od towarów i usług należy uznać, że nabycie (pobranie z magazynu konsygnacyjnego) przez Spółkę towarów po dokonaniu ich importu nie stanowi dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję również, że interpretacja nie rozstrzyga w sprawie obowiązków podatkowych dostawców importowanych towarów.

Zaznaczam, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Podkreślam, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.